رژیم ایران در وضعیت بسیار وخیمی قرار دارد. به‌دلیل اقدامات قاطع رئیس‌جمهور دونالد ترامپ و دولت اسرائیل، جمهوری اسلامی دیگر قدرت منطقه‌ای پیشین خود را ندارد و اکنون در تمامی جبهه‌ها با بحران روبه‌روست. زیرساخت‌های نظامی ایران به‌شدت تضعیف شده و برنامه هسته‌ای غیرقانونی آن به‌طور جدی ضربه خورده است. شبکه نیروهای نیابتی ایران در خاورمیانه در حال فروپاشی است؛ حزب‌الله به‌طور قابل توجهی تضعیف شده، دودمان اسد سقوط کرده، شبه‌نظامیان مورد حمایت ایران در عراق با مخالفت گسترده سیاسی و مردمی مواجه‌اند و حماس به سایه‌ای از گذشته خود تبدیل شده است.

در داخل کشور نیز وضعیت تیره و نگران‌کننده است. به‌سبب سوءمدیریت مزمن اقتصادی، فساد ساختاری و انزوای بین‌المللی، اقتصاد ایران از هم پاشیده و کشور با بحران شدید کم‌آبی روبه‌روست. رژیمی که فاقد مشروعیت مردمی است و توان پاسخ‌گویی به نیازهای شهروندان خود را ندارد، اکنون تنها ابزار باقی‌مانده‌اش برای حفظ قدرت، حکومت از طریق ترس است.

با وجود این همه ضعف، همچنان بسیاری در غرب دچار این تصور نادرست هستند که هیچ جایگزینی برای حکومت کنونی ایران وجود ندارد. اما مردم ایران در موج‌های پیاپی اعتراضات و خیزش‌ها، خواست خود را به‌روشنی اعلام کرده‌اند. آن‌ها نه خواهان حکومت دینی هستند و نه پادشاهی؛ بلکه جمهوری‌ای آزاد، دموکراتیک و پاسخ‌گو در برابر شهروندان می‌خواهند.

نادیده گرفتن این واقعیت، در همه سطوح اشتباه است. این نگاه، آرمان‌های میلیون‌ها ایرانی را که جان خود را برای مطالبه تغییر به خطر انداخته‌اند، نادیده می‌گیرد. همچنین وجود یک اپوزیسیون دموکراتیک و سازمان‌یافته را انکار می‌کند که بیش از چهار دهه با حکومت روحانیون مبارزه کرده و خود را برای روز پس از سقوط حکومت دینی آماده ساخته است. افزون بر این، چنین دیدگاهی به تبلیغات رژیم دامن می‌زند؛ تبلیغاتی که مدعی است جهان باید خشونت جمهوری اسلامی را تحمل کند، زیرا جایگزین آن هرج‌ومرج خواهد بود.

جنبش سازمان‌یافته دموکراسی‌خواه ایران از ظرفیت، حمایت مردمی و برنامه‌ریزی لازم برای جایگزینی این حکومت فرسوده و سرکوبگر با دولتی برخوردار است که بازتاب‌دهنده اراده واقعی مردم ایران باشد. این جنبش، نقشه راهی روشن برای آینده ایران ارائه داده است؛ آینده‌ای مبتنی بر انتخابات آزاد، حاکمیت قانون، جدایی دین از دولت و تعهد به عدم پیگیری سلاح هسته‌ای.

این جنبش خواهان دخالت نظامی خارجی یا حضور نیروهای بیگانه در ایران نیست. تنها درخواست آن، حمایت جامعه جهانی از حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خود و محروم‌کردن رژیم از منابعی است که برای بقای خود به آن‌ها وابسته است.

تجربه تاریخی نشان می‌دهد که سقوط رژیم‌های اقتدارگرا اغلب تا لحظه وقوع، غیرممکن به نظر می‌رسد. فروپاشی دیوار برلین و همچنین سقوط ناگهانی حکومت اسد در سوریه، نمونه‌هایی از این واقعیت هستند. امروز نیز دیکتاتوری ایران تمامی نشانه‌های فرسودگی یک رژیم در آستانه پایان را نشان می‌دهد: فروپاشی اقتصادی، شکاف‌های درونی، تضعیف بازدارندگی و مردمی که دیگر حاضر نیستند زیر حاکمیت روحانیت زندگی کنند.

وظیفه سیاست‌گذاران آمریکایی پیش‌بینی زمان دقیق فروپاشی رژیم نیست، بلکه ایجاد شرایطی است که هنگام این فروپاشی، نتیجه آن ثبات باشد نه آشوب. این هدف مستلزم رویکردی واقع‌گرایانه و کنار گذاشتن سیاست‌های شکست‌خورده گذشته است.

به باور نویسنده، سیاست‌های دونالد ترامپ در قبال ایران بر همین واقع‌گرایی استوار بوده و اکنون این فرصت وجود دارد که با تسریع روند فروپاشی رژیم ایران، یکی از بزرگ‌ترین تحولات سیاسی خاورمیانه رقم بخورد.

منافع چنین تحولی گسترده خواهد بود: گروه‌های تروریستی حامی اصلی خود را از دست می‌دهند، دشمنان آمریکا یک پایگاه راهبردی مهم در خاورمیانه را از دست خواهند داد، فرصت‌های اقتصادی قابل‌توجهی در حوزه انرژی و حمل‌ونقل دریایی پدید می‌آید و جامعه‌ای تحصیل‌کرده و متصل به جهان از ایرانیان می‌تواند به شریکی طبیعی برای ایالات متحده تبدیل شود.

هیچ نیروی خارجی نباید تغییر رژیم را در ایران تحمیل کند؛ این مسئولیت بر عهده مردم ایران است. اما جهان آزاد می‌تواند با افزایش فشار خارجی و حمایت از خواست مردم ایران برای آینده‌ای صلح‌آمیز، دموکراتیک و مبتنی بر آزادی، نقش مؤثری ایفا کند.

وظیفه روشن است: ایستادن در کنار مردم ایران، به‌رسمیت‌شناختن چشم‌انداز دموکراتیکی که آن‌ها برگزیده‌اند و محروم‌کردن روحانیون حاکم از پول، مشروعیت و مصونیتی که برای بقای خود به آن متکی هستند.

وقتی روز تغییر فرا برسد — و بی‌تردید خواهد رسید — باید زمینه برای آغاز دوره‌ای تازه از روابط و دوستی میان مردم ایران و جهان فراهم باشد.