ایرانی داری به قله نزدیک میشی سس ۳۰۰ تومنی شده ۶۰۰

🆔Iran_news_ajancy

🔻خوش چشم، کارشناس صدا و سیما: میتونیم با شلیک موشک از شهرهای شمال کشور، ناو آمریکا تو دریای عمان رو بزنیم و غرقش کنیم

🆔Iran_news_ajancy

افزایش نرخ ارز کالاهای اساسی؛ زنگ خطر گرانی دوباره به صدا درآمد

افزایش دوباره نرخ ارز مبنای واردات کالاهای اساسی، بار دیگر زنگ خطر گرانی‌های تازه را به صدا درآورده است. انجمن غلات ایران اعلام کرده که پس از تغییر نرخ ارز در پرتال تأمین بانک مرکزی، محاسبات جدید بر پایه دلاری معادل ۱۳۱ هزار و ۵۰۲ تومان انجام می‌شود؛ رقمی که نسبت به نرخ قبلی ۱۱۴ هزار تومانی جهشی قابل‌توجه دارد.

پیامد این تصمیم خیلی زود خود را در بازار نشان خواهد داد. نرخ‌های ارشادی جدید برای نهاده‌های دامی — از ذرت و جو گرفته تا کنجاله سویا — عملاً به معنای افزایش هزینه تولید و فشار مستقیم بر قیمت مواد غذایی است؛ فشاری که در نهایت به سفره مصرف‌کننده منتقل می‌شود.

افزوده‌شدن یک «نرخ ارشادی» دیگر به ساختار پیچیده قیمت‌گذاری، بیش از آنکه نشانه ثبات باشد، تصویر سردرگمی در سیاست‌های اقتصادی را تقویت می‌کند. فعالان بازار هشدار می‌دهند که موج تازه افزایش قیمت کالاهای اساسی دور از انتظار نیست

🆔Iran_news_ajancy

🔻عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس در صحن علنی:
نقدینگی از مرز ۱۴ میلیون و ۲۰۰ هزار میلیارد تومان گذشته؛ این سیل ویرانگر نقدینگی حمله به ارزش‌های تولید است.

🆔Iran_news_ajancy

🔻کارشناس صدا و سیما: آیت الله خمینی در کودکی تک تیرانداز بود...

🆔Iran_news_ajancy

روایت یک کاسب بازار؛ کالابرگ آمد، اما سفره کوچک‌تر شد

یک کاسب بازار می‌گوید: «دو تا اسکناس پانصد تومانی را ببین… این شده کالابرگ یک ماه مردم.»

از زمانی که طرح کالابرگ معرفی شد، قیمت‌ها نه‌تنها پایین نیامد، بلکه یکی‌یکی بالا رفت. تن ماهی ۱۰۰ هزار تومانی به حدود ۱۷۰ هزار تومان رسید، رب گوجه از حدود ۹۰ هزار تومان به ۱۴۰ هزار تومان رفت و روغن ۶۰ هزار تومانی حالا به حدود ۲۶۰ هزار تومان رسیده است. تقریباً تمام اقلامی که همیشه در سفره مردم بود، بین یک‌ونیم تا دو برابر گران‌تر شده‌اند.

سؤال ساده‌ای که در بازار شنیده می‌شود این است: آیا این حمایت است یا فقط جبران بخشی از گرانی‌هایی که خودشان ایجاد شده؟ وقتی قیمت‌ها هر روز تغییر می‌کند و امروز دوباره بالاتر رفته، مردم می‌پرسند این کمک واقعاً چه ارزشی برای زندگی‌شان داشته است؟

🆔Iran_news_ajancy

شیرینی هم از سفره مردم عقب نشست

گرانی حالا به جایی رسیده که حتی شیرینی، نماد شادی و مهمانی، از سبد خرید خانوارها حذف می‌شود. با جهش قیمت مواد اولیه، هر کیلو شیرینی خشک به حدود ۸۰۰ هزار تومان رسیده و بسته‌های کوچک ۲۰۰ تا ۳۰۰ گرمی تا ۲۸۰ هزار تومان قیمت دارند؛ اعدادی که برای بسیاری از خانواده‌ها دیگر قابل پرداخت نیست.

افزایش سرسام‌آور قیمت تخم‌مرغ شانه‌ای بالای ۵۰۰ هزار تومان، کره کیلویی بیش از ۷۰۰ هزار تومان و روغن بالای ۲۵۰ هزار تومان، هزینه تولید را به حدی رسانده که قنادان نیز زیر فشار نفس می‌کشند.

حالا «نیم‌جعبه‌ای» جای جعبه‌های کامل را گرفته، مهمانی‌ها کوچک‌تر شده و خریدها با حساب‌وکتاب و نگرانی انجام می‌شود. ویترین قنادی‌ها دیگر فقط محل نمایش شیرینی نیست؛ آینه‌ای از فشار معیشتی مردمی است که شادی‌های کوچکشان هم زیر بار گرانی رنگ باخته است.

🆔Iran_news_ajancy

چهلم زندگی 🌑🖤🖤🖤

🆔Iran_news_ajancy

روی تک تک روغن‌ها دزدگیر گذاشتن که یه وقت کسی ندزده!

🆔Iran_news_ajancy

#ارسالی
سعید ماسوری پس از ۲۵ سال حبس بی‌مرخصی، مادرش را از دست داد؛ وداعی که حتی اجازه حضور در خاکسپاری نیافت

سعید ماسوری، زندانی سیاسی که بیش از ۲۵ سال بدون حتی یک روز مرخصی در زندان به‌سر می‌برد، مادر خود را از دست داد.
مادر او در خرم‌آباد زندگی می‌کرد و ماسوری هم‌اکنون در زندان قزلحصار کرج محبوس است.

