وی در این نامه خاطرنشان کرده است: «در گذشته اعدام‌ها با فاصله‌ای زمانی اتفاق می‌افتاد، اما اکنون به طور میانگین هر چهار ساعت یک اعدام صورت می‌گیرد. تنها در ایام کریسمس، نزدیک به ۲۵ نفر بی‌گناه اعدام شدند که معادل تقریباً هر ۲.۵ ساعت یک اعدام است.»

این زندانی سیاسی محکوم به حبس ابد که از اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» است، از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری خواسته است تا هرچه سریع‌تر اقداماتی در این زمینه انجام دهند.

او تأکید کرد: «حداقل کاری که می‌توان انجام داد، الزام این "حکومت اعدام" به رعایت موازین انسانی و حقوق بشری است. روابط دیپلماتیک و سیاسی باید به توقف این ماشین کشتار مشروط شود تا شاید این قتل‌عام‌ها متوقف شوند. در صورت لزوم، پرونده نقض حقوق بشر باید به شورای امنیت ارجاع داده شود، زیرا هر لحظه تأخیر به معنای اعدام‌های بیشتر و خون‌ریزی در ایران است. اگر پیش‌تر اقداماتی مؤثر انجام می‌شد، شاید خانم چچیلیا سالا، خبرنگار ایتالیایی، نیز قربانی سیاست‌های گروگان‌گیری نمی‌شد.»

متن کامل نامه به شرح زیر آمده است:

«بیست و پنجمین کریسمس در زندان

کریسمسی خونین با قریب به ۲۵ اعدام(در ۲۵ دسامبر)

این بیست و پنجمین دیماه(و کریسمس) است که در زندان هستم، نمی‌دونم این چشم‌ها چه چیزهای دیگری را باید ببینند و این قلب و دل چه سنگینی‌ها و خون دل‌هایی را باید تحمل کنند. از زمانی که خودم محکوم به اعدام و در انفرادی بودم و هر ملاقات را ملاقات آخر و هر« صدای باز و بسته» شدن درب را ناقوس مرگ می‌دانستنم(و با وجود گذشت ۲۵ سال هنوز هم هر صدای در و مشابه آن به دلیل «شرطی-روانی» با همان احساس همراه است) تا زمانی که اعدام‌های تک تک دوستان و عزیزان را از نزدیک احساس کردم دیگر نمی‌دانم چه میزان دیگر را باید ببینم و تحمل کنم؟ از غیبت و بردن هم سلولی‌ها (حجت زمانی ، مجید کاووسی ، فرزاد کمانگر، علی صارمی، عبدالرضا رجبی، افشین آسانلو، منصور رادپور، شاهرخ زمانی، لقمان و زانیار مرادی، علی حیدریان و و و

تا همبندیان دوست داشتنی و عاشقی چون محسن دکمه چی، جعفر کاظمی، محمد آقایی، غلامرضا خسروی، حامد احمدی، شهرام احمدی، قاسم آبسه، آسو، ایوب، فرهاد سلیمی، انور، خسرو، محسن شکاری، محمد قبادلو ) تا شنیدن فریادها و ضجه‌های خانواده‌های آنها... واقعا نمیدانم...هنوز نمیدانم چطور بعد از آن نقاشی کودکانه مهنا ی ۶ ساله که نقاشی خودش و مامانش را کنار چوبه دار «بابا»، در جلوی درب زندان گوهردشت کشیده بود، زمانی که در انتظار آخرین دیدار و بوسیدن صورت پدرش (در هنگام تحویل پیکر او) بود را تحمل کرده و هنوز قلبم از این تپش‌های گزنده و دردآور باز نایستاده...!!؟

شاید در این ۲۵ سال چنان در غرقاب جنایات این حاکمیت جانی غرق شده‌ام که "این همه" دیگر تنها قطره‌ای از دریای جنایات این شرالاشقیاء بوده و اگر زمانی هر چند هفته و ماه با اعدام مواجه بودیم اکنون به صورت متوسط هر ۴ ساعت یک اعدام را شاهدیم. تنها طی همین ایام کریسمس قریب به ۲۵ بی‌گناه را اعدام کردند یعنی تقریباً هر ۲.۵ ساعت یک اعدام!

این نامه را اینبار نه خطاب به مردم میهنم (که هرچه در وسعشان است انجام می‌دهند) بلکه خطاب به همه وجدان‌های بیدار در نهادهای بین المللی حقوق بشر، به ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل (کمیساریای عالی)، گزارشگران، خصوصاً گزارشگر ویژه خانم مای ساتو و همه شخصیت‌های تاثیرگذار: جناب دبیرکل سازمان ملل آقای آنتونیو گوترز، رئیس کمیسیون اروپا(خانم فون در لاین) ، رئیس پارلمان اروپا (خانم ربرتا متسولا) می‌نویسم و از آنها مصرانه می‌خواهم که به جز اظهار نگرانی و یا محکوم کردن اعدامها، برای ممانعت از این اعدام‌ها، دست به اقدامات جدی‌تری بزنند. شمار اعدامها را تنها اعداد تصور نکنند که این جان انسان‌هاست که روزانه پرپر می‌شود.

کمترین کار در این رابطه مقید کردن این «حکومت اعدام» به موازین انسانی و حقوق بشری است، با منوط کردن مراودات دیپلماتیک و سیاسی به متوقف کردن این ماشین کشتار تا شاید کشتار متوقف شود. حتی در صورت لزوم ارجاع این پرونده نقض حقوق بشر به شورای امنیت! که هر ساعت و روز تعلل در این امر به قیمت اعدام‌های باز هم بیشتر و بیشتر تمام می‌شود، و البته خون‌ها که از پیکر مردم ایران ریخته می‌شود. شاید اگر پیشتر اقدامات موثری انجام می‌شد امروز حتی خانم چچیلیا سالا خبرنگار ایتالیایی هم اينگونه قربانی سیاستهای گروگانگیری نمیشد(آنهم در ایام کریسمس! ).»

🆔@javanmardi77