💠 #خبر
🔺در پرونده مدرسه فوتبال مشهد به ما اجازه ورود ندادند/نمیدانیم که بچههای مدرسه فوتبال مشهد در چه وضعیتی قرار دارند/ به ما گفته میشود که کودکآزاری محرز است
فائزه رضازاده، مدیر واحد حقوقی انجمن حمایت از حقوق کودکان:
🔹در قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب سال ۸۱، برای اولینبار کودکآزاری جرم اعلام شد اما بهدلیل ایراداتی که در این قانون وجود داشت و نقص حقوق کودک را پوشش نمیداد، قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بعداً با تلاش جامعه مدنی و وکلا، به مجلس فرستاده شد. این قانون مانند کنوانسیون حقوق کودک ۱۰ سال طول کشید و برخی از مفاد آن هم حذف شد. این قانون جامعیتی درخصوص بحث حقوق کودکان دارد، بهویژه که در ماده ۳ آن، وضعیتهای مخاطرهآمیزی هم تعریف شده است.
تمام موارد اینطور نیست که خود خانوادهها به انجمنها و افراد متخصص مراجعه کنند، اتفاقی که درباره پرونده مدرسه فوتبال مشهد رخ داد و ما خودمان به دادگاه سرپرستی رفتیم و اعلام دغدغه کردیم که این کودکان به چه وکلایی دسترسی دارند. آنها با ما جلسه گذاشتند و حرفهای کلی زده شد، اما به ما اجازه ورود به پرونده را ندادند.
در روند پیگیری پرونده به مسئولان اعلام کردیم که سالها سابقه فعالیت حقوق کودکان را داریم اما تا همین حالا هیچ خبری نشده است، حالا ما نمیدانیم که بچههای مدرسه فوتبال مشهد در چه وضعیتی قرار دارند. به صورت خاص به ما گفته میشود که کودکآزاری محرز است، اما کیفیت آن مشخص نیست. نمیدانیم آنها چه سرنوشتی پیدا کردهاند، درحالیکه آن اتفاق جامعه را تکان داد./هممیهن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺در پرونده مدرسه فوتبال مشهد به ما اجازه ورود ندادند/نمیدانیم که بچههای مدرسه فوتبال مشهد در چه وضعیتی قرار دارند/ به ما گفته میشود که کودکآزاری محرز است
فائزه رضازاده، مدیر واحد حقوقی انجمن حمایت از حقوق کودکان:
🔹در قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب سال ۸۱، برای اولینبار کودکآزاری جرم اعلام شد اما بهدلیل ایراداتی که در این قانون وجود داشت و نقص حقوق کودک را پوشش نمیداد، قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بعداً با تلاش جامعه مدنی و وکلا، به مجلس فرستاده شد. این قانون مانند کنوانسیون حقوق کودک ۱۰ سال طول کشید و برخی از مفاد آن هم حذف شد. این قانون جامعیتی درخصوص بحث حقوق کودکان دارد، بهویژه که در ماده ۳ آن، وضعیتهای مخاطرهآمیزی هم تعریف شده است.
تمام موارد اینطور نیست که خود خانوادهها به انجمنها و افراد متخصص مراجعه کنند، اتفاقی که درباره پرونده مدرسه فوتبال مشهد رخ داد و ما خودمان به دادگاه سرپرستی رفتیم و اعلام دغدغه کردیم که این کودکان به چه وکلایی دسترسی دارند. آنها با ما جلسه گذاشتند و حرفهای کلی زده شد، اما به ما اجازه ورود به پرونده را ندادند.
در روند پیگیری پرونده به مسئولان اعلام کردیم که سالها سابقه فعالیت حقوق کودکان را داریم اما تا همین حالا هیچ خبری نشده است، حالا ما نمیدانیم که بچههای مدرسه فوتبال مشهد در چه وضعیتی قرار دارند. به صورت خاص به ما گفته میشود که کودکآزاری محرز است، اما کیفیت آن مشخص نیست. نمیدانیم آنها چه سرنوشتی پیدا کردهاند، درحالیکه آن اتفاق جامعه را تکان داد./هممیهن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
🔺 رشد حقوق کارمندان در بودجه سال آینده از ۲۰درصد به ۱۸درصد محدود شده
دنیای اقتصاد نوشت:
🔹طبق اطلاعات بهدست آمده، در لایحه بودجه ۱۴۰۳ رشد حقوق کارمندان از ۲۰درصد به ۱۸درصد محدود شده
🔹بودجه عمومی ۱۴۰۳ نیز با افزایش حدود ۲۰درصدی به بیش از ۲هزار و ۷۱۶ همت رسیده که نشان از یک بودجه انقباضی دارد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 رشد حقوق کارمندان در بودجه سال آینده از ۲۰درصد به ۱۸درصد محدود شده
دنیای اقتصاد نوشت:
🔹طبق اطلاعات بهدست آمده، در لایحه بودجه ۱۴۰۳ رشد حقوق کارمندان از ۲۰درصد به ۱۸درصد محدود شده
🔹بودجه عمومی ۱۴۰۳ نیز با افزایش حدود ۲۰درصدی به بیش از ۲هزار و ۷۱۶ همت رسیده که نشان از یک بودجه انقباضی دارد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #خبر
🔺مجوز برای فعالیت معلمان تا ۵ سال بعد از بازنشستگی
🔹نمایندگان مجلس در جلسه علنی امروز با اکثریت آرا جهت تامین نیاز کلاس های درس به معلم با ادامه خدمت معلمان بازنشسته تا ۵ سال و تا سقف سن ۶۵ سالگی موافقت کردند./ اعتماد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺مجوز برای فعالیت معلمان تا ۵ سال بعد از بازنشستگی
🔹نمایندگان مجلس در جلسه علنی امروز با اکثریت آرا جهت تامین نیاز کلاس های درس به معلم با ادامه خدمت معلمان بازنشسته تا ۵ سال و تا سقف سن ۶۵ سالگی موافقت کردند./ اعتماد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گفتگو
🔺گفتگوی «شبکه شرق» با مقصود فراستخواه:
نسبت ایرانیان با اعتراض و کنشگری در پسااعتراض (بخش چهارم)
✍مرجان زهرانی
لینک بخش سوم:
https://t.me/KSMtehran/15202
در ایدئولوژی شواهد رئال و دنیای رئال مخدوش میشود و همهچیز در شالودهای پولادین، بیخبر از واقعیتهای جهان واقع و امر واقع توضیح داده میشود. این امر باعث میشود سیستمهای رسمی حکمرانی و سیاستگذاری به ویژه آنها که رانتها و امتیازات و انحصاراتی پشتشان وجود دارد با جهان زندگی ناهمزمان میشوند. جهان زندگی میخواهد جلو برود و با توجه به ویژگیهای جمعیتی تغییر کند ولی سیستم متناسب با آن سیاستگذاری نمیکند و میخواهد این جهان زندگی را کولونایز و مستعمره و از آن خودش کند. مثلا شما میخواهید یک NGO برای رسیدگی به مثلا محیط زیست یا برای کودکان کار یا مادران سرپرست خانوار داشته باشید. ۲۰ سال تلاش میکنید و نمیتوانید مجوز بگیرید چون سیستم انواع و اقسام محدودیتها و نگاههای امنیتی نسبت به شما اعمال میکند. همچنین محدودیتهای مختلف سیاسی و بوروکراتیک مقرر میکند و اصلا برای بخشی از گروهها امکان این مشارکتها را از بین میبرد؛ درنتیجه شما یک تغییرات جمعیتی دارید که پروتکلی برای مشارکت ندارد. میخواهد صدا داشته باشد، زبانبخشی به آن صورت نمیگیرد. میخواهد مشارکت کند، چارچوبها و پروتکلهای قانونی و حقوقی مؤثری برای مشارکتش وجود ندارد. میخواهد یک طور دیگر زندگی کند، به رسمیت شناخته نمیشود و یکباره با سیاستهای ناهمزمان و بیاعتنا به جهان زندگی از سوی سیستم مواجه میشود. جهان زندگی را مستعمره میکند؛ یعنی نه اینکه فقط کاری به این جهان زندگی ندارد و ناهمزمان است بلکه اصلا آن را نمیفهمد.
سیستمهای رسمی ایران از نظر سنی از میانگین سنی جامعه بالاتر است. این سیستم اجرایی به دلیل ایدئولوژی و همین میانگین سنی از جامعه فاصله دارد و در همین شرایط هم جامعه را به صورت رادیکال مستعمره و کلونایز میکند. برای این ادعا سه مثال دارم.
اول نظارت استصوابی است. نظارت استصوابی به بلوغ مدنی و سیاسی جامعه توجه نمیکند و این پیام را به شهروندان میدهد که شما استحقاق انتخاب ندارید. میگویند ما اول باید افراد را بررسی کنیم. یک مستعمرهسازی جهان زندگی در این سیستم اجرایی وجود دارد.
مثال دیگر «گشت ارشاد» است. سالها در محیطهایی رسمی، دانشگاهی و در پنلهای مختلف بحث میکردیم که گشت ارشاد هیچگونه وجاهت معرفتی، اجتماعی، سیاسی، مدیریتی و حقوقی ندارد. من معتقدم که گشت ارشاد، عزت نفس شهروند ایرانی را تضعیف میکند. بعد ما انتظار داریم که دختران ما، شهروندانی با عزت نفس باشند؟ وقتی عزت نفس انسانها پایمال شود، رفتارها در زندگی، با فرزندان، نسبت به محیط زیست، در شهر و به طور کلی جامعه چگونه خواهد بود؟ شاید محترمانهترین رفتار «مهاجرت» است. نتیجه این برخوردها از نگاه جامعهشناسی، بیگانهشدن محض با سیستمهای اجتماعی، فرسایش سرمایههای اجتماعی، اعتماد، اعتماد به دولت و نظامات حقوقی، شکاف دولت-ملت و... خواهد بود.
اینترنت و وضعیت آن هم مثال بعدی است. اینترنت و قفل و بستها به آن که البته تنها یک مثال است و منظور من وضعیت کل ابزارهای مرتبط با تکنولوژی است که این روزها مانند دستگاه ویدئو در دهه ۷۰ است. هر خانواده ایرانی که نه لزوما سیاسی یا تحولخواه بود، یک دستگاه ویدئو داشت؛ درحالیکه ویدئو ممنوع بود. در دوران کرونا و از باب اکل میته به اینترنت مراجعه کردند؛ وگرنه اینترنت بهعنوان یک محیط تهدیدآمیز تلقی میشد. در این شرایط ما ۴۰ میلیون کاربر تلگرام داشتیم که بعضی از آنها قطعا در بخشهای مدیریتی و اداری دولت هستند؛ اما با وجود فیلتربودن تلگرام از آن استفاده میکنند. این به چه معناست؟ یعنی قبح قانونشکنی وجود ندارد؛ یعنی هنجارشکنی کامل در جامعه؛ یعنی جامعه احساس میکند قوانین مهم نیستند. اصلا این قانون، قانونی نیست که در ذهن مردم نفوذ کند و مردم برای آن احترام قائل شوند و جامعه هنجارگرا باشد.
▪️در جریان بحرانها و ناکارآمدیهایی که به آن اشاره کردید، به کنشگری اعتراضی میرسیم. آیا مسیر کنشگری اعتراضی تنها از خیابان میگذرد؟ چطور میتوان در این ایام کنشگری هوشمندانه داشت و حتی مسیرهای متنوعی برای کنشگری قائل بود؟
در جامعهشناسی بحثی قدیمی درباره عاملیت و ساختار داریم. بین جامعهشناسان همیشه این بحث مطرح بوده که آیا ساختار مهم است یا عاملیت/کارگزاری/ کنشگری؟ معمولا جامعهشناسان معتقدند ترکیبی از همه اینهاست.
ادامه در صفحه ۲
🔺گفتگوی «شبکه شرق» با مقصود فراستخواه:
نسبت ایرانیان با اعتراض و کنشگری در پسااعتراض (بخش چهارم)
✍مرجان زهرانی
لینک بخش سوم:
https://t.me/KSMtehran/15202
در ایدئولوژی شواهد رئال و دنیای رئال مخدوش میشود و همهچیز در شالودهای پولادین، بیخبر از واقعیتهای جهان واقع و امر واقع توضیح داده میشود. این امر باعث میشود سیستمهای رسمی حکمرانی و سیاستگذاری به ویژه آنها که رانتها و امتیازات و انحصاراتی پشتشان وجود دارد با جهان زندگی ناهمزمان میشوند. جهان زندگی میخواهد جلو برود و با توجه به ویژگیهای جمعیتی تغییر کند ولی سیستم متناسب با آن سیاستگذاری نمیکند و میخواهد این جهان زندگی را کولونایز و مستعمره و از آن خودش کند. مثلا شما میخواهید یک NGO برای رسیدگی به مثلا محیط زیست یا برای کودکان کار یا مادران سرپرست خانوار داشته باشید. ۲۰ سال تلاش میکنید و نمیتوانید مجوز بگیرید چون سیستم انواع و اقسام محدودیتها و نگاههای امنیتی نسبت به شما اعمال میکند. همچنین محدودیتهای مختلف سیاسی و بوروکراتیک مقرر میکند و اصلا برای بخشی از گروهها امکان این مشارکتها را از بین میبرد؛ درنتیجه شما یک تغییرات جمعیتی دارید که پروتکلی برای مشارکت ندارد. میخواهد صدا داشته باشد، زبانبخشی به آن صورت نمیگیرد. میخواهد مشارکت کند، چارچوبها و پروتکلهای قانونی و حقوقی مؤثری برای مشارکتش وجود ندارد. میخواهد یک طور دیگر زندگی کند، به رسمیت شناخته نمیشود و یکباره با سیاستهای ناهمزمان و بیاعتنا به جهان زندگی از سوی سیستم مواجه میشود. جهان زندگی را مستعمره میکند؛ یعنی نه اینکه فقط کاری به این جهان زندگی ندارد و ناهمزمان است بلکه اصلا آن را نمیفهمد.
سیستمهای رسمی ایران از نظر سنی از میانگین سنی جامعه بالاتر است. این سیستم اجرایی به دلیل ایدئولوژی و همین میانگین سنی از جامعه فاصله دارد و در همین شرایط هم جامعه را به صورت رادیکال مستعمره و کلونایز میکند. برای این ادعا سه مثال دارم.
اول نظارت استصوابی است. نظارت استصوابی به بلوغ مدنی و سیاسی جامعه توجه نمیکند و این پیام را به شهروندان میدهد که شما استحقاق انتخاب ندارید. میگویند ما اول باید افراد را بررسی کنیم. یک مستعمرهسازی جهان زندگی در این سیستم اجرایی وجود دارد.
مثال دیگر «گشت ارشاد» است. سالها در محیطهایی رسمی، دانشگاهی و در پنلهای مختلف بحث میکردیم که گشت ارشاد هیچگونه وجاهت معرفتی، اجتماعی، سیاسی، مدیریتی و حقوقی ندارد. من معتقدم که گشت ارشاد، عزت نفس شهروند ایرانی را تضعیف میکند. بعد ما انتظار داریم که دختران ما، شهروندانی با عزت نفس باشند؟ وقتی عزت نفس انسانها پایمال شود، رفتارها در زندگی، با فرزندان، نسبت به محیط زیست، در شهر و به طور کلی جامعه چگونه خواهد بود؟ شاید محترمانهترین رفتار «مهاجرت» است. نتیجه این برخوردها از نگاه جامعهشناسی، بیگانهشدن محض با سیستمهای اجتماعی، فرسایش سرمایههای اجتماعی، اعتماد، اعتماد به دولت و نظامات حقوقی، شکاف دولت-ملت و... خواهد بود.
اینترنت و وضعیت آن هم مثال بعدی است. اینترنت و قفل و بستها به آن که البته تنها یک مثال است و منظور من وضعیت کل ابزارهای مرتبط با تکنولوژی است که این روزها مانند دستگاه ویدئو در دهه ۷۰ است. هر خانواده ایرانی که نه لزوما سیاسی یا تحولخواه بود، یک دستگاه ویدئو داشت؛ درحالیکه ویدئو ممنوع بود. در دوران کرونا و از باب اکل میته به اینترنت مراجعه کردند؛ وگرنه اینترنت بهعنوان یک محیط تهدیدآمیز تلقی میشد. در این شرایط ما ۴۰ میلیون کاربر تلگرام داشتیم که بعضی از آنها قطعا در بخشهای مدیریتی و اداری دولت هستند؛ اما با وجود فیلتربودن تلگرام از آن استفاده میکنند. این به چه معناست؟ یعنی قبح قانونشکنی وجود ندارد؛ یعنی هنجارشکنی کامل در جامعه؛ یعنی جامعه احساس میکند قوانین مهم نیستند. اصلا این قانون، قانونی نیست که در ذهن مردم نفوذ کند و مردم برای آن احترام قائل شوند و جامعه هنجارگرا باشد.
▪️در جریان بحرانها و ناکارآمدیهایی که به آن اشاره کردید، به کنشگری اعتراضی میرسیم. آیا مسیر کنشگری اعتراضی تنها از خیابان میگذرد؟ چطور میتوان در این ایام کنشگری هوشمندانه داشت و حتی مسیرهای متنوعی برای کنشگری قائل بود؟
در جامعهشناسی بحثی قدیمی درباره عاملیت و ساختار داریم. بین جامعهشناسان همیشه این بحث مطرح بوده که آیا ساختار مهم است یا عاملیت/کارگزاری/ کنشگری؟ معمولا جامعهشناسان معتقدند ترکیبی از همه اینهاست.
ادامه در صفحه ۲
ادامه از صفحه ۱
هر جامعهای که ساختارهایش تثبیت یافته است و هوشمندی در داخل ساختارهایشان تعبیه شده؛ یعنی سیستم هوشمند است و نیاز حاد به عاملان هوشمند ندارد. عاملان متوسط در آن جامعه زندگی میکنند؛ ولی چون سیستم هوشمند است و ساختارها هوشمند است، جامعه مسیر خودش را طی میکند؛ اما در جوامعی که هنوز هوش در ساختارها تعبیه نشده و سیستمهای اجرایی گاه نهتنها هوشمند نیستند؛ بلکه غیرهوشمند هستند، در این سیستمها ما به انسانهای هوشمند بیشتری نیاز داریم.
اینجاست که کنشگری و عمل هوشمندانه مهم میشود. شاید در جوامع کلاسیک که توسعه پیدا کرده و زیرساختهایی دارد، ساختارها تا حدی جامعه را پیش میبرد؛ ولی در جوامعی مثل ایران که ساختارها به دلایل مختلف نتوانسته بسط چندانی پیدا کنند و سیستمها خیلی هوشمند نیستند، اینجا انسانهای هوشمند نیاز است.
تاریخ هم به ما نشان میدهد که کنشگران هوشمند در تاریخ ایران چقدر مؤثر بودهاند و چه ابتکاراتی داشتند. این نوآوریها بخشی از بنبستهای اجتماعی را میگشود و فرصتهایی برای جامعه ایجاد میکرد. معتقدم که جامعه ایران براساس سه ویژگی که پیشتر گفتم، این سه مسیر را طی کرده است.
