‏🔴۱۷ مرداد، روز خبرنگار در ایران است؛ عنوانی نمادین در کشوری که به یکی از بزرگ‌ترین زندان‌های روزنامه‌نگاران جهان تبدیل شده است. جایی که نوشتن و اطلاع‌رسانی آزادانه، هزینه‌ای به قیمت بازداشت، اتهامات سنگین امنیتی و حتی جان افراد دارد.

‏🔸بازخوانی روند ⁧ #سرکوب_مطبوعات⁩، جرم‌انگاری اطلاع‌رسانی و تنگ‌تر شدن حلقه بر روزنامه‌نگاران و رسانه‌های مستقل از سال ۱۳۵۸ تا کنون.
‏⁧ #روز_خبرنگار

@IranRights⁩

‏🔴بیست سال زندان برای یک زندانی سیاسی، تنها به معنای گذشت زمان نیست؛ بلکه سال‌ها محرومیت از درمان، ارتباط با خانواده، مرخصی و ابتدایی‌ترین حقوق انسانی را نیز در بر می‌گیرد
‏🔸حمزه سواری پیشتر تاکید کرده بود که نبود نظارت مؤثر و مصونیت عاملان شکنجه، از عوامل اصلی تداوم نقض حقوق زندانیان در ایران است.

‏🔸پرونده ⁧ #حمزه_سواری_لفته ⁩ نمونه‌ای از استفاده از شکنجه، محرومیت‌های پزشکی و محدودیت‌های زندان به‌عنوان ابزار فشار بر زندانیان سیاسی است.

@IranRights

🔴شلاق مجازاتی بی‌رحمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز است که طبق قوانین بین‌المللی به‌طور قاطع ممنوع شده است. با این حال، جمهوری اسلامی سال‌هاست از شلاق استفاده می‌کند؛ نه‌تنها برای جرایم عادی، بلکه به‌عنوان ابزاری قضایی برای سرکوب معترضان، زندانیان سیاسی، زنان، هنرمندان و مدافعان حقوق بشر؛ ابزاری که هدف آن نه‌فقط وارد کردن درد جسمانی، بلکه تحقیر، ساکت کردن و بازداشتن افراد از مخالفت و اعتراض در آینده است.

🔸بنیاد برومند پس از اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» دست‌کم ۱۷۳ مورد مجازات شلاق مرتبط با اعتراضات را ثبت کرده است و در پی اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ نیز در حال مستندسازی همین الگوست.

🔸از آنجا که روند رسیدگی قضایی شفاف نیست و بسیاری از قربانیان و بازماندگان تمایلی به گزارش چنین مجازات عمیقاً تحقیرآمیزی ندارند، مستندسازی ابعاد واقعی استفاده دستگاه قضایی از شلاق همچنان دشوار است. با این حال، این کار برای آشکار کردن الگوهای سرکوب حکومت، حفظ شواهد برای پاسخ‌گو کردن عاملان و به چالش کشیدن استفاده جمهوری اسلامی از شکنجه، اهمیت حیاتی دارد.

@IranRights