Bir savol.
Nega tog‘ga chiqish kerak?

1920-yillarda ingliz alpinisti
George Mallorydan so‘rashgan:

“Why do you want to climb Everest?”

U:
“Because it’s there.”
(U yerda borligi uchun.)

Eng qizig‘i:

U odam Everestni zabt eta olmadi.

1924-yilda yo‘qolgan.
Qaytib kelmagan. 1-bo'lib Everestni zabt etgan odamni bilsangiz yozib qoldiring.

Lekin bugun ham uning gapi yashab kelmoqda.

Nega?

Chunki bu gap natija haqida emas.

Bu — ichki chaqiriq haqida.

Kecha men ham tog‘ga chiqdim.

Rostini aytsam, chiqmasam ham bo‘lardi.

Uyda qolish osonroq edi.
Dam olish osonroq edi.

Lekin chiqdim.

Va yana bir narsani tushundim:

Tog‘ — bu hayotning o‘zi.

Siz tog‘ga chiqmasangiz ham yashaysiz.

Xuddi shunday:

— katta maqsadsiz ham yashaysiz
— risk qilmasdan ham yashaysiz
— o‘rtacha hayot bilan ham kunimiz o'tadi

Hech kim sizni majbur qilmaydi.

Lekin savol boshqa:

Shunaqa yashash sizga yetadimi?

Tog‘ga chiqish oson emas.

— tayyorgarlik kerak
— reja kerak
— jamoa kerak
— sabr kerak

Ba’zida to‘xtamoqchi bo‘lasiz.
Ba’zida o‘zingizdan so‘raysiz:

“Nima keragi bor edi?”

Lekin yuqoriga chiqqaningizda…

Hamma narsa o‘zgaradi.

— manzara boshqacha
— fikr boshqacha
— o‘zingiz boshqacha

Va eng muhimi:

ichingizda bir gap paydo bo‘ladi —
“Men qilaoldim.”

Ko‘pchilik chiqmaydi.

Chunki:

— qiyin
— qo‘rqinch bor
— kuch kerak

Lekin haqiqat oddiy:

Pastda qolganlar — pastdagi hayotni ko‘radi.
Chiqqanlar esa — butun manzarani.

Mallory tog‘ga chiqib, qaytib kelmadi.

Lekin u bitta narsani isbotlab ketdi:

Hayot — xavfsiz o‘tirish uchun emas.

Men hammaga “tog‘ga chiq” demayman.

Lekin agar siz:

— o‘zingizni his qilmoqchi bo‘lsangiz
— ichingizdagi ovozni eshitmoqchi bo‘lsangiz
— yangi energiya xohlasangiz

👉 chiqing.

Bu tog‘ bo‘lishi shart emas.

Lekin bu siz uchun qiyin bo‘lishi kerak.

Yoki boshqa yo‘l ham bor:

Uyda qoling.
Osonini tanlang.
Va hayot qanday o‘tsa, shunday o‘tsin.

Tanlov sizniki.
Oson hayot, qiyin hayot qaysini tanlaysiz?

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

YAPON TILIDAN TOPGAN BIRINCHI PULIM…

Men bolaligimdan oilada pulni tejashni yaxshi biladigan bola bo‘lganman. Maktabda tushlik uchun berilgan pulni ishlatmasdan, uyga tezroq qaytib, ovqatlanib, qolganini yig‘ardim. Onam hayron bo‘lib: “Bu pulni qayerdan yig‘ding?” deb so‘rardilar.

Lekin haqiqiy o‘zgarish kollejga kirganimda boshlandi. Yapon tiliga jiddiy kirishdim. Maqsadim aniq edi: Eng tez o‘rganish! 🚀

Har kuni darsdan keyin Registon maydoniga borardim. Yaponiyalik turistlarni kutib, ular bilan gaplashib, Yapon tilini mashq qilardim. Bir kuni Sanae-san ismli ayol bilan tanishib qoldim.

Ertasi kuni u kutilmagan taklifni berdi:
— “Samarqandni menga ko‘rsatib bera olasanmi?”
Men esa imkoniyatni qo‘ldan boy bermadim:
— “Sizga bepul ko‘rsataman. Siz esa menga professional gid bo‘lish haqida maslahat bering.”

Ochig‘ini aytsam, hali tayyor emasdim, qanday tushuntirishni ham to‘liq bilmasdim. Lekin bu IMKONIYAT edi.

📍 O‘sha kun tartibi:
Registon maydoni
Siyob bozori keyin yonida palov
Ulug‘bek rasadxonasi
Afrosiyob muzeyi

Kechqurun xayrlashayotganimizda, menga maslahatlar berdi-yu, qo'limga bir konvert tutqazdi. Biz tekinga kelishganimizni aytsamda, qo'ymasdan ol dedi.

Sanae mehmonxona tomon ketgandan keyin, ichini ochsam… 2 ta 20 dollarlik. Jami 40 dollar!

2007-yil uchun bu ko‘pchilikning yarim oylik maoshi edi. Boshqalar 15 kun ishlab tobadigan summani men, bir necha soatlar, shahar aylanib topib qo'ydim.
O‘sha joyning o‘zida xursandchilikdan "uchib ketdim". Bu oddiy 40 dollar emas, bu — oilamning menga qilgan sarmoyasining birinchi mevasi edi. Kechqurun uyga qaytdim va oila davrasida Yapon tilidan kelgan birinchi daromadni nishonladik.

O‘sha kuni bitta narsani tushundim:

Ta’limga qilingan investitsiya — albatta qaytadi. Va albatta bir necha barobar bo‘lib qaytadi.

Sanae-san bilan aloqamiz yillar davomida uzilmadi. U menga Yaponiyadan kitoblar, lug‘atlar yubordi. Yapon tili menga nafaqat birinchi yaxshi daromadni, balki yangi insonlar va kelajak yo‘lini berdi.

Xulosa:
Yangi ish boshlaganingizda natija darrov kelmaydi. Lekin chin dildan harakat qilsangiz, bir kuni "birinchi signal" keladi. O‘sha paytda o‘zingizga bo‘lgan ishonch oshadi va natijalar tezlashadi. Muhimi signalni o'tkazib yubormaslik.

Siz-chi? O‘z bilimingiz orqasidan topgan birinchi daromadingizni eslaysizmi?

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Career Development nima?

Bugun ko‘p ishlatiladigan bir so‘z bor:

Career (karera)

Lekin rostini aytsam,
bu tushuncha hali ham O‘zbekistonda to‘liq shakllanmagan.

Ko‘pchilik uchun bu shunchaki:

— ish topish
— oylik olish
— ishlash

bilan cheklanadi.

Aslida esa Career — bu ancha keng tushuncha.

Bu:

insonning butun hayoti davomida o‘sish yo‘li

— qanday bilim olasiz
— qaysi sohada ishlaysiz
— qanday tajriba yig‘asiz
— qayerga qarab ketayapsiz
— qanday inson bo‘lib shakllanyapsiz

bularning hammasi — sizning karerangiz.

Endi Career Development nima?

Bu:

o‘z karerangizni ongli ravishda rivojlantirish

ya’ni tasodif bilan emas,
reja bilan, bosqichma-bosqich qurish.

Bu yerda men o‘z tajribamdan bitta misol keltirmoqchiman.

Men Yaponiyaga ketishimdan oldin
o‘zimga aniq qaror qo‘ygan edim:
10 yil ichida:
— Yaponiyada yapon tilini o‘rganaman
— universitetni tugataman
— global darajadagi karera quraman
— va oxirida Vatanga qaytib olgan tajribalarimni ishlataman

2 yil MBA da o'qiganim uchun 14 yil Yaponiyada qoldim

Bu qarorlar o‘sha paytda oddiy gap emas edi.

Lekin aynan shu aniqlik menga yo‘nalish berdi.

Natijada oldimdan doimo O‘zbekistonga aloqali imkoniyatlar chiqdi:

— O'zbekistonni yaxshi ko'radigan Yaponlar bilan tanishuvlar
— Career haqidagi ma’lumotlar
— Xalqaro imkoniyatlar

Hatto ish faoliyatimda ham
O‘zbekiston va Xalqaro savdoga aloqali yo‘nalishda ishlash imkoniyati paydo bo‘ldi.

Bu tasodif emas deb o'ylayman.

Bu — oldindan qo‘yilgan yo‘l / maqsad natijasi.

Ko‘pchilikda qanday?

— maktab tugatadi
— universitetga kiradi
— ish topadi
— qandaydir imkoniyatni kutadi

Lekin o‘zidan so‘ramaydi:

Men qayerga ketayapman?
Maqsadim nima edi?

Career Development aynan shu savoldan boshlanadi.

O'z Career yo'lni topishni 3 ta muhim bosqichi bor:

1. O‘zini tushunish

— men nimaga qiziqaman?
— nimada kuchliman?
— qanday hayot xohlayman?

2. Reja qilish

— 1 yil keyin qayerdaman?
— 3 yil keyin-chi?
— 5 yoki 10 yildan keyin?

Reja bo‘lmasa, yo‘nalish bo‘lmaydi.

3. Harakat qilish

— o‘rganish
— yangi skill/ko'nikma olish
— xatolardan qo‘rqmaslik

Harakat bo‘lmasa, imkon bo‘lmaydi.

Maqsad “barqaror joy/ yaxshi oylikli ish” topish emas
Maqsad — o'z karyera yo'lini (Career path) topish.

Ya'ni: Siz yaxshi ko'rgan, siz qo'lingizdan keladigan, jamiyatda kerak bo'lgan yo'lni topish.

Men buni oddiy qilib aytaman:

Agar siz o‘z karerangizni rejalamasangiz,
boshqalar siz uchun yo‘l tanlaydi va boshqalar tanlagan yo'lda yurishingiz kerak bo'ladi.

Oxirida bitta savol:

Siz hozir shunchaki ishlayapsiz / o‘qiyapsizmi?

yoki

o‘z career yo‘lingizni ongli ravishda qurayapsizmi?

Career Development — bu katta gap emas.

Bu har kuni qilinadigan kichik qarorlar:

— bugun nima o‘rgandingiz
— kim bilan gaplashdingiz
— qaysi yo‘lni tanladingiz
— va qaysi maqsad uchun?

Shu kichik qarorlar sizning kelajagingizni quradi.

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

できる人も　はじめはできなかった」
Zo'r odam ham boshida zo'r emas edi.

Hammasi harakat, mehnat, izlanish, sekin-sekin, bosqichma-bosqich bo'ladi.

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Chat GPT ❌
GEMINI ❌

CLAUDE ⭕️

Bu boshqa dunyo.
https://claude.ai/login


https://claude.ai/signup

Oyiga 20$ ozroq qimmat ekan lekin, arziydi deb o'ylayman!

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Bugun Claude menga juda katta yordam qildi.
Notebookimda anchadan beri saralanmagan fayllar bor edi. 2 yillik fayllarni saralab berdi. Natijada xotirada 54GB bosh joy ochib berdi.

Kimga tarjimasini iltimos qilishni bilmay turgan hujjatlar bor edi, shularni ham o'zi tarjima qilib, o'zi word faylga joylab qo'yibdi. Bu ketishda

Ertaga meni o'rnimga ishga borib ishlab kel

deb aytib qo'ymasam bo'ldi 😂

Aytgancha ishlarni ko'p buyurganimdan 20$ likdagi limit tugab qolibdi. Oyiga 100$ olish kerak bo'lishi mumkin bu ketishda.
Agar o'zimni soatiga keling mayli 80$ topadi deb tasavvur qilsak, bir oy uchun 100$ juda qimmat degani emas.

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Jurabek Work Skill Tips

Yaponiyada birinchi konbini (24 soatlik do'kon) ga ish kunlarimda qilgan xatom.

Menejer menga ishni tushuntiryapti.
Men esa jiddiy odam bo‘lib, jim o‘tirib eshitayapman.

Ichimda:
“Zo‘r, hammasi tushunarli.”

Birdan u so‘radi:

“Wakarimashita ka?” (Tushundingizmi?)

Ichimda:
“Ha, tushundim-ku… nimaga yana so‘rayapti?”

Lekin men baribir jim.

Yana bir oz o‘tdi.

Yana shu savol:

“Wakarimashita ka?”

Shu yerda ichimda boshlandi:

“Bu odam har 2 daqiqada test qiladimi meni?”

Lekin keyin tushundim.

Muammo unda emas.

Muammo menda edi.

Yaponiyada jim o‘tirish =

“Tushunmadim” degan signal.

Ko‘pchilik yangi kelganlar shu xatoni qiladi:

Rahbar gapiradi.
Xodim jim.
Rahbar ichida: “Bu tushundimi o‘zi?”

Va u qayta-qayta so‘raydi.

Yaponiyada “eshitdim”ni ko‘rsatish shart.

Masalan:

— boshni qimirlatish
— “Hai” deyish
— “So desu ne…” deb javob berish

Bu “rozi bo‘ldim” degani emas.

Bu — “Men eshityapman, davom eting” degan signal.

Yana muhim nuqta:

Tushungan bo‘lsangiz ham, tekshirib ko‘ring.

— “Demak, shunday qilsam bo‘ladimi?”
— asosiy narsani yozib qo‘ying
— “Qachongacha, qanday shaklda tayyor bo‘lishi kerak?” deb aniqlashtiring

Oddiy ko‘rinadi.

Lekin shu kichik odat sizni:

ishonchli odamga aylantiradi.

Va oxiri bitta haqiqat:

Yaxshi xodim — hamma narsani tushungan odam emas.

Tushunmagan joyini aniqlashtiradigan odam.

Sizda ham shunaqa vaziyat bo‘lganmi?

Yoki hali oldinda?

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Yaponiyada konbinida ishlagan kunlarimdan biri.

Mijoz odatdagidek keldi. Va odatdagi sigaretasini so'radi.

Men javob berdim:
"Sumimasen." "Ima kochira no tabako shinagirete orimasu."

Mijoz hech narsa demadi.
Shunchaki norozi yuz bilan chiqib ketdi.

Men o'zim to'g'ri ish qildim deb o'ylardim. Axir — kechirim so'radim.

Lekin meni kuzatib turgan senpai yonimga keldi.
"Jurabek-san, nima bo'lganini ko'rdingmi?"
"Sababini bilasanmi?"

Men jim qoldim.

Senpai tushuntirdi:
"Sen avval kechirim so'rading. Keyin sababni aytding.
Mijoz oxirgi eshitgan narsasini eslab qoladi.
Oxirgi so'z — 'tamaki yo'q.'
Ya'ni — muammo hal bo'lmagan taassurot bilan ketdi.
To'g'ri tartib: Avval sabab. Keyin kechirim."

Shu kichik farq:
"Sumimasen → shinagirete orimasu"
yoki
"Shinagirete orimasu → moushiwake gozaimasen"
Natija butunlay boshqacha bo'ladi.

Shu kundan boshlab qo'lladim. Va ish o'zgardi.

Ammo bu faqat kechirim haqida emas.
Bu — odamlar bilan gaplashishning asosiy qonuni.

Yomon xabar — avval.
Kechirim yoki yechim — oxirida.

Keyingi safar birovga yomon xabar berayotganda:
Avval fakt. Keyin kechirim.
Shu bitta qoida — kommunikatsiyangni butunlay o'zgartiradi.

Kommunikatsiya kuchi — faqat nima aytishda emas.
Qaysi tartibda aytishda.

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Yaponiyaga ketayotganlar:
"Jurabek aka, Yaponiyada qanday qilib yaxshi bilimlarni olib, muvaffaqiyatga erishsam bo'ladi?"
deb so'rashadi.

Yaponiyada bir necha yil ishlab, O'zbekistonga qaytganlar:
"Qanday qilib O'zbekistonda aldanib qolmaslik kerak?"
deb so'rashadi.

Ko'p hollarda bir narsaga erishish uchun bir narsani yo'qotib qo'yamiz.

Yaponiyada ishonchlilikni, to'g'rilikni o'rgandingiz —
O'zbekistonda ehtiyotkorlik, chaqqonlik kerak.

O'zbekistonda epchillik, faollik o'rgandingiz —
Yaponiyada bu qo'pollik bo'lib tushunilishi mumkin.

Bu yo'qotish emas.

Ikkala dunyoni biladigan odam hech qayerga yo'qolmaydi.

Muammo — ikki xil tizimni bilmaslik emas.
Muammo — birini bilib, ikkinchisini unutib qo'yish.

Men O'zbekistonga qaytib ozroq Yaponcha yondashuvni unutishni boshlayapman.

Siz balki Yaponiyada (yoki boshqa bir davlatda) yurib, O'zbekona epchillikni, chaqqonlikni yoddan chiqaryapsiz.

Ikkalasini saqlab qolish bizni unikallik sari olib boradi.

Ikkalasini saqlab qolish yoki ikkalasini ham badanga singdirish, bizni kuchli qiladi.

#uzbek #globalmindset

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Ko'p vaqt o'tmasdan Claude mening yaqin do'stimga qadrdon yordamchimga aylandi. Bu video O'zbekiston haqida prezentatsiyani qanday aniqlik bilan tayyorlashini ko'rishingiz mumkin.

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Yoshi katta managerlar yoki boshliqlar bilan gaplashganda ko'pincha shunday o'ylaymiz:

"Qarshi fikrim bor...
lekin aytsammi? Xafa bo'lsa-chi?
Hurmatsizlik bo'lmasmikin?"

Men har doim bir usulni qo'llayman:
SAVOL BERISH.

Faraziy misol:

Menejer yig'ilishda dedi:
"Yangi mahsulot haqida katalog ma'lumotlarini barcha mijozlarimizga emailda yuboringlar.
Yil oxirigacha 3ta mijozga sotishimiz kerak."

Men hammaga email yuborishga erinayotgan edim — va bir tomondan bu, menimcha, effektiv emasdi.

Lekin to'g'ridan-to'g'ri "Yo'q, bu noto'g'ri" deyolmasdim.

Shunda savol berdim:
"Rahbar, sizningcha mijozlarimizdan qaysilarida shu mahsulotga talab katta deb o'ylaysiz?"

Xona jimib qoldi.

Menejer o'yladi.
Keyin 5-6ta mijozni sanadi.

Men dedim:
"Unda, xo'p desangiz, men shu mijozlar shortlistini tayyorlayman va mijozning qaror beradigan kishisiga qanday qilib aloqaga chiqish haqida yana maslahatingizni olaman."

Men hech narsani rad etmadim.
Shunchaki savol berdim.

Chunki savol berish:
- Hurmatsizlik emas
- Aqillilik qilish emas
- Rejalarni aniqlashtirish
- Qarshilikni his ettirmaydi

Bu usul faqat rahbar uchun emas.

Mijoz bilan.
Juda yaqin bo'lmagan hamkasb bilan.
Katta yoki kichik — hammaga ishlatsa bo'ladigan sirli kuchdir.

Savol bering.
Javob emas — savol!

#YaponiyaWorkSkillTips #Jurabek #CommunicationSkills #WorkSkills


🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Kecha O'zbekistonni yaxshi biladigan kishi vatanimiz duch kelayotgan 3ta muammo haqida aytib berdi:
1. Qazilma boyliklar va Migrantlar yuboradigan pulga bog'liq iqtisodiy vaziyat
2. Ishlab chiqarish sohasini to'liq lokolizatsiya qilinmaganligi
3. Toshkentning juda markazlashib ketishi va viloyatlar bilan farqning kattalashishi.

Shu uchala muammolar haqida mening fikrlarim:
1. Chet elga ishga borayotgan kishlarning geografik taqsimlanishiga katta e'tibor berilyapti va oxirgi vaqtlar yevropa va rivojlangan davlatlarga imkoniyatlar ortmoqda. Lekin biz nafaqat borish, balki ishlagandan keyin qaytishni tizimli qo'llav quvvatlash, ular olgan tajribani O'zbekistonda ishlatishiga imkon yaratish, ishlangan pul faqat kundalik xarajat emas, jamg'armaga aylanib foyda olib kelishi uchun kerakli ma'lumotlar yetkazib borishimiz kerak.
2. O'zbekistonda ishlab chiqarishni qo'llab quvvatlash uchun EIZ tashkil etilyapti. Buni yanada kattaroq darajaga, xususiy va davlat sherikchiligini kengaytirish kerak. Importga tayanib qolaversak, ishlab topgan jamg'armalarimiz yana tovar importi uchun chiqib ketaveradi.
3. Ayni vaqtda viloyat va Toshkentning o'rtasidagi o'rtacha daromad 2 barobar farq qilyapti. Viloyatlarda o'rtacha oylik 400$, Toshkentda 800$. Bu jamiyatning, ijtimoiy tartibning rivojlanishiga kelajakda yangi to'siqlar olib keladi. Bunday muammo har bir davlat, Yaponiyada Tokyoning juda kattaligi, Rossiyada Moskva, Koreada Seul hamma joyda bor. Lekin biznikidek 2 barobar farq bu juda katta. Bu muammoni uzoq rejalar bilan yumshatish, hududlarda markaz shaharlarni rivojlantirish kerak bo'ladi.
🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Yaqinda Yaponiyada yashovchi Xitoy fuqarosi Son Ei ismli kishidan menga xabar keldi.
“Yaponiyadagi O‘zbekistonliklar jamiyati haqida tadqiqot qilmoqchiman,” deb murojaat qildi.

Bugun online uchrashib, undan bir narsani so‘radim:

“Nima sababdan O‘zbekistonga qiziqib qoldingiz?”
Javobi meni hayron qoldirdi.

U shunday dedi:
“Uyim yaqinidagi konbinida (24 soatlik do‘kon) O‘zbekistonlik yigit ishlaydi. Yapon tilini juda yaxshi biladi. Muomalasi ham juda professional. Men ichimda: ‘Bu inson kim o‘zi, qayerdan kelgan, millati nima?’ deb qiziqib qoldim.

Keyin asta-sekin O‘zbekiston haqida o‘rganishni boshladim. Oxiri esa hozirgi ishimni tashlab, magistraturaga kirib, O‘zbekistonni tadqiq qilishga qaror qildim.”
Bu gapni eshitib, men Yaponiyaga ilk borgan vaqtlarimni esladim.
O‘sha paytda kattalar bizga ko‘p aytardi:
“Chet elga chiqqan har bir O‘zbekistonlik — diplomat va elchi.”

O‘sha paytda bu gapning ma’nosini to‘liq tushunmagan bo‘lishim mumkin.
Lekin bugun yana bir marta his qildim:
Ba’zida oddiy ko‘ringan harakatlar juda katta ta’sir qiladi.

Kimdir konbinida ishlaydi.

Kimdir restoranda.

Kimdir universitetda o‘qiydi.

Lekin uning muomalasi, odobi va ishlashi boshqa insonning hayotiga ta’sir qilishi mumkin.

Bir insondagi qiziqish keyinchalik:

— tadqiqotga

— yangi aloqalarga

— hatto bir necha davlatlar o‘rtasidagi ko‘prikka

aylanishi mumkin.
Shuning uchun men bir narsaga ishonaman:
Chet elda yashayotgan har bir insonning harakati muhim.
Biz faqat o‘zimiz uchun yashamaymiz.

Ba’zida o‘zimiz bilmagan holda, xalqimiz haqidagi tasavvurni ham shakllantiramiz.

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook

Yaponiyaning Nikkei(Yaponiya iqtisodiyoti) gazetasi xabar berishicha, AI ommalashgandan keyingi davr ichida Rassom, Dizaynerlar daromadi 20% kamaygan. Tez orada bu ko’rsatkich yanada jiddiylashishi mumkin deyilmoqda.
O’zim ham AI ishlatayotgan odam sifatida, AI ning salohiyatini oshib borayotganini yaqqol sezilyapti. AI “over spec” bo’lib ketyapti va uning aytayotgan gapini tushunish uchun, AI bilan ishlash uchun odamni o’zida ham kuchli fundament talab qilmoqda. Yaponiyada bakalar 1-kursda majburiy IT Passport degan dars o’tilardi va bu dars barchani IT savodxonligini ko’tarishga xizmat qilar edi. Shu darsni tugatib testdan o’taolmasangiz universitetni bitiraolmaysiz. Qaysi fakultet bo’lishidan qatiiy nazar. Bizda universitetni tugatganlar word ishlatishni bilmaydiganlar ham talaygina.

Endi esa maktablarda, universitetlarda ham “AI litracy”, savodxonlik darslarini joriy etish kerak deb o’ylayman. Bu haqida nafaqat IT soha vakillari, yangi zamonning yangi talabibi singari barcha bilishi zarur.

🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook