🔸‌نقاطی از جنوب کشور که بامداد امروز مورد حمله قرار گرفت

🔸‌ترامپ: ایران کمی پیش تماس گرفت. آن‌ها خیلی شدید می‌خواهند یک توافق انجام دهند

فقط نمی‌دانم آیا شایسته اعتماد هستند یا نه. نمی‌دانم آیا به توافق پایبند خواهند ماند یا نه. مشکل همین است.

🔥تحولات حاشیه‌ای در آیین‌های اخیر، نشان‌دهنده بروز تفاوت‌های جدی در رویکردها و تفسیرهای مقامات مذهبی و سیاسی است. خودداری از قرائت برخی عبارات مرسوم در نماز میت توسط خطبا، در کنار سخنان صریح فعالان سیاسی درباره لزوم همگرایی مسئولان با فرامین حاکمیتی، ابعاد جدیدی از فضای پساانتقال را عیان کرد. هم‌زمان، بروز دوقطبی میان رویکرد «انتقام‌محور» جریانات تندرو و نگاه مبتنی بر «عقلانیت راهبردی» مسئولان اجرایی، نشان می‌دهد که چالش بازتعریف راهبردهای کلان داخلی و خارجی به یکی از مباحث جدی در میان باندهای قدرت تبدیل شده است.
#تحلیل_سیاسی
#مناسک_سیاسی
#روابط_قدرت
#تفاوت_دیدگاه‌ها
#جناح‌بندی_داخلی

ترامپ، این اقدام، تلافی بمباران کشتی‌ها توسط ایران در دیروز است. اگر این اتفاق دوباره تکرار شود، اوضاع بسیار وخیم‌تر خواهد شد.

ویدیوی از حملات امشب به جنوب که نشانگر شدت حملات است.

🤡
اگه گذاشتید ما رو چال کنن 😂
حالا هی کرم بریزید تا یه دور دیگه تابوتم رو هم با موشک بزنن 😂

⚫️#حافظه_تاریخی
در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ چه شد؟

حمله به کوی دانشگاه تهران در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ این حمله یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های دانشجویی در تاریخ جنبش دانشجویی ایران به شمار می‌رود.
اعتراضات #۱۸_تیر ۱۳۷۸ از ساعت ٩ شب شروع شد، در پی آن مأموران انتظامی و لباس شخصی به کوی دانشگاه تهران حمله کردند که به پنج روز ناآرامی منجر شد.
ساعت ٩ شب ابتدا تجمعی در کوی در برابر خوابگاه دانشجویان شکل گرفت. این اعتراضات گسترش یافت و تا بیست‌و‌سوم تیر فضای ملتهب همچنان ادامه داشت. بارها درگیری‌های خیابانی بین دانشجویان و مأموران امنیتی بوقوع پیوست. در جریان حمله به کوی، تعدادی از دانشجویان از جمله #عزت_ابراهیم_نژاد و رضا حیدری، روزیتا حیدری، علی کریمی و محمد محمدی و تعدادی دیگر، به دست نیروی انتظامی و لباس شخصی‌ها کشته و تعداد زیادی نیز مجروح شدند.
شدت #سرکوب و کشتار دانشجویان، افکار عمومی را علیه دولت خاتمی که آن زمان داعیه‌ی اصلاحات داشت بشدت برانگیخت،
۱۸ تیر تبدیل به نقطه عطفی در مبارزات جنبش دانشجویی ایران تبدیل شد.

🔴@protest_iran

🌎 😂😂دزدیدن تابوت یکی از نوه های خامنه ای ملعون در عراق 😁

معلومه که حتی بعد از مرگ هم جایی امن برای تبار این دیکتاتور به هلاکت رسیده، باقی نمونده.

در دور تازه حملات آمریکا به رژیم ایران که بامداد پنجشنبه ۱۸ تیر انجام شد، فرماندهی مرکزی نیروهای آمریکا (سنتکام) اعلام کرد بیش از ۹۰ هدف نظامی در نقاط مختلف ایران را مورد حمله قرار داده است. به‌گفته سنتکام، این عملیات با هدف کاهش توان رژیم ایران برای حمله به کشتی‌های تجاری و خدمه غیرنظامی در تنگه هرمز انجام شده است. هم‌زمان، رسانه‌های حکومتی ایران از حمله به ۲ پل راه‌آهن در شمال‌شرق کشور خبر دادند.

