💠 #جامعه_مدنی

🔺با سرکوب پایدار، چه باید کرد؟

منبع: تارنمای داوطلب

در سال‌های اخیر، هر بار که خیزش یا جنبشی تازه در ایران پدیدار می‌شود، هم‌زمان یک پرسش تکرارشونده نیز سر برآورده است؛ چرا این اعتراض‌ها به نهاد پایدار، رهبری مشخص یا سازمان‌های ماندگار منتهی نمی‌شوند. این پرسش، در نگاه نخست، منطقی و حتی ضروری به نظر می‌رسد؛ اما اگر آن را از دل تجربه واقعی جامعه ایران و در نسبت با تجربه جهانی جنبش‌های ضداقتدارگرایی بررسی کنیم، پاسخ آن پیچیده‌تر از یک «خلاء» یا «ناتوانی» ساده است.

بررسی فرهنگ جهانی اعتراضات ضداقتدارگرایی که بر مشارکت گسترده، افقی‌گرایی، بی‌اعتمادی به نهادها، سازماندهی‌های غیررسمی به‌جای ساختارهای کلاسیک و بُعد قوی روایت‌گری تاکید دارد به ما می‌گوید که اگر جنبش‌ها را نه با عینک ایدئولوژی، بلکه با منطق کنش و شیوه عمل بسنجیم، خیزش‌های ایران دست کم در یک دهه گذشته به وضوح درون همین خانواده جهانی جای می‌گیرند. جایی که جنبش‌های مردمی چون «پارک گزی»، «میدان تحریر» و جنبش «اشغال وال‌استریت» در آن جای گرفته‌اند.
اعتراضات در ایران نه از کانال احزاب و تشکل‌های رسمی، بلکه از دل زندگی روزمره، معیشت، خشم و کرامت انسانی بیرون می‌آیند. بی‌رهبر بودن، افقی‌بودن و بی‌اعتمادی به نهادهای رسمی و حتی نهادهای اپوزیسیونی، نه یک ضعف ذاتی، بلکه محصول تجربه تاریخی سرکوب است. جامعه‌ای که بارها حتی در اعتراضات صنفی و کارگری روزمره، هزینه تمرکز، نمایندگی و علنی‌بودن را پرداخته، به‌طور طبیعی به سمت شبکه‌های غیررسمی و پیوندهای سست اما گسترده گرایش پیدا می‌کند.
با این‌حال، عمدتا این نکته نادیده گرفته می‌شود که

جنبش‌های شبکه‌ای گرچه در بسیج سریع و خلق لحظه‌های اعتراضی که خوراک رسانه‌ها هستند، قدرتمند عمل می‌کنند، اما در عبور از «لحظه اعتراض» به «فرآیند تغییر پایدار» دچار سکته می‌شوند. اینجاست که مسئله نهادسازی دوباره به میان می‌آید.

ضرورت سرمایه‌گذاری بر «زیرساخت نرم»

در ایران، سرکوب نه مقطعی، بلکه پایدار، انباشته و هوشمند است. بنابراین پاسخ به این پرسش که آیا نهادسازی فقط یک شکل دارد، منفی است.

در شرایط سرکوب پایدار، آنچه امکان شکل‌گیری دارد نه «نهاد سخت»، بلکه شاید نوعی زیرساخت نرم است؛ چیزی که کمتر دیده می‌شود اما نقش تعیین‌کننده دارد. زیرساخت نرم شامل روایت‌های مشترک، هنجارهای نانوشته اعتراض، خطوط قرمز اخلاقی، شیوه‌های تصمیم‌گیری و حافظه جمعی از تجربه‌های موفق و ناموفق است. این‌ها هم به مثابه نهادسازی است، حتی اگر ثبت رسمی نداشته باشند.

اینجاست که تجربه ایران می‌تواند از «مصرف‌کننده تجربه جهانی» به «تولیدکننده دانش» تبدیل شود. جامعه ایران، بیش از بسیاری از جنبش‌های جهان، مجبور بوده افقی‌گرایی را نه فقط به‌عنوان شعار، بلکه به‌عنوان مهارت تمرین کند. اکنون شاید زمان آن است که این درس‌‌ها را با خود تکرار کنیم که:
چگونه بدون رهبر، هماهنگی ایجاد کنیم،
چگونه اختلافات را بدون انشعاب‌های ویرانگر مدیریت کنیم،
چگونه عقب‌نشینی به‌موقع را به‌معنای شکست تلقی نکنیم و
چگونه اعتراض را با زندگی روزمره پیش ببریم.
این دانش، دانش زیسته است. دانشی که نه در قالب مانیفست‌های بزرگ، بلکه در روایت‌های خرد، تجربه‌های ناتمام و درس‌های غیرقهرمانانه ریشه دارد. مستندسازی همین تجربه‌ها، اینکه چه چیزی کار کرد، چه چیزی شکست خورد و چرا، می‌تواند هم برای جامعه ایران و هم برای جنبش‌های ضداقتدارگرای دیگر، سرمایه‌ای مهم باشد. بسیاری از جنبش‌های جهان هنوز تجربه سرکوب مزمن و پایدار مانند آنچه ما در ایران تجربه می‌کنیم، ندارند؛ اما جهان به‌سرعت به این سمت حرکت می‌کند.
از این منظر، پیوند ایران با جنبش‌های ضداقتدارگرایی جهانی نه از مسیر ائتلاف رسمی یا هم‌راستاسازی سیاسی، بلکه از مسیر به اشتراک‌گذاری تجربه ممکن می‌شود. به اشتراک‌گذاری زیستن و کنش‌گری زیر فشار دائمی، روایتگری مقاومت فرسایشی و درک سیاست به‌مثابه فرآیند و نه رویداد، بخشی از مسیر اشتراک‌گذاری تجربه با جنبش‌هایی با زمینه‌های مشابه است.
در این میان، شاید مهم‌ترین تغییری که باید رخ دهد، تغییر افق انتظار باشد. همه جنبش‌ها برای پیروزی سریع ساخته نشده‌اند. برخی جنبش‌ها، به‌ویژه در شرایط اقتدارگراییِ پایدار، برای انباشت ظرفیت، فرسایش قدرت و زنده نگه داشتن امکان سیاست‌ورزی شکل می‌گیرند. نهادسازی در این معنا، نه ساخت یک ساختمان قابل رؤیت، بلکه شکل‌دادن به یک زمین سفت زیر پای جامعه است.
در برابر سرکوب پایدار، چاره نه دست‌کشیدن از نهادسازی است و نه پافشاری بر نسخه‌های کلاسیک آن است. چاره، بازتعریف نهادسازی و به‌رسمیت‌شناختن اشکال نامرئی اما مؤثر سازمان‌یابی است. همان‌جایی که تجربه ایران می‌تواند و شاید ناگزیر است، دانشی تازه برای جهان تولید کند.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #تقویم

چهارشنبه بیست‌ونهم بهمن ۱۴۰۴ خورشیدی

📌امروز در تقویم؛

▪️برابر است‌ با سال‌روز ترکیدن قطار نیشابور در ایستگاه خیام در ۱۷کیلومتری نیشابور در سال ۱۳۸۲ که بزرگ‌ترین حادثه ریلی ایران بوده؛ با نزدیک به ۳۰۰ کشته و ۴۶۰ زخمی که بیش‌ترشان برای تماشای تصادف دو قطار باری جمع شده بودند.
شدت انفجار که هیچ‌‌گاه مقام‌های رسمی علت آن را اعلام نکردند، برابر با ترکیدن ۱۸۰تن تی‌ان‌تی بود و سبب شد خانه‌های چند روستای اطراف حادثه هم خسارت ببینند.

▪️برابر است‌ با پنجاه و یکمین‌ سالگرد تیرباران #خسرو_گلسرخی و #کرامت_دانشیان؛ گلسرخی، شاعر و نویسنده بود و دانشیان فیلم‌ساز اخراجی دانشکده تلویزیون‌. هردو چپ‌گرا و هوادار چریک‌های ‌فدایی‌.
گلسرخی و دانشیان به اتهام «برنامه‌ریزی برای گروگان‌ گرفتن ولیعهد پهلوی در ازای آزادی زندانیان سیاسی» اعدام شدند.
گلسرخی با دفاعیه‌اش از مارکسیسم در دادگاه علنی و دانشیان با ترانه «بهاران خجسته باد» شناخته می‌شود.

▪️زادروز شهرام ناظری، خواننده مشهور است که از شاگردان محمدرضا شجریان به‌شمار می‌رود.
از مهم‌ترین کارهایش می‌توان به همکاری در مجموعه «چاووش‌» در روزهای انقلاب و آلبوم «گل‌صدبرگ» اشاره کرد.

▪️مصادف‌ است‌ با مرگ امیرتیمور لنگ، بنیان‌گذار و جهان‌گشای مشهور دودمان تیموریان ترکستان که در فاصله سال‌های ۷۷۱ تا ۸۰۷ هجری قمری، در سه‌دوره حمله وسیع و بلندمدت، آسیای غربی و مرکزی را تسخیر کرد؛ از ایران و هند تا مسکو و شامات، عثمانی و بغداد.

▪️ مصادف است ‌با سال‌مرگ #نادر_نادرپور، در سال ۱۳۷۸؛ شاعر نوگرای دهه ۳۰و ۴۰ و ۵۰ خورشیدی و از بانیان #کانون_نویسندگان_‌ایران.

شاید شناخته‌شده‌ترین شعر او شعر انگور است؛ کجا شهد است این آبی که در هر دانه شیرین انگور است؟/ کجا شهد است؟ این اشک/ اشک باغبان پیر و رنجور است...

#روزآروز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

بیانیه کانون صنفی فرهنگیان گیلان در اعتراض به بازداشت #محمود_صدیقی‌پور

به نام خداوند جان و خرد
در منطق رسمی و غیر رسمی اقتدارگرایی اگر صدای مستقلی شأن زندگانی، حیات و حرمت آدمیان به ویژه جوانان و دانش آموزان را دنبال کند و از خشونت و دوگانه سازی رایج بپرهیزد متهم به اختلال و تشویش و مقابله می شود. این رویکرد نه خطای تحلیلی بلکه جلوه های وجودی قدرت برهنه است. در چنین شرایطی هر نهاد صنفی و مدنی و.. که غم فردای فرزندان این مرز و بوم را دارد به وضعیت خونبار دانش آموزان و معلمان و به دادرسی ناعادلانه و ناکارآمدی و حقوق بشر بپردازد درجهت فرافکنی و قلب واقعیات آن را عامل دشمن معرفی می کنند!
اقتدارگرایان نه تنها نقد سازنده را -در ذیل فرهنگ سیاسی که زیست جمعی را تضمین می کند- نمی پذیرند بلکه به عنوان سند اتهام می شناسند.
-آقای محمود صدیقی پور عضو کانون صنفی فرهنگیان گیلان از سرمایه های معرفتی، فرهنگی و از کنش‌گران راستین صنفی جامعه فرهنگیان است. رضایت‌مندی دانش آموختگان منطقه و معلمان گیلان تائید این ادعاست.
کانون صنفی فرهنگیان گیلان ضمن محکوم کردن دستگیری همراه با خشونت ایشان، خواستار آزادی فوری ایشان می باشد.
     


کانون صنفی فرهنگیان گیلان
۲۹بهمن۱۴۰۴



نیمکت‌های خالی را عادی نمی‌کنیم.
فراموشی را نمی‌پذیریم.


🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

◼️◾️▪️ #مادران_منند


به خون نشسته این داغ، مادران منند
زنان چهره خراشیده ،خواهران منند

چگونه باز در این کوچه ها قدم بزنم
که کشتگان خیابان، برادرن منند...

#نوید_خانجانی


#سوگ
#چهلم
#اعتراضات_دیماه_۱۴۰۴

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran