🔻🔺برگزاری نشست همبستگی «نه به اعدام» در کلن؛ فراخوانی برای تبدیل اعتراض به جنبشی پایدار

روز شنبه ۱۹ مهر ۱۴۰۴ (۱۱ اکتبر ۲۰۲۵)، به مناسبت روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، جمعی از کنشگران، هنرمندان، فرهنگیان و فعالان مدنی در شهر کلن آلمان گرد هم آمدند تا بار دیگر صدای «نه به اعدام» را از تبعید تا درون ایران طنین‌انداز کنند.

این نشست با حضور سخنرانانی از حوزه‌های گوناگون برگزار شد و شرکت‌کنندگان بر ضرورت تبدیل روز جهانی مبارزه با اعدام به کارزاری جهانی و مداوم تأکید کردند.

سخنرانان در حوزه‌های حقوق بشر، آموزش، فرهنگ و جامعه‌شناسی از موج گسترده اعدام‌ها در ایران سخن گفتند و خواستار شکل‌گیری ساختارهایی پایدار برای مقابله با این چرخه خشونت شدند.

پیام‌هایی از زنان درون ایران، از جمله نسرین ستوده و نرگس محمدی، به این گردهمایی ارسال شد؛ پیام‌هایی سرشار از امید و ایستادگی که بر ضرورت زنده نگه داشتن صداهای آزادی و کرامت انسانی تأکید داشتند.

در بخشی از نشست، نمایندگان کانون صنفی معلمان ایران بر نقش آموزش و فرهنگ‌سازی در مقابله با «مجازات مرگ» تأکید کردند و خواستار همبستگی گسترده میان فرهنگیان، دانشجویان و خانواده‌های قربانیان شدند.

هم‌زمان، نمایشگاهی از عکس‌ها، اسناد و نام‌های قربانیان اعدام برپا شد؛ مجموعه‌ای که علاوه بر یادآوری رنج، سندی زنده از جنایات حکومتی علیه زندانیان سیاسی و عقیدتی بود.

این گردهمایی با شعار «نه به اعدام، نه به حکومت اسلامی» و حرکت نمادین شرکت‌کنندگان به‌سوی «درخت آزادی» در پارک حقوق بشر کلن به پایان رسید — درختی که شاخه‌هایش یاد و نام جان‌هایی را حمل می‌کرد که از میان ما گرفته شدند اما در وجدان جمعی مردم ایران زنده مانده‌اند.

در بخش از برنامه، بهروز اسدی، فعال حقوق بشر و نماینده انجمن "زن، زندگی، آزادی_فرانکفورت" در سخنرانی خود با عنوان «ما و آینده»، مجموعه‌ای از پیشنهادهای عملی و میدانی برای گسترش مبارزه مدنی علیه اعدام ارائه داد.

او هشت محور را برای تقویت این جنبش برشمرد:

۱. مستندسازی دقیق و موردی پرونده‌ها برای خروج اعدام از سطح آمار و تبدیل آن به مسئله‌ای اخلاقی و رسانه‌ای.
۲. ایجاد ائتلاف‌های اجتماعی گسترده میان معلمان، دانشجویان، کارگران، هنرمندان و فعالان مدنی.
۳. راه‌اندازی کمپین‌های رسانه‌ای و هنری برای حفظ یاد قربانیان و تقویت همدلی عمومی.
۴. تقویت کمک‌های حقوقی و دفاع عادلانه برای کند کردن روند قضایی و افزایش هزینه‌های اجرای احکام.
۵. افشاگری و ارتباط با نهادهای بین‌المللی حقوق بشری جهت جلب فشار جهانی.
۶. طراحی کمپین‌های آموزشی و فرهنگی در مدارس، دانشگاه‌ها و محیط‌های کاری برای نهادینه‌سازی ارزش «حق زندگی» در جامعه.
۷. برجسته‌سازی هزینه‌های اقتصادی و اجتماعی اعدام به‌عنوان ابزاری برای اقناع افکار عمومی و تصمیم‌گیران.
۸. ساختن روایت‌های انسانی از قربانیان و خانواده‌ها برای زنده نگه داشتن چهره‌ها و داستان‌های واقعی پشت هر حکم اعدام.

شرکت‌کنندگان در پایان تأکید کردند که مبارزه با اعدام نباید به یک روز نمادین محدود بماند، بلکه باید به حرکتی پیوسته، آگاهانه و جهانی بدل شود — حرکتی که از دل جامعه و با نیروی همبستگی، آموزش و فرهنگ، خواست زندگی را در برابر فرهنگ مرگ زنده نگه دارد.

🆔 @javanmardi77