زندانیان سیاسی و آسیب‌دیدگان زندانهای جمهوری اسلامی را فراموش نکنیم!

مسعود علیزاده، زندانی سیاسی سابق با انتشار تصاویر و مطلبی درباره مهرداد لهراسبی از زندانیان سابق سیاسی که سالهای بسیاری در زندانهای جمهوری اسلامی به سر برده و حدود ده سال را در کمپ‌های هامبورگ گذرانده است، نوشت:

مهرداد لهراسبی از زندانیان سیاسی کوی دانشگاه در سال ۷۸ است که در جمع دانشجویان روز هجدهم تیر جلوی دانشگاه تهران سخنرانی می‌کند و سریعاً توسط لباس شخصی ها بازداشت میشود. لهراسبی در زمان بازداشت مورد ضرب و شتم شدید قرار میگیرد و از ناحیه سر ، صورت و دست مورد آسیب جدی قرار میگرد و حدود ۶ ماه را در سلول های سرد و تاریک انفرادی سپری میکند.

قاضی حقانی ریاست شعبه ششم دادگاه انقلاب، مهرداد لهراسبی را به دلیل ایجاد تشویش و تحریک دانشجویان برای اغتشاش در دانشگاه به اشد مجازات یعنی اعدام محکوم کرده بود. ولی بعد از گذشت یک سال در اثر فشارهای بین‌المللی و رسانه‌ای، حکم اعدام او و سه دانشجوی بازداشتی دیگر، در دادگاه تجدید نظر به پانزده سال حبس تخفیف پیدا کرد.

به نظر من، اگر قرار است به خبر آسیب‌دیدگان پرداخته شود، باید به خبر آقای لهراسبی هم پرداخته شود، زیرا ایشان یک زندانی سیاسی بوده که به دلیل شرایط سخت نگهداری در زندان آسیب‌های جدی دیده است. چند روز پیش با آقای لهراسبی صحبت می‌کردم و به من گفت:

«مسعود! من حاضر بودم با تیر به من شلیک می‌کردند و کشته می‌شدم و یکی از چشمانم را از دست می‌دادم، ولی ۹ سال از عمرم را در انفرادی، زندان اوین و زندان رجایی‌شهر سپری نمی‌کردم که آخرش به دلیل مریضی روی ویلچر بنشینم.»

بهتر است تا دیر نشده با هم مهربان باشیم، هوای یکدیگر را داشته باشیم و از بالا به پایین به یکدیگر نگاه نکنیم. وقتی ما خودمان، خودمان را تفکیک کنیم و بین آسیب‌دیدگان، زندانیان سیاسی و جانباختگان راه آزادی فرق بگذاریم و مرزبندی کنیم، هرگز رنگ آزادی وطن و طعم شیرین اتحاد را نخواهیم چشید. به یاد مهرداد لهراسبی‌ها باشیم و در کنارشان بمانیم.

🆔@javanmardi77