💠 #یاد
مردی که تا امروز درست فهمیده نشد
#یادداشت| عبدالجواد موسوی، شاعر و روزنامهنگار
دوم آذرماه که برسد، صدمين سالروز تولد جلال آلاحمد است؛ مردي که بهدليل سوءتفاهمهاي فرامتني انبوهي که پيرامون او را احاطه کردهاند، هيچگاه درست فهميده نشد. بااينکه يکي از سرراستترين روشنفکران ما بود و چيزي که با آن از اساس بيگانه بود ابهام و پيچيدگي بود، اما همين آثار ساده و روشن هم درست فهميده نشدند و اصلاً شايد درستتر اين است که بگويم اصلاً درست خوانده نشد تا چهرسد به فهميدهشدن.
حکومتيها بزرگترين جفا را در حقش کردند؛ با بزرگراه بهنامش زدن و جايزه ۱۱۰ سکهاي بهنام او برگزار کردن. بهاحتمال قريب به يقين، نيتشان خير بوده و با اينکارها دستکم ميخواستند ارادتشان را به آلاحمد نشان دهند اما حاصل کارشان، ساختن يک شمايل حافظ وضع موجود بود از نويسندهاي که به دنيا آمده بود براي بههمزدن بازي. به دنيا آمده بود تا شر بهپا کند و مزاحم خور و خواب ديگران شود. به دنيا آمده بود تا عيش ديگران را منغص کند. کافي است کسي دو، سه اثر از آثار شاخص جلال را بخواند تا بفهمد اين نويسنده بههيچوجه نميتواند نويسنده معيار نظام جمهوري اسلامي باشد. در اين ادعا نه تخفيف جلال نهفته است، نه تمجيد او؛ صرفاً توصيف ميکنم.
روشنفکران هم که اغلب آنها در شتابزدگي و سياستزدگي دستکمي از حکومتيها ندارند، روي ديگر علت عدم درست فهميدن جلال بودند.
بيش از نيمقرن از مرگ جلال ميگذرد اما ما هنوز فرصت آنکه او را درست بخوانيم و فهم کنيم، پيدا نکردهايم. شايد اين از اقتضائات زمانه شتابزده ماست که مجال مواجهه درست و منصفانه با هيچ پديدهاي را برايمان فراهم نميآورد. واقعاً تعجب ميکنم در چنين روزگاري که حتي آلاحمد و شريعتي، درست خوانده و فهم نميشوند، بزرگواري چون دکتررضا داورياردکاني از اينکه آثارش را درست نخوانده و نفهميدهاند، گلهمند است. بگذريم.
در ديباچه کتاب ارزيابي شتابزده، جلال از قول استادش، عباس اقبال نقل ميکند که تا ۱۰۰ سال از يک واقعه نگذشته باشد، نميتوان درباره آن اظهارنظر درستي کرد. جلال متعرض ميشود که من اگر همين الان نگويم که از اين آش دهانم سوخت، فردا آش سرد ميشود و سار از درخت ميپرد و... الخ. حقيقتش اين است که من با اينکه سالها با جلال همعقيده بودم و در شمار مخالفان سخن استاد اقبال، اما تازگيها دارم به اين نتيجه ميرسم که حق با اقبال است. دستکم درباره خود جلال که حقيقتاً يک واقعه بود، اين حرف مصداق دارد. ۱۰۰ سال از تولدش ميگذرد، اما ما هنوز نتوانستهايم قضاوتي صحيح و منصفانه نسبت به او داشته باشيم.
B2n.ir/w21299
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
مردی که تا امروز درست فهمیده نشد
#یادداشت| عبدالجواد موسوی، شاعر و روزنامهنگار
دوم آذرماه که برسد، صدمين سالروز تولد جلال آلاحمد است؛ مردي که بهدليل سوءتفاهمهاي فرامتني انبوهي که پيرامون او را احاطه کردهاند، هيچگاه درست فهميده نشد. بااينکه يکي از سرراستترين روشنفکران ما بود و چيزي که با آن از اساس بيگانه بود ابهام و پيچيدگي بود، اما همين آثار ساده و روشن هم درست فهميده نشدند و اصلاً شايد درستتر اين است که بگويم اصلاً درست خوانده نشد تا چهرسد به فهميدهشدن.
حکومتيها بزرگترين جفا را در حقش کردند؛ با بزرگراه بهنامش زدن و جايزه ۱۱۰ سکهاي بهنام او برگزار کردن. بهاحتمال قريب به يقين، نيتشان خير بوده و با اينکارها دستکم ميخواستند ارادتشان را به آلاحمد نشان دهند اما حاصل کارشان، ساختن يک شمايل حافظ وضع موجود بود از نويسندهاي که به دنيا آمده بود براي بههمزدن بازي. به دنيا آمده بود تا شر بهپا کند و مزاحم خور و خواب ديگران شود. به دنيا آمده بود تا عيش ديگران را منغص کند. کافي است کسي دو، سه اثر از آثار شاخص جلال را بخواند تا بفهمد اين نويسنده بههيچوجه نميتواند نويسنده معيار نظام جمهوري اسلامي باشد. در اين ادعا نه تخفيف جلال نهفته است، نه تمجيد او؛ صرفاً توصيف ميکنم.
روشنفکران هم که اغلب آنها در شتابزدگي و سياستزدگي دستکمي از حکومتيها ندارند، روي ديگر علت عدم درست فهميدن جلال بودند.
بيش از نيمقرن از مرگ جلال ميگذرد اما ما هنوز فرصت آنکه او را درست بخوانيم و فهم کنيم، پيدا نکردهايم. شايد اين از اقتضائات زمانه شتابزده ماست که مجال مواجهه درست و منصفانه با هيچ پديدهاي را برايمان فراهم نميآورد. واقعاً تعجب ميکنم در چنين روزگاري که حتي آلاحمد و شريعتي، درست خوانده و فهم نميشوند، بزرگواري چون دکتررضا داورياردکاني از اينکه آثارش را درست نخوانده و نفهميدهاند، گلهمند است. بگذريم.
در ديباچه کتاب ارزيابي شتابزده، جلال از قول استادش، عباس اقبال نقل ميکند که تا ۱۰۰ سال از يک واقعه نگذشته باشد، نميتوان درباره آن اظهارنظر درستي کرد. جلال متعرض ميشود که من اگر همين الان نگويم که از اين آش دهانم سوخت، فردا آش سرد ميشود و سار از درخت ميپرد و... الخ. حقيقتش اين است که من با اينکه سالها با جلال همعقيده بودم و در شمار مخالفان سخن استاد اقبال، اما تازگيها دارم به اين نتيجه ميرسم که حق با اقبال است. دستکم درباره خود جلال که حقيقتاً يک واقعه بود، اين حرف مصداق دارد. ۱۰۰ سال از تولدش ميگذرد، اما ما هنوز نتوانستهايم قضاوتي صحيح و منصفانه نسبت به او داشته باشيم.
B2n.ir/w21299
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #بودجه۱۴۰۳
🔺 شوک سنگین بودجه به کارمندان و بازنشستگان/ حقوق کارمندان ۲۷.۵ درصد و بازنشستگان ۲۵.۵ درصد از تورم عقب ماند
🔸براساس لایحه بودجه سال آینده، میزان افزایش حقوق کارمندان ۱۸ درصد و بازنشستگان ۲۰ درصد تعیین شده است.
🔹نکتهای که در میان این اعداد و ارقام بودجهای قابل توجه است، شکاف عمیق میان نرخ تورم و میزان افزایش حقوق پیشبینی شده است. آنطور که در آخرین نرخ تورم اعلامی مرکز آمار دیده میشود، نرخ تورم در عددی بالای ۴۵ درصد قرار دارد. براساس گزارش مرکز آمار ایران، در مهرماه ١٤٠٢ نرخ تورم سالانه برای خانوارهای کشور به ۴۵.۵ درصد رسیده است.
🔸مشاهده این ارقام نشان میدهد که حقوق کارمندان در سال آینده ۲۷.۵ درصد و حقوق بازنشستگان ۲۵.۵ درصد از تورم عقب مانده است.
🔹این در شرایطی است که چهار سال است که اقتصاد ایران تورم بالای ۴۰ درصد را تجربه میکند و پیشبینی نهادهای بینالمللی نشان از این دارد که تا پایان امسال و برای دو سال آینده این روند ادامه داشته باشد.
🔸به این ترتیب، با احتساب عملی شدن پیشنهاد دولت در لایحه بودجه و تصویب آن در مجلس، میتوان این نکته را دریافت که میزان رشد حقوق کارمندان در سال آینده کمتر از نصف تورم خواهد بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 شوک سنگین بودجه به کارمندان و بازنشستگان/ حقوق کارمندان ۲۷.۵ درصد و بازنشستگان ۲۵.۵ درصد از تورم عقب ماند
🔸براساس لایحه بودجه سال آینده، میزان افزایش حقوق کارمندان ۱۸ درصد و بازنشستگان ۲۰ درصد تعیین شده است.
🔹نکتهای که در میان این اعداد و ارقام بودجهای قابل توجه است، شکاف عمیق میان نرخ تورم و میزان افزایش حقوق پیشبینی شده است. آنطور که در آخرین نرخ تورم اعلامی مرکز آمار دیده میشود، نرخ تورم در عددی بالای ۴۵ درصد قرار دارد. براساس گزارش مرکز آمار ایران، در مهرماه ١٤٠٢ نرخ تورم سالانه برای خانوارهای کشور به ۴۵.۵ درصد رسیده است.
🔸مشاهده این ارقام نشان میدهد که حقوق کارمندان در سال آینده ۲۷.۵ درصد و حقوق بازنشستگان ۲۵.۵ درصد از تورم عقب مانده است.
🔹این در شرایطی است که چهار سال است که اقتصاد ایران تورم بالای ۴۰ درصد را تجربه میکند و پیشبینی نهادهای بینالمللی نشان از این دارد که تا پایان امسال و برای دو سال آینده این روند ادامه داشته باشد.
🔸به این ترتیب، با احتساب عملی شدن پیشنهاد دولت در لایحه بودجه و تصویب آن در مجلس، میتوان این نکته را دریافت که میزان رشد حقوق کارمندان در سال آینده کمتر از نصف تورم خواهد بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یاد
🔺از قهوهی قجری تا سختکُشی
▪️یادمان شهدای قتلهای زنجیره ای
🔸قتل نیروهای خلاق و متفکر جز آنکه موجب دلهره و ترس عمومی میشود، در دراز مدت جامعه را در حفرهی عمیق تعلیق میافکند تا با تحفظ و احتیاط بیندیشد. جهان محافظه کار در امر اندیشیدن نخواهد توانست در شتاب ابداع تکنیک و زندگی، فهم درست و متعادلی از زندگی و فرهنگ به دست آورد. در عرصه و میدان تفکر و اندیشه با بداقبالی، شانس زندگی معمولی از نویسندگان هنر، فلسفه، ادبیات و سیاست دریغ شدهاست. جمعیت اهل نظر ، در کشورهای خاورمیانه و آسیا، با نیروهایی ویرانگر مواجهاند که گاه آن و گاه این تیغ بر گلوی آنان مینهد شاید سکوت کمی بپاید: حکومت، قانون، خشم سازمان یافته.
🔹شرِّ حذفِ هر صاحب فکری دامن جامعه را میگیرد. اما قتل نویسنده تنها شر نیست، حتی کائوسی هم نیست که در آشوب تهیی پیش از خلقت رهایمان کند. ویرانی مغول زای سرزمینی سوخته که منظر خالی شدن جامعه و فرد از نیروی «بودن» است. تجربهی تجدد در ایران همواره این سختکشی اهل نوشتن و اندیشیدن را هزینه کرده است. آن مکتوبات یک کلمه که در زندان بر سر و روی میرزا یوسفخان کوبیدند، آن دهان شاعر نامور یزدی که دوختند، آن قپانها و فلکها و اعدامها، و این خیابان کُشیهای این چند دهه، همه در نفس خود همان طراز قهوهی قجریست که همچنان ضلعی از تاریخ رنجوری ست. ما تا به تعادل راه رفتن در قرن امروز دست یابیم، تجارب و نوآموختههامان هزینهی قهوهی قجری دارد. حکومتها هر چه باشند، حقیقت دارد که انسان ایرانی در فرهنگ فربه و در کنش نحیف است. فربهی فرهنگ برای ملتها کندی و کاهلی میآورد، از اینرو اصحاب نوشتن و اندیشیدن، همان نیروی میلگر و کوناتوس انقلابی در جان ملت خویشند. جامعه بایست فهمیده باشد که نویسنده آن و لحظهی اندیشیدن در قلب فردا و پسفردای اجتماع است و تقلای روح جمعیی ملت و فرهنگِ او، برای ارتقاء وضعیت "بودن" به امکان ضروری "شدن"، نهادِ نهانِ صواب و خطای او نهفتگی دارد. حذف اهل قلم و خرد، حذف این مجال برای در آینده بودن و در فردای جهان مقیم شدن یک ملت خواهد بود. و این جنایتی هولناک برای سرنوشت یک مردم است که امید، آرمان، تخیل روایی فردا و داستان ضروری از امکان پدید آمدن و "توسعه" آفریدن را محکوم به مرگ مفاجا کنیم.
🔸مرگ حسنک وزیر در بیهقی مرگ عریان یک اِعمالِ ستمگری است بر بدنِ یک بزرگ. مظلومیت اوست، حسنکها که متن را و روح انسان را مجروح میکند. داستان مرگ پوینده، مختاری، شریف، پروانه و داریوش فروهر و دیگرانِ بینامِ همین تاریخ اکنون ما، داستانی آغازین نبود؛ ما در میانه ی تاریخ سختکُشی و خیابان کُشی ایستادهایم. در بوران و تندر و طوفان حوادث، بیآنکه این طرز قهوهی قجری و داناکشی حد یقفی بیابد، آنکه زیان میبیند نخست ملتیست که همهی ثروت روان و توان جمعیاش را اعم از فرهنگ و تجربه ی زیسته و تاریخ و اسطوره را در جان یک انسان کوده و توده میکند تا کسی پدیدار شود و در شب ظلمانی جهان مردم خود در هیئت شمعی روشن باشد. این قتلها روال بودن را ناممکن و روال شدن را انکار میکند تا اطاعت و انقیاد رسمیت یابد و کنش اندیشیدن به مثابه اقدام به خلق فرصت برای زندگی و افروختن کوناتوس یا میل به شادکامی، از دسترس خارج شود.
