عرفان زمانی، یکی دیگر جوانانی است که در آبان ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات سراسری جانش را از دست داد.
او تنها ۲۲ سال داشت، اهل کار و تلاش بود و در کنار کار، درس هم می‌خواند. او در روز ۱۲ آبان ۱۴۰۱، روبه‌روی دبیرستان عبدالرزاق، از فاصله نزدیک هدف شلیک گلوله ساچمه‌ای ماموران لباس‌شخصی قرار گرفت.
شاهدان گفتند شاید اگر زودتر به بیمارستان می‌رسید زنده می‌ماند، اما ماموران آنقدر مانع کمک مردم شدند تا در اثر خون‌ریزی جان باخت.
خانواده‌ او نیز مانند بسیاری دیگر از معترضان، تحت فشار قرار گرفتند تا پیکرش را در سکوت به خاک بسپارند.

سرگذشت کامل او را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8975/erfan-zamani

۱۹ آبان، سالروز مرگ محمد رجبی‌ثانی است.
او جانباز اعصاب و روان جنگ ایران-عراق بود که برای یک اتفاق کوچک بازداشت شد، اما به‌دلیل بی‌توجهی و اهمال قاضی و مسئولان زندان نسبت به وضعیت جسمی‌اش در زندان جان خود را از دست داد.

او با وجود بیماری عصبی و مصرف روزانه دارو، بیش از یازده سال زندگی عادی داشت. اما پس از بازداشت، به‌دلیل محرومیت از درمان، که از ابتدایی‌ترین حقوق هر زندانی است، در کمتر از دو ماه به شکل دردناک کشته شد.

سرگذشت کامل در #یادبود_امید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7957/mohammad-rajabi-sani

۱۶ سال پیش در چنین روزی، پیکر بی‌جان دکتر رامین پوراندرجانی در حالی که «آثار کبودی و خون‌مردگی در اطراف گردن مشهود بود» در محل کارش پیدا شد.
پزشکی که تا پای جان پای سوگندش ماند.

امروز ۱۹ آبان، سالروز درگذشت دکتر رامین پوراندرجانی است، پزشکی جوان و باوجدانی است که در جریان تحقیقات درباره‌ی مرگ بازداشت‌شدگان بازداشتگاه کهریزک با وجود فشارهای شدید، حاضر نشد علت مرگ زندانیان را «بیماری مننژیت» معرفی کند.

سرگذشت کامل او را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8049/ramin-purandarjani