💠 #خبر

آخرین گزارش از وضعیت زندان اوین؛
زندان اوین تحت کنترل نیروی نوپو|صدای زندانیان باشید

همسر مصطفی محمدحسن، که از اوایل بهمن‌ماه در بازداشت است، با اشاره به وضعیت زندان اوین می‌گوید: «زندان اوین در اختیار نیروهای نوپو قرار دارد و مسئولان زندان آنجا را ترک کرده‌اند.
این دانشجوی فلسفه علم در دانشگاه صنعتی شریف می گوید: تهیه غذا بسیار دشوار شده و فروشگاه زندان نیز فعالیتی ندارد.» او از مردم خواسته است صدای زندانیان در بند باشند.

#آزادی_زندانیان_سیاسی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

دعوت محمد حبیبی سخنگوی شورای هماهنگی فرهنگیان به همبستگی در شرایط جنگ و قطع اینترنت

محمد حبیبی، سخنگوی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان، با انتشار پیامی در شبکه ایکس و در اشاره به شرایط جنگی و قطع اینترنت در ایران، بر ضرورت همبستگی اجتماعی تأکید کرد.

او نوشت در شرایطی که «اینترنت قطع است و زندگی زیر موج انفجارها می‌گذرد»، شجاعانه‌ترین کار مردم مراقبت از یکدیگر است. به گفته او، در چنین وضعیتی مردم می‌توانند با تشکیل هسته‌های همیاری در محله‌ها، مراقبت از سالمندان و به اشتراک گذاشتن آب و غذا، از یکدیگر حمایت کنند.

حبیبی در پایان پیام خود تأکید کرد: «نجات ما در همبستگی است.»

#نه_به_جنگ

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت


▪️کودکان در میان جنگ و سرکوب 

✍ آرام فرج الهی

کودکان نخستین قربانیان جنگ‌اند، اما آینده‌ی هر جامعه نیز در وجود آن‌ها شکل می‌گیرد.
جامعه‌ای که بتواند حتی در تاریک‌ترین لحظات از روان و امید کودکان خود محافظت کند، در واقع از امکان آینده دفاع کرده است

جنگ، پایگاه‌های نظامی را هدف نمی‌گیرد. جنگ آرام‌آرام به درون زندگی روزمره نفوذ می‌کند؛ به خانه‌ها، به خواب شبانه‌ی مردم، و به ذهن و روان کودکانی که هنوز جهان را در حال کشف کردن‌اند. صدای انفجار، اخبار مداوم از حملات و در کنار آن حضور نیروهای سرکوب در خیابان‌ها، فضایی می‌سازد که تنها یک وضعیت نظامی نیست؛ یک وضعیت روانی و اجتماعی فراگیر است. در چنین شرایطی جامعه نه فقط با تهدید بیرونی، بلکه با سازوکارهای درونیِ کنترل و ارعاب نیز روبه‌رو می‌شود.
در روزهایی که ایران زیر سایه‌ی بمباران قرار دارد، خیابان‌ها نیز به صحنه‌ای برای نمایش قدرت سیاسی بدل شده‌اند. راهپیمایی‌های شبانه‌ی نیروهای سرکوب در محله‌ها، حضور تهدیدآمیز گروه‌های حکومتی در کوچه‌ها، فریادها و شعارهایی که در تاریکی شب طنین می‌اندازند، تنها یک نمایش ایدئولوژیک نیستند. این اقدامات کارکردی روشن دارند؛ ایجاد رعب، القای حضور دائمی قدرت و شکستن احساس امنیت در میان مردم. این نوع حضور خیابانی، به‌ویژه در ساعات شب، نوعی جنگ روانی علیه جامعه است؛ تلاشی برای آنکه مردم در فضای اضطراب و نظارت دائمی زندگی کنند.
در این میان، کودکان آسیب‌پذیرترین قربانیان این وضعیت‌اند. کودک برای شکل‌گیری احساس امنیت نیازمند محیطی قابل پیش‌بینی و نسبتاً آرام است. خانه و محله برای او باید قلمرو امنیت باشند؛ جایی که جهان قابل فهم و قابل اعتماد به نظر برسد. اما جنگ و سرکوب دقیقاً همین پایه‌های امنیت روانی را متزلزل می‌کنند.
وقتی کودکی نیمه‌شب با صدای انفجار یا فریادهای تهدیدآمیز از خواب بیدار می‌شود، سیستم عصبی او وارد وضعیت «هشدار دائمی» می‌شود؛ حالتی که آن را پاسخ استرسی مزمن می‌نامند. در این وضعیت، بدن و ذهن کودک پیوسته در آماده‌باش قرار می‌گیرند؛ گویی خطر هر لحظه ممکن است بازگردد. تداوم این شرایط می‌تواند آثار عمیقی بر رشد عاطفی، شناختی و اجتماعی او بگذارد.
پیامدهای روانی چنین تجربه‌ای در رفتار کودکان به شکل‌های مختلف ظاهر می‌شود. اضطراب شدید، کابوس‌های شبانه، اختلال در خواب، مشکل در تمرکز و احساس ناامنی دائمی از جمله واکنش‌های رایج هستند. برخی کودکان دچار پرخاشگری یا تحریک‌پذیری می‌شوند، برخی دیگر به سکوت و انزوا پناه می‌برند. در بسیاری موارد نیز ترس به شکلی پنهان در ذهن کودک باقی می‌ماند و سال‌ها بعد خود را در قالب اضطراب، بی‌اعتمادی یا احساس ناامنی مزمن نشان می‌دهد.
تجربه‌ی جوامعی که سال‌ها با جنگ زیسته‌اند نشان می‌دهد که آثار روانی جنگ تنها محدود به زمان درگیری نیست. جنگ می‌تواند حافظه‌ی جمعی یک نسل را شکل دهد. کودکانی که در فضای ترس و ناامنی رشد می‌کنند، اغلب با احساس بی‌ثباتی نسبت به جهان پیرامون خود بزرگ می‌شوند. این مسئله تنها یک آسیب فردی نیست؛ بلکه به تدریج بر روابط اجتماعی، اعتماد عمومی و حتی فرهنگ سیاسی جامعه نیز تأثیر می‌گذارد.
در چنین شرایطی، جنگ و سرکوب به دو وجه یک واقعیت واحد تبدیل می‌شوند. حکومت‌های سرکوبگر اغلب از فضای جنگی برای تشدید کنترل اجتماعی بهره می‌برند. اضطراب عمومی، جامعه را پراکنده و محتاط می‌کند و امکان سازمان‌یابی و اعتراض را محدود می‌سازد. نمایش‌های شبانه‌ی نیروهای سرکوب در محله‌ها دقیقاً در همین چارچوب قابل فهم است: پیامی دائمی به جامعه که قدرت حاکم همه جا حضور دارد.
با این حال، جامعه تنها قربانی منفعل این وضعیت نیست. حتی در سخت‌ترین شرایط نیز اشکال مختلفی از همبستگی و مقاومت اجتماعی شکل می‌گیرد.

نخستین گام در برابر چنین فضای خشنی، حفاظت از پیوندهای انسانی است. خانواده‌ها، همسایه‌ها و شبکه‌های محلی می‌توانند با ایجاد محیطی امن‌تر برای کودکان، بخشی از فشار روانی را کاهش دهند.

گفت‌وگوی صادقانه اما آرام با کودکان درباره‌ی آنچه رخ می‌دهد، حفظ روال‌های روزمره‌ی زندگی، و ایجاد فرصت‌هایی برای بازی و تخلیه‌ی هیجانی، می‌تواند به آن‌ها کمک کند احساس کنترل بیشتری بر جهان خود داشته باشند.
همچنین تجربه نشان داده که در شرایط بحران، همبستگی‌های محلی می‌توانند نقشی حیاتی ایفا کنند. همکاری میان خانواده‌ها، حمایت از یکدیگر و ایجاد فضاهای جمعی برای مراقبت از کودکان، نه تنها فشار روانی را کاهش می‌دهد بلکه اعتماد اجتماعی را نیز تقویت می‌کند. چنین پیوندهایی مانع آن می‌شوند که ترس به تنهایی و انزوا تبدیل شود.
در سطحی گسترده‌تر، مقابله با چرخه‌ی جنگ و سرکوب نیز به مسئله‌ای سیاسی تبدیل می‌شود. جنگ‌های قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی، در کنار حکومت‌های سرکوبگر، اغلب زندگی مردم عادی را به میدان رقابت و خشونت بدل می‌کنند.
⤵️

⤴️

در چنین شرایطی دفاع از زندگی، صلح و آزادی به موضعی انسانی و اجتماعی تبدیل می‌شود؛ موضعی که در برابر هر دو شکل خشونت ـ جنگ و سرکوب- می‌ایستد.

در دل شب‌هایی که صدای انفجار و تهدید در فضا می‌پیچد، هنوز نفس زندگی جاری است. کودکان هنوز می‌خواهند بازی کنند، بخندند و جهان را کشف کنند. دفاع از این حق ساده
- حق زیستن در امنیت و آرامش- شاید بنیادی‌ترین شکل مقاومت انسانی در برابر جنگ و سرکوب باشد.

#حق_زیستن_در_امنیت_و_آرامش
#نه_به_جنگ

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #نگاه

▪️ شبِ درازِ تهران

در لحظه‌ای که بمب‌ها بر شهری فرود می‌آیند که سال‌ها زیر سایهٔ بن‌بست سیاسی زیسته است، سیاست ایران عریان‌تر از همیشه رخ می‌نماید. جامعه‌ای فرسوده از اقتدارگرایی به‌ناگاه خود را در میانهٔ آتشی می‌یابد که از بیرون زبانه کشیده است. همین تقارنِ هولناک است که توهم نجات بیرونی را می‌زداید. جنگ نه دری به اصلاح می‌گشاید و نه افقی به رهایی. برعکس، میدان را برای خشن‌ترین نیروها و بی‌مهارترین قدرت‌ها فراخ‌تر می‌کند. معنای این لحظه چیزی جز فشردگی هراس‌آور تاریخ نیست: زمانی که ثانیه‌ها فشرده و نفس‌ها کوتاه می‌شوند و مردمی که در دل آتش، میان خوف و خشم، ایستاده‌اند و پایان این شب دراز را انتظار می‌کشند.

#محمد_مالجو

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #شبانه

در این سرای بی‌کسی کسی به در نمی‌زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی‌زند

یکی ز شب گرفتگان، چراغ بر نمی‌کُند
کسی به کوچه سار شب در سحر نمی‌زند

نشسته‌ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین، سپیده سر نمی‌زند

گذرگهی‌ست پر ستم که اندر او به غیر غم
یکی صلای آشنا، به رهگذر نمی‌زند

دل خراب من دگر، خراب‌تر نمی‌شود
که خنجر غمت ازین خراب‌تر نمی‌زند

چه چشم پاسخ است ازین دریچه‌های بسته‌ات
برو که هیچکس ندا به گوش کر نمی‌زند

نه (سایه) دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست
اگر نه بر درختِ تر، کسی تبر نمی‌زند

هوشنگ ابتهاج (سایه)

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #جامعه

🔺کانال اصل ۲۰ نوشت:

در زمان وقوع جنگ و درگیری‌های نظامی، اینترنت زیرساختی، مولفه‌ای حیاتی و مربوط به بقای شهروندان محسوب می‌شود. در شرایطی که امنیت شهروندان در خطر است، دسترسی به اخبار لحظه‌ای، هشدارهای امدادی و ارتباطات بین‌المللی برای حفظ جان انسان‌ها ضرورت دارد.

قطع کردن این شریان ارتباطی در میانه بحران‌های نظامی، نه تنها باعث فلج شدن زندگی روزمره می‌شود، بلکه امکان اطلاع‌رسانی درباره وضعیت انسانی را از میان می‌برد و مستقیماً امنیت روانی و فیزیکی جامعه را تهدید می‌کند.


#پایان_جنگ_و_بمباران
#آزادی_فوری_همه_زندانیان
#دسترسی_آزاد_به_اینترنت
#نه_به_جنگ_نه_به_استبداد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

▪️گزارشگر ویژه سازمان‌ملل: حمله آمریکا به مدرسه، فاجعه‌ای حقوق‌بشری و غیرقابل چشم‌پوشی است!

آنیس کالامار، فعال و حقوقدان برجسته حقوق بشر: تقریباً تردیدی نیست که مدرسه مورد نظر هدف حمله آمریکا قرار گرفته است.

بررسی‌های اولیه ما نیز آمریکا را نشان می‌دهد. شما به نیویورک‌تایمز اشاره کردید؛ دیده‌بان حقوق بشر نیز به نتیجه مشابهی رسیده است. به‌یاد بیاوریم که ۱۵۰ کودک در این حمله کشته شدند. این اقدامی است که آشکارا حقوق بین‌الملل را نقض می‌کند.

#شرق

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

▪️۲۷ دانشجو، ۱۲ فارغ‌التحصیل و ۳ مدرس دانشگاه آزاد جان باخته‌اند

معاونت فرهنگی دانشجویی دانشگاه آزاد:

در پی حملات اخیر، ۲۷ دانشجو، ۱۲ فارغ التحصیل، دو مدرس و یک دانش‌آموز جان خود را از دست داده‌اند.

همچنین از استان‌های آذربایجان شرقی و کرمانشاه هر کدام ۳ دانشجو، آذربایجان غربی، زنجان و کهگیلویه و بویراحمد هر کدام ۲ دانشجو در میان شهدای این وقایع ثبت شده‌اند.

#شرق

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

▪️جنگ از نمای نزدیک؛ تمام رهگذران کشته شدند…

زیر بمباران مداوم
«از روز انفجار در حال آواربرداری هستند تا جنازه پیدا کنند. می‌گویند چند نفر مفقود شده‌اند که موقع انفجار از ساختمان مورد حمله، به خانه‌های مسکونی پرتاب شدند»

✍نسترن فرخه – روزنامه شرق:
«همه آدم‌هایی که چهارشنبه حدود ساعت سه ظهر از اطراف کوچه اولیایی رد می‌شدند، کشته شدند. بعضی از آنها پیاده بودند و بعضی دیگر در ماشین. مثل روزهای دیگر که این خیابان شلوغ و پر‌رفت‌و‌آمد بود و کسی نمی‌دانست قرار است چه اتفاقی رخ دهد». این را جوانی تعریف می‌کند که چهارشنبه‌ شاهد همه چیز در این خیابان بوده است؛ روزی که حملات به ساختمان اداری پنج‌طبقه «رستمی‌کیا»، باعث تخریب خانه‌های کناری و کشته‌شدن بسیاری از مردمی شد که در آن همسایگی بودند یا از آنجا رد می‌شدند. حالا «دردشت»، خیابانی در محله نارمک، دیگر شبیه به قبل نیست؛ خیابانی شلوغ که تمام طول روز مغازه‌ها باز بود و رفت‌و‌آمد مردم در آن جریان داشت و این روزها سهم ساکنانش سکوتی است که شاید تا مدت‌ها ادامه داشته باشد.

خانه‌ام ویران شد

از پنجره‌های این حوالی چیزی نمانده است، جز قاب‌های بدون حفاظ و شیشه که کار را برای هر سارقی آسان می‌کند؛ هرچند‌ وسایل بیشتر این خانه‌ها همراه با انفجار از بین رفته و چیزی از آنها باقی نمانده است. انفجار ساختمان پنج‌طبقه «رستمی‌کیا» در کوچه اولیایی تمام ساختمان‌های اطراف خیابان دردشت را هم تخریب کرده است. اهالی می‌گویند اینجا یکی از ساختمان‌های سپاه بود که مورد حمله قرار گرفته و حالا چشم هر رهگذری به خانه‌های تخریب‌شده خیره می‌شود؛ ساختمانی پنج‌طبقه که زیر آن فروشگاه هفت و نمایشگاه ماشینی بود که همه با انفجار طبقات بالایی، تخریب شده است. از فروشگاه چند قفسه شکسته مانده و خانه‌های اطراف هم با پرتابه‌های زمان انفجار و موجی که ایجاد کرده بود، همه تخریب شده است. آن طرف خیابان، تخریب دیوار و پنجره‌های فروشگاه کوروش و بانک صادرات باعث تعطیلی آنها شده است. دیگر ساختمان‌های مسکونی هم به دلیل شدت تخریب همه خالی از سکنه شده‌اند.

ساختمان «رستمی‌کیا» نبش خیابان بود و با انفجار رخ‌داده، ساختمان‌های روبه‌رویی و کناری از تخریب ‌در امان نماندند. کنار این ساختمان چند زن و مرد ایستاده‌اند. دختری جوان جعبه‌ای قهوه‌ای‌رنگ بغل گرفته و با بهت، اشک روی صورتش را پاک می‌کند؛ «خانه ما تخریب شد، دیگر خانه نداریم. اتاقم، وسایل‌ اتاقم، همه از بین رفت. برای عید همه خانه را تمیز کرده بودیم». مادرش اما گریه نمی‌کند، با صورتی رنگ‌پریده جلوی درِ ساختمان ایستاده تا همراه چند مأمور وارد ساختمان شوند و وسایل ضروری را از خانه بردارند: «ساختمان دیگر استحکام ندارد و نباید آنجا بمانیم؛ هرچند‌ اصلا خانه‌ای نمانده است. به ما گفتند باید به هتل برویم، ولی تا چه مدت آنجا زندگی کنیم؟ زندگی‌ام خراب شد». او از روز موشک‌باران می‌گوید: «‌صدای خیلی شدیدی آمد و بعد تخریب و گرد‌و‌خاک شروع شد. شبیه به خواب بود؛ یک خواب بد که کاش از آن بیدار می‌شدیم». کارگران در حال آواربرداری هستند. این زن میان‌سال توضیح می‌دهد: «از روز انفجار در حال آواربرداری هستند تا جنازه پیدا کنند. می‌گویند چند نفر مفقود شده‌اند که موقع انفجار از ساختمان رستمی‌کیا به سمت ساختمان ما پرتاب شدند. در ساختمان‌ فقط ما خانه بودیم، بقیه همسایه‌ها از تهران رفته بودند. مأموران امداد که رسیدند، درِ همه خانه‌ها را شکستند و وارد خانه همسایه‌ها شدند. می‌ترسیدند کسی در واحدها باشد و برای همین همه اتاق‌های همسایه‌ها را هم گشتند». همان موقع چند ماشین وارد کوچه می‌شود؛ زنان و مردانی از اقوام همین خانواده تا آنها را با خود ببرند.

زنی سالخورده میان جمعیت ایستاده و به دلیل گرد‌و‌خاک این منطقه، گوشه چادرش را روی دهان و بینی‌اش گرفته؛ خانه آنها چند کوچه پایین‌تر است و در این چند روز بارها جلوی این ساختمان تخریب‌شده آمده تا با ساکنان همدردی کند؛ هرچند‌ بیشتر آنها به اجبار خانه‌ها را ترک کرده‌اند: «چهارشنبه حدود ساعت سه بعد‌از‌ظهر بود که بعد از شنیدن صدای انفجار، کل خانه ما را خاک گرفت. تا چند دقیقه چشم، چشم را نمی‌دید. فکر کردم خانه ما تخریب شده، آن‌قدر که صدا نزدیک بود. کمی که گذشت با پسرم از خانه بیرون آمدیم. خیابان دردشت پر از خاک و خون شده بود. ماشین‌های رهگذر زیر آوار مانده بودند. فکر کنم سرنشین‌های‌شان همه کشته شدند و مغازه‌ها آسیب دیدند. جهنم شده بود».
⤵️

⤴️
تمام رهگذران کشته شدند
روبروی ساختمان «رستمی‌کیا» ساختمان دیگری است که در جنگ ۱۲روزه مورد حمله قرار گرفته بود؛ ساختمانی که از آن فقط چند دیوار مانده و نوار زردی هنوز دور این خانه دیده می‌شود. در این بخش از خیابان دردشت هیچ مغازه‌ای باز نیست، جز سیگارفروشی که شاگرد مغازه‌اش روز انفجار‌ دچار موج‌گرفتگی شده است؛ «من برای خرید از مغازه بیرون رفتم که چند دقیقه بعد این اتفاق افتاد. وقتی برگشتم، تمام اجناس مغازه وسط خیابان ریخته بود. سقف مغازه و بخشی از اجناس انبار آسیب دیده است. می‌دانم بیشتر مغازه‌دارهای این راسته میلیاردی خسارت دیده‌اند، ولی ما شاید ۲۰۰ میلیون تومان. البته همین هم حدودی است، چون حتما جبران خسارت آن هزینه بیشتری خواهد داشت».

طرف دیگر خیابان همه مغازه‌ها با کرکره‌های کج‌و‌معوج یا گونی آبی بسته هستند؛ مغازه‌هایی که تخریب ساختمان‌های بالای آنها احتمال فروریختن‌شان را بیشتر می‌کند؛ از فروشگاه خدمات کامپیوتری و لوازم‌التحریری، تا کله‌پزی نمونه و گل‌فروشی کنار آن که حالا تمام گل‌هایش خشک شده و چیزی از آن باقی نمانده. در این پیاده‌راه چند مغازه و آموزشگاه دیگر هم تخریب شده است. مثل مغازه آقای سامانی، جوانی که ظروف یک بار مصرف، عطر و لوازم پلاستیکی می‌فروخت. شیشه‌های مغازه خرد شده و اجناسش را بدون هیچ نظمی از کف زمین داخل جعبه‌های بزرگ ریخته و گوشه‌ای روی هم گذاشته است: «از آن روز فقط خاک و خون به یاد دارم. جسد و بدن‎های تکه‌تکه‌شده از بالای ساختمان به خیابان پرتاب می‌شد. هر رهگذر پیاده و ماشینی که از این پیاده‌راه رد می‌شد، آن روز کشته شد. تا چند ساعت همه خیابان گرد‌و‌خاک بود. شیشه‌ همه مغازه‌ها خرد شد و ما را موج گرفت. قیامتی بود که فقط در فیلم‌ها دیده بودیم». به وسط خیابان اشاره می‌کند: «دقیقا همین‌جا پراید سفیدی در حرکت بود که آوار ساختمان روی آن ریخت و همه آدم‌های داخل ماشین کشته شدند». به دلیل فشار روانی آن لحظات، اتفاقات را به‌سختی مرور می‌کند: «همان روز بار جدید عطرهایم رسیده بود، برای هر عطر چند میلیون تومان پرداخت کرده بودم. بار عیدم بود که همه شکست و کل ویترینم از بین رفت. تا الان بررسی نکردم که چند میلیون تومان به مغازه خسارت وارد شده، ولی فکر کنم بیش از ۲۰۰ میلیون تومان باشد. مثلا فکر می‌کردم نهایتا با ۲۰ میلیون تومان بتوانم شیشه مغازه‌ را نصب کنم، ولی پیگیری کردم دیدم تازه از ۴۰ میلیون تومان شروع می‌شود». جوان دیگری که آن هم از مغازه‌دارهای همین راسته از خیابان است، توضیح می‌دهد: «از شهرداری آمدند و از خسارت‌های وارد‌شده عکس گرفتند، اصلا معلوم نیست پول بدهند یا نه، اصلا چه زمان پرداخت کنند. آن طرف خیابان دو ساختمان از جنگ ۱۲روزه تخریب شد و هنوز بعد از چند ماه حتی یک آجرش را هم درست نکردند». شیشه‌های شکسته پنجره‌ها تا چند خیابان پایین‌تر دیده می‌شود؛ از آموزشگاه نقاشی و موسیقی که پنجره‌هایش را با پارچه‌ای پوشانده‌اند، تا خانه‌هایی که حتی دیگر دیوار سالمی برای‌شان نمانده. همه اینها نمای این روزهای خیابان «دردشت» است؛ خیابانی که یکی از مکان‌های پر‌رونق این منطقه به حساب می‌آمد و حالا همین تعداد اندک رهگذر هم با ترس از آن عبور می‌کنند.

صدا پشت صدا
اهالی این منطقه به صداهای انفجار و حمله‌های نیمه‌شب عادت کرده‌اند. این جملات را با خنده‌ای تلخ می‌گوید. از جنگ ۱۲روزه تا الان بارها محله نارمک مورد حمله قرار گرفته است. چند روز قبل هم میدان ۷۲ و ۶۲ موشک‌باران شد، رسانه‌ها اعلام کردند پرتابه میدان ۶۲ عمل نکرد و به‌سرعت آن را از محل دور کردند. با این حال بیشتر ساکنان این میدان‌ها برای حفاظت از جان‌شان خانه‌ها را ترک کردند. از انفجار در میدان ۷۲، فقط یک زمین خالی باقی مانده؛ جایی که قبلا محل قرار‌گرفتن خانه‌ای ویلایی بود. کنار همین خانه مدرسه‌ای دخترانه دیده می‌شود که تمام شیشه‌های پنجره‌اش شکسته و میدانی که در همسایگی‌اش است، در سکوت کامل فرو‌رفته. اهالی محل توضیح می‌دهند که نارمک به صداهای سنگین انفجار عادت کرده است. پیرمرد که به‌سختی قدم می‌زند، می‌گوید: «تمام طول روز صدا می‌شنویم. چون شرق تهران حملات بیشتر است. چند منطقه از نارمک با جنگ قبلی از بین رفته و هنوز هم به همان شکل مانده. با این حال هر شب به همسرم می‌گویم احتمالا از فردا شب صداها کمتر شود ولی باز صدا پشت صدا. فقط امیدوارم این جنگ ادامه‌دار نشود».
در همان لحظه و پس از پایان صحبتهای پیرمرد، دو جوان از ساختمانی در خیابان «دردشت» بیرون می‌آیند، صدای انفجار از جایی دور به گوش می‌رسد و مردم برای لحظه‌ای در خیابان قدمهای تندتری برمی‌دارند. مردان جوانی همان لحظه به نفر دیگری که به زیر ساختمانی پناه می‌برد، نگاه می‌کنند و می‌خندند: «داداش هیچ‌جا امن نیست، خیالت راحت. امکان دارد هرکجا حمله شود یا ساختمان مهمی باشد که ما ندانیم و زیر همان پناه گرفته باشیم»
⤵️

⤴️
هر دو سوار موتورهای خود می‌شوند و یکی از آنها به مردی که زیر ساختمانی ایستاده، می‌گوید: «فقط باید دعا کنیم این جنگ زودتر تمام شود. من که با شنیدن صدای هر حمله و انفجار ایمان دارم بخشی از آرزو و امیدهایم را از دست می‌دهم». صدای گاز موتورشان در خیابان می‌پیچید و آنها دور می‌شوند. روی آسفالتی که هنوز از انفجار روزهای قبل خاکی است، رد چرخ موتورهای‌شان می‌ماند.

#شرق

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #محیط_زیست

▪️محیط زیست، قربانی خاموش جنگ

از تلفات انسانی جنگ و تخریب زیرساخت‌ها در شکل بناها و تأسیسات سخن می‌رود، اما در این گرماگرم بمب‌افکنی کمتر اشاره‌ای به تخریب محیط زیست می‌شود. بوم‌کشی سرزمین ایران از پیامد‌های هولناک حملات نظامی اسرائیل و آمریکاست.

حسام سلامت، جامعه‌شناس، نوشت:

اینجا در شمال، در زادگاهم، باران می‌بارد. گویا دیروز تهران هم بارانی بود، باران اسیدی. یکی، دو روز گذشته انبارهای نفتی محلات تهران را زدند. آلودگی از همیشه بیشتر است. احتمالاً هنوز بوی باروت و گوگرد می‌آید. شاید رد دود و غبار هم هنوز در هوا مانده باشد. احتمالاً تهران را در روزهای آینده سنگین‌تر و مهیب‌تر از قبل بزنند. چنانکه پیداست تهران به سمت زیست‌ناپذیری فزاینده پیش می‌رود. آمریکا و اسرائیل هیچ مشکلی با غزه‌سازی تهران یا کل ایران ندارند؛ تبدیل شهر به تلنباری از ویرانه‌ها که باید لابه‌لای آنها به دنبال ذره‌ای زندگی گشت. «تسلیم بی قید و شرط»ی که اینجا و آنجا از آن حرف می‌زنند فقط با ویران‌سازی مطلق شهرها و زیست‌ناپذیرکردنِ یکایک‌شان ممکن می‌شود

#نه_به_جنگ
#محیط_زیست
🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

اسامی تعدادی از دانش اموزان جانباخته در حمله نیروهای امریکایی به مدرسه ابتدایی دخترانه شجره طیبه در میناب به شرح زیر است :

۱. هنا دهقانی فرزند عماد
۲.زهرا بهرامی
۳.آتنا چملی نژاد فرزند روح الله
۴. فاطمه درازهی فرزند عبدالله
۵. فاطمه سالاری
۶.رضا جمشیان فرزند علی
۷. اریا بهادری فرزند ترفی
۸. علی اصغر زارعی فرزند جواد
۹. احمد سلطانی فرزند یاسر
۱۰. حامد پری تقی نژاد فرزند هادی
۱۱. مهدیس نظری فرزند علی
۱۲. امیر قاسم زائی فرزند نجیب اله
۱۳. آراد احمدی زاده فرزند زهرایی فرزند عبدالله
۱۴. سامان کریم زاده فرزند فرزاد
۱۵. فاطمه شهدادی فرزند محمد
۱۶. نادیا شهمیری فرزند حسن
۱۷. پرهام رنبری فرزند مجتبی
۱۸. محمود غلامیانی فرزند قنبر
۱۹ فاطمه رهدار فرزند عابد
۲۰. امیر حسین رسولی سلیمانی فرزند حسین
۲۱. زهرا بهروزی فرزند حسین
۲۲.محمد حسام رئیسی فرزند حسن
۲۳. آتنا رئیسی فرزند حسن
۲۴. بنیامین جنگجو فرزند شهرام
۲۵. محمد صدرا زارعی پور فرزند مهدی
۲۶.مریم پازرک فرزند مصظفی
۲۷.لینا محمدی فرزند فائز
۲۸. ماندانا سالاری فرزند علی
۲۹. سارا شایسته فرزند مسلم
۳۰. ضحی پسند فرزند ابراهیم
۳۱. اسرا ذاکری فرزند قهار
۳۲.سلما فرازی فرزند نگار
۳۳. فاطمه طاهری فرد فرزند جان اله
۳۴. زهرا انصاری فرد فرزند امیر
۳۵. فاطمه فدوی حکمی فرزند یوسف
۳۶. محمد زاری کوهستکی فرزند علیرضا
۳۷. اطهره زارعی فرزند علی
۳۸. علیرضا زارعی فرزند احسان
۳۹. محمدرضا شهسواری فرزند امیر
۴۰. سمیرا بسارده فرزند علی اکبر
۴۱. احسان سالمی نیا فرزند ابراهیم
۴۲.فاطمه زهرا کریمی فرزند جواد
۴۳. زینب بهرامی فرزند اسحاق
۴۴.محمد شهدوستی پور فرزند عبداله
۴۵. رضا بارانی فرزند مسعود
۴۶. آتنا احمد زاده حلوادپئی فرزند عباس
۴۷. خدیجه درویشی فرزند رضا
۴۸. رقیه کریمی
۴۹. رضا رنجبر فرزند محمد
۵۰. مرضیه بصیری فر فرزند محمد
۵۱. محمد مهدی چگینی نیایی فرزند عباس
۵۲. محمد کیان بهرامی فرزند سجاد
۵۳.علی اکبر قربانی پاک فرزند عبداله
۵۴.حنانه مهدی خواه فرزند موسی
۵۵. فرشته سنگر زاده فرزند غلام
۵۶. محمدعلی قربانی پاک
۵۷. پارسا مختاری نسب فرزند محمد

آموزش و پرورش اعلام کرده است که از ۱۶۸ دانش آموز جانباخته تعداد ۵۷ اسامی اعلام شده و مابقی اسامی دانش آموزان نیز به محض تایید فرمانداری میناب اعلام خواهد شد.

#صدوهشت_کودک_میناب
#کوله‌پشتی‌های_رها_شده
#کودکان_قربانی_جنگ

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews

🔴 گزارش ویژه پیرامون حمله به مدرسه‌ای در میناب در مصاحبه رسانه‌های بین‌المللی با شیوا عاملی‌راد نماینده شورای هماهنگی در سازمان جهانی آموزش

بر اساس گزارش‌های منتشر شده در رسانه‌های بین‌المللی

این گزارش با تکیه بر مجموعه‌ای از گزارش‌های منتشر شده در رسانه‌های بین‌المللی از جمله BBC، The Guardian، CBC News،The New York Times و ABC News Australia درباره حمله موشکی به یک مدرسه دخترانه در شهر میناب (استان هرمزگان) در جریان جنگ اخیر تهیه شده است.

منابع اصلی این گزارش عبارت‌اند از:

• BBC Sounds – گزارش
صوتی درباره حمله به مدرسه میناب

• The Guardian – گزارش تصویری و تحلیلی درباره چگونگی وقوع حمله

• CBC News – گزارش تحقیقی درباره ابعاد حادثه

• TIME – گزارش درباره
قربانیان دانش‌آموز و پیامدهای انسانی حمله

• ABC News Australia – گزارش تحلیلی درباره نحوه وقوع حمله

حمله به مدرسه دخترانه میناب؛ یکی از مرگبارترین حوادث غیرنظامی جنگ

در جریان حملات هوایی گسترده آمریکا و اسرائیل به ایران در روزهای نخست جنگ، یک مدرسه ابتدایی دخترانه در شهر میناب هدف حمله موشکی قرار گرفت؛ حمله‌ای که بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی آن را مرگبارترین حادثه غیرنظامی جنگ در هفته‌های نخست توصیف کرده‌اند.

بر اساس این گزارش‌ها، این حمله در صبح روز ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) رخ داد؛ زمانی که دانش‌آموزان در کلاس‌های درس حضور داشتند. در نتیجه اصابت موشک به ساختمان مدرسه، بخش بزرگی از بنا فروریخت و ده‌ها دانش‌آموز و معلم زیر آوار گرفتار شدند. رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که در این حمله بیش از ۱۶۰ نفر کشته و ده‌ها نفر زخمی شده‌اند و بخش عمده قربانیان را دانش‌آموزان دختر در مقطع ابتدایی تشکیل می‌دهند.

روایت لحظات حمله

بر اساس روایت‌هایی که از شاهدان عینی، امدادگران و گزارش‌های تحقیقی منتشر شده، پس از وقوع انفجار نخست، تلاش‌هایی برای خارج کردن دانش‌آموزان از ساختمان انجام شد، اما دقایقی بعد ضربه دیگری به همان محل وارد شد که موجب افزایش تلفات شد.

تصاویر منتشر شده از محل حادثه نشان می‌دهد که ساختمان مدرسه به‌شدت تخریب شده و بسیاری از دانش‌آموزان زیر آوار باقی مانده بودند.

مدرسه‌ای در نزدیکی یک هدف نظامی

در برخی گزارش‌های تحقیقی منتشر شده در رسانه‌هایی مانند CBC و Guardian گفته شده است که مدرسه در نزدیکی یک مجموعه نظامی قرار داشته که احتمالاً هدف اصلی حمله بوده است. بر اساس این گزارش‌ها، بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد که ممکن است موشک‌های شلیک‌شده به هدف نظامی در نزدیکی مدرسه، به اشتباه به ساختمان مدرسه اصابت کرده باشند؛ موضوعی که همچنان در حال بررسی است.

واکنش‌ها و نگرانی‌های بین‌المللی
پس از انتشار خبر این حادثه، سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای بین‌المللی خواستار انجام تحقیقی مستقل درباره این حمله شدند. کارشناسان حقوق بشردوستانه نیز تأکید کرده‌اند که هدف قرار گرفتن مدارس و مراکز آموزشی می‌تواند مصداق نقض جدی قوانین بین‌المللی جنگ باشد.

روایت‌های منتشر شده از سوی فعالان صنفی معلمان

در برخی از گزارش‌های رسانه‌های بین‌المللی، به نقل از شیوا عاملی‌راد، از اعضای شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، نیز به ابعاد انسانی این فاجعه اشاره شده است.

او در گفت‌وگو با رسانه‌های مختلف بین‌المللی با اشاره به قربانی شدن تعداد زیادی از دانش‌آموزان گفته است: «بخش بزرگی از قربانیان این حمله دانش‌آموزان دختر بودند که در کلاس‌های درس حضور داشتند.»

عاملی‌راد همچنین تأکید کرده است که حمله به یک مرکز آموزشی، آن هم در زمانی که کودکان در حال تحصیل هستند، یکی از تلخ‌ترین جلوه‌های انسانی جنگ محسوب می‌شود.

آموزش در سایه جنگ

حمله به مدرسه میناب بار دیگر نشان داد که در شرایط جنگی، مدارس و فضاهای آموزشی نیز از پیامدهای جنگ در امان نیستند. بسیاری از تحلیلگران معتقدند که چنین رویدادهایی نه‌تنها خسارات انسانی جبران‌ناپذیری بر جای می‌گذارد، بلکه پیامدهای عمیقی برای آینده آموزش و امنیت روانی کودکان خواهد داشت.

جمع‌بندی

حمله به مدرسه دخترانه در میناب، به دلیل تعداد زیاد دانش‌آموزان قربانی، به یکی از نمادهای انسانی جنگ جاری تبدیل شده است.
گزارش‌های منتشر شده در رسانه‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که این حادثه همچنان در حال بررسی است و پرسش‌های مهمی درباره نحوه وقوع آن و مسئولیت عاملان آن مطرح شده است.اگر چه اخیرا برخی رسانه‌های بین المللی مسئولیت اصلی این حمله را متوجه دولت امریکا دانسته‌اند ،اما واشنگتن همچنان از پذیرش مسئولیت سر باز می‌زند. در عین حال، این رویداد بار دیگر ضرورت حفاظت از مدارس و مراکز آموزشی به‌عنوان فضاهای غیرنظامی را یادآور می‌شود؛ فضاهایی که باید در هر شرایطی از خشونت و جنگ مصون بمانند.

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

💠 #یادداشت

🔺کار چگونه به جنگ کشید؟

«مسیر طولانی جنگ با ایران» عنوان یادداشتی است از کارلا نورلاف؛ استاد علوم سیاسی دانشگاه تورنتو، که در ۴ مارس در پروجکت سندیکیت منتشر شده است. بخش‌هایی از متن را می‌خوانید:

بحث‌ها در ایالات متحده عمدتاً حول این پرسش متمرکز شده است که چرا رئیس‌جمهور راه جنگ را برگزید. آیا انگیزۀ او سیاست داخلی بود؟ تمایل به نمایش قدرت؟ یک خطای محاسباتی؟ یا چیز دیگر؟ چنین توضیحاتی ممکن است بخشی از حقیقت را بیان کنند، اما چه‌بسا ریشه‌های عمیق‌تر ماجرا را پنهان کنند.

این جنگ نه تصمیمی ناگهانی، بلکه نتیجۀ فرآیندهای ژئوپلیتیکی تدریجی بود که گام‌به‌گام گزینه‌های جایگزین تقابل را از میان برداشت.

یکی از این تصمیمات، خروج ترامپ از برجام در سال ۲۰۱۸ بود. ترامپ استدلال می‌کرد که لغو برجام برای دستیابی به توافقی قویتر ضروری است، و تلاش کرد ایران را با تضعیف اقتصادش دوباره پای میز مذاکره بکشاند. تحریم‌ها چیز جدیدی نبودند. حتی در دوران برجام نیز ایران با محدودیت‌های قابل‌توجهی روبه‌رو بود. این فشار، امکان ادامۀ مذاکرات و تخفیف تدریجی تحریمها را باز نگه می‌داشت. اما پس از مرگ برجام، تحریمها بدون پشتوانۀ دیپلماسی به کار گرفته شدند و فضای مصالحه را تنگتر کردند. وقتی فشار‌های اقتصادی افزایش یافت اما نه تسلیم و نه تغییر رژیم رخ نداد، این تصور را تقویت کرد که اجبار به‌تنهایی کارساز نیست. همزمان، برداشت تهدید در آمریکا بیش‌ازپیش به برداشت اسرائیل نزدیک شد. نتیجه، بازتعریف تدریجی چیزی بود که ترامپ آن را اجتناب‌ناپذیری استراتژیک تلقی کرد.
مسیر منتهی به جنگ از سیاست اسرائیل نیز می‌گذشت. دکترین امنیتی اسرائیل بر این اصل استوار بوده که باید مانع از دستیابی دولت‌های متخاصم به آستانۀ تسلیحات هسته‌ای شد. از تخریب رآکتور اوسیراک عراق در سال ۱۹۸۱ گرفته تا عملیات‌های مخفیانۀ دوره‌ای علیه تأسیسات ایران، اسرائیل همواره کنش زودهنگام را بر بازدارندگی بلندمدت ترجیح داده است. این منطق ریشه در جغرافیا، تاریخ، و تمایل به برتری نظامی منطقه‌ای دارد. حتی با وجود قدرت نظامی برتر و حمایت ایالات متحده، دکترین امنیتی اسرائیل تهدیدهای نوظهور را غیرقابل‌تحمل می‌داند، نه قابل‌معامله. نتانیاهو دهه‌هاست این نگاه را تکرار می‌کند و یک ایران هسته‌ای را تهدیدی موجودیتی معرفی کرده است، نه مسئله‌ای قابل مدیریت.
پس از حملۀ حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و تلاش اسرائیل برای برچیدن تهدیدهای نیابتی، رویارویی با دولت پشتیبان آن‌ها روزبه‌روز گریز‌ناپذیرتر شد.

سیاست ایران نیز خویشتنداری را دشوارتر کرد. پس از فروپاشی برجام، ایران به توسعۀ برنامۀ هسته‌ای خود ادامه داد و دسترسی بازرسان را کاهش داد. این اقدامات، قدرت چانه‌زنی ایران را افزایش داد بی‌آنکه از آستانۀ ساخت سلاح عبور کند، اما تأثیری معکوس در پی داشت. توسعۀ زیرساخت‌های هسته‌ای ایران، دکترین امنیتی اسرائیل را تثبیت کرد و پیشگیری را دشوارتر جلوه داد؛ جدای از نیت ایران. در گذشته، اسرائیل می‌توانست با عملیات نظامی یا اطلاعاتی زمان بخرد؛ اما هرچه پیشرفت فناوری ایران افزایش یافت، سیاست آمریکا و منطق امنیتی اسرائیل یکی شدند و مسئله‌ای که آمریکا پیش‌تر دیپلماتیک می‌دید، به ضرب‌الاجل امنیتی تبدیل شد.

مسیر جنگ از کشورهای خلیج فارس نیز عبور کرد. رقابت دیرینه میان ایران و عربستان سال‌هاست که معادلات امنیتی منطقه را شکل می‌دهد، اما حملات به تأسیسات نفتی بقیق و خریص در سال ۲۰۱۹ آسیب‌پذیری کشورهای خلیج فارس را آشکار کرد. حملات بعدی موشکی و پهپادی حوثی‌ها به فرودگاه‌های ابهـا و جده، تأسیسات آرامکو، و در ۲۰۲۲ به انبارهای سوخت در مصفح ابوظبی نیز این واقعیت را تقویت کرد. گزارش سازمان ملل تأیید کرد که حوثی‌ها از قطعات تسلیحاتی با منشأ ایرانی استفاده کرده‌اند، هرچند ایران این اتهامات را رد کرد. در پاسخ، چند کشور عربی از طریق پیمان ابراهیم به همگرایی راهبردی با اسرائیل گرایش یافتند. نزدیکی به اسرائیل و تکیه بر تضمین‌های امنیتی آمریکا به دولت‌های عربی امکان داد سیاست مهار را دنبال کنند، بی‌آنکه مستقیماً هزینه‌ها و خطرات تقابل را بپذیرند. اما اکنون که حملات آمریکا و اسرائیل گسترش یافته، درگیری در زمانی کوتاه به جنگی در سراسر منطقه بدل شده است.

بازتاب جهانی این جنگ ناشی از عواملی است که صرفاً منطقه‌ای نبودند. توضیحاتی که صرفاً بر سیاست داخلی آمریکا تمرکز دارند، ناکافی‌اند. انگیزه‌های انتخاباتی ممکن است بر زمان‌بندی تصمیم تأثیر بگذارند، اما به‌تنهایی شرایط ژئوپلیتیکی را نمی‌سازند. هم‌سویی ساختاری منافع میان متحدان و بازیگران منطقه‌ای از پیش دامنۀ گزینه‌های تصمیم‌گیرندگان را محدود کرده بود. تصمیم نهایی ناگهانی به نظر رسید، اما مسیر منتهی به تقابل سال‌ها در حال شکل گرفتن بود.

#کارلا_نورلاف

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

▪️منوچهر آقابیگی، عضو هیئت مدیره انجمن صنفی معلمان کرمانشاه، از ۲۷ اسفند توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و تاکنون هیچ اطلاعاتی درباره محل نگهداری، نهاد بازداشت‌کننده یا دلایل بازداشت او منتشر نشده است.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺نت‌بلاکس در جدیدترین به‌روزرسانی خود درباره وضعیت اینترنت در ایران اعلام کرد که قطعی اینترنت در کشور وارد روز ۲۳ خود پس از ۵۲۸ ساعت شده است.

به گفته این نهاد، این اقدام به نگرانی میلیون‌ها غیرنظامی در دوران جنگ که فاقد منابع مستقل اطلاعات و هشدارها هستند، دامن زده است.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #نگاه

🔺جامعه مدنی در بحبوحه جنگ نه دشمن دولت است و نه ابزار دولت
جامعه مدنی، حافظ منافع گروه‌های جامعه است

در شرایط جنگ یا بحران‌های شدید، فضای عمومی جامعه معمولاً دو قطبی و امنیتی می‌شود:
یک سوی آن
«منطق دولت و امنیت ملی»
قرار می‌گیرد و سوی دیگر
«منطق اعتراض یا مخالفت».

در چنین فضایی،

کنشگران مدنی اگر بخواهند استقلال خود را حفظ کنند، باید نقطه نظر جامعه مدنی را به‌عنوان صدای سوم برجسته کنند؛ صدایی که نه صرفاً بازوی دولت است و نه در چارچوب دوقطبی‌های سیاسی حل می‌شود، صدایی که «همبستگی» را از «اطاعت سیاسی» تفکیک می‌کند و برای حفظ منافع گروه‌ها، دستور کار تعریف می‌کند.

در علوم سیاسی-اجتماعی، جامعه مدنی زمانی «مستقل» تلقی می‌شود که:

- از دولت و احزاب سیاسی استقلال نهادی داشته باشد
- بتواند نقد قدرت را حتی در شرایط جنگی حفظ کند
- در عین همبستگی اجتماعی، حقوق شهروندان و گروه‌های آسیب‌پذیر را نمایندگی کند
- اجازه ندهد منطق امنیتی، یا محاسبات کلان‌تر سیاسی، مطالبات اجتماعی را خاموش کند.

در زمان جنگ، استقلال جامعه مدنی نه یک تجمل دموکراتیک بلکه یک ضرورت برای بقا و انسجام جامعه است.

#داوطلب
#نه‌_به‌_جنگ‌_نه‌_به‌_استبداد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

️ 🔺از نیروگاه تا نانوایی: زنجیرۀ فروپاشی

تهدید به هدف‌گرفتن نیروگاه‌های برق صرفاً تهدیدی نظامی نیست. تهدیدی است علیه بافت زندگی روزمره.

در جامعۀ مدرن اصولاً برق یک «کالای زیرساختی» است که نه‌فقط تولید بلکه بازتولید اجتماعی را ممکن می‌سازد: از بیمارستان‌ها و زنجیرۀ تأمین دارو تا شبکه‌های آب‌رسانی و حمل‌ونقل و ارتباطات و حتی اعتماد متقابل میان افراد.

نابودی این زیرساخت یعنی فروپاشی دفعی نظمی که کنش جمعی را ممکن می‌کند. زیرساخت‌ها همان بسترهایی نامرئی‌‌اند که روابط اجتماعی را شکل می‌دهند. وقتی برق از کار بیفتد نه‌فقط کارخانه‌ها تعطیل می‌شوند بلکه قراردادهای نانوشته‌ای که زندگی را قابل پیش‌بینی می‌کنند نیز از هم می‌پاشند: نان به‌موقع نمی‌رسد، بیمار درمان نمی‌شود، اطلاعات قطع می‌شود و نااطمینانی به قاعده بدل می‌گردد.

در چنین وضعی، جامعه وارد وضعیت «فرسایش شتابان» می‌شود، جایی که پیوندهای اجتماعی پیش از آن‌ که بازسازی شوند فرو می‌ریزند. این‌جاست که ساده‌انگاری مدافعان تهاجم خارجی آشکار می‌شود: تصور این که می‌توان به «نظام» ضربه زد بی‌آن‌که «جامعه» آسیب ببیند نادیده‌انگاری همین پیوستگی عمیق است.

زیرساخت‌ها بی‌طرف نیستند. نابودی‌شان بیش از آن که قدرت سیاسی را هدف بگیرد ظرفیت زیست جمعی را تخریب می‌کند.

#محمد_مالجو

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran