🔺🔻مختار اسدی با قرار وثیقه از زندان اوین آزاد شد

مختار اسدی، فعال صنفی و عضو انجمن صنفی معلمان کردستان (سنندج)، با تودیع قرار وثیقه به صورت موقت از زندان اوین آزاد شد.

پیشتر مزدوران در دادگاه انقلاب سنندج به نیابت از دادسری ۳۳ اوین، مختار اسدی، معلم و زندانی سابق سیاسی را بازداشت و به بازداشتگاه اداره تروریستی اطلاعات در تهران منتقل کرده‌اند.

او پس از چند روز از بازداشتگاه به بند چهار زندان اوین منتقل شده بود.

گفته می‌شود آقای اسدی از دهه ۸۰ تاکنون بارها احضار، بازجویی، شکنجه و زندانی شده ‌است.

پیشتر نیز ساعت شش بامداد روز یکشنبه مزدوران نهادهای اطلاعاتی نظام در یورشی منزل مختار اسدی را به طور کامل تفتیش و خانواده وی را تهدید کردند.

به گفته یک منبع آگاه، این مزدوران پس از بیش از یک ساعت تفتیش کامل، به هم ریختن اثاثیه منزل و ایجاد ارعاب، منزل آقای اسدی را ترک کردند.

مختار اسدی در ارتباط با انقلاب «زن، زندگی، آزادی» با حکم دستگاه فاسد قضایی جمهوری اسلامی، به صورت اجباری بازنشسته و حقوق وی به مدت نزدیک به دو سال قطع شد.

او در دو سال اخیر با اتهامات مختلفی در چند پرونده جداگانه مواجه شده بود و در سال‌های پیش از آن، نیز چندین بار بازداشت شده و تحت پیگرد قرار گرفته است.

🆔@javanmardi77

🔺🔻تجمع مالکان مینی‌بوس در اعتراض به قطع سهمیه سوخت

مالکان مینی‌بوس در اعتراض به چهار ماه قطعی سوخت، مقابل فرمانداری و شرکت نفت چابهار تجمع برگزار کردند.

بر اساس برخی گزارش‌ها، شرکت نفت شهرستان چابهار اقدام به انسداد کارت سوخت ۲۹۰ مینی‌بوس کرده است.

🆔@javanmardi77

🔺🔻تصاویری از صادق زارعی جوان کشته‌شده با شلیک ماموران

این تصاویری از «صادق زارعی» جوان ۳۲ ساله است که در مرداد ماه سال جاری توسط ماموران پلیس استان البرز از فاصله بسیار نزدیک هدف اصابت گلوله قرار گرفته و جان باخته است.

این اتفاق در شهرستان نظرآباد در تاریخ پنجم مرداد ماه رخ داده و صادق زارعی در نتیجه اصابت گلوله از ناحیه گردن از فاصله نزدیک، پس از ده روز در تاریخ پانزدهم مرداد در بیمارستان جان باخت.

در گواهی فوت علت مرگ «اصابت گلوله در نتیجه عملکرد وسایل جنگی در خارج از جنگ» ذکر شده است.

عامل تیراندازی به این جوان ۳۲ ساله، رئیس پلیس اداره امنیت شهرستان چهارباغ بوده است.

🆔@javanmardi77

🔻🔺دلنوشته زنان زندانی سیاسی زندان لاکان رشت درباره شریفه محمدی

کمپین دفاع از «شریفه محمدی» دلنوشته‌ای از یکی از زنان زندانی سیاسی زندان لاکان رشت درباره این زندانی سیاسی محکوم به اعدام منتشر کرده که به این شرح است:

سه‌شنبه بیست‌وسوم تیر ماه وارد زندان لاکان شدیم، از همان بدو ورود، همان زمانی که منتظر انجام کارهای اداری زندان بودیم، چشم هایمان پشت میله ها شریفه را می جست. شریفه محمدی همان فعال کارگری که به اعدام محکوم شده است.

چهره سرزنده و مهربان شریفه با نگاه منتظرش از آن سوی میله های سالن قرنطینه پیدا شد. منتظر تمام شدن کاغذبازی های اداری بودیم تا چهره گشوده و پر مهرش را در آغوش بکشیم.

شریفه محمدی را حالا دیگر خیلی ها می‌شناسند. زنی که حکم اعدامش نه تنها مردم رشت و ایران، که دنیا را بهت زده کرده است. از او در رسانه ها بسیار نوشته و می نویسند. اما چهره شریفه در لحظه به لحظه زیستن در این زندان به همگان یادآوری می کند که این حکم چه اندازه مایه شرمساری است.

در زندان میان تمام زندگی‌هایی که نصفه و نیمه متوقف و رها شده اند، میان داستان هایی حاکی از استیصال و رنج، شریفه را با قدم های محکم، گام هایی استوار و صدایی رسا می بینی که چطور به تک تک راویان درد و ناامیدی، امید و شور زندگی می دهد.

به دیگری سواد می آموزد، تازه واردان را با محیط آشنا می کند، به امورات شان رسیدگی می کند، داستان های شان را با صبری مثال زدنی گوش می کند. مسئولیت لباس و نیازهای اولیه زندانیان را داوطلبانه به عهده می‌گیرد. یک تنه می کوشد زندگی را آنطور که به آن باور دارد پشت این دیوارها جاری کند.

زندانیان دیگر بندها با شوق به دیدارش می آیند و هر کس گفتگویی منحصر به خودش با او دارد. برای تنها کودک حاضر در زندان شعرهای آهنگین کودکانه می خواند و سرگرمش می کند. معتادانی که در این زندان بی هیچ امکاناتی به حال خود رها می شوند تا در گوشه های غمزده اتاقی کوچک ترک کنند را با حداقل وسایل و خوراکی هایی که در اختیار دارد حمایت می کند و کمک شان می کند تا دوباره برخیزند. 

کسی نمی‌تواند باور کند حکم زنی این چنین پر شور که سرشار از زندگی است و اینگونه شریفانه زیستن در تک تک حرکات، کلمات، نگاه ها و لبخندها و گام هایش جاری است، اعدام باشد.

حکمی که قاضی آن را تعیین کرده، حکمی فاجعه که باور کردنش برای زندانبان ها و نگهبان های آن سوی میله ها هم پذیرفتنی نیست. در نگاه‌ها و برخوردهای نگهبانان و مسئولین زندان و دیگر زندانیان هیچ نشانی از ترحم نیست، حتی وقتی از ملاقات با فرزندش بر می گردد همه نگاه ها حاکی از احترام توامان با نوعی شرمساری است.

گویی همه شرمنده شریفه اند. شرمنده زندگی ای که چنین حکمی برایش صادر شده است. گاهی از خود می پرسیم آقای قاضی صادر کننده حکم هم این چنین شرمسار است؟

🆔@javanmardi77