🔺🔻نشست خبری بقایی در کلاس درس؛ وقتی مدرسه هم سنگر تبلیغاتی شد

اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت خارجه، ساعتی قبل نشست خبری خود را نه در ساختمان وزارتخانه، نه در یک سالن رسمی، بلکه در یک کلاس درس برگزار کرد؛ پشت تریبونی که روبه‌رویش تخته‌سیاه و بالای سرش نقاشی‌های کودکانه نصب شده بود. نیمکت‌های مدرسه تبدیل به جایگاه خبرنگاران شد و فضای آموزش کودکان، صحنه نمایش رسانه‌ای حکومت.

این همان ساختاری است که سال‌هاست از مدرسه و بیمارستان به‌عنوان ابزار تبلیغاتی و حتی سپر انسانی استفاده می‌کند و حالا هم با وقاحت کامل آن را رسانه‌ای می‌کند؛ انگار نه انگار که مدرسه باید محل امنیت و آرامش دانش‌آموزان باشد، نه پس‌زمینه شوی سیاسی.

وقتی دیپلماسی یک حکومت به جای سالن‌های رسمی، به کلاس درس پناه می‌برد، بیشتر از هر چیز نشان می‌دهد که حتی نمادهای آموزشی هم برایش صرفاً دکور هستند؛ دکوری برای نمایش، برای عکس، برای خبرسازی. تخته‌سیاه پشت سر سخنگو شاید بهترین استعاره باشد؛ جایی برای نوشتن روایت دلخواه، پاک کردن واقعیت و تکرار همان سناریوهای همیشگی

🆔@javanmardi77

🔺🔻پرده بکشید، اما رسوایی از زیرش پیداست

دوشنبه ۱۱ اسفند در فضای درمانی جلسه می‌گذارید، تصویرش منتشر می‌شود، لوکیشن مشخص است، تاریخ هم ثبت شده. امروز پرده می‌آورید، بک‌گراند را می‌پوشانید، قاب را عوض می‌کنید تا معلوم نشود کجا بوده‌اید.

اما مسئله اینجاست: حتی اگر برای رد گم‌کنی هزار تا پرده هم پشت‌سرتان بکشید، آن پرده‌ها بالاخره می‌افتد. دیوار مرمری بیمارستان را نمی‌شود از حافظه پاک کرد. واقعیت با پارچه استتار نمی‌شود.

شما می‌توانید صحنه را دستکاری کنید، زاویه دوربین را عوض کنید، بک‌گراند بسازید؛ اما حقیقت مثل نور است، از لای هر درزی بیرون می‌زند. هرچه بیشتر بپوشانید، عریان‌تر می‌شود.

پرده‌ها می‌افتند، دکورها جمع می‌شوند، اما چهره عریان دروغ باقی می‌ماند.

🆔@javanmardi77