یک مسیر همان سیکل تمرکزگرایی و خشونت است. تا زمانی که در ایران مشارکت کم است، گزارشدهی به جامعه وجود ندارد، گردش قدرت وجود ندارد و... جامعه آبستن سیکل حوادث است و این میتواند جامعه را تبدیل به یک جامعه خطر (Risk Society) کند؛ جامعهای در تعلیق و در خطر. در این شرایط جامعه آبستن شکلهایی از خشونت است که میتواند تمامیت ارضی و کل زندگی را تارومار کند و حتی به نوعی خودویرانگری برسد. این یکی از ترسهایی است که ما درباره جامعه امروز داریم.
یکی دیگر از ویژگیهایی که پیشتر ذکر کردم، سازگاری ایرانی بود. مردم ایران در طول تاریخ به دلیل افتوخیزهای تاریخی به این نتیجه رسیدهاند که باید مقداری هوشمندانه عمل کنند. همچنین صور خیال مردم بسیار وسیع است. اصلا ایرانیها به دلیل حافظه فرهنگی و تجربه تاریخیشان یاد گرفتهاند که وسیعتر فکر کنند. اگر از این راه نشد، به راه دیگری بروند و این نشانه وسعت صور خیال در ایران است. من در نظریه کنشگری مرزی این مبحث را طرح کردهام و بسط دادهام. کنشگران ایرانی گاهی میدیدند که هزینه کنشگریهای مدنی خیلی بالاست، دولت یا به دلیل منابع درآمدی یا مسائل دیگر بزرگ است و بر همه چیز احاطه دارد و عرصههای مدنی را محدود میکند، در نتیجه با آن صور خیال وسیع، شکلهای دیگری از کنش را داشتند. یکی از انواع این کنشها، کنش مرزی است؛ یعنی بین ایوان جامعه و دیوان دولت تردد میکنند؛ یعنی کنشگران بین جامعه و دولت با ترددی که دارند، سعی میکنند بخشی از مطالبات جامعه را درون دولت تبدیل به بستههای سیاستی کنند؛ اما من اصلا از این روایت نخبهگرای کنشگر مرزی هم عبور میکنم؛ چون نظریه کنشگر مرزی یک روایت غیرنخبهگرا هم دارد که اتفاقا من مایل هستم بیشتر آن روایت غیرنخبهگرا را توضیح دهم. روایت غیرنخبهگرا یعنی بهعنوان مثال ما تصمیم میگیریم که یک انجیاو برای کودکان کار داشته باشیم؛ اما برای پیشبرد امور باید با نهادهای رسمی مرتبط مثل وزارت کار و مدیران و کارشناسان آن هم تعامل داشته باشیم تا شاید بتوانیم تغییراتی در برخی آییننامهها و مقررات ایجاد کنیم تا شرایط کودکان کار را دستخوش تغییر کند و این کودکان از کودکان کار تبدیل شوند به کودکانی که کودکی کنند و حقوق اجتماعیشان تأمین شود. اینجا ما مشغول کنشگری مرزی هستیم. در واقع ما یک کنشگر اجتماعی منتقد و آزاد هستیم؛ اما همراه با گروهمان با لایههای مختلف دولت ارتباط میگیریم تا اهدافمان را پیش ببریم. اتفاقا آنجا هم میبینیم کسانی با ما همزبان هستند؛ چراکه جامعه تحصیلکرده است، زبان علمی دارد و متوجه است که این روزها زبان ایدئولوژیک خیلی کار نمیکند. این گروه سعی میکنند فرصتهایی برای جامعه ایجاد کنند. در واقع دولت هم یکپارچه نیست. جامعه تغییر پیدا کرده و میزان تحصیلات بالا رفته، جامعه به درون دولت در قالب کارشناسان و مدیران پایه چکه میکند.
در واقع دولت بخشهایی دارد که نمیتواند حتی آنها را مدیریت کند؛ چون آنها فکرهای علمی دارند و با جامعه کار میکنند. در نتیجه شما سازگاری ایرانی را با کنشگری مرزی شاهد هستید.
اما به سومین خصیصه یعنی روح اعتراضی هم اشاره کنم. اتفاقات مربوط به مهسا مصداق این خصیصه مدنی در ایران است. جامعه در مقابل گشت ارشاد، در مقابل بیاحترامی یک پلیس یا شبهپلیس به خودش اعتراض مدنی میکند.اتفاقی برای دختری از لایههای پایین طبقه متوسط و غیرتهرانی رخ میدهد، اعتراضی شکل میگیرد و مشکلات فروخورده اجتماعی سر باز میکند.در این جنبش هم خصیصه اعتراضی در ایران وجود دارد که توضیح دادم.
ادامه در صفحه ۳
هر جامعهای که ساختارهایش تثبیت یافته است و هوشمندی در داخل ساختارهایشان تعبیه شده؛ یعنی سیستم هوشمند است و نیاز حاد به عاملان هوشمند ندارد. عاملان متوسط در آن جامعه زندگی میکنند؛ ولی چون سیستم هوشمند است و ساختارها هوشمند است، جامعه مسیر خودش را طی میکند؛ اما در جوامعی که هنوز هوش در ساختارها تعبیه نشده و سیستمهای اجرایی گاه نهتنها هوشمند نیستند؛ بلکه غیرهوشمند هستند، در این سیستمها ما به انسانهای هوشمند بیشتری نیاز داریم.
اینجاست که کنشگری و عمل هوشمندانه مهم میشود. شاید در جوامع کلاسیک که توسعه پیدا کرده و زیرساختهایی دارد، ساختارها تا حدی جامعه را پیش میبرد؛ ولی در جوامعی مثل ایران که ساختارها به دلایل مختلف نتوانسته بسط چندانی پیدا کنند و سیستمها خیلی هوشمند نیستند، اینجا انسانهای هوشمند نیاز است.
تاریخ هم به ما نشان میدهد که کنشگران هوشمند در تاریخ ایران چقدر مؤثر بودهاند و چه ابتکاراتی داشتند. این نوآوریها بخشی از بنبستهای اجتماعی را میگشود و فرصتهایی برای جامعه ایجاد میکرد. معتقدم که جامعه ایران براساس سه ویژگی که پیشتر گفتم، این سه مسیر را طی کرده است.
یک مسیر همان سیکل تمرکزگرایی و خشونت است. تا زمانی که در ایران مشارکت کم است، گزارشدهی به جامعه وجود ندارد، گردش قدرت وجود ندارد و... جامعه آبستن سیکل حوادث است و این میتواند جامعه را تبدیل به یک جامعه خطر (Risk Society) کند؛ جامعهای در تعلیق و در خطر. در این شرایط جامعه آبستن شکلهایی از خشونت است که میتواند تمامیت ارضی و کل زندگی را تارومار کند و حتی به نوعی خودویرانگری برسد. این یکی از ترسهایی است که ما درباره جامعه امروز داریم.
یکی دیگر از ویژگیهایی که پیشتر ذکر کردم، سازگاری ایرانی بود. مردم ایران در طول تاریخ به دلیل افتوخیزهای تاریخی به این نتیجه رسیدهاند که باید مقداری هوشمندانه عمل کنند. همچنین صور خیال مردم بسیار وسیع است. اصلا ایرانیها به دلیل حافظه فرهنگی و تجربه تاریخیشان یاد گرفتهاند که وسیعتر فکر کنند. اگر از این راه نشد، به راه دیگری بروند و این نشانه وسعت صور خیال در ایران است. من در نظریه کنشگری مرزی این مبحث را طرح کردهام و بسط دادهام. کنشگران ایرانی گاهی میدیدند که هزینه کنشگریهای مدنی خیلی بالاست، دولت یا به دلیل منابع درآمدی یا مسائل دیگر بزرگ است و بر همه چیز احاطه دارد و عرصههای مدنی را محدود میکند، در نتیجه با آن صور خیال وسیع، شکلهای دیگری از کنش را داشتند. یکی از انواع این کنشها، کنش مرزی است؛ یعنی بین ایوان جامعه و دیوان دولت تردد میکنند؛ یعنی کنشگران بین جامعه و دولت با ترددی که دارند، سعی میکنند بخشی از مطالبات جامعه را درون دولت تبدیل به بستههای سیاستی کنند؛ اما من اصلا از این روایت نخبهگرای کنشگر مرزی هم عبور میکنم؛ چون نظریه کنشگر مرزی یک روایت غیرنخبهگرا هم دارد که اتفاقا من مایل هستم بیشتر آن روایت غیرنخبهگرا را توضیح دهم. روایت غیرنخبهگرا یعنی بهعنوان مثال ما تصمیم میگیریم که یک انجیاو برای کودکان کار داشته باشیم؛ اما برای پیشبرد امور باید با نهادهای رسمی مرتبط مثل وزارت کار و مدیران و کارشناسان آن هم تعامل داشته باشیم تا شاید بتوانیم تغییراتی در برخی آییننامهها و مقررات ایجاد کنیم تا شرایط کودکان کار را دستخوش تغییر کند و این کودکان از کودکان کار تبدیل شوند به کودکانی که کودکی کنند و حقوق اجتماعیشان تأمین شود. اینجا ما مشغول کنشگری مرزی هستیم. در واقع ما یک کنشگر اجتماعی منتقد و آزاد هستیم؛ اما همراه با گروهمان با لایههای مختلف دولت ارتباط میگیریم تا اهدافمان را پیش ببریم. اتفاقا آنجا هم میبینیم کسانی با ما همزبان هستند؛ چراکه جامعه تحصیلکرده است، زبان علمی دارد و متوجه است که این روزها زبان ایدئولوژیک خیلی کار نمیکند. این گروه سعی میکنند فرصتهایی برای جامعه ایجاد کنند. در واقع دولت هم یکپارچه نیست. جامعه تغییر پیدا کرده و میزان تحصیلات بالا رفته، جامعه به درون دولت در قالب کارشناسان و مدیران پایه چکه میکند.
