سالها پیش در چنین روزهایی، سید #خلیل_عالی_نژاد، نوازنده برجسته تنبور و از پیروان آیین یاری، در محل کارش در گوتنبرگ سوئد به دست عوامل ناشناس به قتل رسید.
در دههٔ هفتاد، دهها نویسنده، روشنفکر، دگراندیش، فعال سیاسی و چهرههای اثرگذار اقلیتهای قومی و مذهبی، در داخل و خارج از ایران، قربانی ترورهای سازمانیافته شدند. یادآوری نام و سرگذشت این قربانیان، مقاومت در برابر فراموشی و تلاشی برای آشکار ماندن حقیقت پشت این قتلهاست.
سرگذشت کامل آقای #خلیل_عالی_نژاد را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8502/seyed-khalil-alinejad
در دههٔ هفتاد، دهها نویسنده، روشنفکر، دگراندیش، فعال سیاسی و چهرههای اثرگذار اقلیتهای قومی و مذهبی، در داخل و خارج از ایران، قربانی ترورهای سازمانیافته شدند. یادآوری نام و سرگذشت این قربانیان، مقاومت در برابر فراموشی و تلاشی برای آشکار ماندن حقیقت پشت این قتلهاست.
سرگذشت کامل آقای #خلیل_عالی_نژاد را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8502/seyed-khalil-alinejad
طی یک سال گذشته، موارد متعددی از مرگ زندانیان را در بازداشتگاهها و زندانهای ایران بهدلیل خشونت ماموران در هنگام دستگیری یا بازجویی یا محرومیت عامدانه از درمان پزشکی شاهدیم. این مرگها تصادفی یا «حادثهای» نیستند؛ بلکه بخشی از یک الگوی تکرارشوندهٔ بیقانونی، پنهانکاری در نظام کیفری جمهوری اسلامیاند.
اعلام «سکته»، «ایست قلبی» یا «عارضه پزشکی» بهعنوان علت مرگ نقطه مشترک همه این مرگهاست، درحالیکه شواهد و گزارشها از ضربوشتم، شکنجه، قصور پزشکی و تاخیر عمدی در درمان خبر میدهند.
خانوادهها در اغلب موارد تحت فشار سکوت قرار میگیرند، نتایج پزشکی قانونی منتشر نمیشود و مأموران بهندرت پاسخگو میشوند.
مطابق استانداردهای بینالمللی دولتها موظف به حفاظت از جان افراد در بازداشت هستند. بنابراین هر مرگ در زندان که مسئولیت فرد با قوه قضاییه و ضابطین قضایی است و نیازمند تحقیق مستقل و شفاف است.
اعلام «سکته»، «ایست قلبی» یا «عارضه پزشکی» بهعنوان علت مرگ نقطه مشترک همه این مرگهاست، درحالیکه شواهد و گزارشها از ضربوشتم، شکنجه، قصور پزشکی و تاخیر عمدی در درمان خبر میدهند.
خانوادهها در اغلب موارد تحت فشار سکوت قرار میگیرند، نتایج پزشکی قانونی منتشر نمیشود و مأموران بهندرت پاسخگو میشوند.
مطابق استانداردهای بینالمللی دولتها موظف به حفاظت از جان افراد در بازداشت هستند. بنابراین هر مرگ در زندان که مسئولیت فرد با قوه قضاییه و ضابطین قضایی است و نیازمند تحقیق مستقل و شفاف است.
پیکر #عاطفه_نعامی ، از فعالان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی»، ۵ آذر ۱۴۰۱ در خانهاش در کرج پیدا شد.
میگفت نمیتواند در خانه بماند و وجداندرد میگیرد. دستنوشتههایش را میان مردم پخش میکرد و همه را به اعتراض دعوت میکرد. به خانوادهاش میگفت خون او رنگینتر از جانباختگان دیگر نیست.
سرگذشت کامل او را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8937/atefeh-naami
میگفت نمیتواند در خانه بماند و وجداندرد میگیرد. دستنوشتههایش را میان مردم پخش میکرد و همه را به اعتراض دعوت میکرد. به خانوادهاش میگفت خون او رنگینتر از جانباختگان دیگر نیست.
سرگذشت کامل او را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8937/atefeh-naami
❤2
۶ آذر ۱۳۸۷، فاطمه حقیقتپژوه، مادری که میگفت برای دفاع از دخترش ناچار شده دست به قتل بزند، پس از هفت سال زندان اعدام شد.
