مجیدرضا رهنورد؛ جوانی که نامش در حافظه‌ی زخمی ایران ماندگار شد

۲۱ آذر ۱۴۰۱ – مشهد

مجیدرضا رهنورد، پسر جوانی از پایین‌دِه مشهد، همان کشتی‌گیری که قرار بود مسیر زندگی‌اش روی تشک رقم بخورد، نه در دل وقایع تلخ و سنگینی که بعدها رقم زدند.
جوانی ۲۳ ساله، ساده، کارگر یک میوه‌فروشی، با دستانی پینه‌بسته و آینده‌ای که هنوز شکل نگرفته بود.

پاییز ۱۴۰۱ اما فصل دیگری بود؛ فصلی که هیچ‌کس فراموش نخواهد کرد.
در روزهایی که خیابان‌های مشهد پر از دود، فریاد، ترس و خشم شده بود، نام مجیدرضا از دل همان غبار بالا آمد؛ نامی که هنوز هم وقتی گفته می‌شود، سنگینی آن روزها را در دل مردم زنده می‌کند.

او در ۲۸ آبان بازداشت شد؛ جوانی که تنها چند هفته قبل هنوز مشغول کار روزمره‌اش بود.
تنها ۲۳ روز بعد، در ۲۱ آذر ۱۴۰۱—با شتابی که بسیاری را شوکه کرد—حکمش اجرا شد.
این سرعت، این تلخی، این زخم… درست از همان روز در حافظه‌ی جمعی مردم جا گرفت؛ زخمی که هنوز مرهمی نیافته.

نام مجیدرضا رهنورد، برای بسیاری، نمادی از یک نسل خسته، زخمی و بی‌صدا شد؛ نسلی که قصه‌هایش ناتمام ماند.

او رفت، اما قصه‌اش نه.

🆔Iran_news_ajancy

💢 بابا کجای این انصافه؟!
پول می‌دیم، چند برابر پول می‌دیم، اما چیزی که می‌گیریم از قبل بی‌کیفیت‌تر، بدتر و نازک‌تر شده!

🔥 پتی‌بور کرجی: قبلاً ۲۸ تومن بود، شد ۳۸ تومن، الان ۴۸ تومن!
قطرش نصف شده، نازکه، بی‌طعمه… آدم شرم می‌کنه!

💥 کرمدار گرجی: قبلاً ۷۰ تومن، بعد ۹۹ تومن، الان ۱۴۰ تومن!
برندهایی مثل ساقه طلایی هم تعدادشونو کم کردن…

⚡️ می‌فهمید؟ ما پول می‌دیم، اما نه غذای باکیفیت می‌گیریم، نه عدالت!
همه چی گرون شده، همه چی خراب شده، حتی اخلاقیات داره سقوط می‌کنه!

🆔Iran_news_ajancy

حکومتِ کر و لال در برابر سفره‌های خالی!
مردم زیر آوار گرانی له می‌شوند و حاکمیت فقط تماشا می‌کند!

یک شانه تخم‌مرغ: ۲۵۰ تا ۳۰۰ هزار تومان
یک بطری شیر: ۷۰ هزار تومان (و هر روز بالاتر!)
طلای ۲۴ عیار: عبور از ۱۷ میلیون!
بنزین: ۵ هزار تومان
برنج هندی: کیلویی ۲۵۰ هزار
پرتقال: کیلویی ۱۶۰ هزار
لوبیا چیتی: کیلویی ۶۰۰ هزار
گوشت قرمز: کیلویی ۱ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان!

این‌ها عدد نیستند؛
این‌ها تیر خلاص به معیشت مردمه.

حکومت؟
بی‌تفاوت، بی‌اعتنا، گویی صدای فقر را نمی‌شنود و درد گرسنگی را نمی‌بیند.

حقیقت تلخه، اما روشنه:
اینجا یک دوراهیه؛
یا هر روز بیشتر له می‌شیم زیر چرخ گرونی و بی‌عدالتی…
یا می‌ایستیم و فریاد می‌زنیم: «دیگه کافیه!»

سکوت یعنی نابودی تدریجی.
تنهایی یعنی شکست.
اما وقتی مردم کنار هم بایستن،
هیچ قدرتی نمی‌تونه زمینشون بزنه.

این سرزمین مال مردمه؛
نه مال دیکتاتورها.

🆔Iran_news_ajancy