با وجود درگذشت مادر، به او اجازه حضور در مراسم خاکسپاری داده نشد؛ همان‌گونه که طی این ۲۵ سال، برای هیچ مناسبت خانوادگی یا انسانی، حتی برای ساعتی، مرخصی دریافت نکرده است.

سعید ماسوری در سوگ مادرش نوشته است:

«بیشتر از بیست‌وپنج سال است من در زندان مانده‌ام و تو بیرون، بودی، اما رنج این سال‌ها بیشتر بر دوش تو بود. سهم من دیوار و میله بود و سهم تو راه‌های طولانی، فقط برای چند دقیقه دیدن من هر چند دیگر نام مرا هم به یاد نداشتی… شاید همین، آخرین مهربانی دنیا با تو بود؛
که رنج انتظار را هم از یاد تو برد،
تازه ‌فهمیدم سخت‌ترین زندان، جایی است که دیگر “مادر” در آن نیست.
اسطوره صبر و تحمل و قهرمان پایداری تو بودی در سکوت و بی هیچ نام و نشان... تو آفتاب گرمابخش و دیده نشده بودی و من سایه...
چقدر بی نام تو زندان سرد و تاریکتر است.»

در ایران تعداد زیادی زندانی سیاسی با سابقه بالای ده سال حبس در زندان‌ها هستند، که اجازه حتی ساعتی مرخصی نداشته‌اند، اما اختلاسگران و غارتگران اموال مردم، از مرخصی بهره‌مند بوده‌اند.

🆔Iran_news_ajancy

معین (همایون) رنجبر؛ جوان ۲۷ ساله‌ای که در اعتراضات دی‌ماه جان باخت

معین (همایون) رنجبر، جوان ۲۷ ساله کُرد، اهل کرمانشاه و ساکن کرج، از جان‌باختگان اعتراضات مردمی روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در ملارد کرج بود که در جریان این رویدادها جان خود را از دست داد.

پیکر او در ۲۱ دی ۱۴۰۴ در آرامستان بریموند کرمانشاه به خاک سپرده شد. معین دارای مدرک دیپلم بود و در حوزه ورزش نیز فعالیت داشت و به گفته نزدیکانش، روحیه‌ای فعال و اجتماعی داشت.

گزارش‌ها حاکی است خانواده او برای تحویل گرفتن پیکر فرزندشان با فشارها و هزینه‌های سنگینی روبه‌رو شدند؛ موضوعی که بازتاب گسترده‌ای در میان مردم داشت.

او پیش‌تر با حضور بر مزار محسن شکاری، پیامی خطاب به مردم بیان کرده بود و گفته بود:

«مردم خسته نشید، بجنگید؛ سر خم قدغن.»

این جمله به‌سرعت در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و نام او را بیش از پیش در میان روایت‌های مردمی از آن روزها ماندگار کرد.

🆔Iran_news_ajancy

یک کاسب بازار می‌گوید:

این روغن سرخ‌کردنی یک لیتری شده ۲۵۲ هزار تومان؛ اما مسئله فقط گرانی نیست… مسئله این است که دیگر کسی مطمئن نیست اصلاً «روغن» می‌خرد یا ماده‌ای شیمیایی.

درِ بطری را باز می‌کنی، کمی استفاده می‌کنی، فردا می‌بینی دور ظرف حالت چسبندگی گرفته.
مگر روغن باید بچسبد؟ مگر روغن واقعی این‌طور رفتار می‌کند؟
این دیگر روغن نیست؛ ترکیبی است که بیشتر به مواد صنعتی شباهت دارد تا غذای سفره مردم.

مردم مصرف می‌کنند، بعد حالشان بد می‌شود، دنبال آبلیمو و درمان می‌گردند؛
در حالی‌ که غذای سالم نباید انسان را بیمار کند.

فاجعه فقط گرانی نیست؛
فاجعه این است که کیفیت هم قربانی شده و سلامت مردم زیر فشار بازار و بی‌نظارتی له می‌شود.

حالا هم خبر رسیده قرار است دوباره ۳۰ درصد دیگر گران شود.
یعنی هم گران‌تر، هم بی‌کیفیت‌تر، هم خطرناک‌تر.

سفره‌ای که زمانی محل آرامش بود، امروز به میدان نگرانی برای سلامت خانواده‌ها تبدیل شده است.
به بچه‌ها چه می‌دهیم؟ غذا… یا بیماری؟

🆔Iran_news_ajancy

#ارسالی
چهل روز گذشته است، چهل روز از آن گاه که گلوله ها بلندتر از صداهای انسان سخن گفتند و خیابان، شاهدی شد که هرگزاجازه شهادت نیافت، خاک هنوز بوی خون می دهد
دیوارها هنوز آن فریادهاراپس می دهند. و زمان باهمه بی رحمی اش، نتوانسته است رد آن لحظه‌ها راپاک کند. گفتند فراموش می شود، اماچگونه می توان چشم هایی را فراموش کردکه تنها جرمشان زنده بودن بود؟ چگونه می توان سکوتی را بخشید که پس از هر شلیک سنگین ترشد؟ چهل روز گذشته، و خشم هنوز زنده است_ نه چون آتش کور ، بلکه چون حافظه ای که نمی گذارد حقیقت زیر خاک بماند، نام ها را نمی توان کشت، صداها را نمی توان دفن کرد.
و روزی خواهدرسید که امین سکوت تحمیل شده با فریادی بزرگ تر باز خواهد گشت‌.

🆔Iran_news_ajancy