«چند موشک، چند روز هیجان؛ اما سفره مردم همچنان زیر بار گرانی له می‌شود»

هر بار که فشار افکار عمومی بر سر اقتصاد و معیشت افزایش پیدا می‌کند، بحران دیگری همه نگاه‌ها را از این مطالبات منحرف می‌کند؟
در حالی که طی دو روز گذشته، اخبار جنگ و تنش‌های نظامی دوباره به صدر خبرها بازگشته، یک سؤال جدی همچنان بی‌پاسخ مانده است: آیا بار دیگر قرار است درست کردن بحران جنگ، جای پاسخگویی به بحران اقتصادی را بگیرد؟

مدتی پیش این ویدیو با عنوان «هزینه تلخ یک اقتصاد فلج» منتشر شد؛ روایت تولیدکننده‌ای که می‌گفت هزینه تولید از قیمت فروش پیشی گرفته، تولید دیگر صرفه اقتصادی ندارد و مردم حتی توان خرید ابتدایی‌ترین کالاهای مورد نیاز خود را از دست داده‌اند. او از اقتصادی سخن می‌گفت که در آن نه تولیدکننده توان ادامه کار دارد و نه مصرف‌کننده قدرت خرید.
اما حالا با بازگشت اخبار جنگ، انگار دوباره همه آن مشکلات به حاشیه رانده شده‌اند؛ همان تورم، همان گرانی، همان سقوط ارزش پول ملی، همان تعطیلی کسب‌وکارها، همان اجاره‌های کمرشکن و همان سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر می‌شوند.

🟥 «پولی که دست مردمه، خارج از اقتصاد کشوره!»

این ادعا قبل از هر چیز باید توسط اقتصاددانان و بر اساس تعریف‌های علمی بررسی شود، نه صرفاً در قالب یک اظهار نظرتوسط شهرداری که کارش چاپیدنه.

اما اگر منظور این باشد که مردم پولشان را وارد سرمایه‌گذاری، تولید یا بانک‌ها نمی‌کنند، باید یک سؤال ساده پرسید:

مگر نتیجه این رفتار چیزی جز محصول سیاست‌ها و قوانینی است که خودِ دولت‌ها طی سال‌ها وضع کرده‌اند؟

در اقتصاد یک اصل ساده وجود دارد؛ سرمایه به جایی می‌رود که امنیت، ثبات و اعتماد وجود داشته باشد. وقتی مردم نگران کاهش ارزش پول، تورم، تغییر مداوم قوانین یا آینده اقتصاد باشند، طبیعی است که دارایی خود را به سمت بازارهایی ببرند که از نظر خودشان ریسک کمتری دارد یا حتی آن را به صورت نقد نگه دارند.

بنابراین، اگر بخشی از نقدینگی وارد تولید یا سرمایه‌گذاری مولد نمی‌شود، قبل از سرزنش مردم باید پرسید: آیا فضای اقتصادی به اندازه کافی قابل اعتماد بوده است که مردم سرمایه‌شان را با خیال راحت وارد چرخه اقتصاد کنند؟

اعتماد، مهم‌ترین سرمایه هر اقتصاد است؛ وقتی این اعتماد آسیب ببیند، گردش سرمایه هم آسیب می‌بیند.

#اقتصاد

🔴فوری / وای‌نت : یه کشتی جنگی آمریکا تو خلیج فارس مورد حمله قرار گرفت

🔸وزارت بهداشت آخوندها: حملات آمریکا طی دیروز و امروز ۵ استان را هدف قرار داده است که در پی آن تاکنون ۱۴ نفر شهید و ۷۸ نفر دیگر مجروح شده‌اند.

#ارسالی
پرسش از مسئولیت؛ وقتی وعده‌ها با واقعیت فاصله می‌گیرند

هیچکدام از روسای جمهور ایران تاکنون بدلیل عدم توانایی در اداره امور یا عدم توانایی تغییر ساختار استعفا نکرده اند و دلیلش همین جمله بوده ؛ با رفتن من آیا وضع بهترمیشود؟ مسلما خیر .

استعفای آقای پزشکیان و دولت وی در پاسخ به عدم توانایی در تحقق شعار عدالت خواهی و حل مشکلات است ایشان در شعارهای انتخاباتی یکروز گردنشان را گرو گذاشتند ؛ یکروز پرچم عدالت علی بدست گرفتند و مرتب از نهج البلاغه برای مردم روضه خواندند ، یکروز همه مسئولیت گرانی و تورم را به گردن دولت انداختند ( شعارهای انتخاباتی ) . و حالا اصرار دارند پای کار تا آخر خواهند ایستاد !!! براستی پای کدام کار ؟ تحقق کدام شعار ؟ اصلا ایشان واقعا کجای کار هستند ؟؟؟ !!!!

🔺🔻مشهد؛ بی‌اعتنایی مردم به نمایش حکومتی

شهروند خبرنگار؛ فیلمی که امروز، پنج‌شنبه ۱۸ تیر، در مشهد گرفته‌ام نشان می‌دهد مردم ایران دیگر حاضر نیستند در مراسمی شرکت کنند که برایشان نمایشی، تحمیلی و بی‌معناست.

دفن این دیکتاتور قاتل، که مسئول مرگ ده‌ها هزار نفر از مردم ایران است، در شهر مشهد نه احترام، که توهین آشکار به خون هزاران جاویدنام است.

کارشناسان اقتصادی تنها هزینه جعبه گردانی جامنه ای را در یک هفته اخیر را بیش از ۵۰۰ میلیون دلار بر آورد کردند ،قصاوت با شما

آتش‌سوزی گسترده در کارخانه تولید تابلوفرش آران و بیدگل؛ دود غلیظ آسمان شهرک صنعتی قدس را فرا گرفت

حریق گسترده در یک واحد تولید تابلوفرش واقع در شهرک صنعتی قدس شهرستان آران و بیدگل رخ داد. جزئیات بیشتر درباره علت حادثه، میزان خسارت و احتمال تلفات یا مصدومان تاکنون اعلام نشده است.

میلیاردها تومان درآمد از معادن؛ سهم مردم چیست؟

بیش از ۲۸۰ میلیارد تومان فروش در روز، بیش از ۱۱ هزار میلیارد تومان فروش در یک ماه و بیش از ۵۰ هزار میلیارد تومان درآمد در شش ماه؛ این‌ها فقط ارقام مربوط به یک شرکت معدنی در یک استان است. حالا این سؤال مطرح می‌شود: اگر درآمد معادن ۳۱ استان و صدها معدن بزرگ و کوچک کشور را کنار هم بگذاریم، چه عددی به دست می‌آید و این ثروت عظیم دقیقاً کجا هزینه می‌شود؟
برای تولید میلیون‌ها تن کنسانتره، گندله و فولاد، حجم عظیمی از منابع طبیعی، به‌ویژه آب، مصرف می‌شود؛ منابعی که بخش قابل‌توجهی از آن از دل استان‌های کم‌آب تأمین می‌شود. اما سهم همان استان‌ها از این ثروت چیست؟
اگر تنها بخشی از درآمد معادن بزرگی مانند چادرملو و سنگ‌آهن مرکزی بافق در همان استان سرمایه‌گذاری می‌شد، آیا هنوز پروژه‌های زیرساختی مهم مانند جاده‌های اردکان–چوپانان و یزد–طبس سال‌ها نیمه‌تمام می‌ماندند؟ آیا شهرها و روستاهای معدن‌خیز همچنان با کمبود زیرساخت، بحران آب، بیکاری و مشکلات عمرانی روبه‌رو بودند؟

سهم مردمی که ثروت از دل سرزمینشان استخراج می‌شود، از این درآمدهای هزاران میلیارد تومانی دقیقاً چیست؟