Roozhaye Bi Gharar
Alireza Ghorbani
💠 #نوای_کانون
🎼🦋 روزهای بیقرار
علیرضا قربانی
🔺برای سالی که گذشت
برای وطن و فرزندان از دست رفتهاش
زیرا که مردگان این سال، عاشقترینِ زندگان بودند…
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🎼🦋 روزهای بیقرار
علیرضا قربانی
🔺برای سالی که گذشت
برای وطن و فرزندان از دست رفتهاش
زیرا که مردگان این سال، عاشقترینِ زندگان بودند…
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🙏1
💠 #یادداشت
🔺 گِل گرفتن
✍️ تحسین مصطفی
استعاره و روایت دو ابزار بسیار مهم زبان و زمان هستند
گِل گرفتن استعارهای از خط پایان یک پدیده است که بر اثر عواملی نابود شده و به فنا رفته است.
هر زمان زبان برای بیان مقاصدش دچار ضعف شود از مجاز برای بیان مقاصدش استفاده می کند. استعارە مجازی است با علاقە شباهت تا مرز یکسانی؛ در واقع استعاره ابزار زبان برای جبران ضعف واژگان در بیان مقاصد است.
استعاره گل گرفتن در آموزش و پرورش یک روایت است دال بر اینکه آموزش و پرورش امروز کشور نابود شده است. استعاره گِل گرفتن در اداره کل آموزش و پرورش یک استان از سوی معلمان برای بیان مطلوب دل یک متخصص تعلیم و تربیت است که سالها در مدارس این زوال تدریجی را با چشم سر دیده و با پوست و استخوانش حس کرده است. اما امروز این واقعیت را با استفاده از استعاره به جامعه اعلام کرد.
روایت مهمترین اختراع انسان برای حرکت در چهار سوق زمان است.
روایت استعاری گِل گرفتن اعلام نابودی آموزش و پرورش به جامعه بود.
مدیران آموزش و پرورش دولت یک دست شده اولین سیاست اعلامی مدیریتشان بستن درهای آموزش و پرورش بر روی معلمان و دانش آموزان بود، به این جهت این اقدام استعاری یک روایت بود. اگر به گذشته برگردیم هر دری که لزوما باید باز باشد، اگر بسته شود آن را گِل می گیرند.
انسان با استفاده از روایت در سفرهایش به آینده به این یقین رسیده لست که درهای باز یک سیستم موجب توسعه می شوند. درهای باز نیاز نیست گُل آجین شوند یا فرش قرمز در آن پهن گردد بلکه باز بودن به معنای واقعی کافی است تا توسعه از آنها تردد کند.
گِل گرفتن در آموزش و پرورش به دست معلم قبل از هر چیز هشداری بسیار جدی به ارکان آموزش و پرورش یعنی جامعه، فیلسوفان و روانشناسان است. بعد از آن به کل مدیران مملکت و آحاد ساکنین مملکت است.
چرا گِل گرفتن؟!
لازم است تبیین شود که روایت استعاری گِل گرفتن، دیر پرداخت کردن حقوق اسفنده ماه معلمان نبود. بلکه دیر پرداخت کردن حقوق خود معلول علت است. علت تقلیل جایگاه معلم و نگرش تقلیل گرایانه به آموزش و پرورش است که زوال آموزش و پرورش را رقم زده است.
عامل نابودی آموزش و پرورش تقلیل گرایی در همه ابعاد آموزش و پرورش است. اما اثبات همین جمله آنقدر به ذکر مشاعات و ادله نیازمند است که از حوصله زبان خارج است اقدام استعاری ضعف زبان را به خوبی پوشش داده است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 گِل گرفتن
✍️ تحسین مصطفی
استعاره و روایت دو ابزار بسیار مهم زبان و زمان هستند
گِل گرفتن استعارهای از خط پایان یک پدیده است که بر اثر عواملی نابود شده و به فنا رفته است.
هر زمان زبان برای بیان مقاصدش دچار ضعف شود از مجاز برای بیان مقاصدش استفاده می کند. استعارە مجازی است با علاقە شباهت تا مرز یکسانی؛ در واقع استعاره ابزار زبان برای جبران ضعف واژگان در بیان مقاصد است.
استعاره گل گرفتن در آموزش و پرورش یک روایت است دال بر اینکه آموزش و پرورش امروز کشور نابود شده است. استعاره گِل گرفتن در اداره کل آموزش و پرورش یک استان از سوی معلمان برای بیان مطلوب دل یک متخصص تعلیم و تربیت است که سالها در مدارس این زوال تدریجی را با چشم سر دیده و با پوست و استخوانش حس کرده است. اما امروز این واقعیت را با استفاده از استعاره به جامعه اعلام کرد.
روایت مهمترین اختراع انسان برای حرکت در چهار سوق زمان است.
روایت استعاری گِل گرفتن اعلام نابودی آموزش و پرورش به جامعه بود.
مدیران آموزش و پرورش دولت یک دست شده اولین سیاست اعلامی مدیریتشان بستن درهای آموزش و پرورش بر روی معلمان و دانش آموزان بود، به این جهت این اقدام استعاری یک روایت بود. اگر به گذشته برگردیم هر دری که لزوما باید باز باشد، اگر بسته شود آن را گِل می گیرند.
انسان با استفاده از روایت در سفرهایش به آینده به این یقین رسیده لست که درهای باز یک سیستم موجب توسعه می شوند. درهای باز نیاز نیست گُل آجین شوند یا فرش قرمز در آن پهن گردد بلکه باز بودن به معنای واقعی کافی است تا توسعه از آنها تردد کند.
گِل گرفتن در آموزش و پرورش به دست معلم قبل از هر چیز هشداری بسیار جدی به ارکان آموزش و پرورش یعنی جامعه، فیلسوفان و روانشناسان است. بعد از آن به کل مدیران مملکت و آحاد ساکنین مملکت است.
چرا گِل گرفتن؟!
لازم است تبیین شود که روایت استعاری گِل گرفتن، دیر پرداخت کردن حقوق اسفنده ماه معلمان نبود. بلکه دیر پرداخت کردن حقوق خود معلول علت است. علت تقلیل جایگاه معلم و نگرش تقلیل گرایانه به آموزش و پرورش است که زوال آموزش و پرورش را رقم زده است.
عامل نابودی آموزش و پرورش تقلیل گرایی در همه ابعاد آموزش و پرورش است. اما اثبات همین جمله آنقدر به ذکر مشاعات و ادله نیازمند است که از حوصله زبان خارج است اقدام استعاری ضعف زبان را به خوبی پوشش داده است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍3
💠 #نگاه
🔺 نمونههایی از رفتار ضد معلمی رئیس سازمان برنامه بودجه
در تابستان۱۴۰۰ مخالف افزایش چند درصدی فوق العاده ویژه معلمان بود
افزایش ناچیز حقوق معلمان و بازنشسته ها را #پولپاشی نامید ولی در مقابل حقوق های نجومی و ریخت و پاش های کلان دیگر دستگاه ها سکوت (همراهی و موافقت) کرد
وقتی معلمان #رفاهیات و #مزایایی مانند کارکنان دیگر دستگاه ها مطالبه کردند ایشان در ادعایی عجیب و غیر واقع گفتند در قانون چنین چیزی نداریم
همه می دانیم که با پایان سال کارکنان سایر دستگاه ها به عناوین مختلف (عیدی، پاداش و...) مبلغی به مراتب بیشتر از معوقه رتبهبندی معلمان پول گرفتهاند اما میرکاظمی صرفا با پرداخت قانونی و حق مسلم معلمان مشکل دارد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 نمونههایی از رفتار ضد معلمی رئیس سازمان برنامه بودجه
در تابستان۱۴۰۰ مخالف افزایش چند درصدی فوق العاده ویژه معلمان بود
افزایش ناچیز حقوق معلمان و بازنشسته ها را #پولپاشی نامید ولی در مقابل حقوق های نجومی و ریخت و پاش های کلان دیگر دستگاه ها سکوت (همراهی و موافقت) کرد
وقتی معلمان #رفاهیات و #مزایایی مانند کارکنان دیگر دستگاه ها مطالبه کردند ایشان در ادعایی عجیب و غیر واقع گفتند در قانون چنین چیزی نداریم
همه می دانیم که با پایان سال کارکنان سایر دستگاه ها به عناوین مختلف (عیدی، پاداش و...) مبلغی به مراتب بیشتر از معوقه رتبهبندی معلمان پول گرفتهاند اما میرکاظمی صرفا با پرداخت قانونی و حق مسلم معلمان مشکل دارد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍3
💠 #خبر
🔺 باز هم یک کولبر به ضرب گلوله نیروهای مرزی مجروح شد
به گزارش کولبرنیوز؛ روز گذشته (۲ فروردین) حسین خندانی، کولبر اهل مریوان در پی تیراندازی نیروهای جمهوری اسلامی در مرز هنگهژال بانه زخمی شده و اکنون در بیمارستان بستری است.
در بخش دیگری از این گزارش آمده است، در سال گذشته ۲۳۴ کولبر در مناطق مرزی آذربایجان، کردستان و کرمانشاه بر اثر عواملی چون تیراندازی، رفتن روی مین، سقوط از ارتفاع و سرمازدگی آسیب دیدهاند. ۱۷ درصد آنها، معادل ۳۹ مورد به مرگ کولبران منجر و ۸۳ درصد به زخمی شدن آنها ختم شده است.
🔹۱۷۲ مورد از این رویدادها بر اثر تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی رخ داده است.
🔺 تجربه نشان داده حاکمان جمهوری اسلامی نهتنها در توزیع فقر و نابرابری توانمندی زیادی از خود نشان دادهاند، بلکه برای گرفتن جان آنهایی که برای ادامه حیات، از فقر و تبعیض طبقاتی و اتنیکی به کولبری و سوختبری پناه میبرند نیز عزم راسخی دارند!
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 باز هم یک کولبر به ضرب گلوله نیروهای مرزی مجروح شد
به گزارش کولبرنیوز؛ روز گذشته (۲ فروردین) حسین خندانی، کولبر اهل مریوان در پی تیراندازی نیروهای جمهوری اسلامی در مرز هنگهژال بانه زخمی شده و اکنون در بیمارستان بستری است.
در بخش دیگری از این گزارش آمده است، در سال گذشته ۲۳۴ کولبر در مناطق مرزی آذربایجان، کردستان و کرمانشاه بر اثر عواملی چون تیراندازی، رفتن روی مین، سقوط از ارتفاع و سرمازدگی آسیب دیدهاند. ۱۷ درصد آنها، معادل ۳۹ مورد به مرگ کولبران منجر و ۸۳ درصد به زخمی شدن آنها ختم شده است.
🔹۱۷۲ مورد از این رویدادها بر اثر تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی رخ داده است.
🔺 تجربه نشان داده حاکمان جمهوری اسلامی نهتنها در توزیع فقر و نابرابری توانمندی زیادی از خود نشان دادهاند، بلکه برای گرفتن جان آنهایی که برای ادامه حیات، از فقر و تبعیض طبقاتی و اتنیکی به کولبری و سوختبری پناه میبرند نیز عزم راسخی دارند!
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍3👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
سالی
نوروز
بی چلچله بی بنفشه می آید،
جنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آب
بی گردش ِ مُرغانه ی رنگین بر آینه
سالی
نوروز
بی گندم ِ سبز و سفره می آید،
بی پیغام ِ خموش ِ ماهی از تُنگ ِ بلور
بی رقص ِ عفیف ِ شعله در مردنگی.
سالی
نوروز
همراه به درکوبی مردانی
سنگینی بار ِ سال هاشان بر دوش:
تا لاله ی سوخته به یاد آرد باز
نام ِ ممنوع اش را
وتاقچه گناه
دیگربار
با احساس ِ کتاب های ممنوع
تقدیس شود.
در معبر ِ قتل ِ عام
شمع های خاطره افروخته خواهد شد.
دروازه های بسته
به ناگاه
فراز خواهدشد
دستان اشتیاق از دریچه ها دراز خواهد شد
لبان فراموشی به خنده باز خواهدشد
وبهار
درمعبری از غریو
تاشهر
خسته
پیش باز خواهدشد
سالی
آری
بی گاهان
نوروز
چنین آغاز خواهدشد
#احمد_شاملو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
سالی
نوروز
بی چلچله بی بنفشه می آید،
جنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آب
بی گردش ِ مُرغانه ی رنگین بر آینه
سالی
نوروز
بی گندم ِ سبز و سفره می آید،
بی پیغام ِ خموش ِ ماهی از تُنگ ِ بلور
بی رقص ِ عفیف ِ شعله در مردنگی.
سالی
نوروز
همراه به درکوبی مردانی
سنگینی بار ِ سال هاشان بر دوش:
تا لاله ی سوخته به یاد آرد باز
نام ِ ممنوع اش را
وتاقچه گناه
دیگربار
با احساس ِ کتاب های ممنوع
تقدیس شود.
در معبر ِ قتل ِ عام
شمع های خاطره افروخته خواهد شد.
دروازه های بسته
به ناگاه
فراز خواهدشد
دستان اشتیاق از دریچه ها دراز خواهد شد
لبان فراموشی به خنده باز خواهدشد
وبهار
درمعبری از غریو
تاشهر
خسته
پیش باز خواهدشد
سالی
آری
بی گاهان
نوروز
چنین آغاز خواهدشد
#احمد_شاملو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺 چند سوال ساده درباره بودجه وزارت آموزشوپرورش در سال ۱۴۰۱ که گذشت
✍ مزبان حبیبی
سوال اول:
آیا اعتبار پرداخت حقالتدریس معلمان از مهر تا بهمن ۱۴۰۱، قبل از پایان سال به حساب وزارت آموزشوپرورش واریز شدهاست؟
اگر بله، پس چرا به حساب معلمان واریز نشد؟
مدیون هستید اگر عدم پرداخت را به موضوع آخر سال و نگهداشتن پول در حساب بانکها و اتفاقات خوب بعد از آن برای دستاندرکاران، مرتبط بدانید!
سوال دوم:
بخشی از بودجه وزارت آموزشوپرورش برای کیفیت بخشی آموزش تخصیص داده میشود. که بخشی از بودجه سالانه وزارت است؛ کسی هست که توضیح دهد یا از مصرف کنندگان این بودجه توضیح بخواهد که این بودجه چقدر است؟ چگونه و کجا هزینه میشود؟
توجه کنید که این بودجه چندین هزار میلیارد تومان است که حتی یک ریال آن در سال گذشته در هیچ کلاس درسی هزینه نشده است!!
استانی سراغ دارید که فقط یک ریال، تأکید میکنم فقط یک ریال از آن چندین هزار میلیارد تومان را به یک معلم تخصیص داده باشد؟
واضحتر از این میتوان وضعیت معلم را در وزارت آموزشوپرورش توضیح داد؟
در وزارت آموزشوپرورش سه چیز هرگز اهمیت نداشته و ندارد:
۱. معلم
۲. دانشآموز
۳. محتوایی که معلم به دانشآموز آموزش میدهد.
مزبان حبیبی
سوم فروردین هزاروچهارصدودو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 چند سوال ساده درباره بودجه وزارت آموزشوپرورش در سال ۱۴۰۱ که گذشت
✍ مزبان حبیبی
سوال اول:
آیا اعتبار پرداخت حقالتدریس معلمان از مهر تا بهمن ۱۴۰۱، قبل از پایان سال به حساب وزارت آموزشوپرورش واریز شدهاست؟
اگر بله، پس چرا به حساب معلمان واریز نشد؟
مدیون هستید اگر عدم پرداخت را به موضوع آخر سال و نگهداشتن پول در حساب بانکها و اتفاقات خوب بعد از آن برای دستاندرکاران، مرتبط بدانید!
سوال دوم:
بخشی از بودجه وزارت آموزشوپرورش برای کیفیت بخشی آموزش تخصیص داده میشود. که بخشی از بودجه سالانه وزارت است؛ کسی هست که توضیح دهد یا از مصرف کنندگان این بودجه توضیح بخواهد که این بودجه چقدر است؟ چگونه و کجا هزینه میشود؟
توجه کنید که این بودجه چندین هزار میلیارد تومان است که حتی یک ریال آن در سال گذشته در هیچ کلاس درسی هزینه نشده است!!
استانی سراغ دارید که فقط یک ریال، تأکید میکنم فقط یک ریال از آن چندین هزار میلیارد تومان را به یک معلم تخصیص داده باشد؟
واضحتر از این میتوان وضعیت معلم را در وزارت آموزشوپرورش توضیح داد؟
در وزارت آموزشوپرورش سه چیز هرگز اهمیت نداشته و ندارد:
۱. معلم
۲. دانشآموز
۳. محتوایی که معلم به دانشآموز آموزش میدهد.
مزبان حبیبی
سوم فروردین هزاروچهارصدودو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍3
💠 #نگاه_کارشناس
🔺 سمفونی زندگان
✍️ علیاکبر گرجی
▫️قانون اساسی سمفونی زندگان است. قطعات این سمفونی را ملت مینویسد و حاکمان فقط مجری آن به شمار میروند. حاکم حق ندارد، ساز خود را بزند. او باید آنگونه بنوازد که ملت گفته است. در یک جامعه زنده و پویا سخنگفتن از قانون اساسی و ضرورت بازنگری یا تغییر آن طبیعی است. جامعهای که نتواند درباره سمفونی دستساخت خود سخن بگوید، جامعه مردگان است.
▫️قانون اساسی سند سرنوشتساز ملتهاست. این سند قراردادی بین مردم درباره چگونگی اداره جامعه است. حیات و ممات یک ملت به چگونگی تنظیم و اجرای آن گره خورده است. حاکمان نماینده مردم در اجرای قانون اساسیاند و هیچ ولایتی بر آن ندارند.
▫️مردم محقند آزادانه درباره قرارداد قانون اساسی سخن بگویند و تغییرات دلخواه خود را در آن اعمال کنند. هیچکس حق ندارد، مردم(صاحبان ولایت و حاکمیت) را در سخنگفتن پیرامون مهمترین سند حکمرانی(قانون اساسی) منع یا محدود کند. زمامداران هیچگونه سلطهای بر قانون اساسی ندارند و مشروعیت آنها به التزام عملی به آن است. مشروعیت این قانون هم برخاسته از اراده مردم است.
▫️قانون اساسی تا زمانی معتبر است که مردم بخواهند. هیچقانونی بدون رضایت مردم ارزش و اعتبار اجتماعی ندارد. رضایت مردم از قانون اساسی هم به سودمندی آن بستگی دارد. مردم این سودمندی را در واقعیات ملموس زندگی خود قضاوت میکنند. به این معنا، قاضی اساسی خود مردمند، نه حاکمان. قراردادی که منفعت عموم مردم را تامین کند، خود به خود استمرار خواهد یافت و نیازی به زور و خدعه ندارد.
*توییتر نویسنده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 سمفونی زندگان
✍️ علیاکبر گرجی
▫️قانون اساسی سمفونی زندگان است. قطعات این سمفونی را ملت مینویسد و حاکمان فقط مجری آن به شمار میروند. حاکم حق ندارد، ساز خود را بزند. او باید آنگونه بنوازد که ملت گفته است. در یک جامعه زنده و پویا سخنگفتن از قانون اساسی و ضرورت بازنگری یا تغییر آن طبیعی است. جامعهای که نتواند درباره سمفونی دستساخت خود سخن بگوید، جامعه مردگان است.
▫️قانون اساسی سند سرنوشتساز ملتهاست. این سند قراردادی بین مردم درباره چگونگی اداره جامعه است. حیات و ممات یک ملت به چگونگی تنظیم و اجرای آن گره خورده است. حاکمان نماینده مردم در اجرای قانون اساسیاند و هیچ ولایتی بر آن ندارند.
▫️مردم محقند آزادانه درباره قرارداد قانون اساسی سخن بگویند و تغییرات دلخواه خود را در آن اعمال کنند. هیچکس حق ندارد، مردم(صاحبان ولایت و حاکمیت) را در سخنگفتن پیرامون مهمترین سند حکمرانی(قانون اساسی) منع یا محدود کند. زمامداران هیچگونه سلطهای بر قانون اساسی ندارند و مشروعیت آنها به التزام عملی به آن است. مشروعیت این قانون هم برخاسته از اراده مردم است.
▫️قانون اساسی تا زمانی معتبر است که مردم بخواهند. هیچقانونی بدون رضایت مردم ارزش و اعتبار اجتماعی ندارد. رضایت مردم از قانون اساسی هم به سودمندی آن بستگی دارد. مردم این سودمندی را در واقعیات ملموس زندگی خود قضاوت میکنند. به این معنا، قاضی اساسی خود مردمند، نه حاکمان. قراردادی که منفعت عموم مردم را تامین کند، خود به خود استمرار خواهد یافت و نیازی به زور و خدعه ندارد.
*توییتر نویسنده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍7
💠 #پیام_همکاران
🔺پیام به مناسبت نوروز ۱۴۰۱
آخرین روز از ۱۴۰۱ را در تقویم داریم آخرین روز همراه با اولین شعار جنبش
#زن_زندگی_آزادی
و به یاد مهسا و همه جان باختگان راه آزادی به استقبال بهار طبیعت می رویم در حالی که مُهر گرانی بر کالاهای
اساسی مردم ایران را بیش از پیش فقیرتر کرده است.
هنوز افزایش دستمزد از طرف حاکمیت دقیقا مشخص نیست. تورم بالای ۵۰ درصد و افزایش فقط ۲۰ درصد نه تنها سفره های ما مردم
را نشانه گرفته است، بلکه سلامتی و بهداشت را متاثر از گرانی به خطر انداخته است.
افزایش سن بازنشستگی،
گزینش معلمان توسط نیروهایی غیر
متخصص،
حمله به مدارس دخترانه و مسمومیت
دسته گلهای جامعه ۰۰۰
کودکانی که به خاطر فقر اقتصادی و رایگان نبودن تحصیل مدرسه را ترک می کنند و درخیابان به صف کودکان کار می پیوندند،
افزایش آمار طلاق و ۰۰۰
همه نشان از عدم امنیت در جامعه
است و زندگی را به مردم تلخ
کرده است.
تمام این معضلات در حالی اتفاق
می افتد که :
کارگران برای تعیین دستمزد نه تنها خودشان نقشی ندارند بلکه تعیین نرخ دستمزد توسط غیر کارگران در حال چانه زنی می باشد و این مغایر باعرف فروش کالا در بازار است.
در بازار این فروشنده کالا است که تعیین نرخ می کند ولی در جامعهای که عدالت اجتماعی وجود ندارد این کارفرماست که نرخ دستمزد را به نفع سود خود تعیین می کند و کاری
به سفره کارگر و نرخ تورم جامعه ندارد.
از رتبه بندی معلمان که طبق گفته خودمسئولان آموزش و پرورش به صورت فله ای انجام شده و بزرگ ترین توهین را حاکمیت به شان و
مقام و منزلت معلمان در تاریخ داشته است تا قطع حقوق و محرومیت از طرح به اصطلاح
رتبه بندی معلمان؛ جامعه را با تلاطمی از استرس و نگرانی نسبت به آینده مبتلا کرده است که به استناد نظر مشاوران و روانکاوها
تهدیدی برای آینده ایران خواهد بود.
در چنین روزهای حساسی ما در انتظار
بهار طبیعت و به امید فردای بهتر از
امروز و داشتن عدالت اجتماعی آخرین
ساعت های ۱۴۰۱ را در آلبوم تاریخ
بایگانی می کنیم
بهار طبیعت خجسته باد 🌷
محبوبه فرح زادی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺پیام به مناسبت نوروز ۱۴۰۱
آخرین روز از ۱۴۰۱ را در تقویم داریم آخرین روز همراه با اولین شعار جنبش
#زن_زندگی_آزادی
و به یاد مهسا و همه جان باختگان راه آزادی به استقبال بهار طبیعت می رویم در حالی که مُهر گرانی بر کالاهای
اساسی مردم ایران را بیش از پیش فقیرتر کرده است.
هنوز افزایش دستمزد از طرف حاکمیت دقیقا مشخص نیست. تورم بالای ۵۰ درصد و افزایش فقط ۲۰ درصد نه تنها سفره های ما مردم
را نشانه گرفته است، بلکه سلامتی و بهداشت را متاثر از گرانی به خطر انداخته است.
افزایش سن بازنشستگی،
گزینش معلمان توسط نیروهایی غیر
متخصص،
حمله به مدارس دخترانه و مسمومیت
دسته گلهای جامعه ۰۰۰
کودکانی که به خاطر فقر اقتصادی و رایگان نبودن تحصیل مدرسه را ترک می کنند و درخیابان به صف کودکان کار می پیوندند،
افزایش آمار طلاق و ۰۰۰
همه نشان از عدم امنیت در جامعه
است و زندگی را به مردم تلخ
کرده است.
تمام این معضلات در حالی اتفاق
می افتد که :
کارگران برای تعیین دستمزد نه تنها خودشان نقشی ندارند بلکه تعیین نرخ دستمزد توسط غیر کارگران در حال چانه زنی می باشد و این مغایر باعرف فروش کالا در بازار است.
در بازار این فروشنده کالا است که تعیین نرخ می کند ولی در جامعهای که عدالت اجتماعی وجود ندارد این کارفرماست که نرخ دستمزد را به نفع سود خود تعیین می کند و کاری
به سفره کارگر و نرخ تورم جامعه ندارد.
از رتبه بندی معلمان که طبق گفته خودمسئولان آموزش و پرورش به صورت فله ای انجام شده و بزرگ ترین توهین را حاکمیت به شان و
مقام و منزلت معلمان در تاریخ داشته است تا قطع حقوق و محرومیت از طرح به اصطلاح
رتبه بندی معلمان؛ جامعه را با تلاطمی از استرس و نگرانی نسبت به آینده مبتلا کرده است که به استناد نظر مشاوران و روانکاوها
تهدیدی برای آینده ایران خواهد بود.
در چنین روزهای حساسی ما در انتظار
بهار طبیعت و به امید فردای بهتر از
امروز و داشتن عدالت اجتماعی آخرین
ساعت های ۱۴۰۱ را در آلبوم تاریخ
بایگانی می کنیم
بهار طبیعت خجسته باد 🌷
محبوبه فرح زادی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #یاد
🔺رضا براهنی نویسنده، شاعر، منتقد و عضو برجستهی کانون نویسندگان ایران
رضا براهنی (۱۳۱۴- ۱۴۰۱) نویسنده، شاعر، منتقد و نظریهپرداز ادبی، مترجم، استاد دانشگاه و از اعضای هیئت مؤسس کانون نویسندگان ایران، پنجم فروردین ۱۴۰۱ در هشتادوهفتسالگی در تورنتوی کانادا درگذشت.
او زبان و ادبیات انگلیسی را در دانشگاه تبریز آموخت؛ سپس در همین رشته از دانشگاه استامبول مدرک دکتری گرفت و در دانشگاه تهران سرگرم تدریس شد. تجربهی فقر و اجبار به کار در دوران کودکی، و مواجهه با پیآمدهای بسیاری از رویدادهای مهم تاریخ معاصر در دهه بیست، بر شکلگیری اندیشه و زندگی اجتماعی براهنی در سالهای جوانی تأثیری چشمگیر داشت و از او انسانی عدالتجو و آزادیخواه ساخت: سختکوش در زندگی شخصی، مبارز و پیگیر در سپهر اجتماعی و سیاسی، سختگیر و بیپروا در نقادی. برای چنین انسانی، ادبیات درواقع چیزی نبود جز مبارزهای برای بیداری، برای آزادی، برای نو شدن، برای انسان جدید آزاد.
با همین دغدغه است که در دههی چهل، هنگام تدریس در دانشگاه بخش ادبیات تطبیقی را به راه میاندازد، با چاپ نقدهای تندوتیز در نشریات به نگرشهای کهنه میتازد و با انتشار دو کتاب «طلا در مس» و «قصهنویسی» شیوهای نو در نقدنویسی بنا مینهد که تأثیر آن دستکم بر بالندگی شعر نو انکارناشدنی است. «تاریخ مذکر» و «سفر مصر» را مینویسد و رمان مدرن «روزگار دوزخی آقای ایاز» را که اجازهی نشر نمییابد و زیرزمینی منتشر میشود. پس جای شگفتی نیست که در تاسیس کانون نویسندگان ایران نقشی فعال داشته باشد. اما دههی پنجاه از آغاز برای براهنی و روحیهی منتقد و مبارز او دههای پرالتهاب است؛ در این دوره گرفتار ساواک میشود، تجربهی بازداشت و شکنجه و زندان را از سر میگذراند و به تبعیدی خودخواسته میرود که تا سال ۵۷ ادامه مییابد.
در سالهای تبعید، در ادامهی کوششهای ادبی مجموعه اشعار «ظلاله» را میسراید که آغازگر فصل نوینی در شعرهای زندان است. بهسبب فعالیتهای دانشگاهی در حوزهی ادبیات تطبیقی و خلاق در دانشگاههای آمریکا آوازهای مییابد و جوایزی برجسته میگیرد ازجمله جایزه بهترین روزنامهنگار حقوق انسانی برای نگارش مقالهی «اتاقهای تمشیت» درباره شکنجه در زندانهای شاه که بهانگلیسی با مقدمهی دکتروف منتشر میشود. به عضویت شعبهی آمریکایی انجمن جهانی قلم درمیآید. فعالیتهای اجتماعی و سیاسی، همکاری با «حزب کارگران سوسیالیست»، سخنرانیها و آشنایی با نویسندگان تراز اول دنیا از او میان شخصیتهای برجستهی ادبی جهان چهرهای نامآشنا میسازند. و همینها در سالهای دورتر ریاست انجمن قلم کانادا را برای او به ارمغان میآورد تا صدای رسای نویسندگان ایرانی شود که با سانسور و اختناق دستوپنجه نرم میکنند.
در بازگشت به ایران، همچنان بر پیمان خود استوار است: نه از کوشش در زمینهی نقد و ادبیات خلاق پا پس میکشد، نه از مبارزهی پیگیرانه با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان. هرچند همهی آثارش را به فارسی مینویسد بیاعتنا به «دشمنتراشی» برای خود، مدافع آموزش زبان مادری است. پس از آنکه جمهوری اسلامی او را از دانشگاه اخراج میکند، زیرزمین خانهاش را به شعرخوانی و داستانخوانی و نقد و آموزش اختصاص میدهد تا آموختهها و تجربههای خود را به نسلهای جوان انتقال دهد. ترجمهی چندین کتاب را با نام مستعار منتشر میکند از آنجمله مانیفست کمونیست (مارکس و انگلس)، لنین جوان و بخش اول انقلاب روسیه (تروتسکی). در تجدیدحیات کانون نویسندگان ایران نقشی فعال دارد و در تدوین متن «ما نویسندهایم» از اعضای اصلی است، هماو که متن را به «آرتور میلر» میرساند تا انجمنهای قلم جهان را از درد مشترکِ نوشتن در سایهی اختناق حاکمیت دیکتاتوری باخبر سازد. به همین دلیل بارها گرفتار آزار و بازداشتهای موقت وزارت اطلاعات میشود؛ اما پا پس نمیکشد.
تنها پس از قتلهای سیاسی دهه ۷۰ و شدت فشارهای جانگزای حاکمیت بر روشنفکران آزادیخواه است که براهنی بار دیگر تن به تبعیدی خودخواسته میدهد، اینبار به تورنتوی کانادا که سرانجام آرامگاه ابدی او شد. اما پیش از آن، گنجینهی ارزشمند یادگاران خود را در زمینههای گوناگون پربارتر کرده است، ازجمله با آثاری چون «کیمیا و خاک» و «بحران رهبری نقد ادبی»، با رمانهای «آواز کشتگان»، «رازهای سرزمین من»، «آزادهخانم و نویسندهاش»، با کتاب شعر «خطاب به پروانهها و چرا من دیگر شاعرِ نیمایی نیستم» و با «گزارش به نسل بیسنِّ فردا» که مجموعهی سخنرانیها و مصاحبههای اوست.
ادامه در صفحه ۲ ⤵️
🔺رضا براهنی نویسنده، شاعر، منتقد و عضو برجستهی کانون نویسندگان ایران
رضا براهنی (۱۳۱۴- ۱۴۰۱) نویسنده، شاعر، منتقد و نظریهپرداز ادبی، مترجم، استاد دانشگاه و از اعضای هیئت مؤسس کانون نویسندگان ایران، پنجم فروردین ۱۴۰۱ در هشتادوهفتسالگی در تورنتوی کانادا درگذشت.
او زبان و ادبیات انگلیسی را در دانشگاه تبریز آموخت؛ سپس در همین رشته از دانشگاه استامبول مدرک دکتری گرفت و در دانشگاه تهران سرگرم تدریس شد. تجربهی فقر و اجبار به کار در دوران کودکی، و مواجهه با پیآمدهای بسیاری از رویدادهای مهم تاریخ معاصر در دهه بیست، بر شکلگیری اندیشه و زندگی اجتماعی براهنی در سالهای جوانی تأثیری چشمگیر داشت و از او انسانی عدالتجو و آزادیخواه ساخت: سختکوش در زندگی شخصی، مبارز و پیگیر در سپهر اجتماعی و سیاسی، سختگیر و بیپروا در نقادی. برای چنین انسانی، ادبیات درواقع چیزی نبود جز مبارزهای برای بیداری، برای آزادی، برای نو شدن، برای انسان جدید آزاد.
با همین دغدغه است که در دههی چهل، هنگام تدریس در دانشگاه بخش ادبیات تطبیقی را به راه میاندازد، با چاپ نقدهای تندوتیز در نشریات به نگرشهای کهنه میتازد و با انتشار دو کتاب «طلا در مس» و «قصهنویسی» شیوهای نو در نقدنویسی بنا مینهد که تأثیر آن دستکم بر بالندگی شعر نو انکارناشدنی است. «تاریخ مذکر» و «سفر مصر» را مینویسد و رمان مدرن «روزگار دوزخی آقای ایاز» را که اجازهی نشر نمییابد و زیرزمینی منتشر میشود. پس جای شگفتی نیست که در تاسیس کانون نویسندگان ایران نقشی فعال داشته باشد. اما دههی پنجاه از آغاز برای براهنی و روحیهی منتقد و مبارز او دههای پرالتهاب است؛ در این دوره گرفتار ساواک میشود، تجربهی بازداشت و شکنجه و زندان را از سر میگذراند و به تبعیدی خودخواسته میرود که تا سال ۵۷ ادامه مییابد.
در سالهای تبعید، در ادامهی کوششهای ادبی مجموعه اشعار «ظلاله» را میسراید که آغازگر فصل نوینی در شعرهای زندان است. بهسبب فعالیتهای دانشگاهی در حوزهی ادبیات تطبیقی و خلاق در دانشگاههای آمریکا آوازهای مییابد و جوایزی برجسته میگیرد ازجمله جایزه بهترین روزنامهنگار حقوق انسانی برای نگارش مقالهی «اتاقهای تمشیت» درباره شکنجه در زندانهای شاه که بهانگلیسی با مقدمهی دکتروف منتشر میشود. به عضویت شعبهی آمریکایی انجمن جهانی قلم درمیآید. فعالیتهای اجتماعی و سیاسی، همکاری با «حزب کارگران سوسیالیست»، سخنرانیها و آشنایی با نویسندگان تراز اول دنیا از او میان شخصیتهای برجستهی ادبی جهان چهرهای نامآشنا میسازند. و همینها در سالهای دورتر ریاست انجمن قلم کانادا را برای او به ارمغان میآورد تا صدای رسای نویسندگان ایرانی شود که با سانسور و اختناق دستوپنجه نرم میکنند.
در بازگشت به ایران، همچنان بر پیمان خود استوار است: نه از کوشش در زمینهی نقد و ادبیات خلاق پا پس میکشد، نه از مبارزهی پیگیرانه با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان. هرچند همهی آثارش را به فارسی مینویسد بیاعتنا به «دشمنتراشی» برای خود، مدافع آموزش زبان مادری است. پس از آنکه جمهوری اسلامی او را از دانشگاه اخراج میکند، زیرزمین خانهاش را به شعرخوانی و داستانخوانی و نقد و آموزش اختصاص میدهد تا آموختهها و تجربههای خود را به نسلهای جوان انتقال دهد. ترجمهی چندین کتاب را با نام مستعار منتشر میکند از آنجمله مانیفست کمونیست (مارکس و انگلس)، لنین جوان و بخش اول انقلاب روسیه (تروتسکی). در تجدیدحیات کانون نویسندگان ایران نقشی فعال دارد و در تدوین متن «ما نویسندهایم» از اعضای اصلی است، هماو که متن را به «آرتور میلر» میرساند تا انجمنهای قلم جهان را از درد مشترکِ نوشتن در سایهی اختناق حاکمیت دیکتاتوری باخبر سازد. به همین دلیل بارها گرفتار آزار و بازداشتهای موقت وزارت اطلاعات میشود؛ اما پا پس نمیکشد.
تنها پس از قتلهای سیاسی دهه ۷۰ و شدت فشارهای جانگزای حاکمیت بر روشنفکران آزادیخواه است که براهنی بار دیگر تن به تبعیدی خودخواسته میدهد، اینبار به تورنتوی کانادا که سرانجام آرامگاه ابدی او شد. اما پیش از آن، گنجینهی ارزشمند یادگاران خود را در زمینههای گوناگون پربارتر کرده است، ازجمله با آثاری چون «کیمیا و خاک» و «بحران رهبری نقد ادبی»، با رمانهای «آواز کشتگان»، «رازهای سرزمین من»، «آزادهخانم و نویسندهاش»، با کتاب شعر «خطاب به پروانهها و چرا من دیگر شاعرِ نیمایی نیستم» و با «گزارش به نسل بیسنِّ فردا» که مجموعهی سخنرانیها و مصاحبههای اوست.
ادامه در صفحه ۲ ⤵️
👎1
ادامه از صفحه ۱ ⤴️
رضا براهنی بیتردید از چهرههای یگانهی ادبیات و فرهنگ معاصر ایران است که در غربت نیز به منشور کانون نویسندگان ایران پایبند ماند و هرگز مبارزه با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان را واننهاد.
یادش گرامی و یادگارانش مانا باد!
کانون نویسندگان ایران
https://t.me/httpsksmtehran2/151
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
رضا براهنی بیتردید از چهرههای یگانهی ادبیات و فرهنگ معاصر ایران است که در غربت نیز به منشور کانون نویسندگان ایران پایبند ماند و هرگز مبارزه با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان را واننهاد.
یادش گرامی و یادگارانش مانا باد!
کانون نویسندگان ایران
https://t.me/httpsksmtehran2/151
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Telegram
..
👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #یاد
◾️ #رضا_براهنی
درگذشت: ۵ فروردین ۱۴۰۱
🎼 نیامد
شتاب کردم که آفتاب بیاید
نیامد
به روی کاغذ و دیوار و سنگ و خاک نوشتم که تا نوشته بخوانند
که آفتاب بیاید
نیامد
چو گرگ زوزه کشیدم
چو پوزه در شکمِ روزگارِ خویش دویدم
دریدم
شبانه روز دریدم
که آفتاب بیاید
نیامد
چه عهدِ شومِ غریبی!
اگرچه هق هقم از خواب، خوابِ تلخ برآشفت خوابِ خسته و شیرین بچههای جهان را
ولی، گریستن نتوانستم
نه پیشِ دوست
نه در حضور غریبه
نه کنجِ خلوتِ خود
گریستن نتوانستم که آفتاب
بیاید
نیامد
#هنر
#فرهنگ
#شعر
#ادبیات
#شعرخوانی
#رضا_براهنی
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
◾️ #رضا_براهنی
درگذشت: ۵ فروردین ۱۴۰۱
🎼 نیامد
شتاب کردم که آفتاب بیاید
نیامد
به روی کاغذ و دیوار و سنگ و خاک نوشتم که تا نوشته بخوانند
که آفتاب بیاید
نیامد
چو گرگ زوزه کشیدم
چو پوزه در شکمِ روزگارِ خویش دویدم
دریدم
شبانه روز دریدم
که آفتاب بیاید
نیامد
چه عهدِ شومِ غریبی!
اگرچه هق هقم از خواب، خوابِ تلخ برآشفت خوابِ خسته و شیرین بچههای جهان را
ولی، گریستن نتوانستم
نه پیشِ دوست
نه در حضور غریبه
نه کنجِ خلوتِ خود
گریستن نتوانستم که آفتاب
بیاید
نیامد
#هنر
#فرهنگ
#شعر
#ادبیات
#شعرخوانی
#رضا_براهنی
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
چه می شود
اگر زندگی ، زندگی باشد...
ما آسان باشیم...
آسمان ، وسیع...
آوازها ،عجیب...
اصلا نگران نگفتن نباشیم...
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چه می شود
اگر زندگی ، زندگی باشد...
ما آسان باشیم...
آسمان ، وسیع...
آوازها ،عجیب...
اصلا نگران نگفتن نباشیم...
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺بحران کمبود آب؛ گره گاه ستم طبقاتی، جنسیتی و ملی در ایران
۴ فروردین ۱۴۰۲
دیروز روز جهانی آب بود که یادآور بحران عمیقی است که در این زمینه وجود دارد. حدود ۱۰ درصد جمعیت جهان در مناطقی زندگی میکنند که کمبود آب در آنها شدید یا بحرانی است و همزمان در سالهای اخیر سطح تنش آبی در سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا چندبرابر شده که نوید چالشهای بیشتر است. بر اساس یک گزارش که از سوی موسسه منابع جهانی (WRI) منتشر شده، ایران در رده چهارم تنش آب در سطح جهانی قرار دارد. ایران حداقل یک دهه است که از خشکسالی روزافزون رنج می برد و تنها در شش ماه اخیر، ورودی آب به سدهای تهران نسبت به سال قبل ۳۰ درصد کاهش یافته است. پیشبینی میشود که در سال پیش رو بیش از ۲۰۰ شهر ایران با این معضل روبرو شوند.
استان های اصفهان و چهارمحال بختیاری، یزد و خوزستان، مرکز و جنوب غرب ایران هر یک به نحوی با مشکل کمبود آب برای مردم و کشاورزان مواجه هستند. در استان لرستان تنها نیمی از روستاها تحت پوشش شرکت آب و فاضلاب استان هستند. در اهواز نیز مردمِ دست کم ۸۰۰ روستا به آب آشامیدنی پایدار دسترسی ندارند. همچنین ۱۰۰۰ روستای استان کرمان از مشکل آب آشامیدنی رنج میبرند که از این تعداد بیش از هفتصد روستا دچار مشکل آب شرب هستند. آب بیش از ۱۳۰۰ روستای سیستان و بلوچستان با تانکرهای سیار و نه از طریق شبکه آبرسانی ثابت تامین میشود که به قدر کافی نمیتوانند نیازها را تامین کنند و همواره روستاییان زیادی را در حالت تعلیق و در معرض بحران جدی کمبود آب قرار میدهد.
مشکل دیگر کالایی سازی و گرانی آب آشامیدنی است که مردم را مجبور می کند به آب های آلوده و ارزان تر روی بیاورند. در فقدان ارائه آب آشامیدنی کافی از سوی دولت، به خرید آب آشامیدنی خریداری شده توسط تانکرها روی می آورند که اغلب توسط کارخانه های دولتی با قیمت های بسیار بالا عرضه می شود. برای حاشیه نشینان مناطقی چون سیستان و بلوچستان که به علت سیاست های مرکزگرایانه محروم باقی مانده اند، پرداخت هزینه های تامین آب آشامیدنی بار مضاعفی بر دوش خانوارها میگذارد. در این مناطق حتی بعضی حلبی آباد نشین ها نیز ناچار به خرید آب شرب با قیمت بالا هستند که باعث می شود قدرت خرید آنها برای موارد دیگر زندگی بسیار پایین بیاید و خود در مواردی به ترک تحصیل کودکان و ورود سریع آنها به بازار کار یا کار خانگی مربوط به تامین نیازهای اساسی از جمله آب می شود.
بحران های مربوط به کمبود آب با سیاست های مرکزگرای حاکمیت ارتباط مستقیم دارد زیرا عموما حاشیه نشینان ملل تحت ستم قربانیان اصلی بحران های محیط زیستی از جمله کمبود آب آشامیدنی اند. در سالهای اخیر انتقال آب به اصفهان از شهرهای اطراف آن از جنجالهای سیاسی اصلی کشور بوده که حتی در مواردی تنش های بین ملل مختلف در کشور را نیز دامن زده است. مثال روشن آن انتقال آب از سرشاخههای کارون به استانهای اصفهان، یزد و کرمان است زیرا صنایع سنگین ایجاد شده در مناطق مرکزی ایران نیازمند آب هستند و چاره در انتقال آب از مناطق جنوبی به مناطق مرکزی بوده است که خود به محرومیت بیشتر مناطق جنوبی منجر شده. این انتقال در مناطق جنوبی، تغییر اقلیم را در پی دارد و برای مثال در استان خوزستان، بخش بزرگی از محیط زیست و کشاورزی این خطه را از بین برده است. پیامدهای این بحران در مناطق حاشیه ای کشور به شکل ناامنی غذایی، میلیتاریزه کردن مناطق غیرمرکزی، مهاجرت و ناپایداری اقتصادی و روی آوردن به منابع غیررسمی برای تامین نیازهای اصلی خود تجلی پیدا میکند.
اما این موضوع ارتباط تنگاتنگی با ستم جنسیتی نیز دارد؛ زنان در این مناطق قربانیان اصلی بحران های مربوط به آب هستند و درست به همین دلیل هم در اعتراضات مربوط به آب حضور فعال دارند. همانطور که عکس های منتشر شده نشان میدهند، زنان به عنوان کسانی که مسئولیت اصلی کار خانگی و تامین نیازهای بازتولیدی زیستی خانوار را بر عهده دارند، اغلب مجبورند در طول روز در صف های طولانی برای دریافت آب شرب از تانکرهای سیار بایستند یا برای رفتن به چشمه هایی که بتوانند از آن آب بیاورند ساعتها پیاده روی کنند. این وضع نه تنها استهلاک جسمی آنها را به مرور زمان به دنبال دارد بلکه آنها را در معرض انواع بیماریها قرار میدهد و مانع از آن میشود که بتوانند برای شکوفایی خود یا اهدافی فراتر از نیازهای اولیه وقت و انرژی کافی داشته باشند. برخی از این زنان حتی با خطر مرگ در این مسیر مواجه می شوند. از طرف دیگر ترک تحصیل کودکان و کودک همسری نیز ارتباط نزدیکی با بحران های زیست محیطی ای از این دست دارد زیرا نیازهای خانواده تحصیل را به اولویتی ثانویه بدل می کند و همزمان نیاز به نیروی کار بازتولیدی از طریق ازدواج را افزایش میدهد.
ادامه در صفحه ۲ ⤵️
🔺بحران کمبود آب؛ گره گاه ستم طبقاتی، جنسیتی و ملی در ایران
۴ فروردین ۱۴۰۲
دیروز روز جهانی آب بود که یادآور بحران عمیقی است که در این زمینه وجود دارد. حدود ۱۰ درصد جمعیت جهان در مناطقی زندگی میکنند که کمبود آب در آنها شدید یا بحرانی است و همزمان در سالهای اخیر سطح تنش آبی در سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا چندبرابر شده که نوید چالشهای بیشتر است. بر اساس یک گزارش که از سوی موسسه منابع جهانی (WRI) منتشر شده، ایران در رده چهارم تنش آب در سطح جهانی قرار دارد. ایران حداقل یک دهه است که از خشکسالی روزافزون رنج می برد و تنها در شش ماه اخیر، ورودی آب به سدهای تهران نسبت به سال قبل ۳۰ درصد کاهش یافته است. پیشبینی میشود که در سال پیش رو بیش از ۲۰۰ شهر ایران با این معضل روبرو شوند.
استان های اصفهان و چهارمحال بختیاری، یزد و خوزستان، مرکز و جنوب غرب ایران هر یک به نحوی با مشکل کمبود آب برای مردم و کشاورزان مواجه هستند. در استان لرستان تنها نیمی از روستاها تحت پوشش شرکت آب و فاضلاب استان هستند. در اهواز نیز مردمِ دست کم ۸۰۰ روستا به آب آشامیدنی پایدار دسترسی ندارند. همچنین ۱۰۰۰ روستای استان کرمان از مشکل آب آشامیدنی رنج میبرند که از این تعداد بیش از هفتصد روستا دچار مشکل آب شرب هستند. آب بیش از ۱۳۰۰ روستای سیستان و بلوچستان با تانکرهای سیار و نه از طریق شبکه آبرسانی ثابت تامین میشود که به قدر کافی نمیتوانند نیازها را تامین کنند و همواره روستاییان زیادی را در حالت تعلیق و در معرض بحران جدی کمبود آب قرار میدهد.
مشکل دیگر کالایی سازی و گرانی آب آشامیدنی است که مردم را مجبور می کند به آب های آلوده و ارزان تر روی بیاورند. در فقدان ارائه آب آشامیدنی کافی از سوی دولت، به خرید آب آشامیدنی خریداری شده توسط تانکرها روی می آورند که اغلب توسط کارخانه های دولتی با قیمت های بسیار بالا عرضه می شود. برای حاشیه نشینان مناطقی چون سیستان و بلوچستان که به علت سیاست های مرکزگرایانه محروم باقی مانده اند، پرداخت هزینه های تامین آب آشامیدنی بار مضاعفی بر دوش خانوارها میگذارد. در این مناطق حتی بعضی حلبی آباد نشین ها نیز ناچار به خرید آب شرب با قیمت بالا هستند که باعث می شود قدرت خرید آنها برای موارد دیگر زندگی بسیار پایین بیاید و خود در مواردی به ترک تحصیل کودکان و ورود سریع آنها به بازار کار یا کار خانگی مربوط به تامین نیازهای اساسی از جمله آب می شود.
بحران های مربوط به کمبود آب با سیاست های مرکزگرای حاکمیت ارتباط مستقیم دارد زیرا عموما حاشیه نشینان ملل تحت ستم قربانیان اصلی بحران های محیط زیستی از جمله کمبود آب آشامیدنی اند. در سالهای اخیر انتقال آب به اصفهان از شهرهای اطراف آن از جنجالهای سیاسی اصلی کشور بوده که حتی در مواردی تنش های بین ملل مختلف در کشور را نیز دامن زده است. مثال روشن آن انتقال آب از سرشاخههای کارون به استانهای اصفهان، یزد و کرمان است زیرا صنایع سنگین ایجاد شده در مناطق مرکزی ایران نیازمند آب هستند و چاره در انتقال آب از مناطق جنوبی به مناطق مرکزی بوده است که خود به محرومیت بیشتر مناطق جنوبی منجر شده. این انتقال در مناطق جنوبی، تغییر اقلیم را در پی دارد و برای مثال در استان خوزستان، بخش بزرگی از محیط زیست و کشاورزی این خطه را از بین برده است. پیامدهای این بحران در مناطق حاشیه ای کشور به شکل ناامنی غذایی، میلیتاریزه کردن مناطق غیرمرکزی، مهاجرت و ناپایداری اقتصادی و روی آوردن به منابع غیررسمی برای تامین نیازهای اصلی خود تجلی پیدا میکند.
اما این موضوع ارتباط تنگاتنگی با ستم جنسیتی نیز دارد؛ زنان در این مناطق قربانیان اصلی بحران های مربوط به آب هستند و درست به همین دلیل هم در اعتراضات مربوط به آب حضور فعال دارند. همانطور که عکس های منتشر شده نشان میدهند، زنان به عنوان کسانی که مسئولیت اصلی کار خانگی و تامین نیازهای بازتولیدی زیستی خانوار را بر عهده دارند، اغلب مجبورند در طول روز در صف های طولانی برای دریافت آب شرب از تانکرهای سیار بایستند یا برای رفتن به چشمه هایی که بتوانند از آن آب بیاورند ساعتها پیاده روی کنند. این وضع نه تنها استهلاک جسمی آنها را به مرور زمان به دنبال دارد بلکه آنها را در معرض انواع بیماریها قرار میدهد و مانع از آن میشود که بتوانند برای شکوفایی خود یا اهدافی فراتر از نیازهای اولیه وقت و انرژی کافی داشته باشند. برخی از این زنان حتی با خطر مرگ در این مسیر مواجه می شوند. از طرف دیگر ترک تحصیل کودکان و کودک همسری نیز ارتباط نزدیکی با بحران های زیست محیطی ای از این دست دارد زیرا نیازهای خانواده تحصیل را به اولویتی ثانویه بدل می کند و همزمان نیاز به نیروی کار بازتولیدی از طریق ازدواج را افزایش میدهد.
ادامه در صفحه ۲ ⤵️
ادامه از صفحه ۱ ⤴️
مناطقی که از تنش آبی در رنجند، بخشی از زندگی خود را صرف توجه به کمیت و کیفیت خوب آب مورد نیاز برای آشامیدن، پختوپز، استحمام، شستن دست و تولید مواد غذای می کنند که اغلب کارهایی اجتماعاً زنانه هستند. کار بدون مزد و بی ارزش مداوم زنان برای تامین نیازهای اولیه از جمله داشتن آب آشامیدنی موقعیت اجتماعی آنها را بیش از پیش شکننده می کند و امکان کار مزدی را برای آنها کاهش میدهد و این موضوع بر وابستگی این زنان به مردان خانواده موثر است که خود یکی از عوامل اصلی افزایش خشونت خانگی است زیرا این زنان جایگزینی برای تغییر شرایط خود ندارند.
شهروندان طبقات فرودستِ ساکن در استانهای جنوبی، مرکزی و شرقی ایران بیشتر درگیر بحران آب هستند. در مناطقی چون سیستان و بلوچستان و جنوب شرق ایران، به ویژه کمبود آب جاری وجود دارد. در چنین شرایطی و در غیاب خطوط لوله یا تانکر، مردم برای جمع آوری آب باران، خندق هایی را حفر می کنند که با نام #هوتگ معروف هستند و ساکنان روستا از آنها به عنوان مخزن آب استفاده می کنند. هوتک یا هوتگ، گودال حفرشده برای ذخیره آب است که بیشتر برای مصرف احشام به کار میرود، اما در سالهای اخیر با بحران کمبود آب در بلوچستان مردم از آب هوتکها برای شرب و مصارف خانگی استفاده میکنند. بسیاری از کودکان در این گودالهای عمیق جان خود را از دست دادهاند و آنهایی که برای آوردن آب به دریاچهها میروند، گاه مورد حمله کروکودیلها قرار میگیرند و کشته میشوند. در سالهای اخیر، دست کم ۲۰ کودک بر اثر غرق شدن در هوتگ جان خود را از دست دادهاند از جمله سه دختر دبستانی که در سال ۱۳۹۸ تنها بخاطر تلاش برای رفع تشنگی به درون هوتگ افتادند و جان دادند. حوا، دختر بلوچ قربانی دیگری بود که در سال ۱۳۹۸ در حال بیرون آوردن آب از یک هوتگ مورد حمله یک تمساح قرار گرفت و یکی از دستانش را از دست داد.
آمارهای ذکرشده تنها گوشهای از بحرانهای های روزمره کمبود آب در مناطقی از کشور هستند که اغلب قربانی پروژه های سودآور مالی سپاه پاسداران و منطق سود سرمایه دارانهای هستند که این پروژه ها دنبال می کنند، بدون اینکه کوچکترین اهمیتی به نتایج انسانی و تبعات زیست محیطی آن بدهند. یکی از این پروژه های غیرضروری سدسازی های پرشمار سپاه بدون هیچ توجیه علمی و با هدف غارت منابع طبیعی همگانی است. زمانی که سدی بر روی رودخانه پرآب ساخته می شود، منطقه پایین دست سد به ناچار با مشکل کمبود آب مواجه می شود و اکوسیستم منطقه در طول زمان تغییر می کند به ویژه با بهره برداری بی رویه از سفره های آب زیرزمینی. این مورد آخر به خصوص در دشت های اطراف دریاچه ارومیه در شمال غرب ایران روی داده طوریکه غارت این سفره ها روند خشک شدن دریاچه را تسریع کرده است. با تداوم خشکسالی، آب زیرزمینی بیشتری برای آبیاری مورد بهره برداری قرار می گیرد و مخازن طبیعی تشکیل شده در طول هزاران سال کاهش می یابد، روندی که منجر به فرونشست زمین شده است. بالاترین رتبه مربوط به فرونشست که در دنیا وجود دارد مربوط به نیومکزیکو بوده که ۳۲ سانتیمتر ثبت شده است ولی در ۱۸ سال گذشته که آمار وجود دارد ایران دو بار این رکورد را شکسته است. به شکل کلی، بر خلاف ادعای حاکمیت، ایران بیشترین آسیب را نه از الگوی مصرف آب شرب شهروندان که از مدیریت رانتی و سرمایه دارانه مصرف آب دیده است.
بحران آب تا کنون میلیونها نفر را از محل سکونتشان اجبارا کوچ داده و می تواند منجر به مهاجرت گسترده میلیون ها نفر در ده سال آینده نیز شود. با این حال، هیچ برنامه منسجمی از سوی حاکمیت و به ویژه دستگاه افزون طلب سپاه پاسداران به عنوان مجری اصلی طرحهای توسعه و عامل مهم بحران های زیست محیطی ناشی از آنها، برای مقابله با بحران آب وجود ندارد و پاسخ رایج غالبا گسیل کردن نیروهای پلیسی و امنیتی بوده. در سال ۱۴۰۰ تظاهرات گسترده آب در دو استان مهم خوزستان و اصفهان برگزار شد که طی آن چندین نفر توسط نیروهای امنیتی کشته و صدها نفر زخمی شدند. شهرستان ماهشهر که در آبان ۹۸ به بدترین و خشونت آمیزترین شکل ممکن سرکوب شد، از جمله مناطقی است که در زمینه آب شرب با مشکل جدی روبه رو است.
در سطح منطقه ای نیز هرچند هنوز جنگ و رویارویی مستقیمی برای آب رخ نداده است، اما رقابت بر سر برداشت و کنترل منابع آبی میان کشورهای خاورمیانه به خصوص افغانستان، ایران، ترکیه و عراق بسیار بالاست و تنش های زیادی را به دنبال داشته. حتی موضوع آب اغلب یکی از میانجی های اصلی معاملات سیاسی میان این کشورها برای سرکوب نیروهای معترض مهاجر در کشورهای مهمان بوده است. برای مثال وابستگی کشور عراق به آب ایران باعث شده که ایران با دست بازتر و موانع کمتری به دخالت های سیاسی در این کشور بپردازد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
مناطقی که از تنش آبی در رنجند، بخشی از زندگی خود را صرف توجه به کمیت و کیفیت خوب آب مورد نیاز برای آشامیدن، پختوپز، استحمام، شستن دست و تولید مواد غذای می کنند که اغلب کارهایی اجتماعاً زنانه هستند. کار بدون مزد و بی ارزش مداوم زنان برای تامین نیازهای اولیه از جمله داشتن آب آشامیدنی موقعیت اجتماعی آنها را بیش از پیش شکننده می کند و امکان کار مزدی را برای آنها کاهش میدهد و این موضوع بر وابستگی این زنان به مردان خانواده موثر است که خود یکی از عوامل اصلی افزایش خشونت خانگی است زیرا این زنان جایگزینی برای تغییر شرایط خود ندارند.
شهروندان طبقات فرودستِ ساکن در استانهای جنوبی، مرکزی و شرقی ایران بیشتر درگیر بحران آب هستند. در مناطقی چون سیستان و بلوچستان و جنوب شرق ایران، به ویژه کمبود آب جاری وجود دارد. در چنین شرایطی و در غیاب خطوط لوله یا تانکر، مردم برای جمع آوری آب باران، خندق هایی را حفر می کنند که با نام #هوتگ معروف هستند و ساکنان روستا از آنها به عنوان مخزن آب استفاده می کنند. هوتک یا هوتگ، گودال حفرشده برای ذخیره آب است که بیشتر برای مصرف احشام به کار میرود، اما در سالهای اخیر با بحران کمبود آب در بلوچستان مردم از آب هوتکها برای شرب و مصارف خانگی استفاده میکنند. بسیاری از کودکان در این گودالهای عمیق جان خود را از دست دادهاند و آنهایی که برای آوردن آب به دریاچهها میروند، گاه مورد حمله کروکودیلها قرار میگیرند و کشته میشوند. در سالهای اخیر، دست کم ۲۰ کودک بر اثر غرق شدن در هوتگ جان خود را از دست دادهاند از جمله سه دختر دبستانی که در سال ۱۳۹۸ تنها بخاطر تلاش برای رفع تشنگی به درون هوتگ افتادند و جان دادند. حوا، دختر بلوچ قربانی دیگری بود که در سال ۱۳۹۸ در حال بیرون آوردن آب از یک هوتگ مورد حمله یک تمساح قرار گرفت و یکی از دستانش را از دست داد.
آمارهای ذکرشده تنها گوشهای از بحرانهای های روزمره کمبود آب در مناطقی از کشور هستند که اغلب قربانی پروژه های سودآور مالی سپاه پاسداران و منطق سود سرمایه دارانهای هستند که این پروژه ها دنبال می کنند، بدون اینکه کوچکترین اهمیتی به نتایج انسانی و تبعات زیست محیطی آن بدهند. یکی از این پروژه های غیرضروری سدسازی های پرشمار سپاه بدون هیچ توجیه علمی و با هدف غارت منابع طبیعی همگانی است. زمانی که سدی بر روی رودخانه پرآب ساخته می شود، منطقه پایین دست سد به ناچار با مشکل کمبود آب مواجه می شود و اکوسیستم منطقه در طول زمان تغییر می کند به ویژه با بهره برداری بی رویه از سفره های آب زیرزمینی. این مورد آخر به خصوص در دشت های اطراف دریاچه ارومیه در شمال غرب ایران روی داده طوریکه غارت این سفره ها روند خشک شدن دریاچه را تسریع کرده است. با تداوم خشکسالی، آب زیرزمینی بیشتری برای آبیاری مورد بهره برداری قرار می گیرد و مخازن طبیعی تشکیل شده در طول هزاران سال کاهش می یابد، روندی که منجر به فرونشست زمین شده است. بالاترین رتبه مربوط به فرونشست که در دنیا وجود دارد مربوط به نیومکزیکو بوده که ۳۲ سانتیمتر ثبت شده است ولی در ۱۸ سال گذشته که آمار وجود دارد ایران دو بار این رکورد را شکسته است. به شکل کلی، بر خلاف ادعای حاکمیت، ایران بیشترین آسیب را نه از الگوی مصرف آب شرب شهروندان که از مدیریت رانتی و سرمایه دارانه مصرف آب دیده است.
بحران آب تا کنون میلیونها نفر را از محل سکونتشان اجبارا کوچ داده و می تواند منجر به مهاجرت گسترده میلیون ها نفر در ده سال آینده نیز شود. با این حال، هیچ برنامه منسجمی از سوی حاکمیت و به ویژه دستگاه افزون طلب سپاه پاسداران به عنوان مجری اصلی طرحهای توسعه و عامل مهم بحران های زیست محیطی ناشی از آنها، برای مقابله با بحران آب وجود ندارد و پاسخ رایج غالبا گسیل کردن نیروهای پلیسی و امنیتی بوده. در سال ۱۴۰۰ تظاهرات گسترده آب در دو استان مهم خوزستان و اصفهان برگزار شد که طی آن چندین نفر توسط نیروهای امنیتی کشته و صدها نفر زخمی شدند. شهرستان ماهشهر که در آبان ۹۸ به بدترین و خشونت آمیزترین شکل ممکن سرکوب شد، از جمله مناطقی است که در زمینه آب شرب با مشکل جدی روبه رو است.
در سطح منطقه ای نیز هرچند هنوز جنگ و رویارویی مستقیمی برای آب رخ نداده است، اما رقابت بر سر برداشت و کنترل منابع آبی میان کشورهای خاورمیانه به خصوص افغانستان، ایران، ترکیه و عراق بسیار بالاست و تنش های زیادی را به دنبال داشته. حتی موضوع آب اغلب یکی از میانجی های اصلی معاملات سیاسی میان این کشورها برای سرکوب نیروهای معترض مهاجر در کشورهای مهمان بوده است. برای مثال وابستگی کشور عراق به آب ایران باعث شده که ایران با دست بازتر و موانع کمتری به دخالت های سیاسی در این کشور بپردازد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
🔺#توفان_توئیتری
برای آزادی #اسماعیل_عبدی
چهارشنبه ۹ فروردین/ ساعت ۲۰
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺#توفان_توئیتری
برای آزادی #اسماعیل_عبدی
چهارشنبه ۹ فروردین/ ساعت ۲۰
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
🔺 به پرستو، به گل، به سبزه درود!
با همین دیدگان اشك آلود،
از همین روزن گشوده به دود،
به پرستو، به گل، به سبزه درود!
به شكوفه، به صبحدم، به نسیم،
به بهاری كه میرسد از راه،
چند روز دگر به ساز و سرود.
ما كه دلهایمان زمستان است،
ما كه خورشیدمان نمیخندد،
ما كه باغ و بهارمان پژمرد،
ما كه پای امیدمان فرسود،
ما كه در پیش چشممان رقصید،
این همه دود زیر چرخ كبود،
سر راه شكوفههای بهار
گریه سر میدهیم با دل شاد
گریه شوق، با تمام وجود!
سالها میرود كه از این دشت
بوی گل یا پرندهای نگذشت
ماه، دیگر دریچهای نگشود
مهر، دیگر تبسمی ننمود
اهرمن میگذشت و هر قدمش،
ضربه هول و مرگ و وحشت بود!
بانگ مهمیزهای آتش ریز
رقص شمشیرهای خون آلود!
اژدها میگذشت و نعره زنان
خشم و قهر و عتاب میفرمود.
وز نفسهای تند زهرآگین،
باد، همرنگ شعله بر میخاست،
دود بر روی دود میافزود.
هرگز از یاد دشتبان نرود
آنچه را اژدها فكند و ربود
اشك در چشم برگها نگذاشت
مرگ نیلوفران ساحل رود.
دشمنی، كرد با جهان پیوند
دوستی، گفت با زمین بدرود …
شاید ای خستگان وحشت دشت!
شاید ای ماندگان ظلمت شب!
در بهاری كه میرسد از راه،
گل خورشید آرزوهامان،
سر زد از لای ابرهای حسود.
شاید اكنون كبوتران امید،
بال در بال آمدند فرود …
پیش پای سحر بیفشان گل
سر راه صبا بسوزان عود
به پرستو، به گل، به سبزه درود!
#فریدون_مشیری
🌱🌱🌱🌱🌱
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 به پرستو، به گل، به سبزه درود!
با همین دیدگان اشك آلود،
از همین روزن گشوده به دود،
به پرستو، به گل، به سبزه درود!
به شكوفه، به صبحدم، به نسیم،
به بهاری كه میرسد از راه،
چند روز دگر به ساز و سرود.
ما كه دلهایمان زمستان است،
ما كه خورشیدمان نمیخندد،
ما كه باغ و بهارمان پژمرد،
ما كه پای امیدمان فرسود،
ما كه در پیش چشممان رقصید،
این همه دود زیر چرخ كبود،
سر راه شكوفههای بهار
گریه سر میدهیم با دل شاد
گریه شوق، با تمام وجود!
سالها میرود كه از این دشت
بوی گل یا پرندهای نگذشت
ماه، دیگر دریچهای نگشود
مهر، دیگر تبسمی ننمود
اهرمن میگذشت و هر قدمش،
ضربه هول و مرگ و وحشت بود!
بانگ مهمیزهای آتش ریز
رقص شمشیرهای خون آلود!
اژدها میگذشت و نعره زنان
خشم و قهر و عتاب میفرمود.
وز نفسهای تند زهرآگین،
باد، همرنگ شعله بر میخاست،
دود بر روی دود میافزود.
هرگز از یاد دشتبان نرود
آنچه را اژدها فكند و ربود
اشك در چشم برگها نگذاشت
مرگ نیلوفران ساحل رود.
دشمنی، كرد با جهان پیوند
دوستی، گفت با زمین بدرود …
شاید ای خستگان وحشت دشت!
شاید ای ماندگان ظلمت شب!
در بهاری كه میرسد از راه،
گل خورشید آرزوهامان،
سر زد از لای ابرهای حسود.
شاید اكنون كبوتران امید،
بال در بال آمدند فرود …
پیش پای سحر بیفشان گل
سر راه صبا بسوزان عود
به پرستو، به گل، به سبزه درود!
#فریدون_مشیری
🌱🌱🌱🌱🌱
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #تجربه
🔺زنان در مقاومت مدنی چه نقشی دارند؟
✍ اریکا چنووت
زنان معمولاً در خط مقدّمِ جنبشهای مقاومت مدنی قرار دارند.بعضی نمونهها عبارتند از راهبههایی که در جنبشهای دموکراسیخواهی در فیلیپین و برمه بدنِ خود را به صورت حائل و مانع بین نیروهای امنیتی و کنشگران قرار میدادند، زنان سیاهپوستِ عضو اقلیتهای جنسی که جنبش «جان سیاهان مهم است» را در آمریکا سازماندهی میکردند، زنان چایفروشی که بیرون از مقرِ ستاد ارتش سودان تحصن میکردند، مادربزرگهایی که به خاطرِ نوههایشان در برابر نظام دیکتاتوری در الجزایر مقاومت میکردند، زنان شاعر و نمایشنامهنویسی که رویدادهای انقلاب ۲۵ ژانویهی مصر را ثبت میکردند، و زنان جوانی که امروز پیشگام جنبش جهانیِ مقابله با تغییرات اقلیمی هستند.
افزون بر این مشارکت زنان در کارزارهای مقاومت مدنی برای موفقیت این کارزارها ضروری است.از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون فقط تعداد بسیار کمی از جنبشهای مقاومت مدنی که زنان در صفِ اول آنها حضور نداشتهاند به موفقیت دست یافتهاند.یک دلیل این امر آن است که عدم حضور زنان در جنبشها به معنای محرومیت این جنبشها از مشارکتِ دستکم نیمی از جمعیت است.این امر به متغیرِ بسیار مهمِ «مشارکت انبوه» آسیب میرساند و همانطور که میدانیم، این متغیر در تعیین قدرت سیاسیِ کارزار نقشی حیاتی دارد.
دوم اینکه، مشارکت زنان شبکههای اجتماعیِ بیشتری را در اختیار یک جنبش قرار میدهد تا با استفاده از آنها حامیان طرفِ مقابل را به رویگردانی ترغیب کنند. به علت نقشهای جنسیتیِ سنتی، زنان اغلب میدانند که کجا و چطور میتوان بعضی از محصولات را خرید یا برخی از کالاها و تولیدکنندگان را تحریم کرد؛ آنها میدانند که گروههای گوناگون برای اعتصابِ بلندمدت به چه لوازمی احتیاج دارند؛ آنها میدانند که همسران یا پسران نظامیشان چه روزهایی سرِ کار میروند. علاوه بر این، همانطور که آنجلینا گریمکه فهمید، زنان میتوانند با استفاده از قدرت و نفوذ اجتماعیِ خود، قدرت سیاسیِ یک جنبش را به میزان چشمگیری افزایش دهند.
سوم، مشارکت زنان فرصتهای بسیار بیشتری را برای نوآوریِ تاکتیکی فراهم میکند. زنان در شیلی مُبدِع اعتراض با استفاده از قابلمه بودند و اولین بار در سال ۱۹۷۱ در زمان دولت سالوادورآلنده با کوبیدن روی قابلمهها و ظرفهای خالی به کمبود مواد غذایی اعتراض کردند. دراین روش، مردم در خانه میمانند (و بنابراین، معمولاً از آسیب حفظ میشوند) و با هماهنگی با یکدیگر در زمان مشخصی از روز روی قابلمهها و ظروفِ خالی میکوبند. درهر شهر هزاران نفر میتوانند از این طریق سروصدای کرکنندهای به راه بیندازند و به شیوهای مؤثر و منسجم ابراز انزجار یا حتی خشم کنند ــ امری که نماد چشمگیری از نارضاییِ غیرسیاسیِ عمومی از گرسنگی است. عجیب نیست که زنان چنین شیوهی اعتراضی را ابداع کردهاند؛ اغلب، در جوامع سنتی این زنان هستند که مدت زیادی را در آشپزخانه میگذرانند یا برایشان فوقالعاده راحت است که از داخل خانه اعتراض کنند. این نوآوری نشان میدهد که چطور زنان امکانات تاکتیکیِ یک جنبش را گسترش میدهند ــ هم به این علت که مشارکت تعداد بیشتری از مردم به معنای استفاده از قوهی تخیل تعداد بیشتری از افراد است و هم چون، همانطور که در این مثال دیدیم، موقعیت اجتماعیِ خاص زنان فرصتهای منحصربهفردی را برای اقدامات هدفمند و خلاقانه در اختیار آنها قرار میدهد.
افزون بر این، مشارکت زنان ــ خواه در کنار مردان یا مستقل از آنها ــ به فهم ماهیتِ عام و غیرسیاسیِ نارضاییهایی که جنبش معرّفِ آنهاست کمک میکند. برای مثال، در پایتخت آرژانتین، بوئنوس آیرس، «مادران ناپدیدشدگان» ــ که به «مادران میدان مایو» نیز شهرت دارند ــ مطالباتِ عام و جهانشمولی را مطرح میکردند. آنها اعتراضاتی را علیه حکومتِ نظامیان راستگرا سازماندهی میکردند که، با حمایت آمریکا، هزاران فردِ مظنون به مخالفت با حکومت را طی آنچه به «جنگ کثیف» (۱۹۸۳-۱۹۷۶) شهرت یافت ناپدید کردند. این گروه از مادران پنجشنبهها در میدان بزرگ مایو در بونئوس آیرس دورِ هم جمع میشدند و اعلام میکردند که میخواهند بدانند فرزندانشان کجا هستند. بهرغم اینکه خطرِ ناپدید شدن خودشان را هم تهدید میکرد، این مادران دههها به اعتراض ادامه دادند و پس از مدتی روسریهای سفیدی به نشانهی صلح پوشیدند و دعاویِ اخلاقیِ مؤثری را بهعنوان مادر مطرح کردند و خواهان پاسخگویی و عدالت در مورد عزیزانشان شدند. تلاشهای آنها به اعضای جنبش فراگیرترِ مبارزه با دیکتاتوری دل و جرئت بخشید و سرانجام در سال ۱۹۸۳ به گذار به دموکراسی انجامید. در بسیاری از کشورها از بوسنی تا سری لانکا و لیبریا، مادران، همسران و خواهران در مورد قتل عزیزانشان در زمان جنگ دادخواهی کردهاند.
ادامه دارد..
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺زنان در مقاومت مدنی چه نقشی دارند؟
✍ اریکا چنووت
زنان معمولاً در خط مقدّمِ جنبشهای مقاومت مدنی قرار دارند.بعضی نمونهها عبارتند از راهبههایی که در جنبشهای دموکراسیخواهی در فیلیپین و برمه بدنِ خود را به صورت حائل و مانع بین نیروهای امنیتی و کنشگران قرار میدادند، زنان سیاهپوستِ عضو اقلیتهای جنسی که جنبش «جان سیاهان مهم است» را در آمریکا سازماندهی میکردند، زنان چایفروشی که بیرون از مقرِ ستاد ارتش سودان تحصن میکردند، مادربزرگهایی که به خاطرِ نوههایشان در برابر نظام دیکتاتوری در الجزایر مقاومت میکردند، زنان شاعر و نمایشنامهنویسی که رویدادهای انقلاب ۲۵ ژانویهی مصر را ثبت میکردند، و زنان جوانی که امروز پیشگام جنبش جهانیِ مقابله با تغییرات اقلیمی هستند.
افزون بر این مشارکت زنان در کارزارهای مقاومت مدنی برای موفقیت این کارزارها ضروری است.از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون فقط تعداد بسیار کمی از جنبشهای مقاومت مدنی که زنان در صفِ اول آنها حضور نداشتهاند به موفقیت دست یافتهاند.یک دلیل این امر آن است که عدم حضور زنان در جنبشها به معنای محرومیت این جنبشها از مشارکتِ دستکم نیمی از جمعیت است.این امر به متغیرِ بسیار مهمِ «مشارکت انبوه» آسیب میرساند و همانطور که میدانیم، این متغیر در تعیین قدرت سیاسیِ کارزار نقشی حیاتی دارد.
دوم اینکه، مشارکت زنان شبکههای اجتماعیِ بیشتری را در اختیار یک جنبش قرار میدهد تا با استفاده از آنها حامیان طرفِ مقابل را به رویگردانی ترغیب کنند. به علت نقشهای جنسیتیِ سنتی، زنان اغلب میدانند که کجا و چطور میتوان بعضی از محصولات را خرید یا برخی از کالاها و تولیدکنندگان را تحریم کرد؛ آنها میدانند که گروههای گوناگون برای اعتصابِ بلندمدت به چه لوازمی احتیاج دارند؛ آنها میدانند که همسران یا پسران نظامیشان چه روزهایی سرِ کار میروند. علاوه بر این، همانطور که آنجلینا گریمکه فهمید، زنان میتوانند با استفاده از قدرت و نفوذ اجتماعیِ خود، قدرت سیاسیِ یک جنبش را به میزان چشمگیری افزایش دهند.
سوم، مشارکت زنان فرصتهای بسیار بیشتری را برای نوآوریِ تاکتیکی فراهم میکند. زنان در شیلی مُبدِع اعتراض با استفاده از قابلمه بودند و اولین بار در سال ۱۹۷۱ در زمان دولت سالوادورآلنده با کوبیدن روی قابلمهها و ظرفهای خالی به کمبود مواد غذایی اعتراض کردند. دراین روش، مردم در خانه میمانند (و بنابراین، معمولاً از آسیب حفظ میشوند) و با هماهنگی با یکدیگر در زمان مشخصی از روز روی قابلمهها و ظروفِ خالی میکوبند. درهر شهر هزاران نفر میتوانند از این طریق سروصدای کرکنندهای به راه بیندازند و به شیوهای مؤثر و منسجم ابراز انزجار یا حتی خشم کنند ــ امری که نماد چشمگیری از نارضاییِ غیرسیاسیِ عمومی از گرسنگی است. عجیب نیست که زنان چنین شیوهی اعتراضی را ابداع کردهاند؛ اغلب، در جوامع سنتی این زنان هستند که مدت زیادی را در آشپزخانه میگذرانند یا برایشان فوقالعاده راحت است که از داخل خانه اعتراض کنند. این نوآوری نشان میدهد که چطور زنان امکانات تاکتیکیِ یک جنبش را گسترش میدهند ــ هم به این علت که مشارکت تعداد بیشتری از مردم به معنای استفاده از قوهی تخیل تعداد بیشتری از افراد است و هم چون، همانطور که در این مثال دیدیم، موقعیت اجتماعیِ خاص زنان فرصتهای منحصربهفردی را برای اقدامات هدفمند و خلاقانه در اختیار آنها قرار میدهد.
افزون بر این، مشارکت زنان ــ خواه در کنار مردان یا مستقل از آنها ــ به فهم ماهیتِ عام و غیرسیاسیِ نارضاییهایی که جنبش معرّفِ آنهاست کمک میکند. برای مثال، در پایتخت آرژانتین، بوئنوس آیرس، «مادران ناپدیدشدگان» ــ که به «مادران میدان مایو» نیز شهرت دارند ــ مطالباتِ عام و جهانشمولی را مطرح میکردند. آنها اعتراضاتی را علیه حکومتِ نظامیان راستگرا سازماندهی میکردند که، با حمایت آمریکا، هزاران فردِ مظنون به مخالفت با حکومت را طی آنچه به «جنگ کثیف» (۱۹۸۳-۱۹۷۶) شهرت یافت ناپدید کردند. این گروه از مادران پنجشنبهها در میدان بزرگ مایو در بونئوس آیرس دورِ هم جمع میشدند و اعلام میکردند که میخواهند بدانند فرزندانشان کجا هستند. بهرغم اینکه خطرِ ناپدید شدن خودشان را هم تهدید میکرد، این مادران دههها به اعتراض ادامه دادند و پس از مدتی روسریهای سفیدی به نشانهی صلح پوشیدند و دعاویِ اخلاقیِ مؤثری را بهعنوان مادر مطرح کردند و خواهان پاسخگویی و عدالت در مورد عزیزانشان شدند. تلاشهای آنها به اعضای جنبش فراگیرترِ مبارزه با دیکتاتوری دل و جرئت بخشید و سرانجام در سال ۱۹۸۳ به گذار به دموکراسی انجامید. در بسیاری از کشورها از بوسنی تا سری لانکا و لیبریا، مادران، همسران و خواهران در مورد قتل عزیزانشان در زمان جنگ دادخواهی کردهاند.
ادامه دارد..
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍4🙏1