فریاد یک راننده از مرز استیصال؛ «سه ماه است اجاره خانه نداده‌ام، اگر مقصری می‌خواهید، من را اعدام کنید»

«سه ماه است اجاره خانه‌ام را نداده‌ام. با هزار بدبختی کار می‌کنم، اما دیگر از پس زندگی برنمی‌آیم.»
این‌ها حرف‌های یک راننده است؛ مردی که می‌گوید سال‌ها کار کرده، دستش را جلوی کسی دراز نکرده، اما فشار گرانی و هزینه‌های زندگی او را به مرز فروپاشی رسانده است.
او در اوج خشم و درماندگی، با زبانی کنایه‌آمیز، مسئولیت همه اتفاقات را بر عهده می‌گیرد و خطاب به نهادهای نظامی و امنیتی می‌گوید: «اگر دنبال مقصر می‌گردید، من را اعدام کنید.»
در بخش دیگری از سخنانش می‌گوید: «مردم بریده‌اند؛ دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند.» او همچنین در پاسخ به کسانی که از او انتظار تمجید از مسئولان دارند، می‌گوید احترامش برای کسی است که نان بر سفره‌اش آورده، نه برای کسی که سفره‌اش را کوچک‌تر کرده است.
این فقط فریاد یک راننده نیست؛ صدای خشم و استیصال مردمی است که زیر بار تورم، گرانی و بحران معیشت، هر روز بیشتر به مرز ناامیدی رانده می‌شوند؛ جایی که احساس می‌کنند دیگر حتی امیدی برای ادامه زندگی آبرومندانه باقی نمانده است.

اگر هر بار با شکل‌گیری یک بحران جدید، تمام توجه‌ها از اقتصاد و معیشت مردم منحرف شود، آیا بحران‌ها جایگزین پاسخگویی شده‌اند؟
آیا چند موشک و چند روز فضای جنگی می‌تواند جای پاسخ به مشکلاتی را بگیرد که سال‌هاست زندگی مردم را فلج کرده است؟
واقعیت این است که جنگ، اگر هم تیتر اول رسانه‌ها باشد، گرانی همچنان تیتر اول زندگی مردم است. خانواده‌ای که توان خرید نان، برنج یا لبنیات را ندارد، با تغییر تیتر خبرها، سفره‌اش رنگین‌تر نمی‌شود.

«چند موشک، چند روز هیجان؛ اما سفره مردم همچنان زیر بار گرانی له می‌شود»

هر بار که فشار افکار عمومی بر سر اقتصاد و معیشت افزایش پیدا می‌کند، بحران دیگری همه نگاه‌ها را از این مطالبات منحرف می‌کند؟
در حالی که طی دو روز گذشته، اخبار جنگ و تنش‌های نظامی دوباره به صدر خبرها بازگشته، یک سؤال جدی همچنان بی‌پاسخ مانده است: آیا بار دیگر قرار است درست کردن بحران جنگ، جای پاسخگویی به بحران اقتصادی را بگیرد؟

مدتی پیش این ویدیو با عنوان «هزینه تلخ یک اقتصاد فلج» منتشر شد؛ روایت تولیدکننده‌ای که می‌گفت هزینه تولید از قیمت فروش پیشی گرفته، تولید دیگر صرفه اقتصادی ندارد و مردم حتی توان خرید ابتدایی‌ترین کالاهای مورد نیاز خود را از دست داده‌اند. او از اقتصادی سخن می‌گفت که در آن نه تولیدکننده توان ادامه کار دارد و نه مصرف‌کننده قدرت خرید.
اما حالا با بازگشت اخبار جنگ، انگار دوباره همه آن مشکلات به حاشیه رانده شده‌اند؛ همان تورم، همان گرانی، همان سقوط ارزش پول ملی، همان تعطیلی کسب‌وکارها، همان اجاره‌های کمرشکن و همان سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر می‌شوند.

🟥 «پولی که دست مردمه، خارج از اقتصاد کشوره!»

این ادعا قبل از هر چیز باید توسط اقتصاددانان و بر اساس تعریف‌های علمی بررسی شود، نه صرفاً در قالب یک اظهار نظرتوسط شهرداری که کارش چاپیدنه.

اما اگر منظور این باشد که مردم پولشان را وارد سرمایه‌گذاری، تولید یا بانک‌ها نمی‌کنند، باید یک سؤال ساده پرسید:

مگر نتیجه این رفتار چیزی جز محصول سیاست‌ها و قوانینی است که خودِ دولت‌ها طی سال‌ها وضع کرده‌اند؟

در اقتصاد یک اصل ساده وجود دارد؛ سرمایه به جایی می‌رود که امنیت، ثبات و اعتماد وجود داشته باشد. وقتی مردم نگران کاهش ارزش پول، تورم، تغییر مداوم قوانین یا آینده اقتصاد باشند، طبیعی است که دارایی خود را به سمت بازارهایی ببرند که از نظر خودشان ریسک کمتری دارد یا حتی آن را به صورت نقد نگه دارند.

بنابراین، اگر بخشی از نقدینگی وارد تولید یا سرمایه‌گذاری مولد نمی‌شود، قبل از سرزنش مردم باید پرسید: آیا فضای اقتصادی به اندازه کافی قابل اعتماد بوده است که مردم سرمایه‌شان را با خیال راحت وارد چرخه اقتصاد کنند؟

اعتماد، مهم‌ترین سرمایه هر اقتصاد است؛ وقتی این اعتماد آسیب ببیند، گردش سرمایه هم آسیب می‌بیند.

#اقتصاد

🔴فوری / وای‌نت : یه کشتی جنگی آمریکا تو خلیج فارس مورد حمله قرار گرفت

🔸وزارت بهداشت آخوندها: حملات آمریکا طی دیروز و امروز ۵ استان را هدف قرار داده است که در پی آن تاکنون ۱۴ نفر شهید و ۷۸ نفر دیگر مجروح شده‌اند.

#ارسالی
پرسش از مسئولیت؛ وقتی وعده‌ها با واقعیت فاصله می‌گیرند

هیچکدام از روسای جمهور ایران تاکنون بدلیل عدم توانایی در اداره امور یا عدم توانایی تغییر ساختار استعفا نکرده اند و دلیلش همین جمله بوده ؛ با رفتن من آیا وضع بهترمیشود؟ مسلما خیر .

استعفای آقای پزشکیان و دولت وی در پاسخ به عدم توانایی در تحقق شعار عدالت خواهی و حل مشکلات است ایشان در شعارهای انتخاباتی یکروز گردنشان را گرو گذاشتند ؛ یکروز پرچم عدالت علی بدست گرفتند و مرتب از نهج البلاغه برای مردم روضه خواندند ، یکروز همه مسئولیت گرانی و تورم را به گردن دولت انداختند ( شعارهای انتخاباتی ) . و حالا اصرار دارند پای کار تا آخر خواهند ایستاد !!! براستی پای کدام کار ؟ تحقق کدام شعار ؟ اصلا ایشان واقعا کجای کار هستند ؟؟؟ !!!!

🔺🔻مشهد؛ بی‌اعتنایی مردم به نمایش حکومتی

شهروند خبرنگار؛ فیلمی که امروز، پنج‌شنبه ۱۸ تیر، در مشهد گرفته‌ام نشان می‌دهد مردم ایران دیگر حاضر نیستند در مراسمی شرکت کنند که برایشان نمایشی، تحمیلی و بی‌معناست.

دفن این دیکتاتور قاتل، که مسئول مرگ ده‌ها هزار نفر از مردم ایران است، در شهر مشهد نه احترام، که توهین آشکار به خون هزاران جاویدنام است.

کارشناسان اقتصادی تنها هزینه جعبه گردانی جامنه ای را در یک هفته اخیر را بیش از ۵۰۰ میلیون دلار بر آورد کردند ،قصاوت با شما