❤️دست تون درد نکنه
انسانیت مرز نمیشناسد و بی انتهاست🙏🌺🌸

#ارسالی از تهران
آمار رسمی IQAir شوکه‌کننده است: تهران با شاخص ۲۳۳، آلوده‌ترین شهر جهان شده...

این رژیم محیط‌زیست را نه حق مردم بلکه مزاحم پروژه‌های نظامی و اقتصادی سـ.پاه تلقی می‌کند در نتیجه آن را به سادگی قربانی منافع خود می کند. به همین علت؛ فاجعه آلودگی هوا در ایران؛ ریشه در فسـ.اد ساختاری و اولویت‌دادن به صنایع نظامی و نفتی وابسته به سـ.پاه؛ بی‌توجهی به سلامت مردم و ... دارد.
به عبارتی می توان گفت که این بحران؛ دستور دیگری برای قتـ.ل عام مردم توسط خامنه ایست و به همین علت تنها پاسخ و کلید برون‌رفت مردم ایران از آلودگی هوا؛ دور کردن جامعه ایران از آلودگی نظام پـ.لید آخوندهاست.

هومان لیاقتی، عضو هیئت علمی دانشگاه بهشتی گفت: «ما اکنون ۸۰ درصد تالاب‌ها را از دست داده‌ایم و این رقم بسیار بالاست، زیرا تالاب‌ها از نظر محیط‌زیستی اهمیت فوق‌العاده‌ای دارند و خدمات اکوسیستمی متنوعی ارائه می‌کنند.»
او افزود: «این یک زخم است، اما زخمی که اگر به آن رسیدگی نشود، تبعات فوق‌العاده سنگینی خواهد داشت.»

پ ن:‌

۸۰ درصد تالاب‌ها نابود شده؛ نه به‌دلیل قحطی، بلکه نتیجه مستقیم سیاست‌های ویرانگر حکومت آخوندی که طبیعت ایران را مثل مردمش به قتلگاه سپرده است.

زلزله‌های پیاپی در بهاباد یزد؛ اعزام تیم‌های امدادی به مناطق نزدیک کانون

بامداد جمعه، شهرستان بهاباد واقع در حدود ۲۰۰ کیلومتری مرکز استان یزد، شاهد سه زمین‌لرزه متوالی بود. نخستین زلزله با بزرگی ۴.۹ ریشتر در ساعت ۰۱:۱۱ به وقت محلی و در عمق ۱۵ کیلومتری زمین رخ داد. به‌دنبال آن، تیم‌های امداد و نجات به روستاهای نزدیک کانون زمین‌لرزه اعزام شدند.

سه دقیقه بعد، دومین زلزله با بزرگی ۵.۱ ریشتر و در عمق ۱۲ کیلومتری همان محدوده به ثبت رسید. سومین زمین‌لرزه نیز ساعت ۰۱:۴۲ با بزرگی ۳.۲ ریشتر و در عمق هشت کیلومتری زمین گزارش شد.

تا لحظه انتشار این خبر، گزارشی از خسارات جانی و میزان آسیب‌های احتمالی مخابره نشده است. بررسی‌های میدانی و ارزیابی‌های اولیه در حال انجام است.

«آتش‌سوزی گسترده در نگین سبز کومله؛ طبیعت لنگرود قربانی بی‌کفایتی مدیریت»

نگین سبز کومله در شهرستان لنگرود، بخشی از میراث طبیعی و هویت زیست‌محیطی منطقه، امروز در آتش می‌سوزد.

فلرها می‌سوزند، مردم می‌میرند«آلودگی، سرطان و غارت ادامه دارد

طبق همان آمارهای رسمی که همیشه بخشی از واقعیت را پنهان می‌کنند، امروز در خوزستان ۳۵۰ تا ۳۷۰ فلر نفتی شعله می‌کشند؛ اما هر کسی که چشمش را باز کند می‌داند این عدد کمترین برآورد ممکن است. شمار واقعی این مشعل‌ها بیشتر است، و هر کدامشان یک منبع دائمی سم و مرگ.

در حالی که سال‌هاست دنیا فلرها را حذف یا کنترل کرده، اینجا در خوزستان هنوز همان روش‌های دهه‌ها قبل ادامه دارد:
فلرها دود می‌کنند، هوا را می‌سوزانند، ریه مردم را می‌برند، و هیچ‌کدام از مسئولانی حاضر نیستند اعتراف کنند این آتش‌ها در واقع آتش‌خانه مردم هستند.

این آلودگی فقط یک بحران محیط‌زیستی نیست؛ هشدار رسمی یک سونامی سرطان است که سال‌های آینده به شکل گسترده خودش را نشان می‌دهد.

هورالعظیم که باید سپر زیستی خوزستان باشد، تبدیل شده به قربانی استخراج نفت.
و در این میان غارت منابع، تخریب تالاب، سوزاندن فلرها و نابودی خاک و آب، با بی‌رحمی ادامه دارد—بی‌هیچ ترحم، بی‌هیچ مسئولیت، بی‌هیچ پاسخ‌گویی.

انگار نه خاک خوزستان ارزش دارد، نه مردمش، نه نفس کشیدن کودکانش.

گزارش — گلباران پشت دیوارهای بسته؛ مقاومت خانواده‌ها در برابر حذف تاریخ

جمعه ۷ آذر ۱۴۰۴
جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی اعدام‌شده دهه ۶۰ به گلزار خاوران رفتند تا یاد عزیزانشان را گرامی بدارند؛ مکانی که باید آرامگاه حقیقت باشد، اما با حصارها و درهای بسته روبه‌رو شد.

خانواده‌ها پشت دیوارهای بسته ایستادند و تصاویر عزیزانشان را با گل پوشاندند؛ نشانه‌ای خاموش از عشق و دادخواهی. همان لحظه مأموران امنیتی وارد شدند، گل‌ها را جمع کردند، سعی کردند خانواده‌ها را متفرق کنند و فضای یادبود را برهم بزنند. همان الگوی دیرآشنا: پنهان‌سازی، کنترل و انکار حافظه جمعی.

خانواده‌های خاوران نزدیک به چهار دهه است که در برابر حذف تاریخ مقاومت کرده‌اند. آن‌ها اجازه نداده‌اند اعدام‌های دهه ۶۰ و قتل‌عام تابستان ۶۷ به فراموشی سپرده شود، حتی اگر مجبور باشند مراسم یادبود را پشت درهای بسته برگزار کنند.

این خانواده‌ها بارها در نامه‌ها و بیانیه‌های عمومی خواستار روشن شدن حقیقت، معرفی و محاکمه آمران و عاملان، اعلام اسامی قربانیان، مشخص شدن محل دفن آنان و توقف تخریب گورستان‌هایی مانند خاوران شده‌اند.
پاسخ رژیم اما همچنان همان است: گریز از حقیقت و مسئولیت‌گریزی.

خانواده‌های خاوران ایستاده‌اند، زیرا می‌دانند آنچه باقی می‌ماند، حق مردم برای یادآوری، دادخواهی و مقاومت در برابر فراموشی است.

جمعه، سازمان نقشه‌برداری هشدار داد فرونشست در منطقه‌۱۸ تهران از مرز «۳۰ سانتی‌متر در سال» گذشته؛ رقمی که نشان می‌دهد فرو‌رفت زمین وارد مرحله‌ای بحرانی شده است.

کارشناس پژوهشگاه زلزله این پدیده را «جدید، رو‌به‌گسترش و نگران‌کننده» توصیف کرد.

شهریور امسال نیز محمد آقامیری گفته بود برداشت بی‌رویه آب از آبخوانِ زیر تهران، همین منطقه را تا «۲۰ سانتی‌متر» پایین برده است.

متخصصان تأکید می‌کنند تداوم این روند می‌تواند به زیرساخت‌ها، ساختمان‌ها، خطوط انتقال نیرو و حتی بناهای تاریخی آسیب جدی وارد کند.

هوای آلوده، موج آنفولانزا و بیمارستان‌هایی که جایی برای سوزن انداختن ندارند؛ بحران سلامت آرام‌آرام از کنترل خارج شده، اما سکوت مسئولان سنگین‌تر از دود شهر روی سینه مردم نشسته است.

ترکیب هوای سمی و بیماری‌های تنفسی، شهرها را به وضعیتی رسانده که نفس کشیدن تبدیل به چالش روزانه شده؛ در برخی نقاط، کیفیت هوا عملاً به «منطقه ممنوعه حیات» نزدیک شده است.

مدارس یکی‌یکی تعطیل می‌شوند و بیمارستان‌ها با صف‌های طولانی و راهروهای شلوغ دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ بدون آن‌که طرحی واقعی و فوری برای کاهش آلودگی یا مدیریت شیوع بیماری ارائه شود.

این فقط آژیر خطر نیست؛ نشانه یک فروپاشی مدیریتی است. سلامت کودکان، سالمندان و میلیون‌ها شهروند زیر سایه بی‌توجهی مزمن حاکمان رها شده و بحران نشان می‌دهد که حتی ابتدایی‌ترین الزامات حفاظت از مردم نیز در اولویت نیست.