🔻🔺علیه فراموشی؛ روایت بهروز اسدی از آغاز سرکوب فرامرزی مخالفان جمهوری اسلامی در آلمان

بهروز اسدی، فعال حقوق بشر و شاهد یورش نیروهای حزب‌اللهی به خوابگاه دانشجویان ایرانی در شهر ماینس آلمان، در گزارشی به مناسبت سالگرد ۲۴ آوریل ۱۹۸۲، این روز را نقطه عطفی در آغاز سرکوب سازمان‌یافته مخالفان جمهوری اسلامی در خارج از مرزهای ایران توصیف کرد.

او نوشته است که ۲۴ آوریل ۱۹۸۲ فقط یک تاریخ در تقویم نیست، بلکه نشانه آغاز مرحله‌ای تازه از خشونت سیاسی جمهوری اسلامی علیه مخالفان در خاک اروپا است؛ مرحله‌ای که در آن ارعاب، تهدید، حمله، تعقیب و حذف صدای مخالف، از مرزهای ایران فراتر رفت و در آلمان چهره‌ای آشکار و خشن پیدا کرد.

بر اساس روایت بهروز اسدی، شامگاه ۲۴ آوریل ۱۹۸۲ حدود ۱۰۰ مهاجم وابسته به جریان‌های حزب‌اللهی، زیر پوشش اتحادیه انجمن دانشجویان مسلمان «قدس»، به خوابگاه دانشجویان در دانشگاه شهر ماینس آلمان یورش بردند. در جریان این حمله، یازده اتاق در طبقات هفتم تا نهم تخریب شد، ۲۸ دانشجوی ایرانی مجروح شدند و بخشی از مدارک آنان به سرقت رفت.

در این روایت همچنین آمده است که یک دانشجوی دختر آلمانی که شاهد این یورش خشونت‌بار بود، بر اثر شوک شدید روحی و ترس، روز بعد جان باخت. بهروز اسدی تأکید می‌کند که این واقعه را نباید یک «درگیری دانشجویی» یا حادثه‌ای پراکنده دانست، بلکه باید آن را یکی از نخستین نشانه‌های عینی سرکوب فرامرزی جمهوری اسلامی در قلب اروپا شناخت.

به گفته او، هدف از این حمله فقط ضرب‌وشتم چند دانشجو یا تخریب خوابگاه نبود؛ هدف اصلی ایجاد رعب، شکستن فضای فعالیت سیاسی مخالفان، خاموش‌کردن صدای اعتراض و انتقال پیام تهدید به جامعه ایرانیان مخالف جمهوری اسلامی در خارج از کشور بود. پیامی روشن که نشان می‌داد مخالفت با جمهوری اسلامی حتی در خاک اروپا نیز بی‌هزینه نخواهد بود.

بهروز اسدی در گزارش خود از نقش چهره‌هایی چون کاظم دارابی، از عاملان اصلی پرونده ترور میکونوس در برلین، در میان سردسته‌های حمله یاد کرده و نوشته است که هادی عفاری، معروف به ممد رینگو، نیز در سازماندهی و نظارت بر این یورش نقش داشته است.

او همچنین تأکید کرده است که حمله ماینس را نباید به‌صورت صوری و مستقیم به ساختار امروزی نیروی قدس نسبت داد، زیرا نیروی قدس به‌عنوان شاخه رسمی برون‌مرزی سپاه پاسداران حدود سال ۱۹۹۰ صورت‌بندی و تثبیت شد. با این حال، ماینس نشان داد که منطق سرکوب فرامرزی پیش از شکل‌گیری رسمی این شاخه نیز وجود داشت؛ منطقی که با استفاده از شبکه‌های همسو، نیروهای ایدئولوژیک، پوشش‌های سیاسی و ابزارهای غیررسمی، مخالفان جمهوری اسلامی را در خارج از کشور هدف قرار می‌داد.

در این گزارش آمده است که از ماینس ۱۹۸۲ تا امروز، شکل‌های سرکوب تغییر کرده، اما اصل آن پابرجا مانده است: رساندن این پیام که دایره تهدید، ارعاب، جاسوسی، پرونده‌سازی و خشونت جمهوری اسلامی محدود به مرزهای جغرافیایی ایران نیست.

بهروز اسدی یادآوری ۲۴ آوریل را نه فقط ادای احترام به قربانیان آن یورش، بلکه بخشی از مقابله با فراموشی و دفاع از حقیقت دانسته است. او تأکید می‌کند که فراموشی چنین وقایعی، راه را برای عادی‌سازی خشونت سیاسی و تکرار آن باز می‌کند.

ماینس، به روایت بهروز اسدی، تنها یک حادثه نبود؛ نشانه آغاز یک سیاست بود. سیاست سرکوب فرامرزی، خاموش‌کردن صداهای مخالف و رساندن ترس به آن‌سوی مرزها.

ایستادن در برابر فراموشی، ایستادن در برابر تکرار است.

🆔@javanmardi77