بخش دوم

در این میان، مسئولیت دولت‌ها و نهادهای دموکراتیک جهان را نیز نمی‌توان نادیده گرفت. نمی‌توان از حقوق بشر و امنیت شهروندان سخن گفت، اما در برابر تهدید و تعقیب مخالفان سیاسی در خاک کشورهای دموکراتیک سیاستی منفعل و نامنسجم داشت. هر ادعای تهدید، دخالت یا عملیات غیرقانونی باید به‌صورت مستقل و مستند و بر اساس حاکمیت قانون بررسی شود و هر جا مسئولیتی اثبات شد، عاملان و آمران آن باید پاسخگو باشند.

مماشات بس است

دولت‌های دموکراتیک باید از خود بپرسند در تمام این سال‌ها در برابر سرکوب مردم ایران و تهدید مخالفان چه سیاست مؤثری اتخاذ کرده‌اند. همچنین باید پرسید چه میزان از منابع و ثروتی که متعلق به مردم ایران است و می‌توانست صرف آبادانی کشور، رفاه، آموزش، بهداشت و آینده نسل‌های بعد شود، در خدمت دستگاه‌های امنیتی، سرکوب داخلی و فعالیت‌هایی برای تهدید و ارعاب مخالفان قرار گرفته است.

سکوت در برابر نقض حقوق انسان‌ها نمی‌تواند تا ابد بدون مسئولیت باقی بماند. تاریخ خواهد پرسید هنگامی که انسان‌ها زندانی، شکنجه، تهدید یا اعدام می‌شدند، جهان چه کرد؟

در عین حال، مخالفت با جمهوری اسلامی نباید به معنای دعوت به جنگ و ویرانی ایران باشد. ما جنگ نمی‌خواهیم. مردم ایران بیش از چهار دهه هزینه بحران، سرکوب، تحریم، تنش و سیاست‌های ویرانگر را پرداخته‌اند و نباید بار دیگر قربانی جنگی شوند که نتیجه آن می‌تواند ویرانی بیشتر کشور و رنج بیشتر مردم باشد.

تجربه تاریخ نیز نشان داده است که دولت‌های خارجی پیش از هر چیز بر اساس منافع خود تصمیم می‌گیرند. آزادی پایدار یک ملت را نمی‌توان بر ویرانه‌های جنگ یا بر وابستگی به قدرت‌های بیگانه بنا کرد.

راه آینده ایران باید از اراده مردم ایران بگذرد؛ از همبستگی ایرانیان در داخل و خارج کشور و از پذیرش این اصل که می‌توان متفاوت اندیشید، اما بر سر آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، حاکمیت قانون، استقلال و کرامت انسانی در کنار یکدیگر ایستاد.

اختلاف نظر حق ماست؛ حذف یکدیگر نباید سرنوشت ما باشد.

ما نه جنگ می‌خواهیم و نه اعدام. شکنجه، اعتراف اجباری، زندان و سرکوب سیاسی را محکوم می‌کنیم. ترور و سرکوب فرامرزی، تهدید، ارعاب و تخریب مخالفان را نیز محکوم می‌کنیم. ما ایرانی آزاد می‌خواهیم که در آن هیچ انسانی به دلیل عقیده، باور، اندیشه یا مخالفت سیاسی از حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی محروم نشود.

خطاب به جامعه جهانی نیز باید روشن گفت: مماشات با نقض حقوق انسان‌ها بس است. در کنار حق مردم ایران برای تعیین آزادانه سرنوشت خود بایستید؛ نه برای تعیین آینده ایران از بیرون، بلکه برای دفاع از اصول جهان‌شمول حقوق بشر و آزادی.

و در پایان، در برابر یاد همه کسانی که قربانی خشونت، سرکوب و ترور شده‌اند، سر فرود می‌آوریم.

یاد شاپور بختیار و سروش کتیبه، یاد فریدون فرخزاد و یاد تمامی انسان‌هایی که قربانی سرکوب و ترورهای فرامرزی جمهوری اسلامی شدند، فارغ از مسلک، اندیشه، گرایش سیاسی و باورشان، گرامی باد؛ همچون قاسملوها و شرفکندی‌ها و چیتکرها، کاظمی‌ها، برومندها و همه آن دیگرانی که نامشان در حافظه ما و حافظه تاریخ باقی خواهد ماند.

یاد همه جان‌باختگان راه آزادی و کرامت انسانی گرامی باد.

سرکوب مرز نمی‌شناسد؛ اما آزادی نیز مرز نمی‌شناسد.

نه به جنگ، نه به اعدام، نه به سرکوب و ترور؛ آری به آزادی، دموکراسی، استقلال و کرامت انسانی.

بهروز اسدی
فعال حقوق بشر
سخنگوی انجمن «زن، زندگی، آزادی» در آلمان

🆔@javanmardi77