صرفنظر از اینکه حقیقت چه بود، آنچه اهمیت دارد این است که سرنوشت فاطمه در مسیری به اعدام ختم شد که در آن حداقلهای دادرسی عادلانه رعایت نشد.
او تا روز دادگاه به وکیل دسترسی نداشت. دادگاه که تنها یک جلسه طول کشید و وکیل تسخیریاش در آن حضور نیافت و طول دفاعیت فاطمه و دخترش هیچ حمایت حقوقی از آنها نشد. قاضی نیز حتی حاضر نشد برای آماده شدن وکیلی که بعد از دفاعیات به جلسه آورده بودند، جلسه را چند روز عقب بیندازد.
فاطمه حقیقت پژوه در حقیقت دوباره اعدام شد. زیرا دستور توقف حکم اعدام ریاست قوه قضاییه در ۲۲ مهر ۱۳۸۳ درست زمانی به او ابلاغ شد که طناب دار بر گردنش انداخته شد بود. هرچند که این حکم یک سال بعد به اجرا درآمد.
سرگذشت کامل #فاطمه_حقیقت_پژوه را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7767/fatemeh-haqiqatpajuh
صرفنظر از اینکه حقیقت چه بود، آنچه اهمیت دارد این است که سرنوشت فاطمه در مسیری به اعدام ختم شد که در آن حداقلهای دادرسی عادلانه رعایت نشد.
او تا روز دادگاه به وکیل دسترسی نداشت. دادگاه که تنها یک جلسه طول کشید و وکیل تسخیریاش در آن حضور نیافت و طول دفاعیت فاطمه و دخترش هیچ حمایت حقوقی از آنها نشد. قاضی نیز حتی حاضر نشد برای آماده شدن وکیلی که بعد از دفاعیات به جلسه آورده بودند، جلسه را چند روز عقب بیندازد.
فاطمه حقیقت پژوه در حقیقت دوباره اعدام شد. زیرا دستور توقف حکم اعدام ریاست قوه قضاییه در ۲۲ مهر ۱۳۸۳ درست زمانی به او ابلاغ شد که طناب دار بر گردنش انداخته شد بود. هرچند که این حکم یک سال بعد به اجرا درآمد.
سرگذشت کامل #فاطمه_حقیقت_پژوه را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7767/fatemeh-haqiqatpajuh
😢2❤1
پریسا کمالی اردکانی، زندانی سیاسی ۳۹ ساله اهل یزد، از روز گذشته در اعتراض به عدم رسیدگی به درخواست ادغام سه پرونده قضاییاش و بیتوجهی به وضعیت دیگر زنان زندانی، در زندان مرکزی یزد اعتصاب غذا و دارو را آغاز کرده است. او با وجود ابتلا به پرکاری تیروئید و نیاز روزانه به دارو، از مصرف دارو نیز خودداری کرده و به دستور مسئولان زندان به سلول انفرادی منتقل شده است. خانوادهاش نسبت به خطر جدی این وضعیت هشدار دادهاند.
این زندانی سیاسی در سه پرونده جداگانه در دادگاههای انقلاب یزد و اصفهان محکوم شده است: دو پرونده در یزد با اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» که منجر به حکم ۴ سال حبس و ۲ سال تبعید به شهرستان سرباز شده، و یک پرونده در اصفهان با اتهام «تبلیغ علیه نظام در فضای مجازی» که حکم ۳ سال و ۹ ماه حبس برای او تعیین کرده است.
با وجود درخواستهای مکرر برای اعمال ماده ۱۳۴ و تجمیع احکام، هیچ اقدامی انجام نشده و او همچنان از حق مرخصی نیز محروم است. وضعیت جسمانی او و قطع داروهای مربوط به بیماری تیروئید، اعتصاب را بهشدت خطرناک کرده است.
این زندانی سیاسی در سه پرونده جداگانه در دادگاههای انقلاب یزد و اصفهان محکوم شده است: دو پرونده در یزد با اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» که منجر به حکم ۴ سال حبس و ۲ سال تبعید به شهرستان سرباز شده، و یک پرونده در اصفهان با اتهام «تبلیغ علیه نظام در فضای مجازی» که حکم ۳ سال و ۹ ماه حبس برای او تعیین کرده است.
با وجود درخواستهای مکرر برای اعمال ماده ۱۳۴ و تجمیع احکام، هیچ اقدامی انجام نشده و او همچنان از حق مرخصی نیز محروم است. وضعیت جسمانی او و قطع داروهای مربوط به بیماری تیروئید، اعتصاب را بهشدت خطرناک کرده است.
❤2👍1