Yaponiyada topgan birinchi ish tajribam.
Yaponiyaga kelgan paytimdagi asosiy maqsadim juda aniq edi:
Yaponiyaning eng kuchli universitetlaridan biriga kirish.
Yaponiyaga kelishdan oldin JLPT N2 sertifikatini olgan edim. Yapon til maktabidagi o‘qishlarim ham yaxshi ketayotgan edi. Darslar barqaror davom etardi.
Bir vaqtning o‘zida vaqtim ham paydo bo‘ldi.
Shunda men ikki sabab bilan arubaito (yarim stavkali ish) topishga qaror qildim:
Yapon jamiyatini ichidan o‘rganish
Ozgina bo‘lsa ham o‘zim pul ishlash
Bu taxminan 2010-yillar edi. O‘sha paytda 2008-yilgi global iqtisodiy inqirozning ta’siri hali ham bor edi. Ish topish oson emas edi.
Yana bir muammo bor edi.
O‘sha paytda Tokioda chet elliklarning arubaito qilishi hali juda odatiy hol emas edi.
Men stansiyalarda qo‘yiladigan Town Work jurnalidan rezume blankalarini kesib olib, restoranlar, konbini va boshqa joylarga telefon qila boshladim.
Har kuni 10 tadan ortiq joyga telefon qilardim.
Shunda ham zo‘rg‘a 1 ta joydan suhbatga chaqirishardi yoki yo'q.
Men uchun bu shunchaki ish emas edi.
Bu Yapon jamiyatida muvofaqiyatga erishish uchun birinchi sinov deb o‘ylardim.
Ammo natija juda og‘ir bo‘ldi.
3 oy davomida 30 dan ortiq suhbatdan o‘tdim.
Va hammasidan rad javobi oldim.
“Sen yapon tilini bilasan, Yaponiyada albatta muvaffaqiyatga erishasan,” degan ustozimning yuziga qanday qarayman degan o‘y meni ichimdan siqa boshladi.
Har bir suhbatga juda jiddiy tayyorlanardim.
Kostyum kiyaman.
Galstuk taqaman.
Savollarga juda muloyim va jiddiy javob beraman.
Lekin natija o‘zgarmas edi.
Bir kuni Kachidoki bekatidagi Denny’s restoraniga oshxona xodimi bo‘lish uchun suhbatga bordim.
O‘sha kuni ichimda bitta fikr bor edi:
“Baribir bu safar ham o‘tmayman.”
Shuning uchun bu safar kostyum ham kiymadim.
Ameyoko dan sotib olgan futbolka bilan suhbatga bordim.
Hech qanday tayyorgarlik ham qilmadim.
Uyimdan u yerga borish uchun 30 daqiqadan ko‘proq vaqt ketardi, shuning uchun ichimda:
“Sharoiti yaxshi bo‘lsa ishlayman,” degan xotirjam kayfiyat bor edi.
Men menejer bilan oddiy, erkin suhbatlashdim.
Qiziq tomoni shundaki, o‘sha Kachidoki Denny’s o‘sha paytda butun tarmoq ichida Top 5 savdoga ega eng band restoranlardan biri edi.
Menejer mening nima uchun Yaponiyaga kelganim, nega Yaponiyaga qiziqishim paydo bo‘lgani haqida juda qiziqib so‘radi.
Ish haqida esa deyarli gap bo‘lmadi.
Oxirida u birdan shunday dedi:
“Yaxshi. Sen qabul qilinding. Qachondan ishlay olasan?”
Men hayratda qoldim.
Chunki shu paytgacha har bir joyda bir xil gapni eshitgan edim:
“Natijani keyin telefon orqali aytamiz.”
Shunday qilib men Kachidoki Denny’s restoranida birinchi chet ellik oshxona xodimi sifatida ish boshladim.
Bu tajriba menga juda muhim saboq berdi.
Ba’zida biz nimanidir juda qattiq xohlaganimizda —
ish, universitet, yoki hayotdagi boshqa imkoniyatlar —
o‘zimizni haddan tashqari yaxshi ko‘rsatishga harakat qilamiz.
Natijada asl o‘zimizni unutib qo'yamiz.
O‘sha kundan boshlab men bir narsani tushundim:
Qanchalik xohlasam ham,
o‘z qadriyatlarimni unutmaslik.
To'g'ri bo‘lish.
Ochiq gapirish.
Xotirjamlikni saqlash.
Bu saboq keyingi barcha suhbatlarimda menga juda katta yordam berdi.
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Yaponiyaga kelgan paytimdagi asosiy maqsadim juda aniq edi:
Yaponiyaning eng kuchli universitetlaridan biriga kirish.
Yaponiyaga kelishdan oldin JLPT N2 sertifikatini olgan edim. Yapon til maktabidagi o‘qishlarim ham yaxshi ketayotgan edi. Darslar barqaror davom etardi.
Bir vaqtning o‘zida vaqtim ham paydo bo‘ldi.
Shunda men ikki sabab bilan arubaito (yarim stavkali ish) topishga qaror qildim:
Yapon jamiyatini ichidan o‘rganish
Ozgina bo‘lsa ham o‘zim pul ishlash
Bu taxminan 2010-yillar edi. O‘sha paytda 2008-yilgi global iqtisodiy inqirozning ta’siri hali ham bor edi. Ish topish oson emas edi.
Yana bir muammo bor edi.
O‘sha paytda Tokioda chet elliklarning arubaito qilishi hali juda odatiy hol emas edi.
Men stansiyalarda qo‘yiladigan Town Work jurnalidan rezume blankalarini kesib olib, restoranlar, konbini va boshqa joylarga telefon qila boshladim.
Har kuni 10 tadan ortiq joyga telefon qilardim.
Shunda ham zo‘rg‘a 1 ta joydan suhbatga chaqirishardi yoki yo'q.
Men uchun bu shunchaki ish emas edi.
Bu Yapon jamiyatida muvofaqiyatga erishish uchun birinchi sinov deb o‘ylardim.
Ammo natija juda og‘ir bo‘ldi.
3 oy davomida 30 dan ortiq suhbatdan o‘tdim.
Va hammasidan rad javobi oldim.
“Sen yapon tilini bilasan, Yaponiyada albatta muvaffaqiyatga erishasan,” degan ustozimning yuziga qanday qarayman degan o‘y meni ichimdan siqa boshladi.
Har bir suhbatga juda jiddiy tayyorlanardim.
Kostyum kiyaman.
Galstuk taqaman.
Savollarga juda muloyim va jiddiy javob beraman.
Lekin natija o‘zgarmas edi.
Bir kuni Kachidoki bekatidagi Denny’s restoraniga oshxona xodimi bo‘lish uchun suhbatga bordim.
O‘sha kuni ichimda bitta fikr bor edi:
“Baribir bu safar ham o‘tmayman.”
Shuning uchun bu safar kostyum ham kiymadim.
Ameyoko dan sotib olgan futbolka bilan suhbatga bordim.
Hech qanday tayyorgarlik ham qilmadim.
Uyimdan u yerga borish uchun 30 daqiqadan ko‘proq vaqt ketardi, shuning uchun ichimda:
“Sharoiti yaxshi bo‘lsa ishlayman,” degan xotirjam kayfiyat bor edi.
Men menejer bilan oddiy, erkin suhbatlashdim.
Qiziq tomoni shundaki, o‘sha Kachidoki Denny’s o‘sha paytda butun tarmoq ichida Top 5 savdoga ega eng band restoranlardan biri edi.
Menejer mening nima uchun Yaponiyaga kelganim, nega Yaponiyaga qiziqishim paydo bo‘lgani haqida juda qiziqib so‘radi.
Ish haqida esa deyarli gap bo‘lmadi.
Oxirida u birdan shunday dedi:
“Yaxshi. Sen qabul qilinding. Qachondan ishlay olasan?”
Men hayratda qoldim.
Chunki shu paytgacha har bir joyda bir xil gapni eshitgan edim:
“Natijani keyin telefon orqali aytamiz.”
Shunday qilib men Kachidoki Denny’s restoranida birinchi chet ellik oshxona xodimi sifatida ish boshladim.
Bu tajriba menga juda muhim saboq berdi.
Ba’zida biz nimanidir juda qattiq xohlaganimizda —
ish, universitet, yoki hayotdagi boshqa imkoniyatlar —
o‘zimizni haddan tashqari yaxshi ko‘rsatishga harakat qilamiz.
Natijada asl o‘zimizni unutib qo'yamiz.
O‘sha kundan boshlab men bir narsani tushundim:
Qanchalik xohlasam ham,
o‘z qadriyatlarimni unutmaslik.
To'g'ri bo‘lish.
Ochiq gapirish.
Xotirjamlikni saqlash.
Bu saboq keyingi barcha suhbatlarimda menga juda katta yordam berdi.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🔥8🙏4👍3❤1👏1
1-aprel. Yaponiyada yangi o‘quv yili boshlanadi.
Yaponiyada bitta haqiqat bor:
Bu jamiyat — ma’lum darajada “学歴社会” (ta’lim va diplom muhim bo‘lgan jamiyat).
Qayerda o‘qiganingiz, qanday bilim olganingiz —
ko‘p hollarda sizning imkoniyatlaringizni belgilaydi.
Bu yaxshi yoki yomon masala emas.
Bu — real holat.
Shu sababli men Yaponiyaga kelganimda, maqsadim juda aniq edi:
Yaxshi universitetga kirish.
Bugundan roppa-rosa 14 yil oldin,
men o‘z orzuimdagi universitetga kirdim.
Hali ham o‘sha kunni unutmaganman.
Tokioda xalqaro siyosat va iqtisodiyot yo‘nalishida o‘qish imkoniyati o‘sha paytda deyarli faqat 2 ta universitetda bor edi:
— Waseda
— Aoyama Gakuin
Talablar esa oddiy emas edi:
— JLPT N1
— Yaxshi ingliz tili
— EJU va boshqalar
Men maxsus yoki juda iste’dodli emas edim.
Lekin men bitta narsani qildim:
to‘xtamadim.
— Intervyuga jiddiy tayyorlandim
— Hatto konbini menejeri(Tencho)dan maslahat oldim
— EJU imtihonini 3 marta topshirdim
Natija qoniqtirmaguncha qayta-qayta topshirdim.
Chunki men uchun bu shunchaki universitet emas edi.
Bu — Yaponiyada qolish yoki qolmaslik masalasi edi.
Shu paytda men bir narsani tushundim:
Ko‘pchilik orzu qiladi.
Lekin kamchilik tayyorlanadi.
Orzu — bu hissiyot.
Natija — bu intizom va harakat.
Men qilgan ish juda oddiy edi:
— Har kuni tayyorlanish
— Yon atrofdagilardan maslahat, yordam olish
— Reja bilan ishlash
— Yapon o'qituvchilardan yordam olish, ularga orzularim haqida uyalmasdan aytdim.
Mening orzum o'zimni esimdan chiqsa ham ustozlarim qattiq qo'llik bilan har doim eslatishar edi. Har zamonda nega aytdim a deb ham o'ylab qolar edim 😄
Orzular o‘z-o‘zidan amalga oshmaydi.
Siz qilgan har bir kichik harakat
— ertangi natijangizni quradi.
Bugun yangi bosqich boshlayotganlar uchun:
Oson yo‘l yo‘q.
Lekin aniq yo‘l bor.
Shu yo‘lda yuradiganlar oxirigacha yetadi. Hammaga Yaponcha yangi yil muborak bo'lsin!
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Yaponiyada bitta haqiqat bor:
Bu jamiyat — ma’lum darajada “学歴社会” (ta’lim va diplom muhim bo‘lgan jamiyat).
Qayerda o‘qiganingiz, qanday bilim olganingiz —
ko‘p hollarda sizning imkoniyatlaringizni belgilaydi.
Bu yaxshi yoki yomon masala emas.
Bu — real holat.
Shu sababli men Yaponiyaga kelganimda, maqsadim juda aniq edi:
Yaxshi universitetga kirish.
Bugundan roppa-rosa 14 yil oldin,
men o‘z orzuimdagi universitetga kirdim.
Hali ham o‘sha kunni unutmaganman.
Tokioda xalqaro siyosat va iqtisodiyot yo‘nalishida o‘qish imkoniyati o‘sha paytda deyarli faqat 2 ta universitetda bor edi:
— Waseda
— Aoyama Gakuin
Talablar esa oddiy emas edi:
— JLPT N1
— Yaxshi ingliz tili
— EJU va boshqalar
Men maxsus yoki juda iste’dodli emas edim.
Lekin men bitta narsani qildim:
to‘xtamadim.
— Intervyuga jiddiy tayyorlandim
— Hatto konbini menejeri(Tencho)dan maslahat oldim
— EJU imtihonini 3 marta topshirdim
Natija qoniqtirmaguncha qayta-qayta topshirdim.
Chunki men uchun bu shunchaki universitet emas edi.
Bu — Yaponiyada qolish yoki qolmaslik masalasi edi.
Shu paytda men bir narsani tushundim:
Ko‘pchilik orzu qiladi.
Lekin kamchilik tayyorlanadi.
Orzu — bu hissiyot.
Natija — bu intizom va harakat.
Men qilgan ish juda oddiy edi:
— Har kuni tayyorlanish
— Yon atrofdagilardan maslahat, yordam olish
— Reja bilan ishlash
— Yapon o'qituvchilardan yordam olish, ularga orzularim haqida uyalmasdan aytdim.
Mening orzum o'zimni esimdan chiqsa ham ustozlarim qattiq qo'llik bilan har doim eslatishar edi. Har zamonda nega aytdim a deb ham o'ylab qolar edim 😄
Orzular o‘z-o‘zidan amalga oshmaydi.
Siz qilgan har bir kichik harakat
— ertangi natijangizni quradi.
Bugun yangi bosqich boshlayotganlar uchun:
Oson yo‘l yo‘q.
Lekin aniq yo‘l bor.
Shu yo‘lda yuradiganlar oxirigacha yetadi. Hammaga Yaponcha yangi yil muborak bo'lsin!
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🔥12❤6👍6👏1
Jurabek Work Skill Tips
Yaponiyada biznesda ishonch qozonishning birinchi qadami:
Quick Response
Bu faqat tez javob berish emas.
Bu — tez reaksiya berish.
Ko‘pchilik shu joyni noto‘g‘ri tushunadi.
Savol keladi → odamlar mukammal javob berishga harakat qiladi → vaqt o‘tadi → javob kechikadi. Siz mukammal javob berishga harakat qilayotganingizni hech kim bilmaydi.
Yaponiyada bu noto‘g‘ri yondashuv.
To‘g‘risi:
Avval signal berish, keyin to‘g‘ri javob berish.
Xabarni oldingizmi — darhol bildiring
Masalan:
“Qabul qildim, hozir tekshiryapman”
“Rahmat, ko‘rib chiqib javob beraman”
Bu bilan siz:
Men xabarni ko‘rdim. Xavotir olmang!
Men bu ishni e’tiborsiz qoldirmayman.
degan signal berasiz.
Bu juda muhim.
Email — 24 soat ichida
Yaponiyada emailga javob bermaslik — eng yomon xavotir uyg'otadigan jihat.
To‘liq javob bo‘lmasa ham:
“Hozir tekshiryapman, falon vaqtda javob beraman” deb jarayon haqida aytib qo'yish
yetarli.
Jimlik — xavotir.
Telefon — tez qayta aloqa
Qo‘ng‘iroqni o‘tkazib yubordingizmi?
Keyin darhol qayta qo‘ng‘iroq qiling.
Yoki qisqa yozing:
“Uzr, hozir band edim. Qayta qo‘ng‘iroq qilaman.”
Bu ham Quick Response.
Tez javob berishga shoshilmang
Masalan sizdan:
“Ertaga tayyor bo‘ladimi?” deb so‘rashdi.
Noto‘g‘ri:
“Ha bo‘ladi” (tekshirmasdan)
To‘g‘ri:
“Hozir tekshirib, aniqlab aytaman”
Avval tushuning, keyin javob bering.
Xulosa:
Quick Response — bu darrov mukammal javob berish emas.
Bu:
tez ko‘rish
tez signal berish
va keyin shoshmasdan aniq javob berish
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Yaponiyada biznesda ishonch qozonishning birinchi qadami:
Quick Response
Bu faqat tez javob berish emas.
Bu — tez reaksiya berish.
Ko‘pchilik shu joyni noto‘g‘ri tushunadi.
Savol keladi → odamlar mukammal javob berishga harakat qiladi → vaqt o‘tadi → javob kechikadi. Siz mukammal javob berishga harakat qilayotganingizni hech kim bilmaydi.
Yaponiyada bu noto‘g‘ri yondashuv.
To‘g‘risi:
Avval signal berish, keyin to‘g‘ri javob berish.
Xabarni oldingizmi — darhol bildiring
Masalan:
“Qabul qildim, hozir tekshiryapman”
“Rahmat, ko‘rib chiqib javob beraman”
Bu bilan siz:
Men xabarni ko‘rdim. Xavotir olmang!
Men bu ishni e’tiborsiz qoldirmayman.
degan signal berasiz.
Bu juda muhim.
Email — 24 soat ichida
Yaponiyada emailga javob bermaslik — eng yomon xavotir uyg'otadigan jihat.
To‘liq javob bo‘lmasa ham:
“Hozir tekshiryapman, falon vaqtda javob beraman” deb jarayon haqida aytib qo'yish
yetarli.
Jimlik — xavotir.
Telefon — tez qayta aloqa
Qo‘ng‘iroqni o‘tkazib yubordingizmi?
Keyin darhol qayta qo‘ng‘iroq qiling.
Yoki qisqa yozing:
“Uzr, hozir band edim. Qayta qo‘ng‘iroq qilaman.”
Bu ham Quick Response.
Tez javob berishga shoshilmang
Masalan sizdan:
“Ertaga tayyor bo‘ladimi?” deb so‘rashdi.
Noto‘g‘ri:
“Ha bo‘ladi” (tekshirmasdan)
To‘g‘ri:
“Hozir tekshirib, aniqlab aytaman”
Avval tushuning, keyin javob bering.
Xulosa:
Quick Response — bu darrov mukammal javob berish emas.
Bu:
tez ko‘rish
tez signal berish
va keyin shoshmasdan aniq javob berish
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏8👍6⚡1🔥1
Yaponiyada 3 yildan ortiq kompaniya xodimi sifatida ishlayapsizmi?
Ingliz tilida MBA o'qishga qattiy qiziqishingiz bormi?
Shunday bo'lsa men o'zim o'qigan Shizenkan MBA Leadership and Innovation Schoolga taklif qilaman.
O'qish to'lovi 20 oy uchun 5,000,000 JPY lekin, Omadingiz kelsa 100% yoki kamroq stipendiya ham olishingiz mumkin.
O'ylab ko'ring!
https://admissions.shizenkan.ac.jp/en/
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Ingliz tilida MBA o'qishga qattiy qiziqishingiz bormi?
Shunday bo'lsa men o'zim o'qigan Shizenkan MBA Leadership and Innovation Schoolga taklif qilaman.
O'qish to'lovi 20 oy uchun 5,000,000 JPY lekin, Omadingiz kelsa 100% yoki kamroq stipendiya ham olishingiz mumkin.
O'ylab ko'ring!
https://admissions.shizenkan.ac.jp/en/
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
大学院大学 至善館 |
Start Your Leadership Journey - Shizenkan University
Shizenkan–A next-generation MBA program from Tokyo, integrating liberal arts and business to develop holistic leaders through reflection and self-exploration.
🔥4❤2👍1👏1
Muvaffaqiyatning "sehrli" formulasi bormi? Yoki 20 yil oldingi 1500 so'mning qadri
Bundan 20 yil oldin, 2006-yilda hayotimni butunlay o‘zgartirib yuborgan birinchi qadamni tashlaganman. O'shanda men yapon tilini o'rganishni boshladim.
Siz o'rgangan birinchi yaponcha so'z nima edi? Meniki esa — "Nippon" (Yaponiya). "Iye, dunyo bu mamlakatni Japan deb bilsa, nega ular o'zlarini Nippon deyishar ekan?" deb hayron qolganman. Mana shu kichik qiziqish katta yo'lning boshlanishi edi.
O'shanda o'z oldimga qat'iy maqsad qo'ydim: yapon tilini rekord darajadagi tezlikda o'rganaman!
Akamning maslahati bilan repititorga bordim. Opam esa go'zallik salonida ishlab topgan pullarini mening o'qishimga tikdi. Haftada uch kun dars. Bir soati — 1,500 so'm. O'sha paytlar bu o'rta daraja oila uchun juda katta pul, katta investitsiya edi.
Men bu investitsiyani isrof qilishga haqqim yo'qligini tushunib yetdim. Boshqa talabalar "Minna no Nihongo" kitobining 1 ta darsini (unit) kamida 3 ta mashg'ulotda tugatishardi. Men esa o'qituvchimdan: "Yo'q, menga 1 ta darsda 1 ta unitni o'ting!" deb iltimos qildim. Ustozim: "Jurabek, shoshilma, qiyin bo'ladi," desalar ham, boshqa iloj yo'qligini tushuntirdim.
Lekin haftasiga 3 ta darsni o'zlashtirish oson emas. Kollej kutubxonasidagi CD-disklarni uyga berishmasdi, faqat 1 soat eshitishga ruxsat bor edi. Nima qildim? Akamning internet-kafesi bor tanishi yordamida u disklarni nusxalab oldik va har kuni uyda kechasi bilan eshitib chiqdim.
Ota-onam esa: "Sen faqat o'qi, uy ishlariga yordamlashishing shart emas," deb meni barcha uy yumushlaridan ozod qilishdi.
Natija nima bo'ldi? 3 oy ichida men kitobdagi 50 ta darsni to'liq tugatdim. O'sha 3 oyni umrimning oxirigacha unutmayman. Til o'rganish shunchalik zavqli ediki, hayajondan kechalari uyqum kelmasdi. Ustozimga har safar: "Qachon gaplashaman? Qachon Yaponiyaga boraman?" deb savollar yog'dirardim. Ustozim esa mening vulqondek yonayotgan ishtiyoqimni bazo'r jilovlab turardilar.
O'sha yili yozda bo'lgan JLPT testida men N3 darajasini qo'lga kiritdim.
Bugun yapon tilini yoki boshqa sohani o'rganayotgan yoshlarga aytadiganim:
Ha, bu qiyin. Juda qiyin. Lekin ayting-chi, dunyoda osongina erishiladigan muvaffaqiyat bormi? Kimdir sizga "oson yo'li bor" desa, ishonavering — u firibgar.
Sizda vaqt yo‘q:
— bahona qilishga
— boshqani ayblashga
— o‘zingizni aldashga
Agar xohlasangiz:
O‘rganasiz.
Agar xohlamasangiz:
100 ta sabab topasiz.
Tanlov oddiy.
Yoki bajarasiz.
Yoki gapirasiz.
Siz o'rgangan birinchi yaponcha so'z nima edi?
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Bundan 20 yil oldin, 2006-yilda hayotimni butunlay o‘zgartirib yuborgan birinchi qadamni tashlaganman. O'shanda men yapon tilini o'rganishni boshladim.
Siz o'rgangan birinchi yaponcha so'z nima edi? Meniki esa — "Nippon" (Yaponiya). "Iye, dunyo bu mamlakatni Japan deb bilsa, nega ular o'zlarini Nippon deyishar ekan?" deb hayron qolganman. Mana shu kichik qiziqish katta yo'lning boshlanishi edi.
O'shanda o'z oldimga qat'iy maqsad qo'ydim: yapon tilini rekord darajadagi tezlikda o'rganaman!
Akamning maslahati bilan repititorga bordim. Opam esa go'zallik salonida ishlab topgan pullarini mening o'qishimga tikdi. Haftada uch kun dars. Bir soati — 1,500 so'm. O'sha paytlar bu o'rta daraja oila uchun juda katta pul, katta investitsiya edi.
Men bu investitsiyani isrof qilishga haqqim yo'qligini tushunib yetdim. Boshqa talabalar "Minna no Nihongo" kitobining 1 ta darsini (unit) kamida 3 ta mashg'ulotda tugatishardi. Men esa o'qituvchimdan: "Yo'q, menga 1 ta darsda 1 ta unitni o'ting!" deb iltimos qildim. Ustozim: "Jurabek, shoshilma, qiyin bo'ladi," desalar ham, boshqa iloj yo'qligini tushuntirdim.
Lekin haftasiga 3 ta darsni o'zlashtirish oson emas. Kollej kutubxonasidagi CD-disklarni uyga berishmasdi, faqat 1 soat eshitishga ruxsat bor edi. Nima qildim? Akamning internet-kafesi bor tanishi yordamida u disklarni nusxalab oldik va har kuni uyda kechasi bilan eshitib chiqdim.
Ota-onam esa: "Sen faqat o'qi, uy ishlariga yordamlashishing shart emas," deb meni barcha uy yumushlaridan ozod qilishdi.
Natija nima bo'ldi? 3 oy ichida men kitobdagi 50 ta darsni to'liq tugatdim. O'sha 3 oyni umrimning oxirigacha unutmayman. Til o'rganish shunchalik zavqli ediki, hayajondan kechalari uyqum kelmasdi. Ustozimga har safar: "Qachon gaplashaman? Qachon Yaponiyaga boraman?" deb savollar yog'dirardim. Ustozim esa mening vulqondek yonayotgan ishtiyoqimni bazo'r jilovlab turardilar.
O'sha yili yozda bo'lgan JLPT testida men N3 darajasini qo'lga kiritdim.
Bugun yapon tilini yoki boshqa sohani o'rganayotgan yoshlarga aytadiganim:
Ha, bu qiyin. Juda qiyin. Lekin ayting-chi, dunyoda osongina erishiladigan muvaffaqiyat bormi? Kimdir sizga "oson yo'li bor" desa, ishonavering — u firibgar.
Sizda vaqt yo‘q:
— bahona qilishga
— boshqani ayblashga
— o‘zingizni aldashga
Agar xohlasangiz:
O‘rganasiz.
Agar xohlamasangiz:
100 ta sabab topasiz.
Tanlov oddiy.
Yoki bajarasiz.
Yoki gapirasiz.
Siz o'rgangan birinchi yaponcha so'z nima edi?
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍10❤1🔥1
Bir savol.
Nega tog‘ga chiqish kerak?
1920-yillarda ingliz alpinisti
George Mallorydan so‘rashgan:
“Why do you want to climb Everest?”
U:
“Because it’s there.”
(U yerda borligi uchun.)
Eng qizig‘i:
U odam Everestni zabt eta olmadi.
1924-yilda yo‘qolgan.
Qaytib kelmagan. 1-bo'lib Everestni zabt etgan odamni bilsangiz yozib qoldiring.
Lekin bugun ham uning gapi yashab kelmoqda.
Nega?
Chunki bu gap natija haqida emas.
Bu — ichki chaqiriq haqida.
Kecha men ham tog‘ga chiqdim.
Rostini aytsam, chiqmasam ham bo‘lardi.
Uyda qolish osonroq edi.
Dam olish osonroq edi.
Lekin chiqdim.
Va yana bir narsani tushundim:
Tog‘ — bu hayotning o‘zi.
Siz tog‘ga chiqmasangiz ham yashaysiz.
Xuddi shunday:
— katta maqsadsiz ham yashaysiz
— risk qilmasdan ham yashaysiz
— o‘rtacha hayot bilan ham kunimiz o'tadi
Hech kim sizni majbur qilmaydi.
Lekin savol boshqa:
Shunaqa yashash sizga yetadimi?
Tog‘ga chiqish oson emas.
— tayyorgarlik kerak
— reja kerak
— jamoa kerak
— sabr kerak
Ba’zida to‘xtamoqchi bo‘lasiz.
Ba’zida o‘zingizdan so‘raysiz:
“Nima keragi bor edi?”
Lekin yuqoriga chiqqaningizda…
Hamma narsa o‘zgaradi.
— manzara boshqacha
— fikr boshqacha
— o‘zingiz boshqacha
Va eng muhimi:
ichingizda bir gap paydo bo‘ladi —
“Men qilaoldim.”
Ko‘pchilik chiqmaydi.
Chunki:
— qiyin
— qo‘rqinch bor
— kuch kerak
Lekin haqiqat oddiy:
Pastda qolganlar — pastdagi hayotni ko‘radi.
Chiqqanlar esa — butun manzarani.
Mallory tog‘ga chiqib, qaytib kelmadi.
Lekin u bitta narsani isbotlab ketdi:
Hayot — xavfsiz o‘tirish uchun emas.
Men hammaga “tog‘ga chiq” demayman.
Lekin agar siz:
— o‘zingizni his qilmoqchi bo‘lsangiz
— ichingizdagi ovozni eshitmoqchi bo‘lsangiz
— yangi energiya xohlasangiz
👉 chiqing.
Bu tog‘ bo‘lishi shart emas.
Lekin bu siz uchun qiyin bo‘lishi kerak.
Yoki boshqa yo‘l ham bor:
Uyda qoling.
Osonini tanlang.
Va hayot qanday o‘tsa, shunday o‘tsin.
Tanlov sizniki.
Oson hayot, qiyin hayot qaysini tanlaysiz?
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Nega tog‘ga chiqish kerak?
1920-yillarda ingliz alpinisti
George Mallorydan so‘rashgan:
“Why do you want to climb Everest?”
U:
“Because it’s there.”
(U yerda borligi uchun.)
Eng qizig‘i:
U odam Everestni zabt eta olmadi.
1924-yilda yo‘qolgan.
Qaytib kelmagan. 1-bo'lib Everestni zabt etgan odamni bilsangiz yozib qoldiring.
Lekin bugun ham uning gapi yashab kelmoqda.
Nega?
Chunki bu gap natija haqida emas.
Bu — ichki chaqiriq haqida.
Kecha men ham tog‘ga chiqdim.
Rostini aytsam, chiqmasam ham bo‘lardi.
Uyda qolish osonroq edi.
Dam olish osonroq edi.
Lekin chiqdim.
Va yana bir narsani tushundim:
Tog‘ — bu hayotning o‘zi.
Siz tog‘ga chiqmasangiz ham yashaysiz.
Xuddi shunday:
— katta maqsadsiz ham yashaysiz
— risk qilmasdan ham yashaysiz
— o‘rtacha hayot bilan ham kunimiz o'tadi
Hech kim sizni majbur qilmaydi.
Lekin savol boshqa:
Shunaqa yashash sizga yetadimi?
Tog‘ga chiqish oson emas.
— tayyorgarlik kerak
— reja kerak
— jamoa kerak
— sabr kerak
Ba’zida to‘xtamoqchi bo‘lasiz.
Ba’zida o‘zingizdan so‘raysiz:
“Nima keragi bor edi?”
Lekin yuqoriga chiqqaningizda…
Hamma narsa o‘zgaradi.
— manzara boshqacha
— fikr boshqacha
— o‘zingiz boshqacha
Va eng muhimi:
ichingizda bir gap paydo bo‘ladi —
“Men qilaoldim.”
Ko‘pchilik chiqmaydi.
Chunki:
— qiyin
— qo‘rqinch bor
— kuch kerak
Lekin haqiqat oddiy:
Pastda qolganlar — pastdagi hayotni ko‘radi.
Chiqqanlar esa — butun manzarani.
Mallory tog‘ga chiqib, qaytib kelmadi.
Lekin u bitta narsani isbotlab ketdi:
Hayot — xavfsiz o‘tirish uchun emas.
Men hammaga “tog‘ga chiq” demayman.
Lekin agar siz:
— o‘zingizni his qilmoqchi bo‘lsangiz
— ichingizdagi ovozni eshitmoqchi bo‘lsangiz
— yangi energiya xohlasangiz
👉 chiqing.
Bu tog‘ bo‘lishi shart emas.
Lekin bu siz uchun qiyin bo‘lishi kerak.
Yoki boshqa yo‘l ham bor:
Uyda qoling.
Osonini tanlang.
Va hayot qanday o‘tsa, shunday o‘tsin.
Tanlov sizniki.
Oson hayot, qiyin hayot qaysini tanlaysiz?
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🔥11❤3
YAPON TILIDAN TOPGAN BIRINCHI PULIM…
Men bolaligimdan oilada pulni tejashni yaxshi biladigan bola bo‘lganman. Maktabda tushlik uchun berilgan pulni ishlatmasdan, uyga tezroq qaytib, ovqatlanib, qolganini yig‘ardim. Onam hayron bo‘lib: “Bu pulni qayerdan yig‘ding?” deb so‘rardilar.
Lekin haqiqiy o‘zgarish kollejga kirganimda boshlandi. Yapon tiliga jiddiy kirishdim. Maqsadim aniq edi: Eng tez o‘rganish! 🚀
Har kuni darsdan keyin Registon maydoniga borardim. Yaponiyalik turistlarni kutib, ular bilan gaplashib, Yapon tilini mashq qilardim. Bir kuni Sanae-san ismli ayol bilan tanishib qoldim.
Ertasi kuni u kutilmagan taklifni berdi:
— “Samarqandni menga ko‘rsatib bera olasanmi?”
Men esa imkoniyatni qo‘ldan boy bermadim:
— “Sizga bepul ko‘rsataman. Siz esa menga professional gid bo‘lish haqida maslahat bering.”
Ochig‘ini aytsam, hali tayyor emasdim, qanday tushuntirishni ham to‘liq bilmasdim. Lekin bu IMKONIYAT edi.
📍 O‘sha kun tartibi:
Registon maydoni
Siyob bozori keyin yonida palov
Ulug‘bek rasadxonasi
Afrosiyob muzeyi
Kechqurun xayrlashayotganimizda, menga maslahatlar berdi-yu, qo'limga bir konvert tutqazdi. Biz tekinga kelishganimizni aytsamda, qo'ymasdan ol dedi.
Sanae mehmonxona tomon ketgandan keyin, ichini ochsam… 2 ta 20 dollarlik. Jami 40 dollar!
2007-yil uchun bu ko‘pchilikning yarim oylik maoshi edi. Boshqalar 15 kun ishlab tobadigan summani men, bir necha soatlar, shahar aylanib topib qo'ydim.
O‘sha joyning o‘zida xursandchilikdan "uchib ketdim". Bu oddiy 40 dollar emas, bu — oilamning menga qilgan sarmoyasining birinchi mevasi edi. Kechqurun uyga qaytdim va oila davrasida Yapon tilidan kelgan birinchi daromadni nishonladik.
O‘sha kuni bitta narsani tushundim:
Ta’limga qilingan investitsiya — albatta qaytadi. Va albatta bir necha barobar bo‘lib qaytadi.
Sanae-san bilan aloqamiz yillar davomida uzilmadi. U menga Yaponiyadan kitoblar, lug‘atlar yubordi. Yapon tili menga nafaqat birinchi yaxshi daromadni, balki yangi insonlar va kelajak yo‘lini berdi.
Xulosa:
Yangi ish boshlaganingizda natija darrov kelmaydi. Lekin chin dildan harakat qilsangiz, bir kuni "birinchi signal" keladi. O‘sha paytda o‘zingizga bo‘lgan ishonch oshadi va natijalar tezlashadi. Muhimi signalni o'tkazib yubormaslik.
Siz-chi? O‘z bilimingiz orqasidan topgan birinchi daromadingizni eslaysizmi?
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Men bolaligimdan oilada pulni tejashni yaxshi biladigan bola bo‘lganman. Maktabda tushlik uchun berilgan pulni ishlatmasdan, uyga tezroq qaytib, ovqatlanib, qolganini yig‘ardim. Onam hayron bo‘lib: “Bu pulni qayerdan yig‘ding?” deb so‘rardilar.
Lekin haqiqiy o‘zgarish kollejga kirganimda boshlandi. Yapon tiliga jiddiy kirishdim. Maqsadim aniq edi: Eng tez o‘rganish! 🚀
Har kuni darsdan keyin Registon maydoniga borardim. Yaponiyalik turistlarni kutib, ular bilan gaplashib, Yapon tilini mashq qilardim. Bir kuni Sanae-san ismli ayol bilan tanishib qoldim.
Ertasi kuni u kutilmagan taklifni berdi:
— “Samarqandni menga ko‘rsatib bera olasanmi?”
Men esa imkoniyatni qo‘ldan boy bermadim:
— “Sizga bepul ko‘rsataman. Siz esa menga professional gid bo‘lish haqida maslahat bering.”
Ochig‘ini aytsam, hali tayyor emasdim, qanday tushuntirishni ham to‘liq bilmasdim. Lekin bu IMKONIYAT edi.
📍 O‘sha kun tartibi:
Registon maydoni
Siyob bozori keyin yonida palov
Ulug‘bek rasadxonasi
Afrosiyob muzeyi
Kechqurun xayrlashayotganimizda, menga maslahatlar berdi-yu, qo'limga bir konvert tutqazdi. Biz tekinga kelishganimizni aytsamda, qo'ymasdan ol dedi.
Sanae mehmonxona tomon ketgandan keyin, ichini ochsam… 2 ta 20 dollarlik. Jami 40 dollar!
2007-yil uchun bu ko‘pchilikning yarim oylik maoshi edi. Boshqalar 15 kun ishlab tobadigan summani men, bir necha soatlar, shahar aylanib topib qo'ydim.
O‘sha joyning o‘zida xursandchilikdan "uchib ketdim". Bu oddiy 40 dollar emas, bu — oilamning menga qilgan sarmoyasining birinchi mevasi edi. Kechqurun uyga qaytdim va oila davrasida Yapon tilidan kelgan birinchi daromadni nishonladik.
O‘sha kuni bitta narsani tushundim:
Ta’limga qilingan investitsiya — albatta qaytadi. Va albatta bir necha barobar bo‘lib qaytadi.
Sanae-san bilan aloqamiz yillar davomida uzilmadi. U menga Yaponiyadan kitoblar, lug‘atlar yubordi. Yapon tili menga nafaqat birinchi yaxshi daromadni, balki yangi insonlar va kelajak yo‘lini berdi.
Xulosa:
Yangi ish boshlaganingizda natija darrov kelmaydi. Lekin chin dildan harakat qilsangiz, bir kuni "birinchi signal" keladi. O‘sha paytda o‘zingizga bo‘lgan ishonch oshadi va natijalar tezlashadi. Muhimi signalni o'tkazib yubormaslik.
Siz-chi? O‘z bilimingiz orqasidan topgan birinchi daromadingizni eslaysizmi?
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🔥4👍2😁1
Forwarded from Migratsiya agentligi
🇯🇵Япониянинг йирик транспорт компанияси ўзбекистонлик автобус ҳайдовчиларига қизиқиш билдирмоқда!
📄 Миграция агентлиги раҳбари Беҳзод Мусаев, "Willer Express" раҳбари Hirayama Koji ва “Onodera User Run” компанияси вакили Kato Jun ўртасида имзоланган уч томонлама келишувга кўра:
🚍 Ўзбекистонда "Willer Express" учун автобус ҳайдовчиларини тайёрлаш ва Кун чиқар мамлакатда юқори даромадли иш ўринларига жойлаштириш йўлга қўйилади.
🏗 Тошкент шаҳрида замонавий ўқув полигони барпо этилади.
🚏Амалиёт жараёнлари учун Япониядан ўнг бошқарувли автобуслар олиб келинади.
📢 Хабарни тарқатинг!
👉 @uzmigration
🚍 Willer Express — Япония туристик ва йўловчи транспорт бозоридаги энг илғор автобус оператори.
Компания мамлакатнинг шимолидан жанубигача бўлган кенг ҳудудни қамраб олган.
🤝 Япониянинг халқаро кадрларни тайёрлаш ва ишга жойлаштириш соҳасида етакчи компанияларидан бири “Onodera User Run” ушбу ташкилотни Ўзбекистон бозорига олиб кирмоқда.
📄 Миграция агентлиги раҳбари Беҳзод Мусаев, "Willer Express" раҳбари Hirayama Koji ва “Onodera User Run” компанияси вакили Kato Jun ўртасида имзоланган уч томонлама келишувга кўра:
🚍 Ўзбекистонда "Willer Express" учун автобус ҳайдовчиларини тайёрлаш ва Кун чиқар мамлакатда юқори даромадли иш ўринларига жойлаштириш йўлга қўйилади.
🏗 Тошкент шаҳрида замонавий ўқув полигони барпо этилади.
🚏Амалиёт жараёнлари учун Япониядан ўнг бошқарувли автобуслар олиб келинади.
📢 Хабарни тарқатинг!
👉 @uzmigration
👍4❤1
Career Development nima?
Bugun ko‘p ishlatiladigan bir so‘z bor:
Career (karera)
Lekin rostini aytsam,
bu tushuncha hali ham O‘zbekistonda to‘liq shakllanmagan.
Ko‘pchilik uchun bu shunchaki:
— ish topish
— oylik olish
— ishlash
bilan cheklanadi.
Aslida esa Career — bu ancha keng tushuncha.
Bu:
insonning butun hayoti davomida o‘sish yo‘li
— qanday bilim olasiz
— qaysi sohada ishlaysiz
— qanday tajriba yig‘asiz
— qayerga qarab ketayapsiz
— qanday inson bo‘lib shakllanyapsiz
bularning hammasi — sizning karerangiz.
Endi Career Development nima?
Bu:
o‘z karerangizni ongli ravishda rivojlantirish
ya’ni tasodif bilan emas,
reja bilan, bosqichma-bosqich qurish.
Bu yerda men o‘z tajribamdan bitta misol keltirmoqchiman.
Men Yaponiyaga ketishimdan oldin
o‘zimga aniq qaror qo‘ygan edim:
10 yil ichida:
— Yaponiyada yapon tilini o‘rganaman
— universitetni tugataman
— global darajadagi karera quraman
— va oxirida Vatanga qaytib olgan tajribalarimni ishlataman
2 yil MBA da o'qiganim uchun 14 yil Yaponiyada qoldim
Bu qarorlar o‘sha paytda oddiy gap emas edi.
Lekin aynan shu aniqlik menga yo‘nalish berdi.
Natijada oldimdan doimo O‘zbekistonga aloqali imkoniyatlar chiqdi:
— O'zbekistonni yaxshi ko'radigan Yaponlar bilan tanishuvlar
— Career haqidagi ma’lumotlar
— Xalqaro imkoniyatlar
Hatto ish faoliyatimda ham
O‘zbekiston va Xalqaro savdoga aloqali yo‘nalishda ishlash imkoniyati paydo bo‘ldi.
Bu tasodif emas deb o'ylayman.
Bu — oldindan qo‘yilgan yo‘l / maqsad natijasi.
Ko‘pchilikda qanday?
— maktab tugatadi
— universitetga kiradi
— ish topadi
— qandaydir imkoniyatni kutadi
Lekin o‘zidan so‘ramaydi:
Men qayerga ketayapman?
Maqsadim nima edi?
Career Development aynan shu savoldan boshlanadi.
O'z Career yo'lni topishni 3 ta muhim bosqichi bor:
1. O‘zini tushunish
— men nimaga qiziqaman?
— nimada kuchliman?
— qanday hayot xohlayman?
2. Reja qilish
— 1 yil keyin qayerdaman?
— 3 yil keyin-chi?
— 5 yoki 10 yildan keyin?
Reja bo‘lmasa, yo‘nalish bo‘lmaydi.
3. Harakat qilish
— o‘rganish
— yangi skill/ko'nikma olish
— xatolardan qo‘rqmaslik
Harakat bo‘lmasa, imkon bo‘lmaydi.
Maqsad “barqaror joy/ yaxshi oylikli ish” topish emas
Maqsad — o'z karyera yo'lini (Career path) topish.
Ya'ni: Siz yaxshi ko'rgan, siz qo'lingizdan keladigan, jamiyatda kerak bo'lgan yo'lni topish.
Men buni oddiy qilib aytaman:
Agar siz o‘z karerangizni rejalamasangiz,
boshqalar siz uchun yo‘l tanlaydi va boshqalar tanlagan yo'lda yurishingiz kerak bo'ladi.
Oxirida bitta savol:
Siz hozir shunchaki ishlayapsiz / o‘qiyapsizmi?
yoki
o‘z career yo‘lingizni ongli ravishda qurayapsizmi?
Career Development — bu katta gap emas.
Bu har kuni qilinadigan kichik qarorlar:
— bugun nima o‘rgandingiz
— kim bilan gaplashdingiz
— qaysi yo‘lni tanladingiz
— va qaysi maqsad uchun?
Shu kichik qarorlar sizning kelajagingizni quradi.
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Bugun ko‘p ishlatiladigan bir so‘z bor:
Career (karera)
Lekin rostini aytsam,
bu tushuncha hali ham O‘zbekistonda to‘liq shakllanmagan.
Ko‘pchilik uchun bu shunchaki:
— ish topish
— oylik olish
— ishlash
bilan cheklanadi.
Aslida esa Career — bu ancha keng tushuncha.
Bu:
insonning butun hayoti davomida o‘sish yo‘li
— qanday bilim olasiz
— qaysi sohada ishlaysiz
— qanday tajriba yig‘asiz
— qayerga qarab ketayapsiz
— qanday inson bo‘lib shakllanyapsiz
bularning hammasi — sizning karerangiz.
Endi Career Development nima?
Bu:
o‘z karerangizni ongli ravishda rivojlantirish
ya’ni tasodif bilan emas,
reja bilan, bosqichma-bosqich qurish.
Bu yerda men o‘z tajribamdan bitta misol keltirmoqchiman.
Men Yaponiyaga ketishimdan oldin
o‘zimga aniq qaror qo‘ygan edim:
10 yil ichida:
— Yaponiyada yapon tilini o‘rganaman
— universitetni tugataman
— global darajadagi karera quraman
— va oxirida Vatanga qaytib olgan tajribalarimni ishlataman
2 yil MBA da o'qiganim uchun 14 yil Yaponiyada qoldim
Bu qarorlar o‘sha paytda oddiy gap emas edi.
Lekin aynan shu aniqlik menga yo‘nalish berdi.
Natijada oldimdan doimo O‘zbekistonga aloqali imkoniyatlar chiqdi:
— O'zbekistonni yaxshi ko'radigan Yaponlar bilan tanishuvlar
— Career haqidagi ma’lumotlar
— Xalqaro imkoniyatlar
Hatto ish faoliyatimda ham
O‘zbekiston va Xalqaro savdoga aloqali yo‘nalishda ishlash imkoniyati paydo bo‘ldi.
Bu tasodif emas deb o'ylayman.
Bu — oldindan qo‘yilgan yo‘l / maqsad natijasi.
Ko‘pchilikda qanday?
— maktab tugatadi
— universitetga kiradi
— ish topadi
— qandaydir imkoniyatni kutadi
Lekin o‘zidan so‘ramaydi:
Men qayerga ketayapman?
Maqsadim nima edi?
Career Development aynan shu savoldan boshlanadi.
O'z Career yo'lni topishni 3 ta muhim bosqichi bor:
1. O‘zini tushunish
— men nimaga qiziqaman?
— nimada kuchliman?
— qanday hayot xohlayman?
2. Reja qilish
— 1 yil keyin qayerdaman?
— 3 yil keyin-chi?
— 5 yoki 10 yildan keyin?
Reja bo‘lmasa, yo‘nalish bo‘lmaydi.
3. Harakat qilish
— o‘rganish
— yangi skill/ko'nikma olish
— xatolardan qo‘rqmaslik
Harakat bo‘lmasa, imkon bo‘lmaydi.
Maqsad “barqaror joy/ yaxshi oylikli ish” topish emas
Maqsad — o'z karyera yo'lini (Career path) topish.
Ya'ni: Siz yaxshi ko'rgan, siz qo'lingizdan keladigan, jamiyatda kerak bo'lgan yo'lni topish.
Men buni oddiy qilib aytaman:
Agar siz o‘z karerangizni rejalamasangiz,
boshqalar siz uchun yo‘l tanlaydi va boshqalar tanlagan yo'lda yurishingiz kerak bo'ladi.
Oxirida bitta savol:
Siz hozir shunchaki ishlayapsiz / o‘qiyapsizmi?
yoki
o‘z career yo‘lingizni ongli ravishda qurayapsizmi?
Career Development — bu katta gap emas.
Bu har kuni qilinadigan kichik qarorlar:
— bugun nima o‘rgandingiz
— kim bilan gaplashdingiz
— qaysi yo‘lni tanladingiz
— va qaysi maqsad uchun?
Shu kichik qarorlar sizning kelajagingizni quradi.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍4❤1
Chat GPT ❌
GEMINI ❌
CLAUDE ⭕️
Bu boshqa dunyo.
https://claude.ai/login
https://claude.ai/signup
Oyiga 20$ ozroq qimmat ekan lekin, arziydi deb o'ylayman!
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
GEMINI ❌
CLAUDE ⭕️
Bu boshqa dunyo.
https://claude.ai/login
https://claude.ai/signup
Oyiga 20$ ozroq qimmat ekan lekin, arziydi deb o'ylayman!
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Claude
Claude is Anthropic's AI, built for problem solvers. Tackle complex challenges, analyze data, write code, and think through your hardest work.
👌3
Bugun Claude menga juda katta yordam qildi.
Notebookimda anchadan beri saralanmagan fayllar bor edi. 2 yillik fayllarni saralab berdi. Natijada xotirada 54GB bosh joy ochib berdi.
Kimga tarjimasini iltimos qilishni bilmay turgan hujjatlar bor edi, shularni ham o'zi tarjima qilib, o'zi word faylga joylab qo'yibdi. Bu ketishda
deb aytib qo'ymasam bo'ldi 😂
Aytgancha ishlarni ko'p buyurganimdan 20$ likdagi limit tugab qolibdi. Oyiga 100$ olish kerak bo'lishi mumkin bu ketishda.
Agar o'zimni soatiga keling mayli 80$ topadi deb tasavvur qilsak, bir oy uchun 100$ juda qimmat degani emas.
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Notebookimda anchadan beri saralanmagan fayllar bor edi. 2 yillik fayllarni saralab berdi. Natijada xotirada 54GB bosh joy ochib berdi.
Kimga tarjimasini iltimos qilishni bilmay turgan hujjatlar bor edi, shularni ham o'zi tarjima qilib, o'zi word faylga joylab qo'yibdi. Bu ketishda
Ertaga meni o'rnimga ishga borib ishlab kel
deb aytib qo'ymasam bo'ldi 😂
Aytgancha ishlarni ko'p buyurganimdan 20$ likdagi limit tugab qolibdi. Oyiga 100$ olish kerak bo'lishi mumkin bu ketishda.
Agar o'zimni soatiga keling mayli 80$ topadi deb tasavvur qilsak, bir oy uchun 100$ juda qimmat degani emas.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
😁11👍5
Jurabek Work Skill Tips
Yaponiyada birinchi konbini (24 soatlik do'kon) ga ish kunlarimda qilgan xatom.
Menejer menga ishni tushuntiryapti.
Men esa jiddiy odam bo‘lib, jim o‘tirib eshitayapman.
Ichimda:
“Zo‘r, hammasi tushunarli.”
Birdan u so‘radi:
“Wakarimashita ka?” (Tushundingizmi?)
Ichimda:
“Ha, tushundim-ku… nimaga yana so‘rayapti?”
Lekin men baribir jim.
Yana bir oz o‘tdi.
Yana shu savol:
“Wakarimashita ka?”
Shu yerda ichimda boshlandi:
“Bu odam har 2 daqiqada test qiladimi meni?”
Lekin keyin tushundim.
Muammo unda emas.
Muammo menda edi.
Yaponiyada jim o‘tirish =
“Tushunmadim” degan signal.
Ko‘pchilik yangi kelganlar shu xatoni qiladi:
Rahbar gapiradi.
Xodim jim.
Rahbar ichida: “Bu tushundimi o‘zi?”
Va u qayta-qayta so‘raydi.
Yaponiyada “eshitdim”ni ko‘rsatish shart.
Masalan:
— boshni qimirlatish
— “Hai” deyish
— “So desu ne…” deb javob berish
Bu “rozi bo‘ldim” degani emas.
Bu — “Men eshityapman, davom eting” degan signal.
Yana muhim nuqta:
Tushungan bo‘lsangiz ham, tekshirib ko‘ring.
— “Demak, shunday qilsam bo‘ladimi?”
— asosiy narsani yozib qo‘ying
— “Qachongacha, qanday shaklda tayyor bo‘lishi kerak?” deb aniqlashtiring
Oddiy ko‘rinadi.
Lekin shu kichik odat sizni:
ishonchli odamga aylantiradi.
Va oxiri bitta haqiqat:
Yaxshi xodim — hamma narsani tushungan odam emas.
Tushunmagan joyini aniqlashtiradigan odam.
Sizda ham shunaqa vaziyat bo‘lganmi?
Yoki hali oldinda?
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Yaponiyada birinchi konbini (24 soatlik do'kon) ga ish kunlarimda qilgan xatom.
Menejer menga ishni tushuntiryapti.
Men esa jiddiy odam bo‘lib, jim o‘tirib eshitayapman.
Ichimda:
“Zo‘r, hammasi tushunarli.”
Birdan u so‘radi:
“Wakarimashita ka?” (Tushundingizmi?)
Ichimda:
“Ha, tushundim-ku… nimaga yana so‘rayapti?”
Lekin men baribir jim.
Yana bir oz o‘tdi.
Yana shu savol:
“Wakarimashita ka?”
Shu yerda ichimda boshlandi:
“Bu odam har 2 daqiqada test qiladimi meni?”
Lekin keyin tushundim.
Muammo unda emas.
Muammo menda edi.
Yaponiyada jim o‘tirish =
“Tushunmadim” degan signal.
Ko‘pchilik yangi kelganlar shu xatoni qiladi:
Rahbar gapiradi.
Xodim jim.
Rahbar ichida: “Bu tushundimi o‘zi?”
Va u qayta-qayta so‘raydi.
Yaponiyada “eshitdim”ni ko‘rsatish shart.
Masalan:
— boshni qimirlatish
— “Hai” deyish
— “So desu ne…” deb javob berish
Bu “rozi bo‘ldim” degani emas.
Bu — “Men eshityapman, davom eting” degan signal.
Yana muhim nuqta:
Tushungan bo‘lsangiz ham, tekshirib ko‘ring.
— “Demak, shunday qilsam bo‘ladimi?”
— asosiy narsani yozib qo‘ying
— “Qachongacha, qanday shaklda tayyor bo‘lishi kerak?” deb aniqlashtiring
Oddiy ko‘rinadi.
Lekin shu kichik odat sizni:
ishonchli odamga aylantiradi.
Va oxiri bitta haqiqat:
Yaxshi xodim — hamma narsani tushungan odam emas.
Tushunmagan joyini aniqlashtiradigan odam.
Sizda ham shunaqa vaziyat bo‘lganmi?
Yoki hali oldinda?
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏7❤3👍2🙏1
Yaponiyada konbinida ishlagan kunlarimdan biri.
Mijoz odatdagidek keldi. Va odatdagi sigaretasini so'radi.
Men javob berdim:
"Sumimasen." "Ima kochira no tabako shinagirete orimasu."
Mijoz hech narsa demadi.
Shunchaki norozi yuz bilan chiqib ketdi.
Men o'zim to'g'ri ish qildim deb o'ylardim. Axir — kechirim so'radim.
Lekin meni kuzatib turgan senpai yonimga keldi.
"Jurabek-san, nima bo'lganini ko'rdingmi?"
"Sababini bilasanmi?"
Men jim qoldim.
Senpai tushuntirdi:
"Sen avval kechirim so'rading. Keyin sababni aytding.
Mijoz oxirgi eshitgan narsasini eslab qoladi.
Oxirgi so'z — 'tamaki yo'q.'
Ya'ni — muammo hal bo'lmagan taassurot bilan ketdi.
To'g'ri tartib: Avval sabab. Keyin kechirim."
Shu kichik farq:
"Sumimasen → shinagirete orimasu"
yoki
"Shinagirete orimasu → moushiwake gozaimasen"
Natija butunlay boshqacha bo'ladi.
Shu kundan boshlab qo'lladim. Va ish o'zgardi.
Ammo bu faqat kechirim haqida emas.
Bu — odamlar bilan gaplashishning asosiy qonuni.
Yomon xabar — avval.
Kechirim yoki yechim — oxirida.
Keyingi safar birovga yomon xabar berayotganda:
Avval fakt. Keyin kechirim.
Shu bitta qoida — kommunikatsiyangni butunlay o'zgartiradi.
Kommunikatsiya kuchi — faqat nima aytishda emas.
Qaysi tartibda aytishda.
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
Mijoz odatdagidek keldi. Va odatdagi sigaretasini so'radi.
Men javob berdim:
"Sumimasen." "Ima kochira no tabako shinagirete orimasu."
Mijoz hech narsa demadi.
Shunchaki norozi yuz bilan chiqib ketdi.
Men o'zim to'g'ri ish qildim deb o'ylardim. Axir — kechirim so'radim.
Lekin meni kuzatib turgan senpai yonimga keldi.
"Jurabek-san, nima bo'lganini ko'rdingmi?"
"Sababini bilasanmi?"
Men jim qoldim.
Senpai tushuntirdi:
"Sen avval kechirim so'rading. Keyin sababni aytding.
Mijoz oxirgi eshitgan narsasini eslab qoladi.
Oxirgi so'z — 'tamaki yo'q.'
Ya'ni — muammo hal bo'lmagan taassurot bilan ketdi.
To'g'ri tartib: Avval sabab. Keyin kechirim."
Shu kichik farq:
"Sumimasen → shinagirete orimasu"
yoki
"Shinagirete orimasu → moushiwake gozaimasen"
Natija butunlay boshqacha bo'ladi.
Shu kundan boshlab qo'lladim. Va ish o'zgardi.
Ammo bu faqat kechirim haqida emas.
Bu — odamlar bilan gaplashishning asosiy qonuni.
Yomon xabar — avval.
Kechirim yoki yechim — oxirida.
Keyingi safar birovga yomon xabar berayotganda:
Avval fakt. Keyin kechirim.
Shu bitta qoida — kommunikatsiyangni butunlay o'zgartiradi.
Kommunikatsiya kuchi — faqat nima aytishda emas.
Qaysi tartibda aytishda.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏7🔥6❤4👍3
Yaponiyaga ketayotganlar:
"Jurabek aka, Yaponiyada qanday qilib yaxshi bilimlarni olib, muvaffaqiyatga erishsam bo'ladi?"
deb so'rashadi.
Yaponiyada bir necha yil ishlab, O'zbekistonga qaytganlar:
"Qanday qilib O'zbekistonda aldanib qolmaslik kerak?"
deb so'rashadi.
Ko'p hollarda bir narsaga erishish uchun bir narsani yo'qotib qo'yamiz.
Yaponiyada ishonchlilikni, to'g'rilikni o'rgandingiz —
O'zbekistonda ehtiyotkorlik, chaqqonlik kerak.
O'zbekistonda epchillik, faollik o'rgandingiz —
Yaponiyada bu qo'pollik bo'lib tushunilishi mumkin.
Bu yo'qotish emas.
Ikkala dunyoni biladigan odam hech qayerga yo'qolmaydi.
Muammo — ikki xil tizimni bilmaslik emas.
Muammo — birini bilib, ikkinchisini unutib qo'yish.
Men O'zbekistonga qaytib ozroq Yaponcha yondashuvni unutishni boshlayapman.
Siz balki Yaponiyada (yoki boshqa bir davlatda) yurib, O'zbekona epchillikni, chaqqonlikni yoddan chiqaryapsiz.
Ikkalasini saqlab qolish bizni unikallik sari olib boradi.
Ikkalasini saqlab qolish yoki ikkalasini ham badanga singdirish, bizni kuchli qiladi.
#uzbek #globalmindset
🚀 Telegram📷 Instagram 🔵 Facebook
"Jurabek aka, Yaponiyada qanday qilib yaxshi bilimlarni olib, muvaffaqiyatga erishsam bo'ladi?"
deb so'rashadi.
Yaponiyada bir necha yil ishlab, O'zbekistonga qaytganlar:
"Qanday qilib O'zbekistonda aldanib qolmaslik kerak?"
deb so'rashadi.
Ko'p hollarda bir narsaga erishish uchun bir narsani yo'qotib qo'yamiz.
Yaponiyada ishonchlilikni, to'g'rilikni o'rgandingiz —
O'zbekistonda ehtiyotkorlik, chaqqonlik kerak.
O'zbekistonda epchillik, faollik o'rgandingiz —
Yaponiyada bu qo'pollik bo'lib tushunilishi mumkin.
Bu yo'qotish emas.
Ikkala dunyoni biladigan odam hech qayerga yo'qolmaydi.
Muammo — ikki xil tizimni bilmaslik emas.
Muammo — birini bilib, ikkinchisini unutib qo'yish.
Men O'zbekistonga qaytib ozroq Yaponcha yondashuvni unutishni boshlayapman.
Siz balki Yaponiyada (yoki boshqa bir davlatda) yurib, O'zbekona epchillikni, chaqqonlikni yoddan chiqaryapsiz.
Ikkalasini saqlab qolish bizni unikallik sari olib boradi.
Ikkalasini saqlab qolish yoki ikkalasini ham badanga singdirish, bizni kuchli qiladi.
#uzbek #globalmindset
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍10👏1