🔹اما چنین نمیشود.لااقل در سرزمینهای بزرگ که تاریخی از تأمل و وجدان کردن به نهاد زندگی دارند و فرهنگ زایی لابدِّ از بودن آنها در اقلیمشان است، سختکشی اهل قلم به سختجانی خِرَدباوران منتهی شدهاست. مرگ یکایک این کشتگان آفتاب خو، نور را باطنی کرد و نیاز ما را به آگاهی و الفت برجسته ساخت. ما در باب هر کدام از این مردمکانِ بزرگی، در چشم دانایی، با آثار و برکات نشر شدهشان روبرو هستیم. لااقل دوستان این نحله با مجید شریف از نزدیک رفاقت داشتهاند. کسی که در عوالم اندیشیدن نخست در قاب ایدیولوژیها حقیقت را جستجو کرد و در سپریکردن ایام به پهنهی وسیع اندیشیدن و تفکرِ در بنیادها نائل آمد. شریف عابری بی ملاحظهی اطراف پرسشها نبود، جانی افروخته و پیوسته در عبور از خود، سنت، متن و فرهنگ را باید در حیات و ممات او جستجو کرد. مردی که میان تمنای نجات، تسلای ایمان، تقلای رهایی و تماشای دوزخ آگاهی، جز به جستجوی یک حقیقت آزادی بخش نپرداخت، تمام ثروت زندگی را پیشکش این شوریدگی و پاکبازی کرد. او از شریعتی به نیچه رسید و همانگونه که آن متن بزرگ توصیه کرده، به پشت سر ننگریست تا فرزند زمانهی خود باشد.....
متن کامل:
https://cutt.ly/LwUUOPEx
#ایران_فردا
#مجید_شریف
#محمد_پوینده
#محمد_مختاری
#قتلهای_زنجیرهای
#پروانه_و_داریوش_فروهر
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺از قهوهی قجری تا سختکُشی
▪️یادمان شهدای قتلهای زنجیره ای
🔸قتل نیروهای خلاق و متفکر جز آنکه موجب دلهره و ترس عمومی میشود، در دراز مدت جامعه را در حفرهی عمیق تعلیق میافکند تا با تحفظ و احتیاط بیندیشد. جهان محافظه کار در امر اندیشیدن نخواهد توانست در شتاب ابداع تکنیک و زندگی، فهم درست و متعادلی از زندگی و فرهنگ به دست آورد. در عرصه و میدان تفکر و اندیشه با بداقبالی، شانس زندگی معمولی از نویسندگان هنر، فلسفه، ادبیات و سیاست دریغ شدهاست. جمعیت اهل نظر ، در کشورهای خاورمیانه و آسیا، با نیروهایی ویرانگر مواجهاند که گاه آن و گاه این تیغ بر گلوی آنان مینهد شاید سکوت کمی بپاید: حکومت، قانون، خشم سازمان یافته.
🔹شرِّ حذفِ هر صاحب فکری دامن جامعه را میگیرد. اما قتل نویسنده تنها شر نیست، حتی کائوسی هم نیست که در آشوب تهیی پیش از خلقت رهایمان کند. ویرانی مغول زای سرزمینی سوخته که منظر خالی شدن جامعه و فرد از نیروی «بودن» است. تجربهی تجدد در ایران همواره این سختکشی اهل نوشتن و اندیشیدن را هزینه کرده است. آن مکتوبات یک کلمه که در زندان بر سر و روی میرزا یوسفخان کوبیدند، آن دهان شاعر نامور یزدی که دوختند، آن قپانها و فلکها و اعدامها، و این خیابان کُشیهای این چند دهه، همه در نفس خود همان طراز قهوهی قجریست که همچنان ضلعی از تاریخ رنجوری ست. ما تا به تعادل راه رفتن در قرن امروز دست یابیم، تجارب و نوآموختههامان هزینهی قهوهی قجری دارد. حکومتها هر چه باشند، حقیقت دارد که انسان ایرانی در فرهنگ فربه و در کنش نحیف است. فربهی فرهنگ برای ملتها کندی و کاهلی میآورد، از اینرو اصحاب نوشتن و اندیشیدن، همان نیروی میلگر و کوناتوس انقلابی در جان ملت خویشند. جامعه بایست فهمیده باشد که نویسنده آن و لحظهی اندیشیدن در قلب فردا و پسفردای اجتماع است و تقلای روح جمعیی ملت و فرهنگِ او، برای ارتقاء وضعیت "بودن" به امکان ضروری "شدن"، نهادِ نهانِ صواب و خطای او نهفتگی دارد. حذف اهل قلم و خرد، حذف این مجال برای در آینده بودن و در فردای جهان مقیم شدن یک ملت خواهد بود. و این جنایتی هولناک برای سرنوشت یک مردم است که امید، آرمان، تخیل روایی فردا و داستان ضروری از امکان پدید آمدن و "توسعه" آفریدن را محکوم به مرگ مفاجا کنیم.
🔸مرگ حسنک وزیر در بیهقی مرگ عریان یک اِعمالِ ستمگری است بر بدنِ یک بزرگ. مظلومیت اوست، حسنکها که متن را و روح انسان را مجروح میکند. داستان مرگ پوینده، مختاری، شریف، پروانه و داریوش فروهر و دیگرانِ بینامِ همین تاریخ اکنون ما، داستانی آغازین نبود؛ ما در میانه ی تاریخ سختکُشی و خیابان کُشی ایستادهایم. در بوران و تندر و طوفان حوادث، بیآنکه این طرز قهوهی قجری و داناکشی حد یقفی بیابد، آنکه زیان میبیند نخست ملتیست که همهی ثروت روان و توان جمعیاش را اعم از فرهنگ و تجربه ی زیسته و تاریخ و اسطوره را در جان یک انسان کوده و توده میکند تا کسی پدیدار شود و در شب ظلمانی جهان مردم خود در هیئت شمعی روشن باشد. این قتلها روال بودن را ناممکن و روال شدن را انکار میکند تا اطاعت و انقیاد رسمیت یابد و کنش اندیشیدن به مثابه اقدام به خلق فرصت برای زندگی و افروختن کوناتوس یا میل به شادکامی، از دسترس خارج شود.
🔹اما چنین نمیشود.لااقل در سرزمینهای بزرگ که تاریخی از تأمل و وجدان کردن به نهاد زندگی دارند و فرهنگ زایی لابدِّ از بودن آنها در اقلیمشان است، سختکشی اهل قلم به سختجانی خِرَدباوران منتهی شدهاست. مرگ یکایک این کشتگان آفتاب خو، نور را باطنی کرد و نیاز ما را به آگاهی و الفت برجسته ساخت. ما در باب هر کدام از این مردمکانِ بزرگی، در چشم دانایی، با آثار و برکات نشر شدهشان روبرو هستیم. لااقل دوستان این نحله با مجید شریف از نزدیک رفاقت داشتهاند. کسی که در عوالم اندیشیدن نخست در قاب ایدیولوژیها حقیقت را جستجو کرد و در سپریکردن ایام به پهنهی وسیع اندیشیدن و تفکرِ در بنیادها نائل آمد. شریف عابری بی ملاحظهی اطراف پرسشها نبود، جانی افروخته و پیوسته در عبور از خود، سنت، متن و فرهنگ را باید در حیات و ممات او جستجو کرد. مردی که میان تمنای نجات، تسلای ایمان، تقلای رهایی و تماشای دوزخ آگاهی، جز به جستجوی یک حقیقت آزادی بخش نپرداخت، تمام ثروت زندگی را پیشکش این شوریدگی و پاکبازی کرد. او از شریعتی به نیچه رسید و همانگونه که آن متن بزرگ توصیه کرده، به پشت سر ننگریست تا فرزند زمانهی خود باشد.....
متن کامل:
https://cutt.ly/LwUUOPEx
#ایران_فردا
#مجید_شریف
#محمد_پوینده
#محمد_مختاری
#قتلهای_زنجیرهای
#پروانه_و_داریوش_فروهر
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #یاد
🔺۴ آذر سال روز درگذشت جبار باغچهبان از کوشندگان تعلیم و تربیت به ویژه آموزش کودکان با آسیبدیدگی شنوایی است. به همین مناسبت جمعی از اعضا و دوستداران کانون صنفی معلمان با حضور بر سر مزار این معلم بزرگ، یاد و خاطره او و تلاشهای ماندگارش را پاس داشتند.
#جبار_باغچه_بان
#معلم_ماندگار
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺۴ آذر سال روز درگذشت جبار باغچهبان از کوشندگان تعلیم و تربیت به ویژه آموزش کودکان با آسیبدیدگی شنوایی است. به همین مناسبت جمعی از اعضا و دوستداران کانون صنفی معلمان با حضور بر سر مزار این معلم بزرگ، یاد و خاطره او و تلاشهای ماندگارش را پاس داشتند.
#جبار_باغچه_بان
#معلم_ماندگار
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یاد
امروز جمع زیادی از زنان و مردانی که با روشهای ابداعی باغچهبان آموزش دیده و زندگیشان دگرگون شده بود، به رسم حقشناسی و ادب برسر مزار او حاضر شدند.
#معلم_ماندگار
#جبار_باغچه_بان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
امروز جمع زیادی از زنان و مردانی که با روشهای ابداعی باغچهبان آموزش دیده و زندگیشان دگرگون شده بود، به رسم حقشناسی و ادب برسر مزار او حاضر شدند.
#معلم_ماندگار
#جبار_باغچه_بان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
20ابله,نویسنده فئودور داستایوفسکی,مترجم سروش حبیبی,گوینده آرمان…
@behtarinhayesoti
💠 #ادبیات_جهان
📚 ابله (۲۰)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
📚 ابله (۲۰)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
در رهگذار باد ..
نگهبان لاله باش ...
هر کوچه نام شهیدی ست ...
من از نامی به نامی میروم ...
از شهیدی به شهیدی ...
از عزیزی به عزیزی ...
اما پیش از آنکه آنها نامی باشند بر کوچهای..
لبخندی بودند شاد من آن لبخند را
دیده بودم..!
چشمانی بودند که می درخشیدند ...
من آن چشمان را دیده بودم ...
آرزوهایی بودند دور و دراز ...
من آن آرزوها را دیده بودم ...
بعد گلولهای به لبخندها خورد ..
و خمپارهای به آرزوها و چشم ها بسته شد..!
کوچهها گریه شد ...
و مادران ضجه شد و پدران ناله ...
من آن گریه ها را دیده بودم ...
من آن ضجه ها را دیده بودم ...
من آن ناله ها را...
نباید بگذاریم که دیگر ...
جوانی.. برومندی ...عاشقی ...
تابوتی شود بر شانههای مردمان ...
نباید بگذاریم که لبخندها تشییع شوند ...
و آرزوها به خاک سپرده شوند ...
و قلبها سیاهپوش ...
نباید بگذاریم ...
ما هر کدام نگهبانیم ...
نگهبان قلبی و لبخندی و آرزویی ...
نگهبان لالهای در رهگذار باد...
#عرفان_نظرآهاری.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
در رهگذار باد ..
نگهبان لاله باش ...
هر کوچه نام شهیدی ست ...
من از نامی به نامی میروم ...
از شهیدی به شهیدی ...
از عزیزی به عزیزی ...
اما پیش از آنکه آنها نامی باشند بر کوچهای..
لبخندی بودند شاد من آن لبخند را
دیده بودم..!
چشمانی بودند که می درخشیدند ...
من آن چشمان را دیده بودم ...
آرزوهایی بودند دور و دراز ...
من آن آرزوها را دیده بودم ...
بعد گلولهای به لبخندها خورد ..
و خمپارهای به آرزوها و چشم ها بسته شد..!
کوچهها گریه شد ...
و مادران ضجه شد و پدران ناله ...
من آن گریه ها را دیده بودم ...
من آن ضجه ها را دیده بودم ...
من آن ناله ها را...
نباید بگذاریم که دیگر ...
جوانی.. برومندی ...عاشقی ...
تابوتی شود بر شانههای مردمان ...
نباید بگذاریم که لبخندها تشییع شوند ...
و آرزوها به خاک سپرده شوند ...
و قلبها سیاهپوش ...
نباید بگذاریم ...
ما هر کدام نگهبانیم ...
نگهبان قلبی و لبخندی و آرزویی ...
نگهبان لالهای در رهگذار باد...
#عرفان_نظرآهاری.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #بیانیه
🔺 ۲۵ نوامبر #روز_جهانی منع خشونت علیه زنان
🔹بیانیهی کانون نویسندگان ایران
به مناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی منع خشونت بر زنان
تقویمنوشتهها ٢٥ نوامبر (٤ آذر) را روز مبارزه با خشونت بر زنان میدانند، یادآور کشته شدن خواهران مبارز «میرابال» به دست دیکتاتور دومنیکن در سال ١٩٦٠. اما نانوشتههای خشونت بر زنان طوماری به گستردگی تاریخ دارد. تاریخ زنانی که زنده بهگور شدند، در آتش سوزانده شدند، سنگسار یا مثله شدند، بردهی جنسی شدند، به دار آویخته شدند، در جنگها و نزاعها اسیر شدند، قربانی تجاوز شدند و با انواع قوانین و سنتها بر آنها ستم روا داشتند، کارشان کمارزشتر از مردان شمرده شد یا اساسا به حساب نیامد.
متن کامل:
https://telegra.ph/بیانیه-11-24
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 ۲۵ نوامبر #روز_جهانی منع خشونت علیه زنان
🔹بیانیهی کانون نویسندگان ایران
به مناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی منع خشونت بر زنان
تقویمنوشتهها ٢٥ نوامبر (٤ آذر) را روز مبارزه با خشونت بر زنان میدانند، یادآور کشته شدن خواهران مبارز «میرابال» به دست دیکتاتور دومنیکن در سال ١٩٦٠. اما نانوشتههای خشونت بر زنان طوماری به گستردگی تاریخ دارد. تاریخ زنانی که زنده بهگور شدند، در آتش سوزانده شدند، سنگسار یا مثله شدند، بردهی جنسی شدند، به دار آویخته شدند، در جنگها و نزاعها اسیر شدند، قربانی تجاوز شدند و با انواع قوانین و سنتها بر آنها ستم روا داشتند، کارشان کمارزشتر از مردان شمرده شد یا اساسا به حساب نیامد.
متن کامل:
https://telegra.ph/بیانیه-11-24
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Audio
💠 #روزنامه
🔺ترکیب تیم بودجه در مجلس
پادکست برنامه صبحگاهی مرور روزنامههای امروز، ۴ آذر ماه ۱۴۰۲
#اکوایران
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺ترکیب تیم بودجه در مجلس
پادکست برنامه صبحگاهی مرور روزنامههای امروز، ۴ آذر ماه ۱۴۰۲
#اکوایران
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺نئولیبرالیسم کجا بود؟
سرمقاله روزنامه هممیهن شنبه ۴ آذر ۱۴۰۲
✍ تحریریه روزنامه هممیهن
هنگامی که مصوبه خلقالساعه افزایش سن بازنشستگی اعلام شد، بسیاری دچار شوک شدند که چگونه میشود به این راحتی با سرنوشت جامعه و مردم و حقوق آنان بازی کرد؟ شاید برخی متوجه معنای دقیق این مصوبه نشوند. برای فهم موضوع با عدد و رقم توضیح داده میشود. اگر سی سال پیش کسی مبلغ معینی را در یک شرکت سرمایهگذاری یا بانک قرار میداد، با فرض سود خالص ۷ درصد که سود متعارفی است، امروز باید حدود ۶ تا ۷ برابر آن را به او بپردازند؛ البته، با فرض حذف اثرات تورم. به عبارت دیگر، کسی که سی سال پیش مثلاً یک میلیون حقوق میگرفته که ۳۰ درصد آن را برای بیمه میپرداخته، ارزش مبلغ سهم بیمه پرداختی اکنون ۳.۲ میلیون تومان است. کسی که ۳۰ سال این بیمه را پرداخته است، حالا میخواهند به او بگویند که باید مدت بیشتری یعنی ۳۵ یا ۴۲ سال بیمه بپردازی. ارزش پول او با احتساب ۳۵ یا ۴۲ سال به ترتیب برابر است با ۲.۳ سال و ۱.۵ برابر. بهعلاوه، اگر بازنشستگی به جای ۳۰ سال به ۳۵ و ۴۲ سال برسد، دریافت حقوق بازنشستگی نیز به همین میزان کم میشود. مثلاً اگر الان پس از سی سال بازنشسته شدن میتوانیم ۲۰ سال حقوق بازنشستگی بگیریم، در صورت ۳۵ سال پرداخت، به ۱۵ سال و در صورت ۴۲ سال به ۸ سال دریافت حقوق بازنشستگی کاهش مییابد. قبلاً ۳۰ سال پرداخت میکردیم و ۲۰ سال دریافت، الان باید ۳۵ و ۴۲ سال پرداخت کنیم و ۱۵ یا ۸ سال دریافت کنیم. آن که چنین قانونی را تصویب میکند، اصلاً متوجه ابعاد وحشتناک این تفاوتها میشود؟ اگر متوجه نمیشود که واویلا و اگر میداند چه کار میکند؟ این یک اجحاف آشکار علیه کارگران بیمهپرداز است. اگر این پول را بدهند به بیمههای خصوصی به مراتب پولهای بسیار بهتری را در زمان بسیار بیشتری در بازنشستگی دریافت خواهند کرد.
فارغ از بحث و محاسبات اقتصادی که ظلمی آشکار است، به لحاظ اجتماعی نیز این مصوبه تبعات فراوانی برای جامعه دارد. جامعه ایران حتی نمیتواند متقاضیان فعلی شغل را پاسخگو باشد، حالا میخواهد طول مدت اشتغال را افزایش دهد، یعنی جا را برای متقاضیان شغل تنگتر میکنند. بهعلاوه، یکی از دلایل بیمه بازنشستگی، کوشش برای این است که افراد با پسانداز خود بتوانند زودتر از کار فارغ شوند و زندگی دیگری را آغاز کرده و از آن لذت ببرند. اگر قرار باشد تا زمان نزدیک به فوت کار کنند، این امر انگیزه پرداخت بیمه را از میان میبرد. در این صورت، چرا اجبار به پرداخت بیمه میکنید؟ آیا بهتر نیست در اختیار مردم باشد و خودشان به شرکتهایی که میخواهند روی آورند و با پرداخت بیمه متناسب درمان و بازنشستگی خود را تامین کنند؟ در مجموع، آنان که با شعار علیه «نئولیبرالیسم» آمده بودند، امروز مصوباتی را علیه مردم میگذرانند که روح طرفداران نئولیبرالیسم هم خواب آنها را نمیدید.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺نئولیبرالیسم کجا بود؟
سرمقاله روزنامه هممیهن شنبه ۴ آذر ۱۴۰۲
✍ تحریریه روزنامه هممیهن
هنگامی که مصوبه خلقالساعه افزایش سن بازنشستگی اعلام شد، بسیاری دچار شوک شدند که چگونه میشود به این راحتی با سرنوشت جامعه و مردم و حقوق آنان بازی کرد؟ شاید برخی متوجه معنای دقیق این مصوبه نشوند. برای فهم موضوع با عدد و رقم توضیح داده میشود. اگر سی سال پیش کسی مبلغ معینی را در یک شرکت سرمایهگذاری یا بانک قرار میداد، با فرض سود خالص ۷ درصد که سود متعارفی است، امروز باید حدود ۶ تا ۷ برابر آن را به او بپردازند؛ البته، با فرض حذف اثرات تورم. به عبارت دیگر، کسی که سی سال پیش مثلاً یک میلیون حقوق میگرفته که ۳۰ درصد آن را برای بیمه میپرداخته، ارزش مبلغ سهم بیمه پرداختی اکنون ۳.۲ میلیون تومان است. کسی که ۳۰ سال این بیمه را پرداخته است، حالا میخواهند به او بگویند که باید مدت بیشتری یعنی ۳۵ یا ۴۲ سال بیمه بپردازی. ارزش پول او با احتساب ۳۵ یا ۴۲ سال به ترتیب برابر است با ۲.۳ سال و ۱.۵ برابر. بهعلاوه، اگر بازنشستگی به جای ۳۰ سال به ۳۵ و ۴۲ سال برسد، دریافت حقوق بازنشستگی نیز به همین میزان کم میشود. مثلاً اگر الان پس از سی سال بازنشسته شدن میتوانیم ۲۰ سال حقوق بازنشستگی بگیریم، در صورت ۳۵ سال پرداخت، به ۱۵ سال و در صورت ۴۲ سال به ۸ سال دریافت حقوق بازنشستگی کاهش مییابد. قبلاً ۳۰ سال پرداخت میکردیم و ۲۰ سال دریافت، الان باید ۳۵ و ۴۲ سال پرداخت کنیم و ۱۵ یا ۸ سال دریافت کنیم. آن که چنین قانونی را تصویب میکند، اصلاً متوجه ابعاد وحشتناک این تفاوتها میشود؟ اگر متوجه نمیشود که واویلا و اگر میداند چه کار میکند؟ این یک اجحاف آشکار علیه کارگران بیمهپرداز است. اگر این پول را بدهند به بیمههای خصوصی به مراتب پولهای بسیار بهتری را در زمان بسیار بیشتری در بازنشستگی دریافت خواهند کرد.
فارغ از بحث و محاسبات اقتصادی که ظلمی آشکار است، به لحاظ اجتماعی نیز این مصوبه تبعات فراوانی برای جامعه دارد. جامعه ایران حتی نمیتواند متقاضیان فعلی شغل را پاسخگو باشد، حالا میخواهد طول مدت اشتغال را افزایش دهد، یعنی جا را برای متقاضیان شغل تنگتر میکنند. بهعلاوه، یکی از دلایل بیمه بازنشستگی، کوشش برای این است که افراد با پسانداز خود بتوانند زودتر از کار فارغ شوند و زندگی دیگری را آغاز کرده و از آن لذت ببرند. اگر قرار باشد تا زمان نزدیک به فوت کار کنند، این امر انگیزه پرداخت بیمه را از میان میبرد. در این صورت، چرا اجبار به پرداخت بیمه میکنید؟ آیا بهتر نیست در اختیار مردم باشد و خودشان به شرکتهایی که میخواهند روی آورند و با پرداخت بیمه متناسب درمان و بازنشستگی خود را تامین کنند؟ در مجموع، آنان که با شعار علیه «نئولیبرالیسم» آمده بودند، امروز مصوباتی را علیه مردم میگذرانند که روح طرفداران نئولیبرالیسم هم خواب آنها را نمیدید.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یاد
🔹 نگاهی به زندگی دشوار و کارنامه پربار جبار باغچه بان، از پیشگامان آموزش پیش دبستان و بنیانگذار آموزش کودکان ناشنوا در ایران:
زمین و زمانه "جبار"
"...هیچ وقت از زمین خوردن نترسیدهام. به خودم گفته ام: زمین خوردن هم درشان پهلوانان است.
اگر از زمین خوردن میترسی، اصولا نباید کشتی بگیری. هربار که زمین خورده ام، برخاسته ام و مصممتر و امیدوارتر از گذشته به راه خود ادامه داده ام..."
جبار باغچه بان
#یاد
#درگذشت
#جبار_باغچه_بان
#تقویم_کانون
#نشر_آگاهی
#معلمان_تاثیرگذار
#شیوههای_نوین_آموزش
#بزرگان_تاریخ_آموزش
#تاریخ_آموزش_و_پرورش
https://t.me/KSMtehran/12132
https://t.me/KSMtehran/4323
https://t.me/KSMtehran/114
https://t.me/KSMtehran/15268
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
🔹 نگاهی به زندگی دشوار و کارنامه پربار جبار باغچه بان، از پیشگامان آموزش پیش دبستان و بنیانگذار آموزش کودکان ناشنوا در ایران:
زمین و زمانه "جبار"
"...هیچ وقت از زمین خوردن نترسیدهام. به خودم گفته ام: زمین خوردن هم درشان پهلوانان است.
اگر از زمین خوردن میترسی، اصولا نباید کشتی بگیری. هربار که زمین خورده ام، برخاسته ام و مصممتر و امیدوارتر از گذشته به راه خود ادامه داده ام..."
جبار باغچه بان
#یاد
#درگذشت
#جبار_باغچه_بان
#تقویم_کانون
#نشر_آگاهی
#معلمان_تاثیرگذار
#شیوههای_نوین_آموزش
#بزرگان_تاریخ_آموزش
#تاریخ_آموزش_و_پرورش
https://t.me/KSMtehran/12132
https://t.me/KSMtehran/4323
https://t.me/KSMtehran/114
https://t.me/KSMtehran/15268
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
Telegram
کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
🔹 زمین و زمانه "جبار"
🔹 نگاهی به زندگی دشوار و کارنامه پربار جبار باغچه بان، از پیشگامان آموزش پیش دبستان و بنیان
گذار آموزش کودکان ناشنوا در ایران:
زمین و زمانه "جبار"
"...هیچ وقت از زمین خوردن نترسیده ام.به خودم گفته ام: زمین خوردن هم درشان پهلوانان…
🔹 نگاهی به زندگی دشوار و کارنامه پربار جبار باغچه بان، از پیشگامان آموزش پیش دبستان و بنیان
گذار آموزش کودکان ناشنوا در ایران:
زمین و زمانه "جبار"
"...هیچ وقت از زمین خوردن نترسیده ام.به خودم گفته ام: زمین خوردن هم درشان پهلوانان…
👍1
💠 #بودجه۱۴۰۳
🔺سال آینده هر ایرانی چقدر باید مالیات دهد؟
🔹دولت در لایحه #بودجه_۱۴۰۳ پیشبینی کرده ۱۱۲۲ هزار میلیارد تومن درآمد مالیاتی داشته باشه. این یعنی سال آینده هر ایرانی به طور متوسط ۱۳.۲ میلیون تومان، و هر خانواده ۴ نفره در طول سال ۵۳ میلیون تومان (ماهی چهار میلیون و چهارصد هزار تومن) به صورت مستقیم و غیرمستقیم باید مالیات بدهد.
#امتداد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺سال آینده هر ایرانی چقدر باید مالیات دهد؟
🔹دولت در لایحه #بودجه_۱۴۰۳ پیشبینی کرده ۱۱۲۲ هزار میلیارد تومن درآمد مالیاتی داشته باشه. این یعنی سال آینده هر ایرانی به طور متوسط ۱۳.۲ میلیون تومان، و هر خانواده ۴ نفره در طول سال ۵۳ میلیون تومان (ماهی چهار میلیون و چهارصد هزار تومن) به صورت مستقیم و غیرمستقیم باید مالیات بدهد.
#امتداد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #نگاه_کارشناس
🔺واکنش حسین راغفر به افزایش سن بازنشستگی: نیروی کار هزینه سوءمدیریتها را میپردازد/ دلیل اصلی کسری بودجه صندوقهای بازنشستگی عمدتا سیاستهای مجلس و مداخلات دولتها در این صندوقها بوده/ اقتصاد ناکارآمد ایران است که قدرت خلق شغل را ندارد
🔹استاد دانشگاه اقتصاد: تصمیمات اخیر میتواند با استفاده از ظرفیتهای زمانی و مالی قشر حقوقبگیر، بحران صندوقها را برای مدت کوتاهی (توجه کنید برای یک مدت کوتاه) به تاخیر بیندازد؛ اما این تصمیمات به هیچوجه راهحل اساسی نخواهد بود و مُسکن کوتاهمدت و موقت است.
🔹سالهاست که اقتصاد ایران قادر به خلق شغل و ایجاد شغل پایدار نیست و این ایراد به سیاستهای بخش عمومی وارد است که فرصتهای خلق شغل را از بین برده است./تعادل
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺واکنش حسین راغفر به افزایش سن بازنشستگی: نیروی کار هزینه سوءمدیریتها را میپردازد/ دلیل اصلی کسری بودجه صندوقهای بازنشستگی عمدتا سیاستهای مجلس و مداخلات دولتها در این صندوقها بوده/ اقتصاد ناکارآمد ایران است که قدرت خلق شغل را ندارد
🔹استاد دانشگاه اقتصاد: تصمیمات اخیر میتواند با استفاده از ظرفیتهای زمانی و مالی قشر حقوقبگیر، بحران صندوقها را برای مدت کوتاهی (توجه کنید برای یک مدت کوتاه) به تاخیر بیندازد؛ اما این تصمیمات به هیچوجه راهحل اساسی نخواهد بود و مُسکن کوتاهمدت و موقت است.
🔹سالهاست که اقتصاد ایران قادر به خلق شغل و ایجاد شغل پایدار نیست و این ایراد به سیاستهای بخش عمومی وارد است که فرصتهای خلق شغل را از بین برده است./تعادل
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
21ابله,نویسنده فئودور داستایوفسکی,مترجم سروش حبیبی,گوینده آرمان…
@behtarinhayesoti
💠 #ادبیات_جهان
📚 ابله (۲۱)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
📚 ابله (۲۱)
کتاب صوتی
#فئودور_داستايفسكى
ترجمه: #سروش_حبیبی
به روایت #آرمان_سلطانزاده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
آه از اینهمه هجرتِ بیرفتن،
آه از این همه ظلمتِ بیچراغ،
آه از اینهمه عَزا،عَزا،عَزا...!
هذا...همهی ما هلاک شدگانِ همین همهمهایم.
فقط حرف...حرف...حرف...
نترس
پنجره را نبند
پرده را کنار بزن
نگاه کن
همهی آنها همهی ما هستیم
بیشباهت به یک واژه
به یک عبارت
به یک اتفاق
عاشقانهتر این است که به یاد آورم:
وقتی تو نیستی
من به چه دردِ این چشمْ
به راهْ ماندگان میخورم!؟
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
آه از اینهمه هجرتِ بیرفتن،
آه از این همه ظلمتِ بیچراغ،
آه از اینهمه عَزا،عَزا،عَزا...!
هذا...همهی ما هلاک شدگانِ همین همهمهایم.
فقط حرف...حرف...حرف...
نترس
پنجره را نبند
پرده را کنار بزن
نگاه کن
همهی آنها همهی ما هستیم
بیشباهت به یک واژه
به یک عبارت
به یک اتفاق
عاشقانهتر این است که به یاد آورم:
وقتی تو نیستی
من به چه دردِ این چشمْ
به راهْ ماندگان میخورم!؟
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یاد
🔺به فراخور ۴ آذر سالگرد درگذشت جبار باغچهبان
جبار باغچهبان، معلم دنیای سکوت
✍ محمد امیری
جبارعسکرزاده (باغچهبان)، از پیشگامان آموزش و پرورش نو در ایران، ۱۹ اردیبهشت ۱۲۶۴ خورشیدی، در شهر ایروان، پایتخت ارمنستان، زاده شد...؛ پدرش از ایرانیان مهاجری بود که در ایروان، به کار معماری و شیرینیپزی اشتغال داشت. جبار به سبب سختگیری پدرش نتوانست به مدرسههای نو راه یابد. دوران آموزش او در کودکی و نوجوانی در مسجدها و نزد یک روحانی به قرائت قرآن و سپس زبان فارسی پرداخت. از ۱۵ سالگی به ناچار درس و مشق را رها کرد و برای گذران زندگی، همچون پدر، به کار معماری و شیرینیپزی پرداخت...؛ در سال ۱۲۸۴ شمسی در هنگامه درگیریهای ارمنیان و مسلمانان قفقاز به زندان افتاد. در آنجا با همکاری یکی از همبندان خود مجله فکاهی "ملانهیب" را منتشرکرد...
او خبرنگار روزنامه قفقاز و از طنزنویسان و شاعران روزنامه فکاهی ملانصرالدین و مدیر مجله فکاهی لکلک ایروان بود...؛ در سال ۱۲۹۸ شمسی، جبار با کاروان آوارگان جنگ از راه جلفا به ایران آمد. پس از پشت سرگذاشتن دشواریهای بسیار و بیماریهای سخت به مرند رفت و در دبستان احمدیه آن شهر آموزگار شد....؛ عسکرزاده در سال ۱۳۰۳، پس از بازدید از کودکستان ارمنیان در تبریز، کودکستانی در این شهر بازکرد و نام آن را باغچه اطفال گذاشت و پیشنهاد کرد که مربیان کودکستان را باغچهبان بنامند و برای خود نیز نام خانوادگی باغچهبان را برگزید.
باغچه بان در سال ۱۳۲۲، جمعیت حمایت از کودکان کر و لال را بنیان گذاشت. سپس آموزشگاه ویژه کر و لالها در منطقه یوسفآباد تهران ساخته شد. او درباره روش کار خود در این آموزشگاه نوشت:
" ... آموزشگاه من هیچ وقت به روی کودکان فقیر بسته نبوده و نخواهد بود... فرق دین و مذهب و ملیت و نژاد و وضع مالی کودکان، هرگز مانعی برای ورود آنها به مدرسه من نبوده و نخواهد بود، و یگانه شرط تحصیل در مدرسه من، کر بودن و بر اثر آن لال ماندن یک کودک است، نه چیز دیگری..."
باغچهبان در سال ۱۳۲۵، ابزاری به نام تلفن گنگ، برای رساندن صوت از راه دندان به مرکز شنوایی اختراع کرد و آن را به نام خود به ثبت رساند. باغچه بان از سال ۱۳۲۳ تا سال ۱۳۲۶، مجله زبان را منتشر کرد. در سال ۱۳۲۵ یا ۱۳۲۶، با وزیر آموزش و پرورش، که از دانشآموختگان آمریکا بود، ناسازی پیداکرد. فرزندش، ثمین باغچهبان، دراینباره نوشته است:
" وزیر هرجور چوبی را لای چرخ او میگذاشت، تهمتهای سیاسی به او میزد، حقوقش را کم میکرد... میگفت مدرک تحصیلی ندارد و... "
- پدرم در جواب به این مهملات، مقاله تند و تیزی نوشت:
" آقای وزیر، من مانند فلانی برلن ندیده و مثل فلانی از پاریس نیامدهام.... قدرت من، فکر من، معلومات من و ایمان من، همه ایرانی است...؛ نه مثل تو کسب شرف کردهای از آمریکا. من انفاس پیغمبری را از زردشت، حسن نوع پروری را از سعدی، قدرت تشخیص را از بوعلی و جسارت سربازی را از فردوسی... جرات انقلاب را از کاوه به ارث بردهام... من این دعوا را با شما در موقعی شروع کردهام که شما وزیر هستید و من آموزگاری بیش نیستم. من نمیتوانم در برابر ظلم و ستم و دروغ، مانند گوسفندی ساکت بمانم و تسلیم بشوم، زیرا در این صورت پرورش یافتگان من نیز اخلاق گوسفندی پیدا خواهند کرد..."
باغچهبان در سال ۱۳۳۰، کانون کر و لالها را پایهگذاری کرد. در سال ۱۳۳۲ در آموزشگاه خود، دوره یکسالهای، برای تربیت آموزگار ویژه کر و لالها ترتیب داد. دانشآموختگان این دوره در همان آموزشگاه به کار پرداختند. باغچهبان در سال پایانی زندگی خود جمعیت سلام یا گرامیداشت را برای بزرگداشت نیکوکاران بنیان نهاد.
باغچهبان افزون بر شماری از کتابهای کودکان همچون "زندگی کودکان"، "پیر و ترب"، "گرگ و چوپان"، ..."درخت مروارید"، آثاری در زمینه آموزش الفبا منتشر کرد...، "اساسنامه و برنامه کامل و دقیق تحصیلات پنجساله ناشنوایان برای آموزش زبان و حرفه"، کتاب "الفبای سربازان"، کتاب "حساب"و...از جمله دیگر آثار او برای بزرگسالان هستند.
ثمین، فرزند باغچهبان، درباره روزهای پایانی زندگی پدرش نوشته است:
"" در آخرین روز آبان ماه ۱۳۴۵، دیروقت شب تلفن زنگ زد. از آموزشگاه خبردادند که حال پدرم بدشده، خودمان را فورا برسانیم... ؛ وقتی مامورین آمبولانس با شتاب زدگی او را بر روی برانکارد خوابانده و با سرعت از راهروی آموزشگاه میگذشتند، داد زد:
" خداحافظ آموزشگاه، خداحافظ آموزگاران، خداحافظ شاگردانم " "".
- باغچهبان در ۴ آذرماه سال ۱۳۴۵ چشم از جهان فروبست.
📚 تاریخ ادبیات کودکان ایران، محمد هادی محمدی و زهره قائینی، جلد هفتم، تهران، شرکت نشر چیستا، صفحات ۹۵۴-۹۵۸.
https://t.me/httpsksmtehran2/234
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺به فراخور ۴ آذر سالگرد درگذشت جبار باغچهبان
جبار باغچهبان، معلم دنیای سکوت
✍ محمد امیری
جبارعسکرزاده (باغچهبان)، از پیشگامان آموزش و پرورش نو در ایران، ۱۹ اردیبهشت ۱۲۶۴ خورشیدی، در شهر ایروان، پایتخت ارمنستان، زاده شد...؛ پدرش از ایرانیان مهاجری بود که در ایروان، به کار معماری و شیرینیپزی اشتغال داشت. جبار به سبب سختگیری پدرش نتوانست به مدرسههای نو راه یابد. دوران آموزش او در کودکی و نوجوانی در مسجدها و نزد یک روحانی به قرائت قرآن و سپس زبان فارسی پرداخت. از ۱۵ سالگی به ناچار درس و مشق را رها کرد و برای گذران زندگی، همچون پدر، به کار معماری و شیرینیپزی پرداخت...؛ در سال ۱۲۸۴ شمسی در هنگامه درگیریهای ارمنیان و مسلمانان قفقاز به زندان افتاد. در آنجا با همکاری یکی از همبندان خود مجله فکاهی "ملانهیب" را منتشرکرد...
او خبرنگار روزنامه قفقاز و از طنزنویسان و شاعران روزنامه فکاهی ملانصرالدین و مدیر مجله فکاهی لکلک ایروان بود...؛ در سال ۱۲۹۸ شمسی، جبار با کاروان آوارگان جنگ از راه جلفا به ایران آمد. پس از پشت سرگذاشتن دشواریهای بسیار و بیماریهای سخت به مرند رفت و در دبستان احمدیه آن شهر آموزگار شد....؛ عسکرزاده در سال ۱۳۰۳، پس از بازدید از کودکستان ارمنیان در تبریز، کودکستانی در این شهر بازکرد و نام آن را باغچه اطفال گذاشت و پیشنهاد کرد که مربیان کودکستان را باغچهبان بنامند و برای خود نیز نام خانوادگی باغچهبان را برگزید.
باغچه بان در سال ۱۳۲۲، جمعیت حمایت از کودکان کر و لال را بنیان گذاشت. سپس آموزشگاه ویژه کر و لالها در منطقه یوسفآباد تهران ساخته شد. او درباره روش کار خود در این آموزشگاه نوشت:
" ... آموزشگاه من هیچ وقت به روی کودکان فقیر بسته نبوده و نخواهد بود... فرق دین و مذهب و ملیت و نژاد و وضع مالی کودکان، هرگز مانعی برای ورود آنها به مدرسه من نبوده و نخواهد بود، و یگانه شرط تحصیل در مدرسه من، کر بودن و بر اثر آن لال ماندن یک کودک است، نه چیز دیگری..."
باغچهبان در سال ۱۳۲۵، ابزاری به نام تلفن گنگ، برای رساندن صوت از راه دندان به مرکز شنوایی اختراع کرد و آن را به نام خود به ثبت رساند. باغچه بان از سال ۱۳۲۳ تا سال ۱۳۲۶، مجله زبان را منتشر کرد. در سال ۱۳۲۵ یا ۱۳۲۶، با وزیر آموزش و پرورش، که از دانشآموختگان آمریکا بود، ناسازی پیداکرد. فرزندش، ثمین باغچهبان، دراینباره نوشته است:
" وزیر هرجور چوبی را لای چرخ او میگذاشت، تهمتهای سیاسی به او میزد، حقوقش را کم میکرد... میگفت مدرک تحصیلی ندارد و... "
- پدرم در جواب به این مهملات، مقاله تند و تیزی نوشت:
" آقای وزیر، من مانند فلانی برلن ندیده و مثل فلانی از پاریس نیامدهام.... قدرت من، فکر من، معلومات من و ایمان من، همه ایرانی است...؛ نه مثل تو کسب شرف کردهای از آمریکا. من انفاس پیغمبری را از زردشت، حسن نوع پروری را از سعدی، قدرت تشخیص را از بوعلی و جسارت سربازی را از فردوسی... جرات انقلاب را از کاوه به ارث بردهام... من این دعوا را با شما در موقعی شروع کردهام که شما وزیر هستید و من آموزگاری بیش نیستم. من نمیتوانم در برابر ظلم و ستم و دروغ، مانند گوسفندی ساکت بمانم و تسلیم بشوم، زیرا در این صورت پرورش یافتگان من نیز اخلاق گوسفندی پیدا خواهند کرد..."
باغچهبان در سال ۱۳۳۰، کانون کر و لالها را پایهگذاری کرد. در سال ۱۳۳۲ در آموزشگاه خود، دوره یکسالهای، برای تربیت آموزگار ویژه کر و لالها ترتیب داد. دانشآموختگان این دوره در همان آموزشگاه به کار پرداختند. باغچهبان در سال پایانی زندگی خود جمعیت سلام یا گرامیداشت را برای بزرگداشت نیکوکاران بنیان نهاد.
باغچهبان افزون بر شماری از کتابهای کودکان همچون "زندگی کودکان"، "پیر و ترب"، "گرگ و چوپان"، ..."درخت مروارید"، آثاری در زمینه آموزش الفبا منتشر کرد...، "اساسنامه و برنامه کامل و دقیق تحصیلات پنجساله ناشنوایان برای آموزش زبان و حرفه"، کتاب "الفبای سربازان"، کتاب "حساب"و...از جمله دیگر آثار او برای بزرگسالان هستند.
ثمین، فرزند باغچهبان، درباره روزهای پایانی زندگی پدرش نوشته است:
"" در آخرین روز آبان ماه ۱۳۴۵، دیروقت شب تلفن زنگ زد. از آموزشگاه خبردادند که حال پدرم بدشده، خودمان را فورا برسانیم... ؛ وقتی مامورین آمبولانس با شتاب زدگی او را بر روی برانکارد خوابانده و با سرعت از راهروی آموزشگاه میگذشتند، داد زد:
" خداحافظ آموزشگاه، خداحافظ آموزگاران، خداحافظ شاگردانم " "".
- باغچهبان در ۴ آذرماه سال ۱۳۴۵ چشم از جهان فروبست.
📚 تاریخ ادبیات کودکان ایران، محمد هادی محمدی و زهره قائینی، جلد هفتم، تهران، شرکت نشر چیستا، صفحات ۹۵۴-۹۵۸.
https://t.me/httpsksmtehran2/234
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran