تورم را شما ساختید، مردم زیر چرخ له شدند!

مواد غذایی هر روز سر به فلک می‌کشد، زندگی مردم نابود، زندگی شما اعیانی!
حرف‌های قشنگ و وعده‌های توخالی دیگر فایده ندارد، واقعیت تلخ را ببینید: مردم دارند می‌سوزند!

🆔Iran_news_ajancy

گرانی بی‌پایان

ای ماست سه نرخ عوض کرده دستمزد ناچیز فقط مسخره بازی است!
نرخ‌ها هر روز سر به فلک می‌کشد.

بازار روزها داغ است و مردم هر روز رنج می‌کشند.
هر سکوتی یعنی گرانی بیشتر و رنج بیشتر مردم؛
اعتراض تنها راه ایستادن جلوی این بی‌عدالتی آشکار است!

🆔Iran_news_ajancy

🔴 نامه‌ی امیرحسین مرادی به مناسبت روز دانشجو:

🔻 ۱۶ آذر ١٤٠٤ با ياد یاران دبستانی احسان فریدی و احمد بالدی

در میانه‌ی نیمه اول قرن بیست و یکم و پس از ۷۲ سال از سرکوب خونین دانشجویان دانشگاه تهران توسط رژیم شاه، حکومت اعدامی نیز به شیوه های گوناگون سعی در سرکوب دانشجویان دارد. از احسان فریدی که همچنان در خطر اعدام است تا احمد بالدی که به جان آمد و به زندگی خود پایان داد‌ و دستگیری دانشجویان در همدان.

حکومت اعدامی اما در ضعیف‌ترین موقعیت تاریخی خود و در مواجهه با بحران‌های مختلف اقتصادی، اجتماعی و محیط زیستی، روی به اعدام های فزاینده و قتل عام گونه آورده است؛ به نحوی که رکوردهای خود را یکی پس از دیگری می‌شکند. چون این تنها عرصه‌ای است که با همکاری قوای سه‌گانه و دستور رهبری، باید در آن پیشرفت روزانه داشت، مبادا با کند کردن تیغ سرکوب، اثری از حکومت استبدادی‌شان باقی نماند و مردم به خود آیند و حاکمیت را حق خود بدانند و دوشادوش هم بر آن اصرار ورزند.

به راستی کدام ضمیر پاک و وجدان آزاد انسانی است که با هر اعدام یک بار نمیرد و زنده شود و تا کی باید شنید و دم برنیاورد؟ که هزار هزار مادر، داغدار جگرگوشه‌اش شده است و بازگشت فرزندش رویایی ناممکن!

در پاسخ به شرایط موجود چه باید کرد؟

آیا باید همچون منتظران ظهور، در آرزوی گسیل موشک و پهپاد از کشور های خارجی باقی ماند؟ که در این صورت همچون جنگ اخیر آزادی برای مان به ارمغان نخواهد آمد.
آیا باید در انتظار اصلاح و یا استحاله‌ی رژیم قتل عام نشست و فقر و بی‌عدالتی و تبعیض و بی‌آبی و بی‌برقی را نظاره کرد؟ که در این صورت نیز نزدیک به نیم قرن غارت از سفره مردم در جلوی دیدگان‌مان است و تغییر خود به خودی حاکمان غیر ممکن.

و یا باید دست از سکوت و بی عملی برداشت و با تمام توان برای ایجاد تغییر کوشید؛ که دموکراسی از آسمان نازل نمی‌شود و چه کسانی جز جوانان و دانشجویان اند که قادر اند چشم انداز زیبای ایران آزاد را تحقق بخشند.

نسلی که در ۴۰۱ نیز خروش آتشفشان خشم مردم ایران از دریچه‌ی آن‌ها نمایان شد و پیکره‌ی دیکتاتوری و استبداد را لرزاند.

امروز نیز دانشگاه می‌تواند همچون سالیان قبل در مقابل مستبدین جلودار اعتراضات باشد. شما ای یاران حاضر در کلاس های درس، فریادهای شما پاسخ این رنج بی‌پایان است! در زمستان وطن عزم بهار باید کرد!

۶ آذر عهدنامه‌ای میان نسل‌های ایستاده علیه استبداد در راه آزادی است و باید بر این عهد پای فشرد و تاریکی را عقب زد.

امیرحسین مرادی، زندان اوین، آذر ۱۴۰۴

🆔Iran_news_ajancy

#ارسالی
🔴 نامه‌ی علی یونسی به مناسبت روز دانشجو و محکومیت حکم اعدام زندانیان سیاسی:


🔻 مبارزه براى آزادى از ۱۶ آذر ١٣٣٢ تا ۱۶ آذر ۱۴۰۴

تقویم نشان می‌دهد آخرین ماه پاییز، فصل مدرسه و دانشگاه، روزها را به زمستان می‌دهد، اما پشت میله‌های زندان که قرار است همیشه زمستان باشد خبری از یاس و سردی نیست. حالا که روزهای دوری از دانشگاه و آن رویاهای بلند پروازانه علمى، از دو هزار روز گذشته است، به درس‌های زندان و زندانیان مقاوم نگاه می‌کنم. چگونه می‌توان در این زمستانی‌ترین جغرافیا مغلوب زمستان نشد؟ چگونه تن نداد به سرکوبی که می‌خواهد انسان را تحقیر و خواسته‌های آن را به حدی تقلیل دهد که فراموش کند آنچه از او سلب شده، حق اساسی او، آزادی است.

اما این پرسشی نیست فقط برای ما زندانیان، زیرا حکومت‌های دیکتاتوری نیز زندان‌هايى به وسعت کشور می‌سازند، با زندانبانانی که در این تاریخ طولانی از استبداد کوشیده‌اند تا مردم را تحقیر و خواسته‌های آنان را کوچک کنند تا مبادا براى به دست آوردن اساسی‌ترین حقشان، یعنی آزادی، تلاش كنند. حکومت‌هایی که پی در پی کشور را تبدیل به زندان کرده‌اند. زندان‌هایی با رنگ و قالب‌های مختلف، هر چند که شاید روزگاری زندان بهتری داشتیم اما ننگ بر اینکه آنقدر تحقیر شویم که فراموش کنیم آنچه از ما سلب شده آزادی تعیین سرنوشت خودمان است. ننگ بر اینکه فراموش کنیم انسان‌هایی آزاد هستیم نه رعیت‌هایی محتاج ارباب و ننگ بر اینکه اعتماد به نفس‌مان را از دست بدهیم و به انتظار قدرت های خارجی بنشینیم تا شاید زندانبان بهتری بیاورند!

اما پاسخ در این جغرافیای زمستان‌زده چه ایران باشد و چه زندان، تنها یک چیز است: مبارزه!

مبارزه، همان رهایی انسان مبارز، همان آتش سوزان تاریخ و همان گوهر استثنایی تاریخ معاصر ایران در منطقه‌ای پر از استبداد است. مبارزه همان چیزی است که نگذاشته است در زمستان استبداد و در پشت میله‌های زندان سرما چیره شود‌.

و دانشگاه همواره قلب تپنده این مسیر پر رنج آگاهی منتج به مبارزه بوده و هست. از میان گلوله‌های مزدوران شاه تا گلوله‌هایی که در قیام ۱۴۰۱ از جیره‌خواران بسیجی به دانشجویان شلیک شد‌.

از میان فریاد یا مرگ یا مصدق تا دفن توهم اصلاحات با شعار “اصلاح طلب اصولگرا دیگه تمومه ماجرا” تا مرز راستین بین استبداد و آزادی با شعار “مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر” گذر کرده است، اما مشعلش هیچگاه زمین نیفتاده است و در شعله‌های فروزان پیکر احمد بالدی علیه فقر و ستم و تا ایستادگی هر لحظه احسان فریدی، دانشجوی ۲۲ ساله، زیر طناب مرگ می درخشد.

اکنون دانشگاه ، این فروزنده قلبی که بسیار هم زخمی است در فضای تاریک استبداد زده که دهان‌ها را هم می‌بویند، مسئولیت تاریخی بزرگی بر دوش دارد؛ سخت اما امکان‌پذیر!

یاران نادیده‌ام، به همدیگر نگاه کنید، قلب‌های شما منبع اراده و عزم برای این مسئولیت است. این آینه قلب‌هایتان را روبه روی هم بگذارید تا از اراده تغییر، توفانی از شورش و عصیان به پا کنید. و این همان پیام نهفته در روز دانشجو است که با خون سه یار دبستا‌نی‌مان هم‌چنان می‌درخشد. درخششی که نوید بهار آزادی و آبادی ایران است.

علی یونسی، زندان قزلحصار، آذر ۱۴۰۴

🆔Iran_news_ajancy