روایت یک شاهد عینی از «شنبه سیاه قزلحصار»

در سحرگاه روز شنبه، ۴ مرداد ۱۴۰۴، زندان قزلحصار شاهد یکی از وحشیانه‌ترین یورش‌ها به زندانیان سیاسی بود. بیش از صد نفر از نیروهای گارد ویژه، به دستور الله‌کرم عزیزی، رئیس زندان، و حسن قبادی، معاون او، همراه با مأموران وزارت اطلاعات، مسئولان حفاظت و پاسداران بند، به واحد ۴ زندان، محل نگهداری زندانیان سیاسی، حمله کردند. این یورش با حضور افرادی مانند اسماعیل فرج‌نژاد (معاون زندان)، حسین کمره‌ای (رئیس حفاظت)، محمد سبزه‌مکان، رحیم فیضی، احمد شیرازی و فردی به نام فلاح انجام شد. در این حمله، زندانیان با خشونت شدید مورد ضرب‌وشتم، شکنجه و رفتارهای غیرانسانی قرار گرفتند.

روایت مستند یک زندانی سیاسی
«در زندان قزلحصار بدلیل صدای برجهای نگهبانی، افرادی مثل من خواب راحتی ندارند و ناگزیر و مجبور به گذاشتن سمعک صداگیر در گوش می‌شوند تا حداقل شب را در سکوت به صبح برسانند، صبحی که شاید پس از بیداری دیگر وجود فیزیکی دوست و همبندی ات را تجربه نکنی. در همین جبر تحمیلی و ناخواسته‌ی زندان، سکوت تو با سکوت همبندی ات تلاقی پیدا کند «او به سکوت ابدی و تو به سکوت اجباری»…

به نقل از شنیده های زندان در شب « اعدام» که معمولا دو روز در هفته می‌باشد سربازان برجها در آن شب شوم و نحس با تنالیته Tonaliteh صدای خود، که شبیه آواز سرخ پوستان آمریکاست یک فضایی بوجود میآورند که مثلا فرد اعدامی
ادامه گزارش