فریاد یک راننده از مرز استیصال؛ «سه ماه است اجاره خانه نداده‌ام، اگر مقصری می‌خواهید، من را اعدام کنید»

«سه ماه است اجاره خانه‌ام را نداده‌ام. با هزار بدبختی کار می‌کنم، اما دیگر از پس زندگی برنمی‌آیم.»
این‌ها حرف‌های یک راننده است؛ مردی که می‌گوید سال‌ها کار کرده، دستش را جلوی کسی دراز نکرده، اما فشار گرانی و هزینه‌های زندگی او را به مرز فروپاشی رسانده است.
او در اوج خشم و درماندگی، با زبانی کنایه‌آمیز، مسئولیت همه اتفاقات را بر عهده می‌گیرد و خطاب به نهادهای نظامی و امنیتی می‌گوید: «اگر دنبال مقصر می‌گردید، من را اعدام کنید.»
در بخش دیگری از سخنانش می‌گوید: «مردم بریده‌اند؛ دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند.» او همچنین در پاسخ به کسانی که از او انتظار تمجید از مسئولان دارند، می‌گوید احترامش برای کسی است که نان بر سفره‌اش آورده، نه برای کسی که سفره‌اش را کوچک‌تر کرده است.
این فقط فریاد یک راننده نیست؛ صدای خشم و استیصال مردمی است که زیر بار تورم، گرانی و بحران معیشت، هر روز بیشتر به مرز ناامیدی رانده می‌شوند؛ جایی که احساس می‌کنند دیگر حتی امیدی برای ادامه زندگی آبرومندانه باقی نمانده است.

اگر هر بار با شکل‌گیری یک بحران جدید، تمام توجه‌ها از اقتصاد و معیشت مردم منحرف شود، آیا بحران‌ها جایگزین پاسخگویی شده‌اند؟
آیا چند موشک و چند روز فضای جنگی می‌تواند جای پاسخ به مشکلاتی را بگیرد که سال‌هاست زندگی مردم را فلج کرده است؟
واقعیت این است که جنگ، اگر هم تیتر اول رسانه‌ها باشد، گرانی همچنان تیتر اول زندگی مردم است. خانواده‌ای که توان خرید نان، برنج یا لبنیات را ندارد، با تغییر تیتر خبرها، سفره‌اش رنگین‌تر نمی‌شود.

«چند موشک، چند روز هیجان؛ اما سفره مردم همچنان زیر بار گرانی له می‌شود»

هر بار که فشار افکار عمومی بر سر اقتصاد و معیشت افزایش پیدا می‌کند، بحران دیگری همه نگاه‌ها را از این مطالبات منحرف می‌کند؟
در حالی که طی دو روز گذشته، اخبار جنگ و تنش‌های نظامی دوباره به صدر خبرها بازگشته، یک سؤال جدی همچنان بی‌پاسخ مانده است: آیا بار دیگر قرار است درست کردن بحران جنگ، جای پاسخگویی به بحران اقتصادی را بگیرد؟

مدتی پیش این ویدیو با عنوان «هزینه تلخ یک اقتصاد فلج» منتشر شد؛ روایت تولیدکننده‌ای که می‌گفت هزینه تولید از قیمت فروش پیشی گرفته، تولید دیگر صرفه اقتصادی ندارد و مردم حتی توان خرید ابتدایی‌ترین کالاهای مورد نیاز خود را از دست داده‌اند. او از اقتصادی سخن می‌گفت که در آن نه تولیدکننده توان ادامه کار دارد و نه مصرف‌کننده قدرت خرید.
اما حالا با بازگشت اخبار جنگ، انگار دوباره همه آن مشکلات به حاشیه رانده شده‌اند؛ همان تورم، همان گرانی، همان سقوط ارزش پول ملی، همان تعطیلی کسب‌وکارها، همان اجاره‌های کمرشکن و همان سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر می‌شوند.

🟥 «پولی که دست مردمه، خارج از اقتصاد کشوره!»

این ادعا قبل از هر چیز باید توسط اقتصاددانان و بر اساس تعریف‌های علمی بررسی شود، نه صرفاً در قالب یک اظهار نظرتوسط شهرداری که کارش چاپیدنه.

اما اگر منظور این باشد که مردم پولشان را وارد سرمایه‌گذاری، تولید یا بانک‌ها نمی‌کنند، باید یک سؤال ساده پرسید:

مگر نتیجه این رفتار چیزی جز محصول سیاست‌ها و قوانینی است که خودِ دولت‌ها طی سال‌ها وضع کرده‌اند؟

در اقتصاد یک اصل ساده وجود دارد؛ سرمایه به جایی می‌رود که امنیت، ثبات و اعتماد وجود داشته باشد. وقتی مردم نگران کاهش ارزش پول، تورم، تغییر مداوم قوانین یا آینده اقتصاد باشند، طبیعی است که دارایی خود را به سمت بازارهایی ببرند که از نظر خودشان ریسک کمتری دارد یا حتی آن را به صورت نقد نگه دارند.

بنابراین، اگر بخشی از نقدینگی وارد تولید یا سرمایه‌گذاری مولد نمی‌شود، قبل از سرزنش مردم باید پرسید: آیا فضای اقتصادی به اندازه کافی قابل اعتماد بوده است که مردم سرمایه‌شان را با خیال راحت وارد چرخه اقتصاد کنند؟

اعتماد، مهم‌ترین سرمایه هر اقتصاد است؛ وقتی این اعتماد آسیب ببیند، گردش سرمایه هم آسیب می‌بیند.

#اقتصاد