💠 #گزارش_محیط_زیست
▪️سازمان حفاظت محیط‌زیست در گزارشی اعلام کرده که در پی حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، خسارات گسترده‌ای به محیط زیست کشور وارد شده است؛ خساراتی که علاوه بر تخریب زیرساخت‌های حیاتی، سلامت انسان و اکوسیستم‌های طبیعی را نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار داده است. بر اساس این گزارش،
در کنار این حجم از انتشار، حدود ۴ هزار تن ترکیبات آروماتیک و آلی فرّار نیز در اثر این آتش‌سوزی‌ها آزاد شده‌اند؛ موادی خطرناک که تهدیدی جدی برای سلامت انسان به شمار می‌روند و با بروز بیماری‌های تنفسی و مشکلات جسمی مرتبط هستند. شکل‌گیری ابرهای سیاه ناشی از سوختن مواد نفتی بر فراز تهران، تنها بخشی از پیامدهای فوری این حملات بوده و اثرات بلندمدت آن بر #محیط_زیست همچنان ادامه خواهد داشت.
این گزارش همچنین از تخریب ۱۳ منطقه تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط‌زیست در استان‌های مختلف کشور خبر داده است؛ مناطقی که از زیستگاه‌های ارزشمند طبیعی محسوب می‌شوند. به گفته کارشناسان،
#محیط_زیست
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️سازمان حفاظت محیط‌زیست در گزارشی اعلام کرده که در پی حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، خسارات گسترده‌ای به محیط زیست کشور وارد شده است؛ خساراتی که علاوه بر تخریب زیرساخت‌های حیاتی، سلامت انسان و اکوسیستم‌های طبیعی را نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار داده است. بر اساس این گزارش،
حملات به تأسیسات نفتی در تهران و البرز منجر به آتش‌سوزی بیش از ۳۶۰ هزار مترمکعب مواد نفتی شده که در نتیجه آن نزدیک به یک میلیون تن دی‌اکسید کربن وارد جو شده است.
در کنار این حجم از انتشار، حدود ۴ هزار تن ترکیبات آروماتیک و آلی فرّار نیز در اثر این آتش‌سوزی‌ها آزاد شده‌اند؛ موادی خطرناک که تهدیدی جدی برای سلامت انسان به شمار می‌روند و با بروز بیماری‌های تنفسی و مشکلات جسمی مرتبط هستند. شکل‌گیری ابرهای سیاه ناشی از سوختن مواد نفتی بر فراز تهران، تنها بخشی از پیامدهای فوری این حملات بوده و اثرات بلندمدت آن بر #محیط_زیست همچنان ادامه خواهد داشت.
این گزارش همچنین از تخریب ۱۳ منطقه تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط‌زیست در استان‌های مختلف کشور خبر داده است؛ مناطقی که از زیستگاه‌های ارزشمند طبیعی محسوب می‌شوند. به گفته کارشناسان،
این خسارات علاوه بر تهدید تنوع زیستی، می‌تواند پیامدهای ماندگاری بر کیفیت محیط زیست و زندگی انسان‌ها برجای بگذارد.
#محیط_زیست
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #صبحگاه ، پنجشنبه ۲۷ فروردین ۱۴۰۵
از هر گلوله
یک پرنده کشته می شود،
هزار پرنده پرواز می کنند.
#علیرضا_روشن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
از هر گلوله
یک پرنده کشته می شود،
هزار پرنده پرواز می کنند.
#علیرضا_روشن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Forwarded from کانال شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران
🔴 آزادی منوچهر آقابیگی با تودیع وثیقه؛ تداوم فشار بر فعالان صنفی معلمان
بر اساس گزارش‌های دریافتی، منوچهر آقابیگی، از اعضای انجمن صنفی فرهنگیان کرمانشاه و عضو شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، که در پی یورش مأموران امنیتی به منزلش در تاریخ ۲۵ اسفندماه بازداشت شده بود، سه روز پیش با تودیع وثیقه به‌طور موقت آزاد شده است.
بازداشت آقابیگی در ادامه موجی از فشارها علیه فعالان صنفی معلمان صورت گرفت؛ روندی که با یورش به منازل، تفتیش و ضبط وسایل شخصی فعالان و خانواده‌های آنان، بدون ارائه حکم قانونی یا توضیح روشن، همراه بود.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با استقبال از آزادی منوچهر آقابیگی، تأکید می‌کند که تودیع وثیقه و آزادی موقت نمی‌تواند جایگزین حق بدیهی آزادی بی‌قیدوشرط فعالان صنفی باشد. این شورا ضمن محکوم کردن روند بازداشت‌ها، یورش‌ها و فشارهای امنیتی، خواستار پایان دادن فوری به برخوردهای غیرقانونی با معلمان، لغو پرونده‌های قضایی و تضمین حق تشکل‌یابی و فعالیت آزادانه صنفی برای همه فرهنگیان است.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب
بر اساس گزارش‌های دریافتی، منوچهر آقابیگی، از اعضای انجمن صنفی فرهنگیان کرمانشاه و عضو شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، که در پی یورش مأموران امنیتی به منزلش در تاریخ ۲۵ اسفندماه بازداشت شده بود، سه روز پیش با تودیع وثیقه به‌طور موقت آزاد شده است.
بازداشت آقابیگی در ادامه موجی از فشارها علیه فعالان صنفی معلمان صورت گرفت؛ روندی که با یورش به منازل، تفتیش و ضبط وسایل شخصی فعالان و خانواده‌های آنان، بدون ارائه حکم قانونی یا توضیح روشن، همراه بود.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با استقبال از آزادی منوچهر آقابیگی، تأکید می‌کند که تودیع وثیقه و آزادی موقت نمی‌تواند جایگزین حق بدیهی آزادی بی‌قیدوشرط فعالان صنفی باشد. این شورا ضمن محکوم کردن روند بازداشت‌ها، یورش‌ها و فشارهای امنیتی، خواستار پایان دادن فوری به برخوردهای غیرقانونی با معلمان، لغو پرونده‌های قضایی و تضمین حق تشکل‌یابی و فعالیت آزادانه صنفی برای همه فرهنگیان است.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب
💠 #خبر
🔺بازداشت محمدعلی زحمتکش، فعال صنفی معلمان، در شیراز
محمدعلی زحمتکش، از فعالان صنفی معلمان در استان فارس، روز سه‌شنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۵، در شهر شیراز بازداشت شده است.
هنوز هیچ اطلاعات روشنی درباره نهاد بازداشت‌کننده، محل نگهداری یا دلیل بازداشت این فعال صنفی منتشر نشده است. ادامه این بی‌خبری، نگرانی‌ها درباره وضعیت محمدعلی زحمتکش و شیوه برخورد سرکوبگرانه با فعالان صنفی را افزایش داده است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺بازداشت محمدعلی زحمتکش، فعال صنفی معلمان، در شیراز
محمدعلی زحمتکش، از فعالان صنفی معلمان در استان فارس، روز سه‌شنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۵، در شهر شیراز بازداشت شده است.
هنوز هیچ اطلاعات روشنی درباره نهاد بازداشت‌کننده، محل نگهداری یا دلیل بازداشت این فعال صنفی منتشر نشده است. ادامه این بی‌خبری، نگرانی‌ها درباره وضعیت محمدعلی زحمتکش و شیوه برخورد سرکوبگرانه با فعالان صنفی را افزایش داده است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
پارادوکس «جنگ بشردوستانه!!»
در میانه جنگی قرار داریم به غایت ضد مردمی مانند همه جنگ‌های دیگر.
مردم ایران چهل روز را زیر موشکباران‌ها زندگی کردند، مردمی که هنوز از آوار کشتار دی ماه کمر راست نکرده بودند، کشتار دیگری را از سر گذراندند که نابودی ده‌ها دانش‌آموز دبستانی و معلمان مینابی و صدها نفر از مردم غیرنظامی داغ دیگری شد بر سینه شان و لکه ننگی بر دامان آنان که با ادعای «جنگ بشردوستانه» و «کمک به مردم ایران»، موشک باران‌ها را شروع کردند.
اصطلاح «جنگ‌های بشردوستانه» در دهه‌های اخیر به یکی از مناقشه‌برانگیزترین مفاهیم در ادبیات سیاسی و روابط بین‌الملل تبدیل شده است. این اصطلاح نه‌تنها یک تناقض درونی دارد، بلکه اغلب به‌عنوان پوششی برای پیشبرد منافع ژئوپلیتیک قدرت‌های بزرگ به کار می‌رود.
نقدهای بسیاری به این اصطلاح وارد است.
نخستین نقد اساسی به خودِ مفهوم «بشردوستانه بودن جنگ» بازمی‌گردد. جنگ، به‌طور ذاتی با خشونت، تخریب زیرساخت‌ها، آوارگی جمعیت‌ها و نقض گسترده حقوق بشر همراه است. بنابراین، پیوند زدن آن با «بشردوستی» نوعی وارونه‌سازی زبانی تلقی می‌شود که می‌کوشد واقعیت‌های خشن جنگ را در لفافه‌ای اخلاقی پنهان کند. تجربه‌های عینی در کشورهایی مانند عراق، افغانستان، لیبی و از همه عینی تر، همین جنگ چهل روزه ایران نشان داده‌اند که پیامدهای انسانی این جنگ‌ها اغلب بسیار فراتر از بحران‌هایی است که بهانه‌ی مداخله بوده‌اند.
از سوی دیگر این مداخلات گزینشی هستند. اگر معیار، دفاع از حقوق بشر است، چرا در برخی موارد نقض گسترده حقوق انسانی با سکوت یا بی‌عملی مواجه می‌شود، اما در موارد دیگر بهانه‌ی مداخله نظامی قرار می‌گیرد؟ این دوگانگی، از دید منتقدان، نشان می‌دهد که تصمیم به «مداخله بشردوستانه» بیش از آن‌که مبتنی بر اصول جهانی باشد، تابع منافع اقتصادی، سیاسی و راهبردی قدرت‌های مداخله‌گر است.
این دست از مداخلات نظامی با ادعای حمایت از مردم، اغلب ساختارهای سیاسی و اجتماعی کشور هدف را از بیرون و به‌صورت تحمیلی دگرگون می‌کنند. این امر نه‌تنها می‌تواند به بی‌ثباتی طولانی‌مدت منجر شود، بلکه امکان شکل‌گیری راه‌حل‌های بومی و دموکراتیک را نیز تضعیف می‌کند.
تجربه‌ی خلأ قدرت و جنگ‌های داخلی و تشدید سرکوب داخلی پس از مداخلات نظامی، یکی از شواهد مهم این ادعاست.
هدف اصلی این نوع جنگ‌ها کسب سود است. شبکه‌ای از شرکت‌های تسلیحاتی، پیمانکاران نظامی و نهادهای سیاسی که از تداوم جنگ و ناامنی سود می‌برند. در این چارچوب، «بشردوستی» می‌تواند به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به مداخلاتی تبدیل شود که در عمل منافع این ساختارها را تأمین می‌کند.
آنها زمین های سوخته ای می خواهند و ویرانی هر چه بیشتر. این ویرانی‌ها برایشان به معنای قراردادهای جدید در آینده و تامین سودهای کلان برای بیش از یک دهه است
و اما از منظر مردمی که تبعات این جنگ‌ها را در کنار سرکوب سیاسی گسترده داخلی تحمل می کنند، جنک افزودن بعد جدیدی به فشارهای اقتصادی و محرومیت‌ها و سرکوب های قبلی، افزایش دستگیری‌ها و اعدام‌ها به بهانه‌های جدید است و حق حیات را به شکل فراگیرتری از آنان سلب می کند.
«جنگ‌های بشردوستانه» بیش از آن‌که راه‌حلی اخلاقی برای بحران‌های انسانی باشد، اغلب ابزاری سیاسی هستند که پیامدهای آن به بازتولید خشونت و رنج انسانی می‌انجامد.
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#آزادی_بی_قیدوشرط_زندانیان_سیاسی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
پارادوکس «جنگ بشردوستانه!!»
در میانه جنگی قرار داریم به غایت ضد مردمی مانند همه جنگ‌های دیگر.
مردم ایران چهل روز را زیر موشکباران‌ها زندگی کردند، مردمی که هنوز از آوار کشتار دی ماه کمر راست نکرده بودند، کشتار دیگری را از سر گذراندند که نابودی ده‌ها دانش‌آموز دبستانی و معلمان مینابی و صدها نفر از مردم غیرنظامی داغ دیگری شد بر سینه شان و لکه ننگی بر دامان آنان که با ادعای «جنگ بشردوستانه» و «کمک به مردم ایران»، موشک باران‌ها را شروع کردند.
اصطلاح «جنگ‌های بشردوستانه» در دهه‌های اخیر به یکی از مناقشه‌برانگیزترین مفاهیم در ادبیات سیاسی و روابط بین‌الملل تبدیل شده است. این اصطلاح نه‌تنها یک تناقض درونی دارد، بلکه اغلب به‌عنوان پوششی برای پیشبرد منافع ژئوپلیتیک قدرت‌های بزرگ به کار می‌رود.
نقدهای بسیاری به این اصطلاح وارد است.
نخستین نقد اساسی به خودِ مفهوم «بشردوستانه بودن جنگ» بازمی‌گردد. جنگ، به‌طور ذاتی با خشونت، تخریب زیرساخت‌ها، آوارگی جمعیت‌ها و نقض گسترده حقوق بشر همراه است. بنابراین، پیوند زدن آن با «بشردوستی» نوعی وارونه‌سازی زبانی تلقی می‌شود که می‌کوشد واقعیت‌های خشن جنگ را در لفافه‌ای اخلاقی پنهان کند. تجربه‌های عینی در کشورهایی مانند عراق، افغانستان، لیبی و از همه عینی تر، همین جنگ چهل روزه ایران نشان داده‌اند که پیامدهای انسانی این جنگ‌ها اغلب بسیار فراتر از بحران‌هایی است که بهانه‌ی مداخله بوده‌اند.
از سوی دیگر این مداخلات گزینشی هستند. اگر معیار، دفاع از حقوق بشر است، چرا در برخی موارد نقض گسترده حقوق انسانی با سکوت یا بی‌عملی مواجه می‌شود، اما در موارد دیگر بهانه‌ی مداخله نظامی قرار می‌گیرد؟ این دوگانگی، از دید منتقدان، نشان می‌دهد که تصمیم به «مداخله بشردوستانه» بیش از آن‌که مبتنی بر اصول جهانی باشد، تابع منافع اقتصادی، سیاسی و راهبردی قدرت‌های مداخله‌گر است.
این دست از مداخلات نظامی با ادعای حمایت از مردم، اغلب ساختارهای سیاسی و اجتماعی کشور هدف را از بیرون و به‌صورت تحمیلی دگرگون می‌کنند. این امر نه‌تنها می‌تواند به بی‌ثباتی طولانی‌مدت منجر شود، بلکه امکان شکل‌گیری راه‌حل‌های بومی و دموکراتیک را نیز تضعیف می‌کند.
تجربه‌ی خلأ قدرت و جنگ‌های داخلی و تشدید سرکوب داخلی پس از مداخلات نظامی، یکی از شواهد مهم این ادعاست.
هدف اصلی این نوع جنگ‌ها کسب سود است. شبکه‌ای از شرکت‌های تسلیحاتی، پیمانکاران نظامی و نهادهای سیاسی که از تداوم جنگ و ناامنی سود می‌برند. در این چارچوب، «بشردوستی» می‌تواند به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به مداخلاتی تبدیل شود که در عمل منافع این ساختارها را تأمین می‌کند.
آنها زمین های سوخته ای می خواهند و ویرانی هر چه بیشتر. این ویرانی‌ها برایشان به معنای قراردادهای جدید در آینده و تامین سودهای کلان برای بیش از یک دهه است
و اما از منظر مردمی که تبعات این جنگ‌ها را در کنار سرکوب سیاسی گسترده داخلی تحمل می کنند، جنک افزودن بعد جدیدی به فشارهای اقتصادی و محرومیت‌ها و سرکوب های قبلی، افزایش دستگیری‌ها و اعدام‌ها به بهانه‌های جدید است و حق حیات را به شکل فراگیرتری از آنان سلب می کند.
«جنگ‌های بشردوستانه» بیش از آن‌که راه‌حلی اخلاقی برای بحران‌های انسانی باشد، اغلب ابزاری سیاسی هستند که پیامدهای آن به بازتولید خشونت و رنج انسانی می‌انجامد.
روشن است که تقویت نهادهای بین‌المللی مستقل، حمایت از جامعه مدنی داخلی و تمرکز بر پیشگیری از بحران‌ها از طریق عدالت اقتصادی و کاهش نابرابری‌ها راهکار اصلی برای حل بحران های سیاسی و سرکوب داخلی است.از این منظر، اگر هدف واقعاً حمایت از انسان‌هاست، به‌جای توسل به ابزارهای نظامی، باید به ریشه‌های ساختاری خشونت و بی‌ثباتی پرداخت.
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#آزادی_بی_قیدوشرط_زندانیان_سیاسی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Forwarded from کانال صنفی معلمان
Telegram
attach 📎
♦️میکائیل
✍️نگین باقری
میکائیل دانش‌آموز کلاس سومی مدرسه میناب را زیر آوار کنار دوستش، علیرضا پیدا کردند. همان رفیق و هم‌کلاسی که با هم همیشه در کلاس و در سرویس کنار هم می‌نشستند. تصور اینکه در آن لحظه اضطراب‌آور کنار دوستش بوده مادرش را کمی آرام می‌کرد. این ویدیو را مادر همان هفته اول جنگ فرستاد.
۴۰ روز می‌گذرد و آدمها هنوز می‌گویند؟ چرا مدرسه را داخل پایگاه نظامی ساختند. ده‌ها گزارش تحقیقی نوشته شده که این پایگاه از سال ۲۰۱۶ زمین خود را تفکیک کرده بود و دیوار مستقلی داشت. حتی نوشته‌اند که در آمریکا حدود ۱۴۰ مدرسه داخل پایگاه نظامی قرار دارد. موضوع دیگر این بود که پایگاه پیش از این خارج از شهر قرار داشت اما با افزایش جمعیت شهری، مدرسه به آن نزدیک شده بود. درست مثل مدرسه بعثت آبیک که مهیار زنگانه در آن کشته شد.
اگرچه این را می‌توان پرسید که چرا با گسترش شهرها، پایگاه‌های نظامی از مدارس دور نشدند؟ یا در مورد میناب فقط زمین‌های خود را به مغازه‌ها کرایه دادند به جای اینکه آن را بفروشند و تخلیه کنند. اما اصل سوال این است که فرضا مدرسه داخل پایگاه باشد؛ باید به آن شلیک شود؟
عکس‌های قدیمی را برمی‌دارند و می‌گویند: بفرما مدرسه چه نیازی به برجک نگهبانی دارد؟ این در حالی است که عکس برجک‌ها متعلق به قبل از ساخت مدرسه است و دیگر آنجا نبودند.
باز می‌پرسند: جنگ که شروع شده بود. چرا بچه‌ها را به خانه نفرستاده بودند؟ باز باید ارجاع بدهی به ده‌ها گزارش منتشر شده به زبان‌های مختلف که مدرسه از ساعت ۱۰، ۱۰:۳۰ شروع به تماس با خانواده‌ها کرده است. تا به همه اطلاع داده شود ساعت به ۱۱ رسید. در این فاصله خیلی از خانواده‌هایی که نزدیک بودند، رسیدند و دنبال بچه‌ها آمدند. خیلی‌ها باید منتظر سرویس می‌ماندند. خیلی‌ها فقط چند دقیقه فاصله داشتند که مدرسه بمباران شد.
گروه آخر هم حرف ترامپ را می‌زنند. همان که گفته بود این موشک را ایران شلیک کرده است. حتی خود دولت ترامپ هم دیگر این گزاره را تکرار نکرد. پاسخ این است: مدرسه مورد هدف موشک‌های تاماهاک قرار گرفته بود. بقایای آن موجود بود. موشکی که که در آمریکا تولید می‌شود و همان روز اول عکس‌های آن از روی ناو در نیروی دریایی آمریکا منتشر شد.
این هم جالب است که آمریکا از جنایتی که علیه ما شده استفاده می‌کند تا جنایت خودش را مخفی کند. چراکه حتی در شلیک به کودکان لامرد هم همين را گفت.
قاعدتا موضع‌گیری علیه هر نوع کشتاری نباید نیاز به اینهمه سوال داشته باشد. می‌شود فارغ از اینکه چه کسی پشت اسلحه بوده علیه کشتار حرف زد. این ساده‌ترین عواطف انسانی است. اما خب...
از صفحه اینستاگرام نویسنده
✍️نگین باقری
میکائیل دانش‌آموز کلاس سومی مدرسه میناب را زیر آوار کنار دوستش، علیرضا پیدا کردند. همان رفیق و هم‌کلاسی که با هم همیشه در کلاس و در سرویس کنار هم می‌نشستند. تصور اینکه در آن لحظه اضطراب‌آور کنار دوستش بوده مادرش را کمی آرام می‌کرد. این ویدیو را مادر همان هفته اول جنگ فرستاد.
۴۰ روز می‌گذرد و آدمها هنوز می‌گویند؟ چرا مدرسه را داخل پایگاه نظامی ساختند. ده‌ها گزارش تحقیقی نوشته شده که این پایگاه از سال ۲۰۱۶ زمین خود را تفکیک کرده بود و دیوار مستقلی داشت. حتی نوشته‌اند که در آمریکا حدود ۱۴۰ مدرسه داخل پایگاه نظامی قرار دارد. موضوع دیگر این بود که پایگاه پیش از این خارج از شهر قرار داشت اما با افزایش جمعیت شهری، مدرسه به آن نزدیک شده بود. درست مثل مدرسه بعثت آبیک که مهیار زنگانه در آن کشته شد.
اگرچه این را می‌توان پرسید که چرا با گسترش شهرها، پایگاه‌های نظامی از مدارس دور نشدند؟ یا در مورد میناب فقط زمین‌های خود را به مغازه‌ها کرایه دادند به جای اینکه آن را بفروشند و تخلیه کنند. اما اصل سوال این است که فرضا مدرسه داخل پایگاه باشد؛ باید به آن شلیک شود؟
عکس‌های قدیمی را برمی‌دارند و می‌گویند: بفرما مدرسه چه نیازی به برجک نگهبانی دارد؟ این در حالی است که عکس برجک‌ها متعلق به قبل از ساخت مدرسه است و دیگر آنجا نبودند.
باز می‌پرسند: جنگ که شروع شده بود. چرا بچه‌ها را به خانه نفرستاده بودند؟ باز باید ارجاع بدهی به ده‌ها گزارش منتشر شده به زبان‌های مختلف که مدرسه از ساعت ۱۰، ۱۰:۳۰ شروع به تماس با خانواده‌ها کرده است. تا به همه اطلاع داده شود ساعت به ۱۱ رسید. در این فاصله خیلی از خانواده‌هایی که نزدیک بودند، رسیدند و دنبال بچه‌ها آمدند. خیلی‌ها باید منتظر سرویس می‌ماندند. خیلی‌ها فقط چند دقیقه فاصله داشتند که مدرسه بمباران شد.
گروه آخر هم حرف ترامپ را می‌زنند. همان که گفته بود این موشک را ایران شلیک کرده است. حتی خود دولت ترامپ هم دیگر این گزاره را تکرار نکرد. پاسخ این است: مدرسه مورد هدف موشک‌های تاماهاک قرار گرفته بود. بقایای آن موجود بود. موشکی که که در آمریکا تولید می‌شود و همان روز اول عکس‌های آن از روی ناو در نیروی دریایی آمریکا منتشر شد.
این هم جالب است که آمریکا از جنایتی که علیه ما شده استفاده می‌کند تا جنایت خودش را مخفی کند. چراکه حتی در شلیک به کودکان لامرد هم همين را گفت.
قاعدتا موضع‌گیری علیه هر نوع کشتاری نباید نیاز به اینهمه سوال داشته باشد. می‌شود فارغ از اینکه چه کسی پشت اسلحه بوده علیه کشتار حرف زد. این ساده‌ترین عواطف انسانی است. اما خب...
از صفحه اینستاگرام نویسنده
💠 #خبر
🔺مجازی شدن مدارس از ابتدای اردیبهشت تا اطلاع ثانوی!!
سخنگوی وزارت آموزش و پرورش:
با توجه به تصمیم وزارت آموزش و پرورش نحوه فعالیت مدارس از ابتدای اردیبهشت ۱۴۰۵ در همه مقاطع و پایه‌ها در سراسر کشور تا اطلاع ثانوی به صورت مجازی و غیرحضوری خواهد بود.
پ.ن: دلزدگی و بی‌انگیزگی دانش‌آموزان و بی‌کیفیتی کار آموزش حضوری را از سالهای قبل داشتیم، اینترنت و نرم‌افزارها کم‌ظرفیت و پرمشکل، تنش‌های پرمخاطره اجتماعی، دو درگیری جنگی با استرس‌زایی بالا بعلاوه بلاتکلیفی و نامشخص بودن شرایط حتی در آینده نزدیک را هم به آن بیفزایم، حاصل‌جمع آن برای آموزش مطمئنا زیر صفر خواهد بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺مجازی شدن مدارس از ابتدای اردیبهشت تا اطلاع ثانوی!!
سخنگوی وزارت آموزش و پرورش:
با توجه به تصمیم وزارت آموزش و پرورش نحوه فعالیت مدارس از ابتدای اردیبهشت ۱۴۰۵ در همه مقاطع و پایه‌ها در سراسر کشور تا اطلاع ثانوی به صورت مجازی و غیرحضوری خواهد بود.
پ.ن: دلزدگی و بی‌انگیزگی دانش‌آموزان و بی‌کیفیتی کار آموزش حضوری را از سالهای قبل داشتیم، اینترنت و نرم‌افزارها کم‌ظرفیت و پرمشکل، تنش‌های پرمخاطره اجتماعی، دو درگیری جنگی با استرس‌زایی بالا بعلاوه بلاتکلیفی و نامشخص بودن شرایط حتی در آینده نزدیک را هم به آن بیفزایم، حاصل‌جمع آن برای آموزش مطمئنا زیر صفر خواهد بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
آموزش در محاصره: از کرونا تا سیاست و جنگ
تجربۀ زیستۀ آموزشیِ بخش بزرگی از جوانان ایرانی طی سالهای اخیر در بستر رشته‌ای از وقایع پرتنش و گسسته شکل گرفته است: همه‌گیری کرونا که مدرسه و دانشگاه را برای مدتی طولانی به خانه‌ها تبعید کرد، اعتراضات خیابانی و واکنش‌های امنیتیِ متعاقبۀ حاکمیت که دوباره نظم تقویم آموزشی را برهم زد، تنش‌های نظامی ایران با متجاوزان خارجی که حتی زمان‌بندی امتحانات در مدارس و دانشگاه‌ها را دستخوش تعویق و تعلیق قرار داد، به‌اضافۀ تعطیلی‌های مکرر به سبب آلودگی هوا. تکرار این وقفه‌ها آموزش رسمی را از یک مسیر پیوسته و پیش‌بینی‌پذیر به تجربه‌ای ناپایدار بدل کرده است. از همین‌جا نگرانی‌ها موضوعیت می‌یابد: وقتی نهاد مدرسه و دانشگاه دیگر نتوانند کارکرد حداقلیِ استمرار و انباشت دانش را تضمین کنند، چه بر سر کیفیت یادگیری و شکل‌گیری افق‌های فکری یک نسل خواهد آمد؟
نسلی در چنین بستر ناپایداری بالیده است که مدرسه و دانشگاه را نه همچون ستون‌های استوار بلکه به صورت ایستگاه‌هایی موقت و گاه لغزان تجربه کرده است. آموزش رسمی در این وضعیت نه سازوکاری منظم و انباشتی بلکه شبکه‌ای از تجربه‌های گسسته است با پیوندهایی غالباً سست و ناپایدار. نتیجۀ طبیعی چنین وضعیتی علی‌القاعده تضعیف حافظۀ آموزشی و کاهش عمق یادگیری و شکل‌گیری نوعی مواجهۀ گذرا با دانش است.
بااین‌حال، این تصویر به‌هیچ‌وجه به معنای تهی‌بودن این نسل از امکان یادگیری نیست بلکه بیشتر نشان‌دهندۀ دگرگونی مسیرهای آموزش است. بخشی از این نسل، به‌ویژه در طبقات متوسط و فرادست، به‌واسطۀ دسترسی به منابع مالی و فرهنگی به سوی مسیرهای موازی یادگیری رفته‌اند: کلاس‌های زبان، مهارت‌های دیجیتال، هنر و سایر آموزش‌های غیررسمی. اما همین‌جا شکافی تعیین‌کننده سر برمی‌آورد: چنین امکاناتی برای بخش‌های فرودست جامعه به‌مراتب کم‌تر در دسترس است. ازاینرو، تلاطم‌های آموزشی نه‌فقط مسئلۀ کیفیت یادگیری را پیش می‌کشند بلکه به تعمیق نابرابری‌های آموزشی نیز دامن می‌زنند.
از سوی دیگر، دسترسی گستردۀ این نسل به اینترنت و رسانه‌های فرامرزی در حالت عادی می‌توانسته افق زبانی و شناختی‌شان را گسترش دهد. تسلط نسبی به زبان انگلیسی برای بسیاری از آنان امکان اتصال مستقیم به جریان‌های جهانی دانش و فرهنگ را فراهم کرده است. اما این امکان نیز خود در بستر همان تلاطم‌های سیاسی مستمراً دچار اختلال می‌شده است. قطع یا محدودسازی اینترنت جهانی اصولاً این شاهراه دسترسی به دانش را به مسیری ناپایدار بدل کرده است. در نتیجه، حتی این ابزار جبرانی نیز از ثبات لازم برخوردار نیست و تجربه‌ای گسسته از یادگیری را بازتولید می‌کند.
با‌این‌همه، مسئلۀ اصلی نه فقدان استعداد یا انگیزه بلکه نبود ساختاری منسجم برای هدایت این ظرفیت‌هاست. آموزش رسمی، با همۀ کاستی‌هایش، کارکردی اساسی در نظم‌بخشی به فرایند یادگیری دارد، کارکردی که اکنون به‌شدت تضعیف شده است. در غیاب این نظم، خطر پراکندگی و سطحی‌خوانی و فقدان عمق نظری افزایش یافته است. این خطر برای آن بخش‌هایی از جامعه که از منابع جبرانی محروم‌اند البته دوچندان است.
از‌همین‌رو،
شاید مهمترین وظیفۀ این نسل فعلاً ایستادن بر پای خویش در عرصۀ یادگیری باشد: ساختن نوعی انضباط درونی که بتواند تا حدی جای خالی انضباط نهادی را پر کند، بی‌آن‌که از نابرابری‌های واقعی غافل بماند. این به معنای انتخاب آگاهانۀ مسیرهای مطالعاتی و تعمیق دانسته‌ها و پرهیز از سرگردانی در انبوه اطلاعات است
اگر آموزش رسمی به هر دلیل دچار اختلال شده، جبران این خلأ نه با حسرت بلکه با کنش فعال ممکن است. در دل همین تلاطم‌هاست که امکان زایش نوعی سوژۀ خودآموز و خوداتکا نهفته است، سوژه‌ای که اگر بتواند بر پراکندگی غلبه کند و در‌عین‌حال نسبت به شکاف‌های اجتماعی حساس بماند شاید بتواند از دل محدودیت‌ها افقی تازه برای نسل خویش بگشاید.
#محمد_مالجو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
آموزش در محاصره: از کرونا تا سیاست و جنگ
تجربۀ زیستۀ آموزشیِ بخش بزرگی از جوانان ایرانی طی سالهای اخیر در بستر رشته‌ای از وقایع پرتنش و گسسته شکل گرفته است: همه‌گیری کرونا که مدرسه و دانشگاه را برای مدتی طولانی به خانه‌ها تبعید کرد، اعتراضات خیابانی و واکنش‌های امنیتیِ متعاقبۀ حاکمیت که دوباره نظم تقویم آموزشی را برهم زد، تنش‌های نظامی ایران با متجاوزان خارجی که حتی زمان‌بندی امتحانات در مدارس و دانشگاه‌ها را دستخوش تعویق و تعلیق قرار داد، به‌اضافۀ تعطیلی‌های مکرر به سبب آلودگی هوا. تکرار این وقفه‌ها آموزش رسمی را از یک مسیر پیوسته و پیش‌بینی‌پذیر به تجربه‌ای ناپایدار بدل کرده است. از همین‌جا نگرانی‌ها موضوعیت می‌یابد: وقتی نهاد مدرسه و دانشگاه دیگر نتوانند کارکرد حداقلیِ استمرار و انباشت دانش را تضمین کنند، چه بر سر کیفیت یادگیری و شکل‌گیری افق‌های فکری یک نسل خواهد آمد؟
نسلی در چنین بستر ناپایداری بالیده است که مدرسه و دانشگاه را نه همچون ستون‌های استوار بلکه به صورت ایستگاه‌هایی موقت و گاه لغزان تجربه کرده است. آموزش رسمی در این وضعیت نه سازوکاری منظم و انباشتی بلکه شبکه‌ای از تجربه‌های گسسته است با پیوندهایی غالباً سست و ناپایدار. نتیجۀ طبیعی چنین وضعیتی علی‌القاعده تضعیف حافظۀ آموزشی و کاهش عمق یادگیری و شکل‌گیری نوعی مواجهۀ گذرا با دانش است.
بااین‌حال، این تصویر به‌هیچ‌وجه به معنای تهی‌بودن این نسل از امکان یادگیری نیست بلکه بیشتر نشان‌دهندۀ دگرگونی مسیرهای آموزش است. بخشی از این نسل، به‌ویژه در طبقات متوسط و فرادست، به‌واسطۀ دسترسی به منابع مالی و فرهنگی به سوی مسیرهای موازی یادگیری رفته‌اند: کلاس‌های زبان، مهارت‌های دیجیتال، هنر و سایر آموزش‌های غیررسمی. اما همین‌جا شکافی تعیین‌کننده سر برمی‌آورد: چنین امکاناتی برای بخش‌های فرودست جامعه به‌مراتب کم‌تر در دسترس است. ازاینرو، تلاطم‌های آموزشی نه‌فقط مسئلۀ کیفیت یادگیری را پیش می‌کشند بلکه به تعمیق نابرابری‌های آموزشی نیز دامن می‌زنند.
از سوی دیگر، دسترسی گستردۀ این نسل به اینترنت و رسانه‌های فرامرزی در حالت عادی می‌توانسته افق زبانی و شناختی‌شان را گسترش دهد. تسلط نسبی به زبان انگلیسی برای بسیاری از آنان امکان اتصال مستقیم به جریان‌های جهانی دانش و فرهنگ را فراهم کرده است. اما این امکان نیز خود در بستر همان تلاطم‌های سیاسی مستمراً دچار اختلال می‌شده است. قطع یا محدودسازی اینترنت جهانی اصولاً این شاهراه دسترسی به دانش را به مسیری ناپایدار بدل کرده است. در نتیجه، حتی این ابزار جبرانی نیز از ثبات لازم برخوردار نیست و تجربه‌ای گسسته از یادگیری را بازتولید می‌کند.
با‌این‌همه، مسئلۀ اصلی نه فقدان استعداد یا انگیزه بلکه نبود ساختاری منسجم برای هدایت این ظرفیت‌هاست. آموزش رسمی، با همۀ کاستی‌هایش، کارکردی اساسی در نظم‌بخشی به فرایند یادگیری دارد، کارکردی که اکنون به‌شدت تضعیف شده است. در غیاب این نظم، خطر پراکندگی و سطحی‌خوانی و فقدان عمق نظری افزایش یافته است. این خطر برای آن بخش‌هایی از جامعه که از منابع جبرانی محروم‌اند البته دوچندان است.
از‌همین‌رو،
شاید مهمترین وظیفۀ این نسل فعلاً ایستادن بر پای خویش در عرصۀ یادگیری باشد: ساختن نوعی انضباط درونی که بتواند تا حدی جای خالی انضباط نهادی را پر کند، بی‌آن‌که از نابرابری‌های واقعی غافل بماند. این به معنای انتخاب آگاهانۀ مسیرهای مطالعاتی و تعمیق دانسته‌ها و پرهیز از سرگردانی در انبوه اطلاعات است
اگر آموزش رسمی به هر دلیل دچار اختلال شده، جبران این خلأ نه با حسرت بلکه با کنش فعال ممکن است. در دل همین تلاطم‌هاست که امکان زایش نوعی سوژۀ خودآموز و خوداتکا نهفته است، سوژه‌ای که اگر بتواند بر پراکندگی غلبه کند و در‌عین‌حال نسبت به شکاف‌های اجتماعی حساس بماند شاید بتواند از دل محدودیت‌ها افقی تازه برای نسل خویش بگشاید.
#محمد_مالجو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر_گوناگون
▪️غلامحسین محمدی، معاون وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی اعلام کرد که «طبق برآوردهای اولیه، #جنگ اخیر منجر به از دست رفتن بیش از یک میلیون شغل و بیکاری مستقیم و غیرمستقیم دو میلیون نفر شده است.»
▪️بیکاری کارگران در سایه آسیب به واحدهای صنعتی/ ۵ ماه معوقات مزدی کارگران کارخانه داروگر
آسیب نظامی به ۹۰ کارخانه در ساوه و اراک، موجب توقف تولید و آغاز روند تعدیل کارگران شد. اختلال در تأمین مواد اولیه و خسارات ساختاری، معیشت شاغلان این واحدهای صنعتی را در وضعیت بحرانی قرار داده است. بنا بر خبری دیگر، #کارگران کارخانه داروگر تهران از عدم پرداخت سه تا پنج ماه مطالبات مزدی معوقه به همراه عیدی پایان سال خبر داده و با اشاره به تداوم مشکلات معیشتی خود اعلام کردند که علیرغم مراجعات مکرر، تاکنون هیچ اقدامی برای پرداخت مطالبات‌شان صورت نگرفته است.
▪️نت‌بلاکس در آخرین به‌روزرسانی خود درباره وضعیت #اینترنت ایران اعلام کرد که کشور وارد پنجاه‌ویکمین روز بدون دسترسی به اینترنت بین‌المللی شده است. به گفته این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان، قطعی اینترنت در #ایران اکنون از مرز ۱۲۰۰ ساعت گذشته است و در هشتمین هفته خود همچنان ادامه دارد.
▪️گزارشی از بازداشت یک شهروند در شهرستان سیریک
#آرمان_زرهی‌زاده، شهروند ساکن شهرستان سیریک در تاریخ ۲۰ فروردین‌ماه توسط نیروهای امنیتی #بازداشت شده و کماکان اطلاعی از محل نگهداری وی حاصل نشده است.
▪️منصور عبدالله‌زاده با تودیع وثیقه آزاد شد
روز شنبه ۲۹ فروردین ماه، #منصور_عبدالله‌زاده، شهروند اهل نقده با تودیع وثیقه از زندان این شهرستان آزاد شد.
▪️رئیس اداره بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن وزارت بهداشت، با اشاره به برآورد وجود یک میلیون #کودک زیر یک سال در کشور، اعلام کرد که حدود ۲۰ هزار کودک واکسینه نشده‌اند.
محسن زهرایی اظهار داشت که با توجه به «نامناسب بودن وضعیت واکسیناسیون در کشورهای همسایه»، خطر بازگشت بیماری‌هایی که ریشه‌کن شده‌اند یا میزان بروز آنها بسیار کاهش یافته است، وجود دارد.
▪️احمد موسوی، رئیس بنیاد شهید و معاون رئیس‌جمهور ایران از تشکیل پرونده توسط این بنیاد برای ۳,۴۶۸ شهروند جان‌باخته در جنگ اخیر خبر داد. پیش از این، سازمان پزشکی قانونی ایران خبر داده بود که هویت ۳,۳۷۵ نفر از قربانیان با استفاده از «روش‌های علمی و تخصصی» شناسایی شده است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️غلامحسین محمدی، معاون وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی اعلام کرد که «طبق برآوردهای اولیه، #جنگ اخیر منجر به از دست رفتن بیش از یک میلیون شغل و بیکاری مستقیم و غیرمستقیم دو میلیون نفر شده است.»
▪️بیکاری کارگران در سایه آسیب به واحدهای صنعتی/ ۵ ماه معوقات مزدی کارگران کارخانه داروگر
آسیب نظامی به ۹۰ کارخانه در ساوه و اراک، موجب توقف تولید و آغاز روند تعدیل کارگران شد. اختلال در تأمین مواد اولیه و خسارات ساختاری، معیشت شاغلان این واحدهای صنعتی را در وضعیت بحرانی قرار داده است. بنا بر خبری دیگر، #کارگران کارخانه داروگر تهران از عدم پرداخت سه تا پنج ماه مطالبات مزدی معوقه به همراه عیدی پایان سال خبر داده و با اشاره به تداوم مشکلات معیشتی خود اعلام کردند که علیرغم مراجعات مکرر، تاکنون هیچ اقدامی برای پرداخت مطالبات‌شان صورت نگرفته است.
▪️نت‌بلاکس در آخرین به‌روزرسانی خود درباره وضعیت #اینترنت ایران اعلام کرد که کشور وارد پنجاه‌ویکمین روز بدون دسترسی به اینترنت بین‌المللی شده است. به گفته این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان، قطعی اینترنت در #ایران اکنون از مرز ۱۲۰۰ ساعت گذشته است و در هشتمین هفته خود همچنان ادامه دارد.
▪️گزارشی از بازداشت یک شهروند در شهرستان سیریک
#آرمان_زرهی‌زاده، شهروند ساکن شهرستان سیریک در تاریخ ۲۰ فروردین‌ماه توسط نیروهای امنیتی #بازداشت شده و کماکان اطلاعی از محل نگهداری وی حاصل نشده است.
▪️منصور عبدالله‌زاده با تودیع وثیقه آزاد شد
روز شنبه ۲۹ فروردین ماه، #منصور_عبدالله‌زاده، شهروند اهل نقده با تودیع وثیقه از زندان این شهرستان آزاد شد.
▪️رئیس اداره بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن وزارت بهداشت، با اشاره به برآورد وجود یک میلیون #کودک زیر یک سال در کشور، اعلام کرد که حدود ۲۰ هزار کودک واکسینه نشده‌اند.
محسن زهرایی اظهار داشت که با توجه به «نامناسب بودن وضعیت واکسیناسیون در کشورهای همسایه»، خطر بازگشت بیماری‌هایی که ریشه‌کن شده‌اند یا میزان بروز آنها بسیار کاهش یافته است، وجود دارد.
▪️احمد موسوی، رئیس بنیاد شهید و معاون رئیس‌جمهور ایران از تشکیل پرونده توسط این بنیاد برای ۳,۴۶۸ شهروند جان‌باخته در جنگ اخیر خبر داد. پیش از این، سازمان پزشکی قانونی ایران خبر داده بود که هویت ۳,۳۷۵ نفر از قربانیان با استفاده از «روش‌های علمی و تخصصی» شناسایی شده است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #جهان
🔺عکس روز ناسا از چشم خیره‌شده به راه شیری
چشم قابل مشاهده در این عکس در واقع یک تالاب کوچک است و در حالی که کهکشان راه شیری بر فراز آن قوس گرفته، آسمان تاریک شب را منعکس می‌کند.
#زندگی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺عکس روز ناسا از چشم خیره‌شده به راه شیری
چشم قابل مشاهده در این عکس در واقع یک تالاب کوچک است و در حالی که کهکشان راه شیری بر فراز آن قوس گرفته، آسمان تاریک شب را منعکس می‌کند.
#زندگی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #نگاه
#آصف_بیات، اندیشمند ایرانی در کتاب «زندگی به مثابه سیاست» سه ویژگی را به عنوان الزامات تلقی زندگی به مثابه سیاست معرفی می کند. به عبارت دیگر آصف بیات معتقد است ما برای اینکه کنش‌های سیاسی داشته باشیم لازم است این سه شرط را رعایت کنیم:
اول، شاد بودن است.
در زمینه و زمانه‌ای که غم و اندوه بر جان آدمی آوار می‌شود، نفس شاد بودن و شاد زیستن و دیگران را شاد کردن می‌تواند یک کنش سیاسی باشد.
دوم، مسئولیت پذیری.
ما به عنوان شهروندانی که قرار است زندگی را به مثابه سیاست تلقی کنیم، لازم است که در قبال جامعه خودمان و دیگران مسئول و متعهد باشیم و تکالیفی را نسبت به آنها رعایت کنیم و انجام دهیم.
سوم، نگاه سیاسی است.
چیزی که آصف بیات به عنوان نگاه سیاسی در نظر می گیرد، فارغ و خارج از جناح بندی‌های سیاسی است و ناظر به این که انسان باید به چیزی به نام خیر عمومی متعهد باشد و این خیر عمومی عبارت است از بهزیستی و سعادتمندی آدمیان دیگر.
بنابراین همین که ما به عنوان یک شهروند خودمان را در قبال تحقق خیر عمومی و بهزیستی سایر انسان‌ها متعهد بدانیم طبیعتا واجد یک نگاه سیاسی هستیم.
#آصف_بیات
#زندگی_به_مثابه_سیاست
#زندگی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
#آصف_بیات، اندیشمند ایرانی در کتاب «زندگی به مثابه سیاست» سه ویژگی را به عنوان الزامات تلقی زندگی به مثابه سیاست معرفی می کند. به عبارت دیگر آصف بیات معتقد است ما برای اینکه کنش‌های سیاسی داشته باشیم لازم است این سه شرط را رعایت کنیم:
اول، شاد بودن است.
در زمینه و زمانه‌ای که غم و اندوه بر جان آدمی آوار می‌شود، نفس شاد بودن و شاد زیستن و دیگران را شاد کردن می‌تواند یک کنش سیاسی باشد.
دوم، مسئولیت پذیری.
ما به عنوان شهروندانی که قرار است زندگی را به مثابه سیاست تلقی کنیم، لازم است که در قبال جامعه خودمان و دیگران مسئول و متعهد باشیم و تکالیفی را نسبت به آنها رعایت کنیم و انجام دهیم.
سوم، نگاه سیاسی است.
چیزی که آصف بیات به عنوان نگاه سیاسی در نظر می گیرد، فارغ و خارج از جناح بندی‌های سیاسی است و ناظر به این که انسان باید به چیزی به نام خیر عمومی متعهد باشد و این خیر عمومی عبارت است از بهزیستی و سعادتمندی آدمیان دیگر.
بنابراین همین که ما به عنوان یک شهروند خودمان را در قبال تحقق خیر عمومی و بهزیستی سایر انسان‌ها متعهد بدانیم طبیعتا واجد یک نگاه سیاسی هستیم.
#آصف_بیات
#زندگی_به_مثابه_سیاست
#زندگی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #خبر
🔺سعید مدنی پس از چهار سال از زندان آزاد شد
سعید مدنی، جامعه‌شناس و پژوهشگر علوم اجتماعی، امروز دوشنبه ۳۱ فروردین (۲۰ آوریل) پس از تحمل چهار سال حبس از زندان دماوند آزاد شد.
به گفته مصطفی نیلی، وکیل سعید مدنی، آزادی موکل او پس از پایان کامل دوره محکومیتش صورت گرفته است؛ محکومیتی که در پی بازداشت او در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ و صدور حکم زندان در دادگاه انقلاب برایش تعیین شده بود.
فعالیت‌های سیاسی و مدنی این پژوهشگر علوم اجتماعی در دهه‌های گذشته همواره با فشارهای امنیتی همراه بوده است. او سابقه چندین بازداشت و محکومیت را در کارنامه خود دارد.
#سعید_مدنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺سعید مدنی پس از چهار سال از زندان آزاد شد
سعید مدنی، جامعه‌شناس و پژوهشگر علوم اجتماعی، امروز دوشنبه ۳۱ فروردین (۲۰ آوریل) پس از تحمل چهار سال حبس از زندان دماوند آزاد شد.
به گفته مصطفی نیلی، وکیل سعید مدنی، آزادی موکل او پس از پایان کامل دوره محکومیتش صورت گرفته است؛ محکومیتی که در پی بازداشت او در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ و صدور حکم زندان در دادگاه انقلاب برایش تعیین شده بود.
فعالیت‌های سیاسی و مدنی این پژوهشگر علوم اجتماعی در دهه‌های گذشته همواره با فشارهای امنیتی همراه بوده است. او سابقه چندین بازداشت و محکومیت را در کارنامه خود دارد.
#سعید_مدنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
▪️علیرغم اعلام ترامپ مبنی بر تمدید آتش بس، ایران هنوز رسما در این باره نظری را به صورت رسانه‌ای اعلام نکرده است
موضع ایران متعاقبا به صورت رسمی اعلام خواهد شد/تسنیم
▪️پیام نخست‌وزیر پاکستان و تقدیر از ترامپ
شهباز شریف در توئیتر نوشته است: از طرف خودم و از طرف فیلد مارشال سید عاصم منیر، صمیمانه از رئیس جمهور ترامپ به خاطر پذیرش سخاوتمندانه درخواست ما برای تمدید آتش‌بس و ادامه تلاش‌های دیپلماتیک جاری تشکر می‌کنم.
با اعتماد و اطمینانی که وجود دارد، پاکستان به تلاش‌های جدی خود برای حل و فصل مناقشه از طریق مذاکره ادامه خواهد داد.
صمیمانه امیدوارم که هر دو طرف به رعایت آتش‌بس ادامه دهند و بتوانند در دور دوم مذاکرات برنامه‌ریزی شده در اسلام‌آباد برای پایان دائمی مناقشه، به یک «توافق صلح» جامع دست یابند.
▪️گوترش: تمدید آتش‌بس فرصتی برای صلح پایدار با ایران است
دبیرکل سازمان ملل ضمن استقبال از اعلامیه ترامپ در تمدید آتش‌بس با ایران، آن را فرصتی برای برقراری صلح پایدار تهران و واشنگتن توصیف کرد.
سخنگوی دبیرکل سازمان ملل افزود که گوترش از تمامی طرف‌ها می‌خواهد «از هرگونه اقدامی که ممکن است نظام آتش‌بس را تضعیف کند خودداری کرده و به شکلی سازنده در مذاکرات برای دستیابی به یک راه‌حل پایدار و بلندمدت مشارکت نمایند.»
#شرق
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️علیرغم اعلام ترامپ مبنی بر تمدید آتش بس، ایران هنوز رسما در این باره نظری را به صورت رسانه‌ای اعلام نکرده است
موضع ایران متعاقبا به صورت رسمی اعلام خواهد شد/تسنیم
▪️پیام نخست‌وزیر پاکستان و تقدیر از ترامپ
شهباز شریف در توئیتر نوشته است: از طرف خودم و از طرف فیلد مارشال سید عاصم منیر، صمیمانه از رئیس جمهور ترامپ به خاطر پذیرش سخاوتمندانه درخواست ما برای تمدید آتش‌بس و ادامه تلاش‌های دیپلماتیک جاری تشکر می‌کنم.
با اعتماد و اطمینانی که وجود دارد، پاکستان به تلاش‌های جدی خود برای حل و فصل مناقشه از طریق مذاکره ادامه خواهد داد.
صمیمانه امیدوارم که هر دو طرف به رعایت آتش‌بس ادامه دهند و بتوانند در دور دوم مذاکرات برنامه‌ریزی شده در اسلام‌آباد برای پایان دائمی مناقشه، به یک «توافق صلح» جامع دست یابند.
▪️گوترش: تمدید آتش‌بس فرصتی برای صلح پایدار با ایران است
دبیرکل سازمان ملل ضمن استقبال از اعلامیه ترامپ در تمدید آتش‌بس با ایران، آن را فرصتی برای برقراری صلح پایدار تهران و واشنگتن توصیف کرد.
سخنگوی دبیرکل سازمان ملل افزود که گوترش از تمامی طرف‌ها می‌خواهد «از هرگونه اقدامی که ممکن است نظام آتش‌بس را تضعیف کند خودداری کرده و به شکلی سازنده در مذاکرات برای دستیابی به یک راه‌حل پایدار و بلندمدت مشارکت نمایند.»
#شرق
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
▪️چه باید کرد؟!! نگاهی به تجربه‌های جهانی
✍ سارا صبحی
در تحلیل شرایط و وظیفه کنش‌گران مدنی، و فعالان صنفی و پاسخ به سوال «چه باید کرد»، به ضرورت بالا بردن ظرفیت کنش‌گری و عاملیت مردم اشاره می شود. در واقعیت این گزاره شکی نیست. در این که گره از کار تنها به دست مردم باز می شود نیز شکی نیست، اما در شرایطی که پس از ماجراهای دی ماه و سرکوب خشونت‌بار آن اعتراضات و بعد هم جنگ و موشک باران‌ها و فضای جنگی که بر کشور حاکم است، حرف زدن از عاملیت مردم چه می‌تواند باشد؟
نگاهی به تجربه های جهانی که هر کدام به نوعی و کم و بیش شبیه این شرایط را از سر گذرانده‌اند، می‌تواند کمی راهگشا باشد.
برای اینکه بحث ملموس‌تر شود، سه تجربه نسبتاً متفاوت را دقیق‌تر باز کنیم تا ببینیم این اصول در عمل چگونه کار کرده‌اند—و کجاها شکست خورده‌اند.
۱. لهستان (جنبش همبستگی – دهه ۱۹۸۰)
در لهستان دهه هشتاد، نهادسازی از دل محیط کار بود.
اعتصاب‌های کارگری (به‌ویژه در کشتی‌سازی گدانسک) به ایجاد یک اتحادیه مستقل انجامید. این یعنی نهاد از یک نیاز واقعی (حقوق کارگران) شروع شد، نه از یک ایده انتزاعی.
شبکه‌های موازی
وقتی حکومت «همبستگی» را غیرقانونی کرد، فعالیت‌ها متوقف نشد؛ به زیرزمین رفت:
نشریات مخفی
آموزش غیررسمی
شبکه‌های ارتباطی غیررسمی
در واقع می توان گفت جنبش فقط«اعتراض» نبود، بلکه یک جامعه موازی کوچک ساخته بود.
۲. آفریقای جنوبی (دوران آپارتاید)
سرکوب نژادی سیستماتیک، ممنوعیت احزاب و تشکل‌های مردمی، دستگیری بازداشت و سرکوب خشن راه مقابله حکومت با مردمی بود که خواهان پایان دادن به تبعیض‌های نژادی بودند.
در آن زمان، به جای یک حزب و سازمان سراسری مجموعه‌ای از نهادها شکل گرفته بود
اتحادیه‌های کارگری
گروه‌های دانشجویی
سازمان‌های مذهبی
شبکه‌های محلی
این نهادها از انواع روش‌ها و ابزارها استفاده می‌کردند. برای آنها موسیقی، تئاتر، و ادبیات نقش مهمی در حفظ هویت و مقاومت داشت نه‌فقط ابزاری برای «بیان» بلکه ابزار سازماندهی بودند.
ائتلاف‌سازی:
گروه‌هایی با اختلافات جدی (سیاسی/ایدئولوژیک) روی اهداف حداقلی مشترک همکاری کردند. قدرت آنها از «تکثر هماهنگ» می آمد، نه از وحدت کامل.
۳. سوریه (سالهای ۲۰۱۱–۲۰۱۳)
اعتراضات مردمی به سرعت به جنگ داخلی و سرکوب شدید کشیده شد.
کمیته‌های محلی و گروه‌های کوچکی که
اعتراضات را هماهنگ می‌کردند، اطلاعات را منتقل می‌کردند، کمک‌های اولیه را سازمان می‌دادند، در ابتدا راهگشا بودند.
مردم خودشان روایتگر شده بودند. (ویدیو، گزارش، شبکه‌های اجتماعی).
اما امنیتی و نظامی شدن سریع جامعه و ورود بازیگران خارجی, فشار امنیتی را بسیار بالا برد. فضا به‌سرعت خشونت‌آمیز شد و نهادهای مدنی فرصت تثبیت پیدا نکردند.
در هر سه این تجربه ها،چند الگوی مشترک دیده می شود:
۱. شروع از مسائل ملموس بوده است، نه اهداف کلی
جنبش‌هایی که از معیشت مردم یعنی نان، کار و خدمات شروع کردند، پایدارتر شدند.
۲. نهادها غیرمتمرکز اما متصل بودند، نه کاملاً پراکنده، نه کاملاً متمرکز. شبکه‌ای از گروه‌های کوچک.
۳. اقدامات عملی، نه فقط شعار دادن کار را پیش می برد.
هرجا نهادها توانستند کاری واقعی انجام دهند (در زمینه های آموزش، کمک، اطلاع‌رسانی)، مشروعیت گرفتند.
۴. برای نهادها مدیریت تنوع و اختلاف از مهمترین مسایل بود.
اختلاف اجتناب‌ناپذیر است؛ اگر ساختار تحمل آن را نداشته باشد، فروپاشی محتمل است.
۵. و اما زمان هم عامل تعیین‌کننده‌ای است.
لهستان و آفریقای جنوبی سال‌ها زمان داشتند؛ اما سوریه این زمان را نداشت.
هر چند این مرور بسیار کوتاه بود و جا دارد که مطالعه دقیق‌تری روی این جنبش‌ها انجام شود، اما در همین حد هم می‌توان با بازنگری در آنچه که بر نهادهای صنفی، اجتماعی و سیاسی در ایران گذشته و توجه به شرایط روز، گامی به پیش نهاد.
نخست، این تجربه‌ها هم نشان می‌دهند که هیچ الگوی سریع و کم هزینه‌ای وجود ندارد و چه بسا دشوارتر از راهی که تاکنون پیموده شده است، در پیش رو گسترده باشد. انگار مسیری را باید ادامه داد که جنبش‌های مردمی و مدنی در این چهار دهه رفته‌اند؛ با این تفاوت که حالا این مسیر پر از دست اندازها و سنگلاخ‌های جنگی نیز شده است و طبیعتاً فضای جنگی، شدت سرکوب و هزینه هر حرکت و اعتراضی را افزایش می دهد.
به هر حال برای نهادهای مستقلی که دل در گرو مردم دارند، در این فضای تعلیق آنچه قطعی است، متکی بودن به خود، تاکید بر اشتراک نظرها برای همگامی و همراهی هاست.
#نهاد_مدنی_مستقل
#مردم_روایتگر
#کمیته‌های_محلی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️چه باید کرد؟!! نگاهی به تجربه‌های جهانی
✍ سارا صبحی
در تحلیل شرایط و وظیفه کنش‌گران مدنی، و فعالان صنفی و پاسخ به سوال «چه باید کرد»، به ضرورت بالا بردن ظرفیت کنش‌گری و عاملیت مردم اشاره می شود. در واقعیت این گزاره شکی نیست. در این که گره از کار تنها به دست مردم باز می شود نیز شکی نیست، اما در شرایطی که پس از ماجراهای دی ماه و سرکوب خشونت‌بار آن اعتراضات و بعد هم جنگ و موشک باران‌ها و فضای جنگی که بر کشور حاکم است، حرف زدن از عاملیت مردم چه می‌تواند باشد؟
نگاهی به تجربه های جهانی که هر کدام به نوعی و کم و بیش شبیه این شرایط را از سر گذرانده‌اند، می‌تواند کمی راهگشا باشد.
برای اینکه بحث ملموس‌تر شود، سه تجربه نسبتاً متفاوت را دقیق‌تر باز کنیم تا ببینیم این اصول در عمل چگونه کار کرده‌اند—و کجاها شکست خورده‌اند.
۱. لهستان (جنبش همبستگی – دهه ۱۹۸۰)
در لهستان دهه هشتاد، نهادسازی از دل محیط کار بود.
اعتصاب‌های کارگری (به‌ویژه در کشتی‌سازی گدانسک) به ایجاد یک اتحادیه مستقل انجامید. این یعنی نهاد از یک نیاز واقعی (حقوق کارگران) شروع شد، نه از یک ایده انتزاعی.
شبکه‌های موازی
وقتی حکومت «همبستگی» را غیرقانونی کرد، فعالیت‌ها متوقف نشد؛ به زیرزمین رفت:
نشریات مخفی
آموزش غیررسمی
شبکه‌های ارتباطی غیررسمی
در واقع می توان گفت جنبش فقط«اعتراض» نبود، بلکه یک جامعه موازی کوچک ساخته بود.
۲. آفریقای جنوبی (دوران آپارتاید)
سرکوب نژادی سیستماتیک، ممنوعیت احزاب و تشکل‌های مردمی، دستگیری بازداشت و سرکوب خشن راه مقابله حکومت با مردمی بود که خواهان پایان دادن به تبعیض‌های نژادی بودند.
در آن زمان، به جای یک حزب و سازمان سراسری مجموعه‌ای از نهادها شکل گرفته بود
اتحادیه‌های کارگری
گروه‌های دانشجویی
سازمان‌های مذهبی
شبکه‌های محلی
این نهادها از انواع روش‌ها و ابزارها استفاده می‌کردند. برای آنها موسیقی، تئاتر، و ادبیات نقش مهمی در حفظ هویت و مقاومت داشت نه‌فقط ابزاری برای «بیان» بلکه ابزار سازماندهی بودند.
ائتلاف‌سازی:
گروه‌هایی با اختلافات جدی (سیاسی/ایدئولوژیک) روی اهداف حداقلی مشترک همکاری کردند. قدرت آنها از «تکثر هماهنگ» می آمد، نه از وحدت کامل.
۳. سوریه (سالهای ۲۰۱۱–۲۰۱۳)
اعتراضات مردمی به سرعت به جنگ داخلی و سرکوب شدید کشیده شد.
کمیته‌های محلی و گروه‌های کوچکی که
اعتراضات را هماهنگ می‌کردند، اطلاعات را منتقل می‌کردند، کمک‌های اولیه را سازمان می‌دادند، در ابتدا راهگشا بودند.
مردم خودشان روایتگر شده بودند. (ویدیو، گزارش، شبکه‌های اجتماعی).
اما امنیتی و نظامی شدن سریع جامعه و ورود بازیگران خارجی, فشار امنیتی را بسیار بالا برد. فضا به‌سرعت خشونت‌آمیز شد و نهادهای مدنی فرصت تثبیت پیدا نکردند.
در هر سه این تجربه ها،چند الگوی مشترک دیده می شود:
۱. شروع از مسائل ملموس بوده است، نه اهداف کلی
جنبش‌هایی که از معیشت مردم یعنی نان، کار و خدمات شروع کردند، پایدارتر شدند.
۲. نهادها غیرمتمرکز اما متصل بودند، نه کاملاً پراکنده، نه کاملاً متمرکز. شبکه‌ای از گروه‌های کوچک.
۳. اقدامات عملی، نه فقط شعار دادن کار را پیش می برد.
هرجا نهادها توانستند کاری واقعی انجام دهند (در زمینه های آموزش، کمک، اطلاع‌رسانی)، مشروعیت گرفتند.
۴. برای نهادها مدیریت تنوع و اختلاف از مهمترین مسایل بود.
اختلاف اجتناب‌ناپذیر است؛ اگر ساختار تحمل آن را نداشته باشد، فروپاشی محتمل است.
۵. و اما زمان هم عامل تعیین‌کننده‌ای است.
لهستان و آفریقای جنوبی سال‌ها زمان داشتند؛ اما سوریه این زمان را نداشت.
هر چند این مرور بسیار کوتاه بود و جا دارد که مطالعه دقیق‌تری روی این جنبش‌ها انجام شود، اما در همین حد هم می‌توان با بازنگری در آنچه که بر نهادهای صنفی، اجتماعی و سیاسی در ایران گذشته و توجه به شرایط روز، گامی به پیش نهاد.
نخست، این تجربه‌ها هم نشان می‌دهند که هیچ الگوی سریع و کم هزینه‌ای وجود ندارد و چه بسا دشوارتر از راهی که تاکنون پیموده شده است، در پیش رو گسترده باشد. انگار مسیری را باید ادامه داد که جنبش‌های مردمی و مدنی در این چهار دهه رفته‌اند؛ با این تفاوت که حالا این مسیر پر از دست اندازها و سنگلاخ‌های جنگی نیز شده است و طبیعتاً فضای جنگی، شدت سرکوب و هزینه هر حرکت و اعتراضی را افزایش می دهد.
به هر حال برای نهادهای مستقلی که دل در گرو مردم دارند، در این فضای تعلیق آنچه قطعی است، متکی بودن به خود، تاکید بر اشتراک نظرها برای همگامی و همراهی هاست.
#نهاد_مدنی_مستقل
#مردم_روایتگر
#کمیته‌های_محلی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
خسارت ۱۱۰ همتی؛ بهای سنگین قطعی اینترنت در زمستان ۱۴۰۴ / رتبه ۱۰۰ کیفیت در میان ۱۰۰ قدرت اقتصادی
▫️طبق بررسی شاخص‌های «اختلال»، «محدودیت» و «سرعت» میان ۱۰۰ کشور با بیشترین تولید ناخالص داخلی (GDP)، ایران همچنان بدترین کیفیت اینترنت را در میان این کشورها داراست.
▫️ایران در شاخص تأخیر (RTT) جایگاهی بهتر از کشورهای توسعه‌نیافته‌ای نظیر اتیوپی و کنگو ندارد و ۷۰ درصد وب‌سایت‌های پرکاربرد در وضعیت کیفی متوسط یا بد قرار دارند.
▫️با ۳۹ درصد سانسور در دامنه‌های بررسی شده، ایران پس از چین و میانمار، سومین اینترنت محدود دنیا را دارد.
▫️میانگین پهنای باند در ایران ۵.۴ مگابیت بر ثانیه است، در حالی که این رقم در آسیا به طور متوسط ۱۳ مگابیت بر ثانیه ثبت شده است.
▫️۷۳ درصد از کاربرانی که از پیام‌رسان‌های داخلی استفاده می‌کنند، همچنان نیازمند فیلترشکن هستند؛ موضوعی که نشان می‌دهد اتصال به جهان یک نیاز پایه‌ای است که با ابزار داخلی منع نمی‌شود.
#خبرآنلاین
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
خسارت ۱۱۰ همتی؛ بهای سنگین قطعی اینترنت در زمستان ۱۴۰۴ / رتبه ۱۰۰ کیفیت در میان ۱۰۰ قدرت اقتصادی
▫️طبق بررسی شاخص‌های «اختلال»، «محدودیت» و «سرعت» میان ۱۰۰ کشور با بیشترین تولید ناخالص داخلی (GDP)، ایران همچنان بدترین کیفیت اینترنت را در میان این کشورها داراست.
▫️ایران در شاخص تأخیر (RTT) جایگاهی بهتر از کشورهای توسعه‌نیافته‌ای نظیر اتیوپی و کنگو ندارد و ۷۰ درصد وب‌سایت‌های پرکاربرد در وضعیت کیفی متوسط یا بد قرار دارند.
▫️با ۳۹ درصد سانسور در دامنه‌های بررسی شده، ایران پس از چین و میانمار، سومین اینترنت محدود دنیا را دارد.
▫️میانگین پهنای باند در ایران ۵.۴ مگابیت بر ثانیه است، در حالی که این رقم در آسیا به طور متوسط ۱۳ مگابیت بر ثانیه ثبت شده است.
▫️۷۳ درصد از کاربرانی که از پیام‌رسان‌های داخلی استفاده می‌کنند، همچنان نیازمند فیلترشکن هستند؛ موضوعی که نشان می‌دهد اتصال به جهان یک نیاز پایه‌ای است که با ابزار داخلی منع نمی‌شود.
#خبرآنلاین
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
🔺تهرانِ زخمی اما ایستاده
گزارش میدانی «شرق» از ۶ محله پایتخت که در اثر موشکباران، آسیب دیده و ساکنانش آواره شده‌اند
✍نسترن فرخه
مادری روی آوار خانه‌اش به دنبال اسباب‌بازی‌های دختر خردسالش می‌گردد. دختر جوانی اتاقش را نشان می‌دهد که چیزی جز چند ستون سوخته از آن نمانده، عده‌ای مشغول جمع‌کردن آوارها هستند و گروهی ایستاده‌اند به تماشا. روایت آدم‌هایی که جنگ همه چیز آنها را گرفته، کم نیست. در هر محله از شهر تهران کوچه و خیابانی پیدا می‌شود که زخمی جنگ باشد.
▪️در خیابان جاجرودی، دیگر چیزی از خانه و آپارتمان‌های چندطبقه باقی نمانده است. از آنها تنها چند اسکلت ناایمن مانده که در حال فروریختن است: «همه جهیزیه‌ام در خانه بود، همه چیزم نابود شد. فرش و وسایلم را کنار هم چیده بودم و الان همه آنها از بین رفته است». بین این ویرانی‌ها همه‌چیز پیدا می‌شود. از کتاب و جزوه‌های دانشجویی، تا کامپیوتر و لوازم آشپزخانه و قوطی‌های حبوبات که همه غیرقابل استفاده شده‌اند. در جای دیگر روی آوارها، مدادرنگی، کتاب درسی مقطع ابتدایی و دوچرخه‌ای مچاله‌شده، پیداست. صدای گریه و شیون از همه جای این آواره‌ها به گوش می‌رسد؛ از آدم‌هایی که دیگر آشیانه‌ای ندارند تا خانواده‌هایی که عزیزان‌شان زیر تلی از خاک از دست رفتند. یکی از آنها می‌گوید: «آواره شدیم، یک شب خانه مادربزرگ، یک شب خانه خاله، شبی دیگر خانه دایی. بدبخت شدیم».
▪️«میدان انقلاب دیگر شبیه قبل نیست»؛ این جمله را زنی که به ساختمان‌های تخریب‌شده نگاه می‌کند، زیر لب می‌گوید و بعد هم مسیرش را از بین دست‌فروشان کتاب ادامه می‌دهد. از ورودی خیابان کارگر جنوبی، تخریب ساختمان‌های شش یا هفت طبقه تجاری مشخص است. دستگاه کپی خاک‌گرفته، میز کار شکسته و کمدهایی پر از پرونده که همه بیرون ریخته شده، نمای برخی از پنجره‌های این خیابان شده است. خیابانی پررفت‌وآمد که پاتوق همیشگی بسیاری بوده، اما با یک انفجار نمای کلی آن دیگر شبیه قبل نیست. حمله موشکی به فرماندهی ستاد پلیس پیشگیری، ساختمان‌های اطراف را هم تخریب کرده است.
▪️از دور کاغذ دیواری‌های صورتی اتاقی مشخص است؛ اتاقی بدون دیوار در طبقه پنجم ساختمانی که دیگر برای سکونت ساکنانش امن نیست. خانه بیشتر اهالی کوچه پنجم خیابان بلوچستان در محله گیشا با آسیب جدی مواجه شده است. از ساختمان مورد حمله که سر کوچه بوده، جز تل خاک چیزی باقی نمانده که کارگرها با کمک ماشین سنگین در حال جمع‌کردنش هستند. ساختمان‌های جلو، عقب و مخصوصا کناری، کامل از بین رفته است.
▪️اثر انفجار، مانند بسیاری از محلات تهران، در خیابان شهید مطهری هم دیده می‌شود. حمله موشکی به پلیس فرماندهی دیپلمات فراجا، ساختمان‌های اطرافش را هم درگیر کرده است. با این حال، پس از چند هفته، همچنان بنای ساختمان‌های خیابان ترکمنستان تا نزدیک خیابان دکتر شریعتی خرابی‌ها را همچون روز اول نشان می‌دهد. جلوی ورودی رستوران عکس کارمندان رستوران دی به چشم می‌خورد؛ «محمدمهدی رسولی»، «آرش خباز»، «علی پسندیده» از کارکنان رستوران و «منظر طریقت‌منفرد» صاحب رستوران، افرادی هستند که روز انفجار جان خود را از دست دادند.
▪️«خدا کند این جنگ تمام شود، چون اگر ادامه داشته باشد، دیگر از محله ما چیزی نمی‌ماند»؛ پیرمرد خانه‌های پنج‌طبقه در یکی از خیابان‌های اصلی خیابان یاس تهرانسر را نشان می‌دهد که انفجار تا شعاع صد‌متری آن را تخریب کرده است. خانه‌های بدون دیوار و پنجره، شبیه به دیگر خانه‌های تخریب‌شده شهر است. اهالی از روزهایی می‌گویند که حمله به فرودگاه مهرآباد و مناطق اطراف این محل، ترس آنها را دوچندان کرده بود و در صورت ادامه‌دارشدن جنگ، حالا برخی در فکر فروش خانه و ترک این محل هستند.
▪️اینجا همیشه ترافیک سنگینی دارد؛ کوچه‌ای که یکی از ورودی‌های اصلی خیابان جانبازان به اثنی‌عشری است. کوچه «اکبری» در محله مجیدیه هم در همان روزهای شروع جنگ مورد حمله موشکی قرار گرفت و ساختمانی هفت‌طبقه در وسط کوچه را هدف قرار داد که همین باعث خرابی شدید دیگر خانه‌ها و حتی خودروهای رهگذر شد. طبق بررسی‌های انجام‌شده، بیش از ۱۵ خانواده بر اثر این انفجار بدون خانه شده‌اند و سایر خانه‌ها هم با آسیب جدی روبه‌رو شده‌اند.
متن کامل گزارش:
(https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1099422)
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺تهرانِ زخمی اما ایستاده
گزارش میدانی «شرق» از ۶ محله پایتخت که در اثر موشکباران، آسیب دیده و ساکنانش آواره شده‌اند
✍نسترن فرخه
مادری روی آوار خانه‌اش به دنبال اسباب‌بازی‌های دختر خردسالش می‌گردد. دختر جوانی اتاقش را نشان می‌دهد که چیزی جز چند ستون سوخته از آن نمانده، عده‌ای مشغول جمع‌کردن آوارها هستند و گروهی ایستاده‌اند به تماشا. روایت آدم‌هایی که جنگ همه چیز آنها را گرفته، کم نیست. در هر محله از شهر تهران کوچه و خیابانی پیدا می‌شود که زخمی جنگ باشد.
▪️در خیابان جاجرودی، دیگر چیزی از خانه و آپارتمان‌های چندطبقه باقی نمانده است. از آنها تنها چند اسکلت ناایمن مانده که در حال فروریختن است: «همه جهیزیه‌ام در خانه بود، همه چیزم نابود شد. فرش و وسایلم را کنار هم چیده بودم و الان همه آنها از بین رفته است». بین این ویرانی‌ها همه‌چیز پیدا می‌شود. از کتاب و جزوه‌های دانشجویی، تا کامپیوتر و لوازم آشپزخانه و قوطی‌های حبوبات که همه غیرقابل استفاده شده‌اند. در جای دیگر روی آوارها، مدادرنگی، کتاب درسی مقطع ابتدایی و دوچرخه‌ای مچاله‌شده، پیداست. صدای گریه و شیون از همه جای این آواره‌ها به گوش می‌رسد؛ از آدم‌هایی که دیگر آشیانه‌ای ندارند تا خانواده‌هایی که عزیزان‌شان زیر تلی از خاک از دست رفتند. یکی از آنها می‌گوید: «آواره شدیم، یک شب خانه مادربزرگ، یک شب خانه خاله، شبی دیگر خانه دایی. بدبخت شدیم».
▪️«میدان انقلاب دیگر شبیه قبل نیست»؛ این جمله را زنی که به ساختمان‌های تخریب‌شده نگاه می‌کند، زیر لب می‌گوید و بعد هم مسیرش را از بین دست‌فروشان کتاب ادامه می‌دهد. از ورودی خیابان کارگر جنوبی، تخریب ساختمان‌های شش یا هفت طبقه تجاری مشخص است. دستگاه کپی خاک‌گرفته، میز کار شکسته و کمدهایی پر از پرونده که همه بیرون ریخته شده، نمای برخی از پنجره‌های این خیابان شده است. خیابانی پررفت‌وآمد که پاتوق همیشگی بسیاری بوده، اما با یک انفجار نمای کلی آن دیگر شبیه قبل نیست. حمله موشکی به فرماندهی ستاد پلیس پیشگیری، ساختمان‌های اطراف را هم تخریب کرده است.
▪️از دور کاغذ دیواری‌های صورتی اتاقی مشخص است؛ اتاقی بدون دیوار در طبقه پنجم ساختمانی که دیگر برای سکونت ساکنانش امن نیست. خانه بیشتر اهالی کوچه پنجم خیابان بلوچستان در محله گیشا با آسیب جدی مواجه شده است. از ساختمان مورد حمله که سر کوچه بوده، جز تل خاک چیزی باقی نمانده که کارگرها با کمک ماشین سنگین در حال جمع‌کردنش هستند. ساختمان‌های جلو، عقب و مخصوصا کناری، کامل از بین رفته است.
▪️اثر انفجار، مانند بسیاری از محلات تهران، در خیابان شهید مطهری هم دیده می‌شود. حمله موشکی به پلیس فرماندهی دیپلمات فراجا، ساختمان‌های اطرافش را هم درگیر کرده است. با این حال، پس از چند هفته، همچنان بنای ساختمان‌های خیابان ترکمنستان تا نزدیک خیابان دکتر شریعتی خرابی‌ها را همچون روز اول نشان می‌دهد. جلوی ورودی رستوران عکس کارمندان رستوران دی به چشم می‌خورد؛ «محمدمهدی رسولی»، «آرش خباز»، «علی پسندیده» از کارکنان رستوران و «منظر طریقت‌منفرد» صاحب رستوران، افرادی هستند که روز انفجار جان خود را از دست دادند.
▪️«خدا کند این جنگ تمام شود، چون اگر ادامه داشته باشد، دیگر از محله ما چیزی نمی‌ماند»؛ پیرمرد خانه‌های پنج‌طبقه در یکی از خیابان‌های اصلی خیابان یاس تهرانسر را نشان می‌دهد که انفجار تا شعاع صد‌متری آن را تخریب کرده است. خانه‌های بدون دیوار و پنجره، شبیه به دیگر خانه‌های تخریب‌شده شهر است. اهالی از روزهایی می‌گویند که حمله به فرودگاه مهرآباد و مناطق اطراف این محل، ترس آنها را دوچندان کرده بود و در صورت ادامه‌دارشدن جنگ، حالا برخی در فکر فروش خانه و ترک این محل هستند.
▪️اینجا همیشه ترافیک سنگینی دارد؛ کوچه‌ای که یکی از ورودی‌های اصلی خیابان جانبازان به اثنی‌عشری است. کوچه «اکبری» در محله مجیدیه هم در همان روزهای شروع جنگ مورد حمله موشکی قرار گرفت و ساختمانی هفت‌طبقه در وسط کوچه را هدف قرار داد که همین باعث خرابی شدید دیگر خانه‌ها و حتی خودروهای رهگذر شد. طبق بررسی‌های انجام‌شده، بیش از ۱۵ خانواده بر اثر این انفجار بدون خانه شده‌اند و سایر خانه‌ها هم با آسیب جدی روبه‌رو شده‌اند.
متن کامل گزارش:
(https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1099422)
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شرق
تهرانِ زخمی اما ایستاده
مادری روی آوار خانه‌اش به دنبال اسباب‌بازی‌های دختر خردسالش می‌گردد. دختر جوانی اتاقش را نشان می‌دهد که چیزی جز چند ستون سوخته از آن نمانده، عده‌ای مشغول جمع‌کردن آوارها هستند و گروهی ایستاده‌اند به تماشا. روایت آدم‌هایی که جنگ همه چیز آنها را گرفته، کم نیست.…
😢1
💠 #خبر
🔺اینترنت پرو؛ حق اینترنت با احراز هویت و بهای میلیونى
اینترنت پرو که از آن به‌عنوان اینترنت طبقاتی یاد می‌شود، پس از احراز هویت به برخی اصناف تعلق می‌گیرد و قیمت فعال‌سازی آن بیش از ۲میلیون تومان است.
پیامک‌های اینترنت پرو ابتدا مشکوک به کلاهبرداری دانسته شد، اما شواهد نشان داد فرآیند احراز هویت قانونی است و قرار است «حق اینترنت» به بهای گزاف به کسانی که صلاحیت آنها تایید شده است فروخته شود.
یکی از اپراتورها اینترنت پرو را اینترنت پایدار ویژه کسب‌وکارها معرفی کرده که بر پایداری اتصال و دسترسی کم‌محدودتر به برخی خدمات بین‌المللی تاکید دارد و دریافت آن مستلزم احراز هویت شغلی است.
دارندگان اینترنت پرو در کنار دارندگان خط سفید در زمان اختلال یا قطعی، از اینترنت بین‌الملل بهره می‌برند و مردم عادی به شبکه عادی بازمی‌گردند.
اینترنت پرو برای کسب‌وکارهای مجوزدار است و تکلیف حدود ۲.۵میلیون خرده‌فروش آنلاین اینستاگرام و تلگرام مشخص نشده است.
هزینه فعال‌سازی حدود ۲میلیون و ۷۸۰هزار تومان است و هر گیگ در سایت‌های غیرفیلتر حدود ۸هزار و در پلتفرم‌های فیلترشده ۴۰هزار تومان قیمت دارد.
بسته‌های برخی اپراتورها از ۴۰هزار تومان برای ۱گیگ تا ۴میلیون تومان برای ۱۰۰گیگ است و مصرف سالانه ۱ تا ۲ترابایت برای استارت‌آپ‌ها می‌تواند بین ۸ تا ۸۰میلیون تومان هزینه داشته باشد.
از این پس، در کنار خط‌سفیدها و استارلینکی‌ها، «پرویی‌ها» هم در شرایط قطعی، از شبکه بین‌الملل استفاده خواهند کرد.
#دنیای_اقتصاد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺اینترنت پرو؛ حق اینترنت با احراز هویت و بهای میلیونى
اینترنت پرو که از آن به‌عنوان اینترنت طبقاتی یاد می‌شود، پس از احراز هویت به برخی اصناف تعلق می‌گیرد و قیمت فعال‌سازی آن بیش از ۲میلیون تومان است.
پیامک‌های اینترنت پرو ابتدا مشکوک به کلاهبرداری دانسته شد، اما شواهد نشان داد فرآیند احراز هویت قانونی است و قرار است «حق اینترنت» به بهای گزاف به کسانی که صلاحیت آنها تایید شده است فروخته شود.
یکی از اپراتورها اینترنت پرو را اینترنت پایدار ویژه کسب‌وکارها معرفی کرده که بر پایداری اتصال و دسترسی کم‌محدودتر به برخی خدمات بین‌المللی تاکید دارد و دریافت آن مستلزم احراز هویت شغلی است.
دارندگان اینترنت پرو در کنار دارندگان خط سفید در زمان اختلال یا قطعی، از اینترنت بین‌الملل بهره می‌برند و مردم عادی به شبکه عادی بازمی‌گردند.
اینترنت پرو برای کسب‌وکارهای مجوزدار است و تکلیف حدود ۲.۵میلیون خرده‌فروش آنلاین اینستاگرام و تلگرام مشخص نشده است.
هزینه فعال‌سازی حدود ۲میلیون و ۷۸۰هزار تومان است و هر گیگ در سایت‌های غیرفیلتر حدود ۸هزار و در پلتفرم‌های فیلترشده ۴۰هزار تومان قیمت دارد.
بسته‌های برخی اپراتورها از ۴۰هزار تومان برای ۱گیگ تا ۴میلیون تومان برای ۱۰۰گیگ است و مصرف سالانه ۱ تا ۲ترابایت برای استارت‌آپ‌ها می‌تواند بین ۸ تا ۸۰میلیون تومان هزینه داشته باشد.
از این پس، در کنار خط‌سفیدها و استارلینکی‌ها، «پرویی‌ها» هم در شرایط قطعی، از شبکه بین‌الملل استفاده خواهند کرد.
#دنیای_اقتصاد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺حقِ فروشی: روایت اینترنت پرو
«اینترنت پرو» نامی فریبنده است برای سیاستی که اساساً چیزی نیست مگر رسمی‌کردن نابرابری در دسترسی به یکی از بنیادی‌ترین زیرساخت‌های عصر ما.
«اینترنت پرو» سرویسی است که پس از احراز هویت و تأیید صلاحیت عمدتاً به برخی کسب‌وکارهای مجوزدار تعلق می‌گیرد، اینترنتی پایدارتر با دسترسی کم‌محدودتر به برخی خدمات بین‌المللی. دارندگان اینترنت پرو، در کنار دارندگان خط‌های موسوم به سفید، در زمان اختلال یا قطع اینترنت، کماکان به شبکۀ بین‌الملل دسترسی دارند اما اکثریت مردم فقط به شبکۀ محدود داخلی.
قیمت مصرف نیز به‌وضوح طبقاتی است: هزینۀ هر گیگ در برخی کاربردها چندین برابر اینترنت عادی است و برای کسب‌وکارها می‌تواند به ده‌ها میلیون تومان در سال برسد. به بیان ساده، آنچه عرضه می‌شود نه «اینترنت بهتر برای همه» بلکه «حق اینترنت با احراز هویت و بهای گزاف» است.
برای فهم عمق مسئله کافی است «اینترنت پرو» را در تداوم تجربه‌ای ببینیم که پیش‌تر در وضعیت «اینترنت جنگی» عریان شد. آنچه در روزهای جنگ به صورت قطع و وصل‌های تصادفی و دسترسی‌های ناپایدار و امتیازهای محدود تجربه می‌شد نه وضعیتی استثنایی بلکه بازتاب فشردۀ همان منطقی بود که سال‌هاست توزیع منابع را در برخی قلمروها سامان می‌داده است. در آن وضعیت،
«اینترنت پرو» دقیقاً همین منطق را از وضعیت استثنایی به قاعده‌ای پایدار تبدیل می‌کند. اگر در اینترنت جنگی می‌دیدیم که نابرابری در دسترسی به صورت موقت و ناپایدار تجربه می‌شد، اکنون همان نابرابری رسماً قیمت‌گذاری شده است. به بیان دیگر، آنچه پیش‌تر به‌اجبار و در شرایط بحران رخ می‌داد، اکنون به سیاستی آگاهانه بدل شده است.
مدافعان طرح می‌گویند کسب‌وکارها به اینترنت پایدار نیاز دارند. درست می‌گویند. اما برای پاسخ‌دادن به این نیاز باید کیفیت اینترنت را برای همه بهبود بخشید، نه این که «راه فرار» را به گروهی محدود فروخت. «پرو» در عمل شبیه خط ویژه‌ای است که نه برای اورژانس بلکه برای صاحبان قدرت و سرمایه، باز شده. نتیجه چه می‌شود؟ شکل‌گیری بازاری که مزیت رقابتی نه از نوآوری بلکه از امتیاز تبعیض‌آمیز دسترسی به زیرساخت عمومی به‌دست می‌آید.
اما مسئله از اقتصاد فراتر می‌رود. اگر در اینترنت جنگی شاهد آمیزه‌ای از دو منطق بودیم، یعنی از یک سو تخصیص امتیاز بر اساس نزدیکی به قدرت سیاسی و از سوی دیگر برخورداری از ثروت اقتصادی، اکنون «اینترنت پرو» این دو منطق را به صورت یک سیاست منسجم تثبیت می‌کند. نتیجه عبارت است از نظمی دوپاره: در یک سو با اقلیتی مطلق مواجه‌ایم که یا امتیاز سیاسی دارند یا توان مالی و، در سوی دیگر، با اکثریتی که هیچ‌یک از این دو ویژگی را ندارند و ازاینرو محروم‌اند از یک حق پایه.
در این میان، مسئولیت حقوقی چنین فاجعه‌ای متوجه دولت مسعود پزشکیان است، دولتی که با وعدۀ کاهش شکاف‌ها و بهبود شرایط عمومی بر سر کار آمد اما اکنون با چنین طرحی نه‌فقط در جهت رفع نابرابری گامی برنمی‌دارد بلکه نهادینه‌اش نیز می‌کند. این سیاست نه یک خطای فنی است نه یک سوءتدبیر مقطعی. انتخابی است سیاسی که نشان می‌دهد دولت به جای بازسازی زیرساخت عمومی عملاً به مدیریت و بهره‌برداری از نابرابری روی آورده است.
#محمد_مالجو
#اینترنت_طبقاتی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺حقِ فروشی: روایت اینترنت پرو
«اینترنت پرو» نامی فریبنده است برای سیاستی که اساساً چیزی نیست مگر رسمی‌کردن نابرابری در دسترسی به یکی از بنیادی‌ترین زیرساخت‌های عصر ما.
وقتی دسترسی به اینترنت به سطوح «عادی» و «پرو» تفکیک می‌شود، ما دیگر نه با یک تصمیم فنی که با تصمیمی عمیقاً سیاسی مواجه‌ایم. تفکیک اینترنت به نسخۀ «عادی» و «پرو» چیزی جز طبقه‌بندی شهروندان به برخوردار و محروم نیست.
«اینترنت پرو» سرویسی است که پس از احراز هویت و تأیید صلاحیت عمدتاً به برخی کسب‌وکارهای مجوزدار تعلق می‌گیرد، اینترنتی پایدارتر با دسترسی کم‌محدودتر به برخی خدمات بین‌المللی. دارندگان اینترنت پرو، در کنار دارندگان خط‌های موسوم به سفید، در زمان اختلال یا قطع اینترنت، کماکان به شبکۀ بین‌الملل دسترسی دارند اما اکثریت مردم فقط به شبکۀ محدود داخلی.
قیمت مصرف نیز به‌وضوح طبقاتی است: هزینۀ هر گیگ در برخی کاربردها چندین برابر اینترنت عادی است و برای کسب‌وکارها می‌تواند به ده‌ها میلیون تومان در سال برسد. به بیان ساده، آنچه عرضه می‌شود نه «اینترنت بهتر برای همه» بلکه «حق اینترنت با احراز هویت و بهای گزاف» است.
برای فهم عمق مسئله کافی است «اینترنت پرو» را در تداوم تجربه‌ای ببینیم که پیش‌تر در وضعیت «اینترنت جنگی» عریان شد. آنچه در روزهای جنگ به صورت قطع و وصل‌های تصادفی و دسترسی‌های ناپایدار و امتیازهای محدود تجربه می‌شد نه وضعیتی استثنایی بلکه بازتاب فشردۀ همان منطقی بود که سال‌هاست توزیع منابع را در برخی قلمروها سامان می‌داده است. در آن وضعیت،
دسترسی به اینترنت دیگر نه یک حق عمومی بلکه امتیازی نابرابر بود: یا به طرزی رسمی از مسیر نزدیکی به قدرت سیاسی به دست می‌آمد یا در بازار غیررسمی از مسیر برخورداری از ثروت اقتصادی.
«اینترنت پرو» دقیقاً همین منطق را از وضعیت استثنایی به قاعده‌ای پایدار تبدیل می‌کند. اگر در اینترنت جنگی می‌دیدیم که نابرابری در دسترسی به صورت موقت و ناپایدار تجربه می‌شد، اکنون همان نابرابری رسماً قیمت‌گذاری شده است. به بیان دیگر، آنچه پیش‌تر به‌اجبار و در شرایط بحران رخ می‌داد، اکنون به سیاستی آگاهانه بدل شده است.
مدافعان طرح می‌گویند کسب‌وکارها به اینترنت پایدار نیاز دارند. درست می‌گویند. اما برای پاسخ‌دادن به این نیاز باید کیفیت اینترنت را برای همه بهبود بخشید، نه این که «راه فرار» را به گروهی محدود فروخت. «پرو» در عمل شبیه خط ویژه‌ای است که نه برای اورژانس بلکه برای صاحبان قدرت و سرمایه، باز شده. نتیجه چه می‌شود؟ شکل‌گیری بازاری که مزیت رقابتی نه از نوآوری بلکه از امتیاز تبعیض‌آمیز دسترسی به زیرساخت عمومی به‌دست می‌آید.
اما مسئله از اقتصاد فراتر می‌رود. اگر در اینترنت جنگی شاهد آمیزه‌ای از دو منطق بودیم، یعنی از یک سو تخصیص امتیاز بر اساس نزدیکی به قدرت سیاسی و از سوی دیگر برخورداری از ثروت اقتصادی، اکنون «اینترنت پرو» این دو منطق را به صورت یک سیاست منسجم تثبیت می‌کند. نتیجه عبارت است از نظمی دوپاره: در یک سو با اقلیتی مطلق مواجه‌ایم که یا امتیاز سیاسی دارند یا توان مالی و، در سوی دیگر، با اکثریتی که هیچ‌یک از این دو ویژگی را ندارند و ازاینرو محروم‌اند از یک حق پایه.
پیام از منظر سیاسی بسیار روشن است: به جای حل مسئلۀ عمومی عملاً حق دسترسی به اینترنت جهانی را خصوصی‌سازی می‌کنیم و سپس دسترسی بهتر را همچون یک امتیاز می‌فروشیم. این یعنی عادی‌سازی یک منطق خطرناک: حقوق پایه را می‌توان به کالا تبدیل کرد و بر اساس توان پرداخت فروخت.
در این میان، مسئولیت حقوقی چنین فاجعه‌ای متوجه دولت مسعود پزشکیان است، دولتی که با وعدۀ کاهش شکاف‌ها و بهبود شرایط عمومی بر سر کار آمد اما اکنون با چنین طرحی نه‌فقط در جهت رفع نابرابری گامی برنمی‌دارد بلکه نهادینه‌اش نیز می‌کند. این سیاست نه یک خطای فنی است نه یک سوءتدبیر مقطعی. انتخابی است سیاسی که نشان می‌دهد دولت به جای بازسازی زیرساخت عمومی عملاً به مدیریت و بهره‌برداری از نابرابری روی آورده است.
دولت پزشکیان با پیشبرد «اینترنت پرو» عملاً همان منطقی را که در شرایط بحرانی و جنگی به طرزی عریان دیده شد به وضعیت عادی تبدیل می‌کند: تبدیل حق به امتیاز و تبدیل امتیاز به کالایی قابل خرید. این رویکرد به‌تدریج مفهوم برابری شهروندی را از معنا تهی می‌سازد.آقای مسعود پزشکیان، این دیگر نه سیاست‌گذاری بلکه حراجِ حق است با امضای دولت شما. آنچه پیش می‌برید نه تدبیر و نه حتی خطا بلکه سقوطی است آگاهانه از پاسداریِ حق به دلالیِ امتیاز.
#محمد_مالجو
#اینترنت_طبقاتی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
#آخر_هفته_با_کتاب
📚یادداشت های بغداد
نویسنده: نها الراضی
مترجم: مریم مومنی
نشر: چشمه
این کتاب در واقع روزنوشته های یک زن عراقی در جنگ و تبعید است در فاصله سالهای ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳ و به مردم عراق و همه آنهایی تقدیم شده که از تأثیرات جنگ و تحریم‌ها رنج برده‌اند.
کتاب را که بار اول به دست گرفتم تا نیمه های مقدمه مترجم بیشتر نتوانستم بخوانم.
تازه یک هفته از آغاز آتش بس گذشته بود. شباهت آنچه بر ما و آنها گذشته بود، با این تفاوت که آنها جنگ یا جنگ‌هایی را از سر گذرانده بودند که کشورشان را به نابودی رسانده بود، سال‌ها بدون برق و آب و بنزین و ... زندگی کرده بودند و برای ما این احتمالات فعلا تهدید هستند و ما انگار در اول چنین راهی قرار داریم و این تصور آزار دهنده و ترسناک بود.
.
اما دوباره آن را به دست گرفتم و خواندم.
در مقدمه مترجم چنین می خوانیم:
«...توصیف زندگی آدمها که در دوره جنگ در گوشه و کنار این خانه باغ، کنار هم زندگی می کنند، وصف کمبودها و تلاش‌های‌شان برای تأمین نیازهای اولیه خواندنی است. ... کم ابی، غذایی که در نبود برق و از کار افتادن یخچال‌ها، پیش از فاسد شدن باید خورده شود، زندگی دهقانی، سروصدا و کم خوابی و آرامشی که از زندگی‌ها رخت بربسته و مردمی که از ترس کمبودها و هراس‌های همگانی به هم پناه می‌آورند و یا از یکدیگر می‌دزدند.
جنگ ناامنی به همراه دارد و بنزین کالایی ارزشمندتر از الماس می شود... وقتی بنزین نیست رفت و آمد آدمها هم محدودتر می‌شود و مردم منزوی و زندگی شهری به کل مختل می شود. چون شهر یعنی مسافت‌های طولانی، یعنی رفت و آمد روزمره از این سر تا آن سر شهر، برای رفع نیازهای اولیه فردی و اجتماعی و وقتی اینها ممکن نباشد، همه چیز خلاصه می شود به محله و خانه و جماعت دور و بر...
منابع خبری مردم محدود است. رفت و آمدها قطع شده و هر چه هست پروپاگاندای جنگ است هم از سوی صدام و هم از سوی رسانه های غربی. چطور می‌شود از بین شعارها و رجزها و تهدیدهای دو طرف از اخبار واقعی آگاه شد؟ بازار شایعه داغ می شود.
تنهایی آدمی در جنگ، در موقعیت‌هایی که از توان خارج است و در مصایبی که کنترلی بر آنها ندارد، فراتر از تنهایی آدم در زندگی معمولی است و تنهایی جمعی در ابعاد بزرگ‌تر و بین‌المللی‌تر به هنگام جنگ بزرگ‌تر جلوه می کند. اما دردناک‌تر از تحمل این همه رنج این است که می‌بینی دنیا کوچک‌ترین اهمیتی هم به رنجی که می‌بری نمی دهد.
بمباران‌ها و موشک‌ها، در ابعاد گسترده، زیرساخت‌های شهری و صنعتی عراق را هدف می گیرند. آنچه از بین می‌رود از تصور و تحمل آدمها خارج است....
«نها» بغداد را در کلمه‌هایش برای ما می سازد....
باید کتاب را خواند، بخصوص در زمانه و شرایطی که در آن قرار داریم.
#یادداشت_های_بغداد
#نها_الراضی
#مریم_مومنی
https://t.me/httpsksmtehran2/379
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
📚یادداشت های بغداد
نویسنده: نها الراضی
مترجم: مریم مومنی
نشر: چشمه
این کتاب در واقع روزنوشته های یک زن عراقی در جنگ و تبعید است در فاصله سالهای ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳ و به مردم عراق و همه آنهایی تقدیم شده که از تأثیرات جنگ و تحریم‌ها رنج برده‌اند.
کتاب را که بار اول به دست گرفتم تا نیمه های مقدمه مترجم بیشتر نتوانستم بخوانم.
تازه یک هفته از آغاز آتش بس گذشته بود. شباهت آنچه بر ما و آنها گذشته بود، با این تفاوت که آنها جنگ یا جنگ‌هایی را از سر گذرانده بودند که کشورشان را به نابودی رسانده بود، سال‌ها بدون برق و آب و بنزین و ... زندگی کرده بودند و برای ما این احتمالات فعلا تهدید هستند و ما انگار در اول چنین راهی قرار داریم و این تصور آزار دهنده و ترسناک بود.
.
اما دوباره آن را به دست گرفتم و خواندم.
در مقدمه مترجم چنین می خوانیم:
«...توصیف زندگی آدمها که در دوره جنگ در گوشه و کنار این خانه باغ، کنار هم زندگی می کنند، وصف کمبودها و تلاش‌های‌شان برای تأمین نیازهای اولیه خواندنی است. ... کم ابی، غذایی که در نبود برق و از کار افتادن یخچال‌ها، پیش از فاسد شدن باید خورده شود، زندگی دهقانی، سروصدا و کم خوابی و آرامشی که از زندگی‌ها رخت بربسته و مردمی که از ترس کمبودها و هراس‌های همگانی به هم پناه می‌آورند و یا از یکدیگر می‌دزدند.
جنگ ناامنی به همراه دارد و بنزین کالایی ارزشمندتر از الماس می شود... وقتی بنزین نیست رفت و آمد آدمها هم محدودتر می‌شود و مردم منزوی و زندگی شهری به کل مختل می شود. چون شهر یعنی مسافت‌های طولانی، یعنی رفت و آمد روزمره از این سر تا آن سر شهر، برای رفع نیازهای اولیه فردی و اجتماعی و وقتی اینها ممکن نباشد، همه چیز خلاصه می شود به محله و خانه و جماعت دور و بر...
منابع خبری مردم محدود است. رفت و آمدها قطع شده و هر چه هست پروپاگاندای جنگ است هم از سوی صدام و هم از سوی رسانه های غربی. چطور می‌شود از بین شعارها و رجزها و تهدیدهای دو طرف از اخبار واقعی آگاه شد؟ بازار شایعه داغ می شود.
تنهایی آدمی در جنگ، در موقعیت‌هایی که از توان خارج است و در مصایبی که کنترلی بر آنها ندارد، فراتر از تنهایی آدم در زندگی معمولی است و تنهایی جمعی در ابعاد بزرگ‌تر و بین‌المللی‌تر به هنگام جنگ بزرگ‌تر جلوه می کند. اما دردناک‌تر از تحمل این همه رنج این است که می‌بینی دنیا کوچک‌ترین اهمیتی هم به رنجی که می‌بری نمی دهد.
بمباران‌ها و موشک‌ها، در ابعاد گسترده، زیرساخت‌های شهری و صنعتی عراق را هدف می گیرند. آنچه از بین می‌رود از تصور و تحمل آدمها خارج است....
«نها» بغداد را در کلمه‌هایش برای ما می سازد....
باید کتاب را خواند، بخصوص در زمانه و شرایطی که در آن قرار داریم.
#یادداشت_های_بغداد
#نها_الراضی
#مریم_مومنی
https://t.me/httpsksmtehran2/379
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Telegram
..
👍2
💠 #خبر
نت‌بلاکس:
🔺قطعی اینترنت در ایران در ۵۵مین روز متوالی ادامه دارد و پس از ۱۲۹۶ ساعت، اتصال به دو درصد از سطح عادی کاهش یافته
محدودیت‌ها در دسترسی به شبکه جهانی همچنان مانع تجارت آنلاین، سیستم‌های پرداخت و بخش‌های وابسته به اقتصاد دیجیتال می‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
#اسکان_نیوز
نت‌بلاکس:
🔺قطعی اینترنت در ایران در ۵۵مین روز متوالی ادامه دارد و پس از ۱۲۹۶ ساعت، اتصال به دو درصد از سطح عادی کاهش یافته
محدودیت‌ها در دسترسی به شبکه جهانی همچنان مانع تجارت آنلاین، سیستم‌های پرداخت و بخش‌های وابسته به اقتصاد دیجیتال می‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
#اسکان_نیوز