🔻🔺دومین روز از اعتصاب پرستاران و کارکنان بیمارستان آریا اهواز

امروز، سه‌شنبه هفتم اسفند، دومین روز متوالی تجمع اعتراضی پرستاران و کارکنان اداری و خدماتی بیمارستان آریا اهواز به منظور اعتراض به کاهش حقوق و مزایای خود ادامه دارد.

🆔 @javanmardi77

🔻🔺نامه زینب جلالیان به مناسبت سالگرد اسارتش: با تمام درد و رنج‌ها ۱۷ سال گذشت

زینب جلالیان، قدیمی‌ترین و تنها زن زندانی سیاسی با حکم حبس ابد در ایران، در سالروز بازداشت خود، با نگارش نامه‌ای از زندان یزد که توسط شبکه حقوق بشر کُردستان منتشر شده، تنها بخشی از رنج‌های هفده سال اسارت خود را به تصویر کشیده است.

او در پایان این نامه خطاب به مردم ایران خواهان اتحاد و هم‌صدایی آنها در برابر اعدام، زندان، فقر و… شده است.

متن کامل نامه زینب جلالیان:

"دستم بوی گل می‌داد، مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند. اما هیچ‌کس فکر نکرد که شاید من یک گل کاشته باشم.

ستم، زخمی عمیق بر دلم نهاد که تا ابد از یاد نخواهد رفت. من قاصدکی کوچک بودم، حامل پیامی بزرگ از آزادی و آزادگی. در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۸۶، سفرم را به شهر زیبای کرمانشاه آغاز کردم، اما گماشتگان ستم، مرا در راه ربودند و به مکانی بیگانه و غریب بردند.

مأموران سیاه‌پوش، رسم و رسومی عجیب داشتند. در آن مکان خوفناک، هیچ‌کس نباید دیگری را می‌دید. چشمانم را با چشم‌بندی سیاه بسته بودند و می‌پرسیدند: «اسمت چیست؟». می‌گفتم: «اسم من زینب است.». مرا می‌زدند و دوباره می‌پرسیدند: «اسمت چیست؟». باز می‌گفتم: «اسم من زینب است». باز هم می‌زدند، شکنجه می‌کردند و باز می‌پرسیدند: «اسمت چیست؟»
بارها و بارها، سؤالی را تکرار می‌کردند. چه پاسخ می‌دادم و چه سکوت، فرقی نمی‌کرد؛ شکنجه‌ها ادامه داشتند. ذهن بیمارشان را درک نمی‌کردم. در آن مکان تاریک، هیچ روزنه‌ای به سوی روشنایی نبود، زیرا مأموران ستم، چون خفاشان از نور هراس داشتند.
چند ماه بعد، مرا به زندان منتقل کردند. زندان‌بانان زن بودند، اما رفتارشان از آن مردان بی‌نام و نشان هم بدتر بود، و این برایم بسیار دردناک بود.

پس از ماه‌ها انتظار و بلاتکلیفی رنج‌آور و طاقت‌فرسا، روزی نامم را از بلندگوی زندان با لحنی پر از کینه و نفرت صدا زدند. زنجیر بر دست و پایم بستند و مرا به دادگاهی فرمایشی بردند. سه دقیقه درباره‌ زبان مادری‌ام با قاضی بحث کردم. او مرا نمی‌شناخت، حتی به سخنانم گوش نداد. پس به چه چیزی استناد کرد و به من حکم اعدام داد؟ نمی‌دانم!

بعدها مرا به تهران تبعید کردند. شش ماه در سلول‌های اطلاعات، زیر فشارهای طاقت‌فرسا برای اعتراف و مصاحبه اجباری بودم. پس از سال‌ها، مأموران، مادرم را با تهدید به تهران آوردند. ناله‌های مادرم، فراتر از درک و غیرقابل‌ توصیف بود. تحمل درد فراق فرزند و حکم مرگ برای رووله‌اش، برای او بسیار دشوار بود و هست. رنج مادرم از صبوری‌اش بیشتر بود، اما در برابر ستم و ستمکاران سر خم نکرد. مادرم، تجلی غمی بزرگ بود؛ بی‌شک

کلمات من از توصیفش عاجزند.
پس از شش ماه، مرا به کرمانشاه بازگرداندند. بارها و بارها تقاضای انتقال به استان خود را دادم، اما هفت سال در زندان کرمانشاه محبوس ماندم. پس از آن، به زندان خوی تبعید شدم و چهار سال در آنجا، زیر فشارهای روحی و روانی گذراندم.
شبی که خاموشی داده بودند و زندان در سکوتی مرگبار فرو رفته بود، مأموران ستم باز آمدند، زنجیر بر من بستند و مرا به زندان قرچک تبعید کردند. در بند موقت نگه‌ام داشتند و آنجا به ویروس کرونا مبتلا شدم. هیچ مراقبت پزشکی دریافت نکردم، ریه‌هایم به‌ شدت آسیب دید. بارها تقاضای انتقال دادم، اما جوابی نیامد.

ناچار به اعتصاب غذا دست زدم.
پس از روزها انتظار، نیمه‌شبی که زندانیان در خواب بودند و تنها صدای سرفه‌هایم سکوت را می‌شکست، مأموران ستم باز آمدند. مرا با دستبند و پابند، با زور، به کرمان تبعید کردند.

نه چشمی بود که تقاضای من را بخواند، نه گوشی که حرف‌هایم را بشنود، نه دلی که همدلی و همدردی کند. پس از ماه‌ها تنهایی و انزوا، محرومیت از تلفن، ملاقات و حتی نداشتن کارت خرید، در یک غروب غم‌انگیز و غبارگرفته کرمان، ماموران زندان با قسم دروغ و با توسل به زور، مرا دوباره به کرمانشاه تبعید کردند.

با این وجود، پس از این همه دربدری اجباری با تنی خسته و بیمار، چشم‌هایم را بستم تا دمی بیاسایم، اما صدای نگهبانان برزخ مجال آرمیدن را از من گرفت. دست و پایم را بستند، چشمانم را پوشاندند و مرا به یزد تبعید کردند. سال‌ها در این ظلمات، با همه ناملایمات و ناراحتی‌ها، بدون تلفن و ملاقات، گذشته است.

🔺🔻تیراندازی نظامیان حکومتی به خودرو یک خانواده در ایرانشهر؛ مجروحیت مادری باردار و کودک پنج‌ساله‌اش

شامگاه دوشنبه ششم اسفند ۱۴۰۳، دی پی تیراندازی نظامیان یگان تکاوری به یک خودرو حامل اعضای یک خانواده در منطقه چاه‌جمال ایرانشهر، یک مادر باردار و فرزند پنج‌ساله‌اش به شدت مجروح شدند.

بر اساس گزارش حال وش، کودک مجروح، یوسف شهلی‌بر نام دارد و وضعیت جسمانی او و مادرش به شدت وخیم گزارش شده است.

هر دو در حال حاضر در بیمارستان خاتم‌الانبیاء ایرانشهر تحت مراقبت قرار دارند، اما شرایط بحرانی و عدم رسیدگی مناسب پزشکی بر نگرانی‌ها افزوده است.

شاهدان عینی اعلام کرده‌اند که نیروهای یگان تکاوری بدون ارائه هیچ‌گونه توضیحی پس از تیراندازی، محل را ترک کردند. این تیراندازی به دلایل نامعلومی صورت گرفته و مقامات اطلاعاتی یا قضایی تاکنون هیچ‌گونه توضیحی درباره علت آن ارائه نکرده‌اند.

🆔 @javanmardi77

🔻🔺زلنسکی: کشورهای روس‌زبان ممکن است هدف بعدی مسکو برای حمله باشند

ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، نسبت به خطراتی که کشورهای با جمعیت قابل توجه روس‌زبان ممکن است با آن مواجه شوند، هشدار داد.

او این وضعیت را به «خطرناک‌ترین لحظه» توصیف کرد و اظهار داشت که کشورهای اروپای شرقی با ریشه‌های روسی ممکن است به بهانه‌ای برای تهاجم کرملین تبدیل شوند.

زلنسکی، لهستان، اسلواکی، لتونی، مولداوی و استونی را به‌عنوان نمونه‌هایی از کشورهایی که در معرض این تهدید قرار دارند، معرفی کرد.

او یادآور شد که این وضعیت مشابه شرایطی است که در سال ۲۰۱۴ به دنبال الحاق کریمه و حمله به دونباس پیش آمد، زمانی که روسیه ادعا می‌کرد که تنها به دفاع از مردم روس‌زبان می‌پردازد.

زلنسکی تأکید کرد که اگر اوکراین سقوط کند، کشورهای نام‌برده نیز ممکن است به دلیل سیاست‌های روسیه با خطرات جدی مواجه شوند.

🆔 @javanmardi77

🔻🔺برگزاری آکسیونی علیه احکام ضدبشری اعدام و حمایت از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در گوتنبرگ

جمعی از ایرانیان آزادی‌خواه گوتنبرگ سوئد با فراخوان گروه "زن، زندگی، آزادی" در حمایت از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و زندانیان سیاسی که در خطر اعدام قرار دارند، آکسیونی برگزار خواهند کرد.

مکان و زمان برگزاری:

ایستگاه مرکزی قطار، Drottningtorget، گوتنبرگ

شنبه ۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۴ تا ۱۵

🆔 @javanmardi77

🔺🔻افزایش خودکشی در میان جوانان؛ وزارت بهداشت مجبور به هشدار شد!

بحران اجتماعی خودکشی در ایران؛ ممنوعیت داروهای اعصاب و روان بدون نسخه پزشک

در پی افزایش شدید مسمومیت‌های منجر به مرگ، معاونت غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی مشهد هشدار داده است که میزان خودکشی، به‌ویژه در میان نوجوانان، به شکل نگران‌کننده‌ای افزایش یافته است.

این نامه رسمی تأیید می‌کند که خودکشی با استفاده از داروهای اعصاب و روان به یک بحران تبدیل شده است و بر همین اساس، فروش داروهای بنزودیازپی و سایر داروهای موثر بر سیستم عصبی بدون نسخه پزشک ممنوع اعلام شده است.

این ممنوعیت در حالی اعمال می‌شود که بحران‌های اقتصادی، سرکوب سیاسی و ناامیدی از آینده، جوانان را به سوی خودکشی سوق داده است.

با محدود کردن فروش این داروها، آیا حکومت به جای حل ریشه‌ای مشکلات، تنها به پاک کردن صورت‌مسئله روی آورده است؟

این گزارش نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی به‌جای رسیدگی به مشکلات اجتماعی، تنها درصدد کنترل دسترسی جوانان به ابزارهای خودکشی است، اما آیا این راهکار باعث کاهش بحران خواهد شد؟!

🆔 @javanmardi77