در واقع دولت بخشهایی دارد که نمیتواند حتی آنها را مدیریت کند؛ چون آنها فکرهای علمی دارند و با جامعه کار میکنند. در نتیجه شما سازگاری ایرانی را با کنشگری مرزی شاهد هستید.
اما به سومین خصیصه یعنی روح اعتراضی هم اشاره کنم. اتفاقات مربوط به مهسا مصداق این خصیصه مدنی در ایران است. جامعه در مقابل گشت ارشاد، در مقابل بیاحترامی یک پلیس یا شبهپلیس به خودش اعتراض مدنی میکند.اتفاقی برای دختری از لایههای پایین طبقه متوسط و غیرتهرانی رخ میدهد، اعتراضی شکل میگیرد و مشکلات فروخورده اجتماعی سر باز میکند.در این جنبش هم خصیصه اعتراضی در ایران وجود دارد که توضیح دادم.
ادامه در صفحه ۳
ادامه از صفحه ۲
از سوی دیگر آن صور خیال ایرانی و آن روح سازگاری دیده میشود! کمااینکه زندگی آشتی ضدهاست. ما حتی ادبیاتمان هم پراز تناقضها است، همانطور که در مَثَل «در نومیدی بسی امید است» میبینیم. اساسا زندگی آشتی ضدهاست. شما نمیتوانید با منطق و تئوریهای ریاضی این موضوع را اثبات کنید؛ ولی در مَثَلهای ما وجود دارد.
درنتیجه چه در دوره اعتراض و چه در دورههای پسااعتراض، کنشگری هوشمندانه میتواند متنوع باشد؛ یعنی متوقف و متجزم به یک صورت از کنش نباشد. سینرژی و همافزایی انواع کنشگری میتواند مؤثر باشد؛ یعنی کنشگری و حق شهروندی نباید تنها منحصر به خیابان باشد. یکی از ویژگیهای جامعه ایران «دو کوهانه» است. جامعه ما جامعه دوقطبی است؛ چه دوست داشته باشیم، چه دوست نداشته باشیم؛ یعنی بخشی از جامعه به دلیل تحصیلات، ارتباطات و گاهی تفاوتهای فردی، نوع تربیت خانوادگی، دوستان و... تحولخواه است؛ ولی بخشی دیگر مطالبات متفاوتی دارد. این یک واقعیت است. ما نمیتوانیم بگوییم که همه برگردن حکومت است. نه؛ اینطور نیست. واقعا بخشی از فرهنگ جامعه به شکل تاریخی «مذهبی» است؛ یعنی بخشی از جامعه همچنان حامل آن دین تاریخی هستند. همچنین مناسکگرا هم هستند و برایشان زیارت، مناسک و مثلا شبهای محرم، شربتخوردن، احساندادن، در دسته عزاداری واردشدن و سینهزدن و... یک هویت، ذوق، ذائقه، احساس و عقیده و باور است. اینها بخشی از جامعه هستند.
چندی پیش در جلسهای که «انجیاو»ها تشکیل داده بودند، سخنرانی داشتم. دختر یکی از پایهگذاران یکی از «انجیاو»ها که فردی واقعا مذهبی است، بدون حجاب آمده بود. گویا پدر چندباری از دخترش خواسته که با شکل و شمایل دیگری به این نشست بیاید؛ اما دختر نپذیرفته و در نهایت پدر و دختر به یک توافق اخلاقی با یکدیگر رسیدهاند؛ چون پدر هم دیگر پدرسالار گذشته نیست. همین موضوع در میهمانیهای خانوادگی ایرانیها هم دیده میشود. مردمان مذهبی با کسانی که شکل دیگری زندگی میکنند، کنار هم وقت میگذرانند، میخندند و رفتوآمد دارند و در خانوادهها شاهد این تکثر هستیم. بنابراین اگر جامعه را به حال خودشان بگذاریم، افراد با یکدیگر زندگی میکنند. به نظر من در جامعه ایرانی بلوغی وجود دارد که میتواند توسعه پیدا کند تا مثلا روسرینداشتن کسی،اهانت به کسانی باشد که روسری دارند. بهطور کلی در جامعه ایران استعداد خوگرفتن به زیست متکثر وجود دارد، ولی متأسفانه سیستمهای رسمی میخواهند از این دوکوهانگی جامعه استفاده نادرست کنند. در چنین جامعهای، به هوشمندی مدنی و اعتراضات هوشمندانه و بهبلوغرسیده نیاز داریم. در این مسیر، هم باید صور خیالمان وسیع باشد و هم عرصههای متنوع کنشگری را هیچوقت فراموش نکنیم. عرصههای مختلف میتوانند جایگزین هم بشوند و همافزایی داشته باشند و به هم کمک کنند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
از سوی دیگر آن صور خیال ایرانی و آن روح سازگاری دیده میشود! کمااینکه زندگی آشتی ضدهاست. ما حتی ادبیاتمان هم پراز تناقضها است، همانطور که در مَثَل «در نومیدی بسی امید است» میبینیم. اساسا زندگی آشتی ضدهاست. شما نمیتوانید با منطق و تئوریهای ریاضی این موضوع را اثبات کنید؛ ولی در مَثَلهای ما وجود دارد.
درنتیجه چه در دوره اعتراض و چه در دورههای پسااعتراض، کنشگری هوشمندانه میتواند متنوع باشد؛ یعنی متوقف و متجزم به یک صورت از کنش نباشد. سینرژی و همافزایی انواع کنشگری میتواند مؤثر باشد؛ یعنی کنشگری و حق شهروندی نباید تنها منحصر به خیابان باشد. یکی از ویژگیهای جامعه ایران «دو کوهانه» است. جامعه ما جامعه دوقطبی است؛ چه دوست داشته باشیم، چه دوست نداشته باشیم؛ یعنی بخشی از جامعه به دلیل تحصیلات، ارتباطات و گاهی تفاوتهای فردی، نوع تربیت خانوادگی، دوستان و... تحولخواه است؛ ولی بخشی دیگر مطالبات متفاوتی دارد. این یک واقعیت است. ما نمیتوانیم بگوییم که همه برگردن حکومت است. نه؛ اینطور نیست. واقعا بخشی از فرهنگ جامعه به شکل تاریخی «مذهبی» است؛ یعنی بخشی از جامعه همچنان حامل آن دین تاریخی هستند. همچنین مناسکگرا هم هستند و برایشان زیارت، مناسک و مثلا شبهای محرم، شربتخوردن، احساندادن، در دسته عزاداری واردشدن و سینهزدن و... یک هویت، ذوق، ذائقه، احساس و عقیده و باور است. اینها بخشی از جامعه هستند.
چندی پیش در جلسهای که «انجیاو»ها تشکیل داده بودند، سخنرانی داشتم. دختر یکی از پایهگذاران یکی از «انجیاو»ها که فردی واقعا مذهبی است، بدون حجاب آمده بود. گویا پدر چندباری از دخترش خواسته که با شکل و شمایل دیگری به این نشست بیاید؛ اما دختر نپذیرفته و در نهایت پدر و دختر به یک توافق اخلاقی با یکدیگر رسیدهاند؛ چون پدر هم دیگر پدرسالار گذشته نیست. همین موضوع در میهمانیهای خانوادگی ایرانیها هم دیده میشود. مردمان مذهبی با کسانی که شکل دیگری زندگی میکنند، کنار هم وقت میگذرانند، میخندند و رفتوآمد دارند و در خانوادهها شاهد این تکثر هستیم. بنابراین اگر جامعه را به حال خودشان بگذاریم، افراد با یکدیگر زندگی میکنند. به نظر من در جامعه ایرانی بلوغی وجود دارد که میتواند توسعه پیدا کند تا مثلا روسرینداشتن کسی،اهانت به کسانی باشد که روسری دارند. بهطور کلی در جامعه ایران استعداد خوگرفتن به زیست متکثر وجود دارد، ولی متأسفانه سیستمهای رسمی میخواهند از این دوکوهانگی جامعه استفاده نادرست کنند. در چنین جامعهای، به هوشمندی مدنی و اعتراضات هوشمندانه و بهبلوغرسیده نیاز داریم. در این مسیر، هم باید صور خیالمان وسیع باشد و هم عرصههای متنوع کنشگری را هیچوقت فراموش نکنیم. عرصههای مختلف میتوانند جایگزین هم بشوند و همافزایی داشته باشند و به هم کمک کنند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
17ابله,نویسنده فئودور داستایوفسکی,مترجم سروش حبیبی,گوینده آرمان…
@behtarinhayesoti
💠 #ادبیات_جهان
📚 ابله (۱۷)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
📚 ابله (۱۷)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
من متوجه شدم...
که در اعماق نفرت درونم ..
عشقی بی پایان وجود دارد ...
من متوجه شدم ..
که، در انتهای گریه درونم ..
لبخندی بیمانند وجود دارد ...
من متوجه شدم ...
که، در پیچیدهترین آشوبهای درونم ..
آرامشی عمیق وجود دارد ...
من متوجه شدم ...
که، در اعماق زمستان درونم ...
تابستانی دلپذیر وجود دارد ...
و اینها به من شادی میدهند ..!
و به همین دلیل است ...
که برایم مهم نیست..
دنیا با بیرحمی بر من فشار بیاورد ..
زیرا که در درونم چیزی قویتر ..
با آن مقابله میکند..!
#آلبر_کامو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
من متوجه شدم...
که در اعماق نفرت درونم ..
عشقی بی پایان وجود دارد ...
من متوجه شدم ..
که، در انتهای گریه درونم ..
لبخندی بیمانند وجود دارد ...
من متوجه شدم ...
که، در پیچیدهترین آشوبهای درونم ..
آرامشی عمیق وجود دارد ...
من متوجه شدم ...
که، در اعماق زمستان درونم ...
تابستانی دلپذیر وجود دارد ...
و اینها به من شادی میدهند ..!
و به همین دلیل است ...
که برایم مهم نیست..
دنیا با بیرحمی بر من فشار بیاورد ..
زیرا که در درونم چیزی قویتر ..
با آن مقابله میکند..!
#آلبر_کامو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #نگاه
🔺سخنرانی ویلیام فاکنر،
در جمع فارغالتحصیلان دانشگاه آکسفورد:
📌آنچه امروز تهدیدمان میکند ترس است، نه بمب و نه ترس از آن، چون بمب اگر بر آکسفورو فرود آید، تنها کاری که میتواند بکند، کشتن ماست که هیچ است، چون با اینکار خود را محروم میکند....
📌خطر ما نیروهایی است که میخواهند از ترس آدمی استفاده کنند تا فردیت او و روحش را بگیرند و او را تقلیل دهند به توده ای ناتوان از تفکر به واسطه ترس و رشوه!.. این چیزی است که باید در برابرش مقاومت کنیم.
📌پس هرگز نترسید. نترسید که صدایتان را برای صداقت و حقیقت و شفقت در برابر ستم و دروغ و آزمندی بالا ببرید!...
📌در یک نسل همه ناپلئون ها و هیتلرها و سزارها و موسولینی ها و استالین ها و دیگر ظالمانی که قدرت و آگراندیسمان میخواهند و سیاستمداران ساده و ابن الوقتها، جاهل و ترسو هستند و آنها بیشتر از مردم میترسند!
📌ستمگرانی که همواره از ترس انسانها و از آزمندیش برای به بردگی کشاندنشان سوءاستفاده کردهاند و یا امیدوارند که استفاده بکنند، از چهره زمین محو خواهند شد!
ویلیام فاکنر، نویسنده و شاعر آمریکایی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺سخنرانی ویلیام فاکنر،
در جمع فارغالتحصیلان دانشگاه آکسفورد:
📌آنچه امروز تهدیدمان میکند ترس است، نه بمب و نه ترس از آن، چون بمب اگر بر آکسفورو فرود آید، تنها کاری که میتواند بکند، کشتن ماست که هیچ است، چون با اینکار خود را محروم میکند....
📌خطر ما نیروهایی است که میخواهند از ترس آدمی استفاده کنند تا فردیت او و روحش را بگیرند و او را تقلیل دهند به توده ای ناتوان از تفکر به واسطه ترس و رشوه!.. این چیزی است که باید در برابرش مقاومت کنیم.
📌پس هرگز نترسید. نترسید که صدایتان را برای صداقت و حقیقت و شفقت در برابر ستم و دروغ و آزمندی بالا ببرید!...
📌در یک نسل همه ناپلئون ها و هیتلرها و سزارها و موسولینی ها و استالین ها و دیگر ظالمانی که قدرت و آگراندیسمان میخواهند و سیاستمداران ساده و ابن الوقتها، جاهل و ترسو هستند و آنها بیشتر از مردم میترسند!
📌ستمگرانی که همواره از ترس انسانها و از آزمندیش برای به بردگی کشاندنشان سوءاستفاده کردهاند و یا امیدوارند که استفاده بکنند، از چهره زمین محو خواهند شد!
ویلیام فاکنر، نویسنده و شاعر آمریکایی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #خبر
🔺وزیر کار: اجرای قانون افزایش سن بازنشستگی از سال ۱۴۰۵ آغاز میشود
🔹علت اصلی افزایش سن بازنشستگی این است که میانگین نرخ امید به زندگی افزایش یافته و بههمین دلیل ضریب پشتیبانی صندوقهای بازنشستگی کاهش یافته و پیشنهاد دولت این بود در طول برنامه برای کارکنان به ازای هر سال ۳ ماه افزایش یابد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺وزیر کار: اجرای قانون افزایش سن بازنشستگی از سال ۱۴۰۵ آغاز میشود
🔹علت اصلی افزایش سن بازنشستگی این است که میانگین نرخ امید به زندگی افزایش یافته و بههمین دلیل ضریب پشتیبانی صندوقهای بازنشستگی کاهش یافته و پیشنهاد دولت این بود در طول برنامه برای کارکنان به ازای هر سال ۳ ماه افزایش یابد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
💠 #خبر
🔺سه مطالبه اصلی بازنشستگان از زبان یکی از فعالان در سالن وزارت کار در تجمع روز گذشته.
۱- اجرای ماده ۶۴ قانون مدیریت خدمات کشوری در موضوع تسری هرگونه افزایش حقوق شاغلان به بازنشستگان(همترازی).
۲- اجرای ماده ۸۵ ق م خ ک در موضوع بیمه درمانی کارآمد.
۳- اجرای ماده ۱۲۵ ق م خ ک مبنی بر افزایش سنواتی حقوق بر طبق نرخ واقعی تورم که از طرف بانک مرکزی اعلام میشود.
پ.ن: از این واضحتر ممکنه بتوان خواستههایی رو مطرح کرد؟
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺سه مطالبه اصلی بازنشستگان از زبان یکی از فعالان در سالن وزارت کار در تجمع روز گذشته.
۱- اجرای ماده ۶۴ قانون مدیریت خدمات کشوری در موضوع تسری هرگونه افزایش حقوق شاغلان به بازنشستگان(همترازی).
۲- اجرای ماده ۸۵ ق م خ ک در موضوع بیمه درمانی کارآمد.
۳- اجرای ماده ۱۲۵ ق م خ ک مبنی بر افزایش سنواتی حقوق بر طبق نرخ واقعی تورم که از طرف بانک مرکزی اعلام میشود.
پ.ن: از این واضحتر ممکنه بتوان خواستههایی رو مطرح کرد؟
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Forwarded from کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
💠 #خبر
🔺سه مطالبه اصلی بازنشستگان از زبان یکی از فعالان در سالن وزارت کار در تجمع روز گذشته.
۱- اجرای ماده ۶۴ قانون مدیریت خدمات کشوری در موضوع تسری هرگونه افزایش حقوق شاغلان به بازنشستگان(همترازی).
۲- اجرای ماده ۸۵ ق م خ ک در موضوع بیمه درمانی کارآمد.
۳- اجرای ماده ۱۲۵ ق م خ ک مبنی بر افزایش سنواتی حقوق بر طبق نرخ واقعی تورم که از طرف بانک مرکزی اعلام میشود.
پ.ن: از این واضحتر ممکنه بتوان خواستههایی رو مطرح کرد؟
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺سه مطالبه اصلی بازنشستگان از زبان یکی از فعالان در سالن وزارت کار در تجمع روز گذشته.
۱- اجرای ماده ۶۴ قانون مدیریت خدمات کشوری در موضوع تسری هرگونه افزایش حقوق شاغلان به بازنشستگان(همترازی).
۲- اجرای ماده ۸۵ ق م خ ک در موضوع بیمه درمانی کارآمد.
۳- اجرای ماده ۱۲۵ ق م خ ک مبنی بر افزایش سنواتی حقوق بر طبق نرخ واقعی تورم که از طرف بانک مرکزی اعلام میشود.
پ.ن: از این واضحتر ممکنه بتوان خواستههایی رو مطرح کرد؟
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #تاریخچه_آموزش_پرورش_نوین_ایران
🔺 درباره انجمن معارف۲ (۱۳۲۰-۱۳۱۵ق)
( جایگاه و نقش برخی از اعضای موثر انجمن معارف در ادوار فعالیت انجمن)
۱. میرزا محمود خان علامیر احتشام السلطنه (۱۲۷۹ - ۱۳۵۴ق)
یکی از مورخین معاصر از امین الدوله، حاجی میرزا یحیی دولت آبادی، احتشامالسلطنه و امین الضرب به عنوان چهار فرد اثرگذار در انجمن معارف نام برده است (رائین، ۱۳۵۵). به نظر میرسد در این میان، نقش احتشامالسلطنه در جایگاه رئیس انجمن از اهمیت بیشتری برخوردار بود. شایان توجه اینکه اکثر منابع، ایجاد انجمن معارف و تاسیس مدارس را به احتشامالسلطنه و به اهتمام امینالدوله نسبت میدهند. به این ترتیب که احتشامالسلطنه به اتفاق سید کریم خان فیروزکوهی تصمیم گرفتند با فراخوان یک گروه ۵۰ نفره جهت انتخاب بهترین روش ترویج آموزش و سوادآموزی در ایران، اقدام کنند که مذاکرات پیرو آن منجر به تاسیس انجمن شد. بعد از اتخاذ این تصمیم احتشامالسلطنه نامهای به امینالدوله صدراعظم نوشت و او وعده حمایت داد.
به دنبال این مقدمات اولین جلسه انجمن با شرکت جعفرقلی خان نیرالملک وزیر علوم، میرزا محمود خان مفتاح الملک، میرزا محمودخان احتشام السلطنه علی خان ناظم العلوم، مهدی خان ممتحنالدوله، میرزا عباسخان مهندسباشی و یحیی دولتآبادی در ۱۳۱۵ق. تشکیل شد. نقل است وقتی احتشام السلطنه در جلسه نخست انجمن با میرزا یحیی دولت آبادی آشنا شد، از این فرصت برای مشاوره و همکاری برای گسترش معارف بهره برد. به طوری که روابط آنها تا مدتها -حتی پس از دوران مجلس اول- ادامه یافت.
نکته درخور توجه اینکه احتشام السلطنه تاکید ویژهای بر استقلال و جدایی انجمن معارف از وزارت علوم تحت وزارت جعفر قلیخان نیرالملک داشت و تا زمانی هم که وی ریاست انجمن را بر عهده داشت، استقلال آن را حفظ کرد. از همین جا نیز نقطه عزیمت اختلافات احتشام السلطنه با نیرالملک در انجمن رقم خورد. پیش از آن بنا به پیشنهاد امین الدوله صدراعظم نام نیرالملک به اعضای انجمن اضافه شده بود. اما واقعیت اینکه احتشام السلطنه حاضر نبود وزیر علوم را در جمع انجمن معارف عضویت دهد، دلیلش هم ناکارآمدی نیرالملک در وزارت علوم بود: «در حقیقت ایراد واقعی من بر وزارت علوم است که به تکالیف حقیقی خود عمل نکرده و نمیکند و عمر اطفال ایرانی را هدر میدهد». به گفته دولت آبادی، هدف اصلی احتشام السلطنه این بود که انجمن را از تحت نظارت دولت دور نگه دارد. بر این اساس از همان ابتدای فعالیت انجمن معارف اقتدار احتشام السلطنه به عنوان رئیس انجمن از سوی نیرالملک در سمت وزیر علوم با چالش روبرو شد. بر این اساس، اگرچه اقدامات انجمن معارف و رئیس آن، احتشام السلطنه، باعث توسعه و ارائه خدمات بیشتری برای آحاد ملت گردید، اما -با توجه به اختلافات داخلی بین اعضا- این تکاپوها، امیدها و برنامههای بانیان انجمن را چنانکه باید برآورده نساخت.
۲. میرزا علیخان امینالدوله (۱۲۵۹ - ۱۳۲۲
ق)
به استناد اکثر منابع عصر مظفری امینالدوله از زمره صدراعظمهای فرهنگدوست و معارف پرور آن دوره تلقی میشود. گفته میشود که وی شیفته نظرات نو و طرفدار اندیشههای سید جمالالدین اسدآبادی، میرزا حسینخان سپهسالار، حاج شیخ هادی نجمآبادی و سید محمد طباطبایی بود. امین الدوله با ورود به مشاغل درباری به سرعت پلههای ترقی را طی و در دورهای که حاکم ایالت آذربایجان بود از رشدیه و مدارس وی در تبریز حمایت کرد. همچنین هنگامی که به تهران فراخوانده شد و به مقام رئیس الوزرایی منصوب گردید، رشدیه را برای تاسیس مدارس نوین به تهران دعوت کرد و تحت حمایت خود قرار داد. اگرچه مجموع دوره رئیسالوزرایی و صدارت وی کوتاه بود (یک سال و دو ماه) ولی در همین مدت کوتاه باعث تحول و شکوفایی در امر مدارس، معارف و مطبوعات کشور شد. به هر حال امین الدوله به عنوان صدراعظم و به خاطر علایق شخصی به فعالیتهای انجمن موثرترین چهره دولتی حامی انجمن باقی ماند. البته مخالفان امین الدوله حمایت وی از اصلاحات آموزشی و تاسیس مدارس جدید را پوششی در جهت آگاه کردن عوام از اصول تفکر اروپایی درباره آزادی معرفی میکردند. بنابر استدلال آنها مدارس جدید مروج حقوق مدنی و مشروطیت بوده و سرانجام بنیان سلطنت ایران را واژگون میساخت. از آنجا که بر اثر گسترش مدارس جدید، طلاب مدارس دینی کار خود را به عنوان معلم خصوصی در مکتبخانهها و منازل از دست میدادند و همچنین برخی علما نیز به خاطر بروز اختلاف بین خودشان -که از همکاری امینالدوله با علمای دیگری نظیر شیخ هادی نجمآبادی- ناشی میشد، بهشدت خشمگین بودند. بدین ترتیب، مخالفان علیه اصلاحات امین الدوله بسیج شده و موفق شدند مظفرالدین شاه را بر آن دارند که او را از مقام صدراعظمی برکنار کند.
📝 ادامه دارد...
#تاریخچه_آموزش_پرورش_نوین_ایران
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 درباره انجمن معارف۲ (۱۳۲۰-۱۳۱۵ق)
( جایگاه و نقش برخی از اعضای موثر انجمن معارف در ادوار فعالیت انجمن)
۱. میرزا محمود خان علامیر احتشام السلطنه (۱۲۷۹ - ۱۳۵۴ق)
یکی از مورخین معاصر از امین الدوله، حاجی میرزا یحیی دولت آبادی، احتشامالسلطنه و امین الضرب به عنوان چهار فرد اثرگذار در انجمن معارف نام برده است (رائین، ۱۳۵۵). به نظر میرسد در این میان، نقش احتشامالسلطنه در جایگاه رئیس انجمن از اهمیت بیشتری برخوردار بود. شایان توجه اینکه اکثر منابع، ایجاد انجمن معارف و تاسیس مدارس را به احتشامالسلطنه و به اهتمام امینالدوله نسبت میدهند. به این ترتیب که احتشامالسلطنه به اتفاق سید کریم خان فیروزکوهی تصمیم گرفتند با فراخوان یک گروه ۵۰ نفره جهت انتخاب بهترین روش ترویج آموزش و سوادآموزی در ایران، اقدام کنند که مذاکرات پیرو آن منجر به تاسیس انجمن شد. بعد از اتخاذ این تصمیم احتشامالسلطنه نامهای به امینالدوله صدراعظم نوشت و او وعده حمایت داد.
به دنبال این مقدمات اولین جلسه انجمن با شرکت جعفرقلی خان نیرالملک وزیر علوم، میرزا محمود خان مفتاح الملک، میرزا محمودخان احتشام السلطنه علی خان ناظم العلوم، مهدی خان ممتحنالدوله، میرزا عباسخان مهندسباشی و یحیی دولتآبادی در ۱۳۱۵ق. تشکیل شد. نقل است وقتی احتشام السلطنه در جلسه نخست انجمن با میرزا یحیی دولت آبادی آشنا شد، از این فرصت برای مشاوره و همکاری برای گسترش معارف بهره برد. به طوری که روابط آنها تا مدتها -حتی پس از دوران مجلس اول- ادامه یافت.
نکته درخور توجه اینکه احتشام السلطنه تاکید ویژهای بر استقلال و جدایی انجمن معارف از وزارت علوم تحت وزارت جعفر قلیخان نیرالملک داشت و تا زمانی هم که وی ریاست انجمن را بر عهده داشت، استقلال آن را حفظ کرد. از همین جا نیز نقطه عزیمت اختلافات احتشام السلطنه با نیرالملک در انجمن رقم خورد. پیش از آن بنا به پیشنهاد امین الدوله صدراعظم نام نیرالملک به اعضای انجمن اضافه شده بود. اما واقعیت اینکه احتشام السلطنه حاضر نبود وزیر علوم را در جمع انجمن معارف عضویت دهد، دلیلش هم ناکارآمدی نیرالملک در وزارت علوم بود: «در حقیقت ایراد واقعی من بر وزارت علوم است که به تکالیف حقیقی خود عمل نکرده و نمیکند و عمر اطفال ایرانی را هدر میدهد». به گفته دولت آبادی، هدف اصلی احتشام السلطنه این بود که انجمن را از تحت نظارت دولت دور نگه دارد. بر این اساس از همان ابتدای فعالیت انجمن معارف اقتدار احتشام السلطنه به عنوان رئیس انجمن از سوی نیرالملک در سمت وزیر علوم با چالش روبرو شد. بر این اساس، اگرچه اقدامات انجمن معارف و رئیس آن، احتشام السلطنه، باعث توسعه و ارائه خدمات بیشتری برای آحاد ملت گردید، اما -با توجه به اختلافات داخلی بین اعضا- این تکاپوها، امیدها و برنامههای بانیان انجمن را چنانکه باید برآورده نساخت.
۲. میرزا علیخان امینالدوله (۱۲۵۹ - ۱۳۲۲
ق)
به استناد اکثر منابع عصر مظفری امینالدوله از زمره صدراعظمهای فرهنگدوست و معارف پرور آن دوره تلقی میشود. گفته میشود که وی شیفته نظرات نو و طرفدار اندیشههای سید جمالالدین اسدآبادی، میرزا حسینخان سپهسالار، حاج شیخ هادی نجمآبادی و سید محمد طباطبایی بود. امین الدوله با ورود به مشاغل درباری به سرعت پلههای ترقی را طی و در دورهای که حاکم ایالت آذربایجان بود از رشدیه و مدارس وی در تبریز حمایت کرد. همچنین هنگامی که به تهران فراخوانده شد و به مقام رئیس الوزرایی منصوب گردید، رشدیه را برای تاسیس مدارس نوین به تهران دعوت کرد و تحت حمایت خود قرار داد. اگرچه مجموع دوره رئیسالوزرایی و صدارت وی کوتاه بود (یک سال و دو ماه) ولی در همین مدت کوتاه باعث تحول و شکوفایی در امر مدارس، معارف و مطبوعات کشور شد. به هر حال امین الدوله به عنوان صدراعظم و به خاطر علایق شخصی به فعالیتهای انجمن موثرترین چهره دولتی حامی انجمن باقی ماند. البته مخالفان امین الدوله حمایت وی از اصلاحات آموزشی و تاسیس مدارس جدید را پوششی در جهت آگاه کردن عوام از اصول تفکر اروپایی درباره آزادی معرفی میکردند. بنابر استدلال آنها مدارس جدید مروج حقوق مدنی و مشروطیت بوده و سرانجام بنیان سلطنت ایران را واژگون میساخت. از آنجا که بر اثر گسترش مدارس جدید، طلاب مدارس دینی کار خود را به عنوان معلم خصوصی در مکتبخانهها و منازل از دست میدادند و همچنین برخی علما نیز به خاطر بروز اختلاف بین خودشان -که از همکاری امینالدوله با علمای دیگری نظیر شیخ هادی نجمآبادی- ناشی میشد، بهشدت خشمگین بودند. بدین ترتیب، مخالفان علیه اصلاحات امین الدوله بسیج شده و موفق شدند مظفرالدین شاه را بر آن دارند که او را از مقام صدراعظمی برکنار کند.
📝 ادامه دارد...
#تاریخچه_آموزش_پرورش_نوین_ایران
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یاد
▪️پروانه اسکندری (فروهر) قربانی قتلهای زنجیرهای
پروانه اسکندری (پروانه فروهر)🥀
(۲۹ اسفند ۱۳۱۷ – ۱ آذر ۱۳۷۷)
يك روز، شايد يك روز
كه آفتاب گيسوی نقره ای
دماوند پير را نوازش مىكند
در يك غريو تندر بارانی
در يك نسيم نوازشگر بهار
يك روز، شايد همراه پرواز
پرستوی عاشقی
واژه ی لبخند
به سرزمين سوخته ی من باز گردد
اميد، كوبه ی در را بفشارد
و سپيدی
جای تمامی اين سياهی ها را پر كند
آن روز بر مردگان نيز
سياه نخواهم پوشيد
حتی بر عزيزترينشان
#پروانه_اسکندری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️پروانه اسکندری (فروهر) قربانی قتلهای زنجیرهای
پروانه اسکندری (پروانه فروهر)🥀
(۲۹ اسفند ۱۳۱۷ – ۱ آذر ۱۳۷۷)
يك روز، شايد يك روز
كه آفتاب گيسوی نقره ای
دماوند پير را نوازش مىكند
در يك غريو تندر بارانی
در يك نسيم نوازشگر بهار
يك روز، شايد همراه پرواز
پرستوی عاشقی
واژه ی لبخند
به سرزمين سوخته ی من باز گردد
اميد، كوبه ی در را بفشارد
و سپيدی
جای تمامی اين سياهی ها را پر كند
آن روز بر مردگان نيز
سياه نخواهم پوشيد
حتی بر عزيزترينشان
#پروانه_اسکندری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
18ابله,نویسنده فئودور داستایوفسکی,مترجم سروش حبیبی,گوینده آرمان…
@behtarinhayesoti
💠 #ادبیات_جهان
📚 ابله (۱۸)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
📚 ابله (۱۸)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
می خواهم دریایی نقاشی کنم
رنگین کمانی
اما نمی توانم.
تلاش می کنم جزیره ای را کشف کنم
که درختانش، به جرم مزدوری
به دار آویخته نمی شوند
و شاپرک هایش، به جرم سرودن شعر
محبوس نمی شوند
اما نمی توانم.
سعی می کنم اسبهایی را نقاشی کنم
که در دشتهای آزادی می تازند
اما نمی توانم.
می خواهم قایقی بکشم
که مرا با تو تا آخر دنیا ببرد
اما نمی توانم.
می خواهم وطنی اختراع کنم
که مرا به جرم دوست داشتن تو،
پنجاه ضربه تازیانه نزند
اما نمی توانم.
#سعاد_الصباح
به یاد #کیان_پیرفلک، قایقش و خدای رنگین کمان 🌈
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
می خواهم دریایی نقاشی کنم
رنگین کمانی
اما نمی توانم.
تلاش می کنم جزیره ای را کشف کنم
که درختانش، به جرم مزدوری
به دار آویخته نمی شوند
و شاپرک هایش، به جرم سرودن شعر
محبوس نمی شوند
اما نمی توانم.
سعی می کنم اسبهایی را نقاشی کنم
که در دشتهای آزادی می تازند
اما نمی توانم.
می خواهم قایقی بکشم
که مرا با تو تا آخر دنیا ببرد
اما نمی توانم.
می خواهم وطنی اختراع کنم
که مرا به جرم دوست داشتن تو،
پنجاه ضربه تازیانه نزند
اما نمی توانم.
#سعاد_الصباح
به یاد #کیان_پیرفلک، قایقش و خدای رنگین کمان 🌈
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #نگاه_کارشناس
🔺جَلّاسانِ گِردگو که همیشه در این نظام می مانند
✍ #محمد_فاضلی
واژههای طبّاخ، قصّاب و خبّاز را شنیدهاید، نام مشاغلاند، و کسانی هم هستند که بر وزن همین مشاغل میتوان آنها را «جَلّاس» نامید، اگرچه چنین واژهای وجود نداشته باشد.
این آدمها را حتماً میشناسید. این دسته – که هر یک از ما هم میتوانیم یکی از آنها باشیم – کارشان این است که از این جلسه به آن جلسه در حرکت هستند. اگر طبّاخ یعنی «بسیار طبخکننده»، «جَلّاس» نیز «بسیار نشیننده در جلسه است، بسیار جلوسکننده»
خصیصه بارز دستگاه اداری این مملکت انبوه جلسات است و «جَلّاسان» بوروکراتهایی هستند که در هر روز چندین جلسه شرکت میکنند.
تقصیر خودشان نیست، ساختار است که آنها را صبح تا شب دور میزهایی مینشاند تا فرسودهشان کند، تا فرصت نکنند چیزی بخوانند، فکر کنند و به کار و بارشان برسند. همه در جلسهاند.
«جَلّاسی» بیماری نظام اداری است. نظام اداری به دلیل ابهام در وظایف، کمبود دانشی که به مدیران جرأت تصمیمگیری بدهد، فقدان شفافیتی که اطلاعات را با سرعت و دقت به گردش درآورد و لازم نباشد در جلسه اطلاعات را رد و بدل کرد، و ساختار مستعد تخلف که مدیران را در معرض رسیدگی سازمانهای نظارتی قرار میدهد، به تدریج هر تصمیمی را مؤکول به جلسه میکند. اکثریت مدیران قادر به تصمیمگیری نیستند و بنابراین وقت گرانبها صرف جلوس در جلسات میشود و به تدریج «جَلّاسان» ظهور میکنند.
نظام اداری «جَلّاسپرور» به این حد نیز قناعت نمیکند. کثیری از «جَلّاسان» به تدریج خود را به خُلقی دیگر نیز میآرایند و آن «گِردگویی» است. «گِردگو» کسی است که ماهرانه درباره هر مسأله مهمی چنان سخن میگوید که نه سیخ بسوزد نه کباب. «گِردگو» میتواند چنان سخن بگوید که دل همه را به دست آورد، سخنش هیچ گوشهای ندارد و رئیس فعلی و رؤسای محتمل آتی را خرسند میسازد. گِردگو میتواند چنان سخن بگوید که هیچ مسئولیتی را متوجه اظهارنظرش نسازد.
«گِردگویان» طائفهای هستند که جز در مواردی که ناچار شوند، پای هیچ اظهارنظری را امضا نمیکنند تا مبادا امروز و فردایی گریبانش را بگیرند. این جماعت از مکتوب کردن بیزارند و ترجیح میدهند صدایشان در کنار صداهای همگان قرار گیرد و همواره مسئولیت تصمیمها میان همگان تقسیم شود. دیوار حاشا برای «جَلّاسان گِردگو» بلند است.
«گِردگویی» مهارتی است برای گفتن سخنانی که آنقدر گرد هستند که در هر زمینی میتوان آنها را غلطاند، و به هر زمان و مکانی میتوان آنها را قِل داد. گویِ گِرد را از هر زاویه که نگاه کنید، فرقی نمیکند، جهت خاصی ندارد.
«جَلّاسانِ گِردگو» محصول نظام اداریای هستند که بر سنت شفاهی بنا شده و گزارش کارشناسی مکتوب و امضاشده در آن جایگاهی ندارد. نظامی که در غوغای آمارهای متناقض همواره میتوان هر اظهارنظری را توجیه کرد. اکثریت آدمها در چنین سیستمی آخر و عاقبت حرفهایشان «جَلّاسی» و «گِردگویی» است؛ حرفهای که در آن میآموزند چگونه سی سال بمانند و کسی را نرنجانند؛ روی حرفی نایستند، و مسئولیت هیچ مخاطره حرفهای را نپذیرند.
«جَلّاسی» و «گِردگویی» بسیار به هم مرتبط هستند، زیرا گردگویان بسیاری را دیدهاید که چون جلسه تمام میشود و بیرون از اتاق جلسه، ایستاده در کنار شما سخن میگویند، حرفهایی میگویند که از خود میپرسید چرا اینها را همانجا داخل جلسه نگفت؟ گویی وقتی مینشینند و آنگاه که ایستادهاند، متفاوتاند. گِردگویی در این نظام اداری، راهی برای ماندن است. «جَلّاسان گِردگو» خود میمانند، بی هیچ صراحتی، سی سال یا بیشتر، اما سرمایههای بسیاری را به فنا میبرند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺جَلّاسانِ گِردگو که همیشه در این نظام می مانند
✍ #محمد_فاضلی
واژههای طبّاخ، قصّاب و خبّاز را شنیدهاید، نام مشاغلاند، و کسانی هم هستند که بر وزن همین مشاغل میتوان آنها را «جَلّاس» نامید، اگرچه چنین واژهای وجود نداشته باشد.
این آدمها را حتماً میشناسید. این دسته – که هر یک از ما هم میتوانیم یکی از آنها باشیم – کارشان این است که از این جلسه به آن جلسه در حرکت هستند. اگر طبّاخ یعنی «بسیار طبخکننده»، «جَلّاس» نیز «بسیار نشیننده در جلسه است، بسیار جلوسکننده»
خصیصه بارز دستگاه اداری این مملکت انبوه جلسات است و «جَلّاسان» بوروکراتهایی هستند که در هر روز چندین جلسه شرکت میکنند.
تقصیر خودشان نیست، ساختار است که آنها را صبح تا شب دور میزهایی مینشاند تا فرسودهشان کند، تا فرصت نکنند چیزی بخوانند، فکر کنند و به کار و بارشان برسند. همه در جلسهاند.
«جَلّاسی» بیماری نظام اداری است. نظام اداری به دلیل ابهام در وظایف، کمبود دانشی که به مدیران جرأت تصمیمگیری بدهد، فقدان شفافیتی که اطلاعات را با سرعت و دقت به گردش درآورد و لازم نباشد در جلسه اطلاعات را رد و بدل کرد، و ساختار مستعد تخلف که مدیران را در معرض رسیدگی سازمانهای نظارتی قرار میدهد، به تدریج هر تصمیمی را مؤکول به جلسه میکند. اکثریت مدیران قادر به تصمیمگیری نیستند و بنابراین وقت گرانبها صرف جلوس در جلسات میشود و به تدریج «جَلّاسان» ظهور میکنند.
نظام اداری «جَلّاسپرور» به این حد نیز قناعت نمیکند. کثیری از «جَلّاسان» به تدریج خود را به خُلقی دیگر نیز میآرایند و آن «گِردگویی» است. «گِردگو» کسی است که ماهرانه درباره هر مسأله مهمی چنان سخن میگوید که نه سیخ بسوزد نه کباب. «گِردگو» میتواند چنان سخن بگوید که دل همه را به دست آورد، سخنش هیچ گوشهای ندارد و رئیس فعلی و رؤسای محتمل آتی را خرسند میسازد. گِردگو میتواند چنان سخن بگوید که هیچ مسئولیتی را متوجه اظهارنظرش نسازد.
«گِردگویان» طائفهای هستند که جز در مواردی که ناچار شوند، پای هیچ اظهارنظری را امضا نمیکنند تا مبادا امروز و فردایی گریبانش را بگیرند. این جماعت از مکتوب کردن بیزارند و ترجیح میدهند صدایشان در کنار صداهای همگان قرار گیرد و همواره مسئولیت تصمیمها میان همگان تقسیم شود. دیوار حاشا برای «جَلّاسان گِردگو» بلند است.
«گِردگویی» مهارتی است برای گفتن سخنانی که آنقدر گرد هستند که در هر زمینی میتوان آنها را غلطاند، و به هر زمان و مکانی میتوان آنها را قِل داد. گویِ گِرد را از هر زاویه که نگاه کنید، فرقی نمیکند، جهت خاصی ندارد.
«جَلّاسانِ گِردگو» محصول نظام اداریای هستند که بر سنت شفاهی بنا شده و گزارش کارشناسی مکتوب و امضاشده در آن جایگاهی ندارد. نظامی که در غوغای آمارهای متناقض همواره میتوان هر اظهارنظری را توجیه کرد. اکثریت آدمها در چنین سیستمی آخر و عاقبت حرفهایشان «جَلّاسی» و «گِردگویی» است؛ حرفهای که در آن میآموزند چگونه سی سال بمانند و کسی را نرنجانند؛ روی حرفی نایستند، و مسئولیت هیچ مخاطره حرفهای را نپذیرند.
«جَلّاسی» و «گِردگویی» بسیار به هم مرتبط هستند، زیرا گردگویان بسیاری را دیدهاید که چون جلسه تمام میشود و بیرون از اتاق جلسه، ایستاده در کنار شما سخن میگویند، حرفهایی میگویند که از خود میپرسید چرا اینها را همانجا داخل جلسه نگفت؟ گویی وقتی مینشینند و آنگاه که ایستادهاند، متفاوتاند. گِردگویی در این نظام اداری، راهی برای ماندن است. «جَلّاسان گِردگو» خود میمانند، بی هیچ صراحتی، سی سال یا بیشتر، اما سرمایههای بسیاری را به فنا میبرند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #نگاه
🔺کسی حجاببانان مترو را گردن نمیگیرد
پریسا هاشمی، گزارشگر هممیهن به بررسی واکنشها نسبت به اظهارنظر وزیر کشور درباره حضور گروههای مردمی در مترو پرداخته است
🔹حجاببانان مترو، مدتهاست برای شهرداری و حال برای دولت حاشیههایی ایجاد کردهاند. این حواشی از زمان استخدام، حضور، غیبت یکباره و بازگشت آنها به صورت آمران خودجوش ایجاد شده است. حال که تصویری از حجاببانان مترو مانند تونل در ورودی یک ایستگاه منتشر شد، وزیر کشور میگوید که مجوزی برای فعالیت آنها صادر نشده است و حرف تکراری شهردار تهران را با ادبیات خود بیان کرد.
این افراد که با - قرارداد حامیان – و حقوق ۱۲میلیونی در مترو حاضر شده بودند بعد از اتفاقی که در متروی تهران برای یک دانشآموز ـآرمیتا گراوند _ رخ داد از ۱۳ مهرماه امسال دیگر در ایستگاههای مترو حضور نداشتند و این شائبه ایجاد شد که علت عدم حضور این افراد میتواند به حادثه رخداده برای آرمیتا گراوند ارتباط داشته باشد.
اظهارنظر اخیر وزیر کشور نیز به کاهش اعتماد نیمهجان بین ملت و مقامات منجر خواهد شد و برای از بین رفتن ابهامات کافی است مقامات به چهار سوال حائز اهمیت پاسخ دهند:
اول اینکه چرا شهرداری پایتخت بدون مجوز – به گفته وزیر کشور - این افراد را به کار گرفته است؟
دوم آنکه احمد وحیدی اگر از حضور بدون مجوز این افراد در مترو آنهم زیر نظر شهرداری تهران خبر دارد، چرا آن را پنهان میکند؟
سوال سوم این است که چرا سردار وحیدی بهعنوان وزیر کشور به زیرمجموعه خود اشرافی ندارد و نمیداند که شهرداری این افراد را به کار گرفته است؟
چهارم آنکه وحیدی وقتی اعلام میکند، همه میتوانند نهی از منکر کنند و امر به معروف، واقعاً از عواقب این گفتههای خود خبر دارد و میداند این صحبتهایش بهعنوان وزیر کشور چراغ سبزی است به تندروی بیشتر آتشبهاختیاران؟ /هممیهن
متن کامل:
B2n.ir/f84558
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺کسی حجاببانان مترو را گردن نمیگیرد
پریسا هاشمی، گزارشگر هممیهن به بررسی واکنشها نسبت به اظهارنظر وزیر کشور درباره حضور گروههای مردمی در مترو پرداخته است
🔹حجاببانان مترو، مدتهاست برای شهرداری و حال برای دولت حاشیههایی ایجاد کردهاند. این حواشی از زمان استخدام، حضور، غیبت یکباره و بازگشت آنها به صورت آمران خودجوش ایجاد شده است. حال که تصویری از حجاببانان مترو مانند تونل در ورودی یک ایستگاه منتشر شد، وزیر کشور میگوید که مجوزی برای فعالیت آنها صادر نشده است و حرف تکراری شهردار تهران را با ادبیات خود بیان کرد.
این افراد که با - قرارداد حامیان – و حقوق ۱۲میلیونی در مترو حاضر شده بودند بعد از اتفاقی که در متروی تهران برای یک دانشآموز ـآرمیتا گراوند _ رخ داد از ۱۳ مهرماه امسال دیگر در ایستگاههای مترو حضور نداشتند و این شائبه ایجاد شد که علت عدم حضور این افراد میتواند به حادثه رخداده برای آرمیتا گراوند ارتباط داشته باشد.
اظهارنظر اخیر وزیر کشور نیز به کاهش اعتماد نیمهجان بین ملت و مقامات منجر خواهد شد و برای از بین رفتن ابهامات کافی است مقامات به چهار سوال حائز اهمیت پاسخ دهند:
اول اینکه چرا شهرداری پایتخت بدون مجوز – به گفته وزیر کشور - این افراد را به کار گرفته است؟
دوم آنکه احمد وحیدی اگر از حضور بدون مجوز این افراد در مترو آنهم زیر نظر شهرداری تهران خبر دارد، چرا آن را پنهان میکند؟
سوال سوم این است که چرا سردار وحیدی بهعنوان وزیر کشور به زیرمجموعه خود اشرافی ندارد و نمیداند که شهرداری این افراد را به کار گرفته است؟
چهارم آنکه وحیدی وقتی اعلام میکند، همه میتوانند نهی از منکر کنند و امر به معروف، واقعاً از عواقب این گفتههای خود خبر دارد و میداند این صحبتهایش بهعنوان وزیر کشور چراغ سبزی است به تندروی بیشتر آتشبهاختیاران؟ /هممیهن
متن کامل:
B2n.ir/f84558
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran