💠 #نگاه

#آصف_بیات، اندیشمند ایرانی در کتاب «زندگی به مثابه سیاست» سه ویژگی را به عنوان الزامات تلقی زندگی به مثابه سیاست معرفی می کند. به عبارت دیگر آصف بیات معتقد است ما برای اینکه کنش‌های سیاسی داشته باشیم لازم است این سه شرط را رعایت کنیم:

اول، شاد بودن است.

در زمینه و زمانه‌ای که غم و اندوه بر جان آدمی آوار می‌شود، نفس شاد بودن و شاد زیستن و دیگران را شاد کردن می‌تواند یک کنش سیاسی باشد.

دوم، مسئولیت پذیری.

ما به عنوان شهروندانی که قرار است زندگی را به مثابه سیاست تلقی کنیم، لازم است که در قبال جامعه خودمان و دیگران مسئول و متعهد باشیم و تکالیفی را نسبت به آن‌ها رعایت کنیم و انجام دهیم.

سوم، نگاه سیاسی است.

چیزی که آصف بیات به عنوان نگاه سیاسی در نظر می گیرد، فارغ و خارج از جناح بندی‌های سیاسی است و ناظر به این که انسان باید به چیزی به نام خیر عمومی متعهد باشد و این خیر عمومی عبارت است از بهزیستی و سعادتمندی آدمیان دیگر.

بنابراین همین که ما به عنوان یک شهروند خودمان را در قبال تحقق خیر عمومی و بهزیستی سایر انسان‌ها متعهد بدانیم طبیعتا واجد یک نگاه سیاسی هستیم.

#آصف_بیات
#زندگی‌_به‌_مثابه‌_سیاست
#زندگی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺سعید مدنی پس از چهار سال از زندان آزاد شد

سعید مدنی، جامعه‌شناس و پژوهشگر علوم اجتماعی، امروز دوشنبه ۳۱ فروردین (۲۰ آوریل) پس از تحمل چهار سال حبس از زندان دماوند آزاد شد.

به گفته مصطفی نیلی، وکیل سعید مدنی، آزادی موکل او پس از پایان کامل دوره محکومیتش صورت گرفته است؛ محکومیتی که در پی بازداشت او در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ و صدور حکم زندان در دادگاه انقلاب برایش تعیین شده بود.

فعالیت‌های سیاسی و مدنی این پژوهشگر علوم اجتماعی در دهه‌های گذشته همواره با فشارهای امنیتی همراه بوده است. او سابقه چندین بازداشت و محکومیت را در کارنامه خود دارد.

#سعید_مدنی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

▪️علیرغم اعلام ترامپ مبنی بر تمدید آتش بس، ایران هنوز رسما در این باره نظری را به صورت رسانه‌ای اعلام نکرده است
موضع ایران متعاقبا به صورت رسمی اعلام خواهد شد/تسنیم

▪️پیام نخست‌وزیر پاکستان و تقدیر از ترامپ

شهباز شریف در توئیتر نوشته است: از طرف خودم و از طرف فیلد مارشال سید عاصم منیر، صمیمانه از رئیس جمهور ترامپ به خاطر پذیرش سخاوتمندانه درخواست ما برای تمدید آتش‌بس و ادامه تلاش‌های دیپلماتیک جاری تشکر می‌کنم.

با اعتماد و اطمینانی که وجود دارد، پاکستان به تلاش‌های جدی خود برای حل و فصل مناقشه از طریق مذاکره ادامه خواهد داد.
صمیمانه امیدوارم که هر دو طرف به رعایت آتش‌بس ادامه دهند و بتوانند در دور دوم مذاکرات برنامه‌ریزی شده در اسلام‌آباد برای پایان دائمی مناقشه، به یک «توافق صلح» جامع دست یابند.

▪️گوترش: تمدید آتش‌بس فرصتی برای صلح پایدار با ایران است

دبیرکل سازمان ملل ضمن استقبال از اعلامیه ترامپ در تمدید آتش‌بس با ایران، آن را فرصتی برای برقراری صلح پایدار تهران و واشنگتن توصیف کرد.

سخنگوی دبیرکل سازمان ملل افزود که گوترش از تمامی طرف‌ها می‌خواهد «از هرگونه اقدامی که ممکن است نظام آتش‌بس را تضعیف کند خودداری کرده و به شکلی سازنده در مذاکرات برای دستیابی به یک راه‌حل پایدار و بلندمدت مشارکت نمایند.»


#شرق

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

▪️چه باید کرد؟!! نگاهی به تجربه‌های جهانی

✍ سارا صبحی

در تحلیل شرایط و وظیفه کنش‌گران مدنی، و فعالان صنفی و پاسخ به سوال «چه باید کرد»، به ضرورت بالا بردن ظرفیت کنش‌گری و عاملیت مردم اشاره می شود. در واقعیت این گزاره شکی نیست. در این که گره از کار تنها به دست مردم باز می شود نیز شکی نیست، اما در شرایطی که پس از ماجراهای دی ماه و سرکوب خشونت‌بار آن اعتراضات و بعد هم جنگ و موشک باران‌ها و فضای جنگی که بر کشور حاکم است، حرف زدن از عاملیت مردم چه می‌تواند باشد؟

نگاهی به تجربه های جهانی که هر کدام به نوعی و کم و بیش شبیه این شرایط را از سر گذرانده‌اند، می‌تواند کمی راهگشا باشد.

برای اینکه بحث ملموس‌تر شود، سه تجربه نسبتاً متفاوت را دقیق‌تر باز کنیم تا ببینیم این اصول در عمل چگونه کار کرده‌اند—و کجاها شکست خورده‌اند.

۱. لهستان (جنبش همبستگی – دهه ۱۹۸۰)

در لهستان دهه هشتاد، نهادسازی از دل محیط کار بود.
اعتصاب‌های کارگری (به‌ویژه در کشتی‌سازی گدانسک) به ایجاد یک اتحادیه مستقل انجامید. این یعنی نهاد از یک نیاز واقعی (حقوق کارگران) شروع شد، نه از یک ایده انتزاعی.
شبکه‌های موازی
وقتی حکومت «همبستگی» را غیرقانونی کرد، فعالیت‌ها متوقف نشد؛ به زیرزمین رفت:
نشریات مخفی
آموزش غیررسمی
شبکه‌های ارتباطی غیررسمی
در واقع می توان گفت جنبش فقط«اعتراض» نبود، بلکه یک جامعه موازی کوچک ساخته بود.

۲. آفریقای جنوبی (دوران آپارتاید)

سرکوب نژادی سیستماتیک، ممنوعیت احزاب و تشکل‌های مردمی، دستگیری بازداشت و سرکوب خشن راه مقابله حکومت با مردمی بود که خواهان پایان دادن به تبعیض‌های نژادی بودند.
در آن زمان، به جای یک حزب و سازمان سراسری مجموعه‌ای از نهادها شکل گرفته بود
اتحادیه‌های کارگری
گروه‌های دانشجویی
سازمان‌های مذهبی
شبکه‌های محلی
این نهادها از انواع روش‌ها و ابزارها استفاده می‌کردند. برای آن‌ها  موسیقی، تئاتر، و ادبیات نقش مهمی در حفظ هویت و مقاومت داشت نه‌فقط ابزاری برای «بیان» بلکه ابزار سازماندهی بودند.

ائتلاف‌سازی:
گروه‌هایی با اختلافات جدی (سیاسی/ایدئولوژیک) روی اهداف حداقلی مشترک همکاری کردند. قدرت آنها  از «تکثر هماهنگ» می آمد، نه از وحدت کامل.

۳. سوریه (سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۳)

اعتراضات مردمی به سرعت به جنگ داخلی و سرکوب شدید کشیده شد.
کمیته‌های محلی و گروه‌های کوچکی که
اعتراضات را هماهنگ می‌کردند، اطلاعات را منتقل می‌کردند، کمک‌های اولیه را سازمان می‌دادند، در ابتدا راهگشا بودند.
مردم خودشان روایت‌گر شده بودند. (ویدیو، گزارش، شبکه‌های اجتماعی).
اما امنیتی و نظامی شدن سریع جامعه و ورود بازیگران خارجی, فشار امنیتی را بسیار بالا برد. فضا به‌سرعت خشونت‌آمیز شد و  نهادهای مدنی فرصت تثبیت پیدا نکردند.

در هر سه این تجربه ها،چند الگوی مشترک دیده می شود:

۱. شروع از مسائل ملموس بوده است، نه اهداف کلی
جنبش‌هایی که از  معیشت مردم یعنی نان، کار و خدمات شروع کردند، پایدارتر شدند.

۲. نهادها غیرمتمرکز اما متصل بودند، نه کاملاً پراکنده، نه کاملاً متمرکز. شبکه‌ای از گروه‌های کوچک.

۳. اقدامات عملی، نه فقط شعار دادن کار را پیش می برد.
هرجا نهادها توانستند کاری واقعی انجام دهند (در زمینه های آموزش، کمک، اطلاع‌رسانی)، مشروعیت گرفتند.

۴. برای نهادها مدیریت تنوع و اختلاف از مهمترین مسایل بود.
اختلاف اجتناب‌ناپذیر است؛ اگر ساختار تحمل آن را نداشته باشد، فروپاشی محتمل است.

۵. و اما زمان هم عامل تعیین‌کننده‌ای است.
لهستان و آفریقای جنوبی سال‌ها زمان داشتند؛ اما سوریه این زمان را نداشت.

هر چند این مرور بسیار کوتاه بود و جا دارد که مطالعه دقیق‌تری روی این جنبش‌ها انجام شود، اما در همین حد هم می‌توان با بازنگری در آن‌چه که بر نهادهای صنفی، اجتماعی و سیاسی در ایران گذشته و توجه به شرایط روز، گامی به پیش نهاد.

نخست، این تجربه‌ها هم نشان می‌دهند که هیچ الگوی سریع و کم هزینه‌ای وجود ندارد و چه بسا دشوارتر از راهی که تاکنون پیموده شده است، در پیش رو گسترده باشد. انگار مسیری را باید ادامه داد که جنبش‌های مردمی و مدنی در این چهار دهه رفته‌اند؛ با این تفاوت که حالا این مسیر پر از دست اندازها و سنگلاخ‌های جنگی نیز شده است و طبیعتاً فضای جنگی، شدت سرکوب و هزینه هر حرکت و اعتراضی را افزایش می دهد.
به هر حال برای نهادهای مستقلی که دل در گرو مردم دارند، در این فضای تعلیق آن‌چه قطعی است، متکی بودن به خود، تاکید بر اشتراک نظرها برای همگامی و همراهی هاست.

#نهاد_مدنی_مستقل
#مردم_روایتگر
#کمیته‌های‌_محلی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

خسارت ۱۱۰ همتی؛ بهای سنگین قطعی اینترنت در زمستان ۱۴۰۴ / رتبه ۱۰۰ کیفیت در میان ۱۰۰ قدرت اقتصادی


▫️طبق بررسی شاخص‌های «اختلال»، «محدودیت» و «سرعت» میان ۱۰۰ کشور با بیشترین تولید ناخالص داخلی (GDP)، ایران همچنان بدترین کیفیت اینترنت را در میان این کشورها داراست.

▫️ایران در شاخص تأخیر (RTT) جایگاهی بهتر از کشورهای توسعه‌نیافته‌ای نظیر اتیوپی و کنگو ندارد و ۷۰ درصد وب‌سایت‌های پرکاربرد در وضعیت کیفی متوسط یا بد قرار دارند.

▫️با ۳۹ درصد سانسور در دامنه‌های بررسی شده، ایران پس از چین و میانمار، سومین اینترنت محدود دنیا را دارد.

▫️میانگین پهنای باند در ایران ۵.۴ مگابیت بر ثانیه است، در حالی که این رقم در آسیا به طور متوسط ۱۳ مگابیت بر ثانیه ثبت شده است.

▫️۷۳ درصد از کاربرانی که از پیام‌رسان‌های داخلی استفاده می‌کنند، همچنان نیازمند فیلترشکن هستند؛ موضوعی که نشان می‌دهد اتصال به جهان یک نیاز پایه‌ای است که با ابزار داخلی منع نمی‌شود.

#خبرآنلاین

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔺تهرانِ زخمی اما ایستاده

گزارش میدانی «شرق» از ۶ محله‌ پایتخت که در اثر موشکباران، آسیب دیده و ساکنانش آواره شده‌اند

✍نسترن فرخه

مادری روی آوار خانه‌اش به دنبال اسباب‌بازی‌های دختر خردسالش می‌گردد. دختر جوانی اتاقش را نشان می‌دهد که چیزی جز چند ستون سوخته از آن نمانده، عده‌ای مشغول جمع‌کردن آوارها هستند و گروهی ایستاده‌اند به تماشا. روایت آدم‌هایی که جنگ همه چیز آنها را گرفته، کم نیست. در هر محله از شهر تهران کوچه و خیابانی پیدا می‌شود که زخمی جنگ باشد.

▪️در خیابان جاجرودی، دیگر چیزی از خانه و آپارتمان‌های چندطبقه باقی نمانده است. از آنها تنها چند اسکلت ناایمن مانده که در حال فروریختن است: «همه جهیزیه‌ام در خانه بود، همه چیزم نابود شد. فرش‌ و وسایلم را کنار هم چیده بودم و الان همه آنها از بین رفته است». بین این ویرانی‌ها همه‌چیز پیدا می‌شود. از کتاب و جزوه‌های دانشجویی، تا کامپیوتر و لوازم آشپزخانه و قوطی‌های حبوبات که همه غیرقابل استفاده شده‌اند. در جای دیگر روی آوارها، مدادرنگی، کتاب درسی مقطع ابتدایی و دوچرخه‌ای مچاله‌شده، پیداست. صدای گریه و شیون از همه جای این آواره‌ها به گوش می‌رسد؛ از آدم‌هایی که دیگر آشیانه‌ای ندارند تا خانواده‌هایی که عزیزان‌شان زیر تلی از خاک از دست رفتند. یکی از آنها می‌گوید: «آواره شدیم، یک شب خانه مادربزرگ، یک شب خانه خاله، شبی دیگر خانه دایی. بدبخت شدیم».

▪️«میدان انقلاب دیگر شبیه قبل نیست»؛ این جمله را زنی که به ساختمان‌های تخریب‌شده نگاه می‌کند، زیر لب می‌گوید و بعد هم مسیرش را از بین دست‌فروشان کتاب ادامه می‌دهد. از ورودی خیابان کارگر جنوبی، تخریب ساختمان‌های شش یا هفت طبقه تجاری مشخص است. دستگاه کپی خاک‌گرفته، میز کار شکسته و کمدهایی پر از پرونده که همه بیرون ریخته شده، نمای برخی از پنجره‌های این خیابان شده است. خیابانی پررفت‌وآمد که پاتوق همیشگی بسیاری بوده، اما با یک انفجار نمای کلی آن دیگر شبیه قبل نیست. حمله موشکی به فرماندهی ستاد پلیس پیشگیری، ساختمان‌های اطراف را هم تخریب کرده است.

▪️از دور کاغذ دیواری‌های صورتی اتاقی مشخص است؛ اتاقی بدون دیوار در طبقه پنجم ساختمانی که دیگر برای سکونت ساکنانش امن نیست. خانه بیشتر اهالی کوچه پنجم خیابان بلوچستان در محله گیشا با آسیب جدی مواجه شده است. از ساختمان مورد حمله که سر کوچه بوده، جز تل‌ خاک چیزی باقی نمانده که کارگرها با کمک ماشین سنگین در حال جمع‌کردنش هستند. ساختمان‌های جلو، عقب و مخصوصا کناری، کامل از بین رفته است.

▪️اثر انفجار، مانند بسیاری از محلات تهران، در خیابان شهید مطهری هم دیده می‌شود. حمله موشکی به پلیس فرماندهی دیپلمات فراجا، ساختمان‌های اطرافش را هم درگیر کرده است. با این حال، پس از چند هفته، همچنان بنای ساختمان‌های خیابان ترکمنستان تا نزدیک خیابان دکتر شریعتی خرابی‌ها را همچون روز اول نشان می‌دهد. جلوی ورودی رستوران عکس کارمندان رستوران دی به چشم می‌خورد؛ «محمدمهدی رسولی»، «آرش خباز»، «علی پسندیده» از کارکنان رستوران و «منظر طریقت‌منفرد» صاحب رستوران، افرادی هستند که روز انفجار جان خود را از دست دادند.

▪️«خدا کند این جنگ تمام شود، چون اگر ادامه داشته باشد، دیگر از محله ما چیزی نمی‌ماند»؛ پیرمرد خانه‌های پنج‌طبقه در یکی از خیابان‌های اصلی خیابان یاس تهرانسر را نشان می‌دهد که انفجار تا شعاع صد‌متری آن را تخریب کرده است. خانه‌های بدون دیوار و پنجره، شبیه به دیگر خانه‌های تخریب‌شده شهر است. اهالی از روزهایی می‌گویند که حمله به فرودگاه مهرآباد و مناطق اطراف این محل، ترس آنها را دوچندان کرده بود و در صورت ادامه‌دارشدن جنگ، حالا برخی در فکر فروش خانه و ترک این محل هستند.

▪️اینجا همیشه ترافیک سنگینی دارد؛ کوچه‌ای که یکی از ورودی‌های اصلی خیابان جانبازان به اثنی‌عشری است. کوچه «اکبری» در محله مجیدیه هم در همان روزهای شروع جنگ مورد حمله موشکی قرار گرفت و ساختمانی هفت‌طبقه در وسط کوچه را‌ هدف قرار داد که همین باعث خرابی شدید دیگر خانه‌ها و حتی خودروهای رهگذر شد. طبق بررسی‌های انجام‌شده، بیش از ۱۵ خانواده بر اثر این انفجار بدون خانه شده‌اند و سایر خانه‌ها هم با آسیب جدی روبه‌رو شده‌اند.

متن کامل گزارش:
(https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1099422)



🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺اینترنت پرو؛ حق اینترنت با احراز هویت و بهای میلیونى

اینترنت پرو که از آن به‌عنوان اینترنت طبقاتی یاد می‌شود، پس از احراز هویت به برخی اصناف تعلق می‌گیرد و قیمت فعال‌سازی آن بیش از ۲‌میلیون تومان است.

پیامک‌های اینترنت پرو ابتدا مشکوک به کلاهبرداری دانسته شد، اما شواهد نشان داد فرآیند احراز هویت قانونی است و قرار است «حق اینترنت» به بهای گزاف به کسانی که صلاحیت آنها تایید شده است فروخته شود.

یکی از اپراتورها اینترنت پرو را اینترنت پایدار ویژه کسب‌وکارها معرفی کرده که بر پایداری اتصال و دسترسی کم‌محدودتر به برخی خدمات بین‌المللی تاکید دارد و دریافت آن مستلزم احراز هویت شغلی است.

دارندگان اینترنت پرو در کنار دارندگان خط سفید در زمان اختلال یا قطعی، از اینترنت بین‌الملل بهره می‌برند و مردم عادی به شبکه عادی بازمی‌گردند.

اینترنت پرو برای کسب‌وکارهای مجوزدار است و تکلیف حدود ۲.۵‌میلیون خرده‌فروش آنلاین اینستاگرام و تلگرام مشخص نشده است.

هزینه فعال‌سازی حدود ۲میلیون و ۷۸۰هزار تومان است و هر گیگ در سایت‌های غیرفیلتر حدود ۸هزار و در پلتفرم‌های فیلترشده ۴۰هزار تومان قیمت دارد.

بسته‌های برخی اپراتورها از ۴۰هزار تومان برای ۱گیگ تا ۴میلیون تومان برای ۱۰۰گیگ است و مصرف سالانه ۱ تا ۲ترابایت برای استارت‌آپ‌ها می‌تواند بین ۸ تا ۸۰میلیون تومان هزینه داشته باشد.

از این پس، در کنار خط‌سفیدها و استارلینکی‌ها، «پرویی‌ها» هم در شرایط قطعی، از شبکه بین‌الملل استفاده خواهند کرد.

#دنیای_اقتصاد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

🔺حقِ فروشی: روایت اینترنت پرو

«اینترنت پرو» نامی فریبنده است برای سیاستی که اساساً چیزی نیست مگر رسمی‌کردن نابرابری در دسترسی به یکی از بنیادی‌ترین زیرساخت‌های عصر ما.

وقتی دسترسی به اینترنت به سطوح «عادی» و «پرو» تفکیک می‌شود، ما دیگر نه با یک تصمیم فنی که با تصمیمی عمیقاً سیاسی مواجه‌ایم. تفکیک اینترنت به نسخۀ «عادی» و «پرو» چیزی جز طبقه‌بندی شهروندان به برخوردار و محروم نیست.


«اینترنت پرو» سرویسی است که پس از احراز هویت و تأیید صلاحیت عمدتاً به برخی کسب‌وکارهای مجوزدار تعلق می‌گیرد، اینترنتی پایدارتر با دسترسی کم‌محدودتر به برخی خدمات بین‌المللی. دارندگان اینترنت پرو، در کنار دارندگان خط‌های موسوم به سفید، در زمان اختلال یا قطع اینترنت، کماکان به شبکۀ بین‌الملل دسترسی دارند اما اکثریت مردم فقط به شبکۀ محدود داخلی.

قیمت مصرف نیز به‌وضوح طبقاتی است: هزینۀ هر گیگ در برخی کاربردها چندین برابر اینترنت عادی است و برای کسب‌وکارها می‌تواند به ده‌ها میلیون تومان در سال برسد. به بیان ساده، آنچه عرضه می‌شود نه «اینترنت بهتر برای همه» بلکه «حق اینترنت با احراز هویت و بهای گزاف» است.

برای فهم عمق مسئله کافی است «اینترنت پرو» را در تداوم تجربه‌ای ببینیم که پیش‌تر در وضعیت «اینترنت جنگی» عریان شد. آنچه در روزهای جنگ به‌ صورت قطع و وصل‌های تصادفی و دسترسی‌های ناپایدار و امتیازهای محدود تجربه می‌شد نه وضعیتی استثنایی بلکه بازتاب فشردۀ همان منطقی بود که سال‌هاست توزیع منابع را در برخی قلمروها سامان می‌داده است. در آن وضعیت،

دسترسی به اینترنت دیگر نه یک حق عمومی بلکه امتیازی نابرابر بود: یا به طرزی رسمی از مسیر نزدیکی به قدرت سیاسی به دست می‌آمد یا در بازار غیررسمی از مسیر برخورداری از ثروت اقتصادی.

«اینترنت پرو» دقیقاً همین منطق را از وضعیت استثنایی به قاعده‌ای پایدار تبدیل می‌کند. اگر در اینترنت جنگی می‌دیدیم که نابرابری در دسترسی به‌ صورت موقت و ناپایدار تجربه می‌شد، اکنون همان نابرابری رسماً قیمت‌گذاری‌ شده است. به بیان دیگر، آنچه پیش‌تر به‌اجبار و در شرایط بحران رخ می‌داد، اکنون به سیاستی آگاهانه بدل شده است.

مدافعان طرح می‌گویند کسب‌وکارها به اینترنت پایدار نیاز دارند. درست می‌گویند. اما برای پاسخ‌دادن به این نیاز باید کیفیت اینترنت را برای همه بهبود بخشید، نه این که «راه فرار» را به گروهی محدود فروخت. «پرو» در عمل شبیه خط ویژه‌ای است که نه برای اورژانس بلکه برای صاحبان قدرت و سرمایه، باز شده. نتیجه چه می‌شود؟ شکل‌گیری بازاری که مزیت رقابتی نه از نوآوری بلکه از امتیاز تبعیض‌آمیز دسترسی به زیرساخت عمومی به‌دست می‌آید.

اما مسئله از اقتصاد فراتر می‌رود. اگر در اینترنت جنگی شاهد آمیزه‌ای از دو منطق بودیم، یعنی از یک‌ سو تخصیص امتیاز بر اساس نزدیکی به قدرت سیاسی و از سوی دیگر برخورداری از ثروت اقتصادی، اکنون «اینترنت پرو» این دو منطق را به‌ صورت یک سیاست منسجم تثبیت می‌کند. نتیجه عبارت است از نظمی دوپاره: در یک سو با اقلیتی مطلق مواجه‌ایم که یا امتیاز سیاسی دارند یا توان مالی و، در سوی دیگر، با اکثریتی که هیچ‌یک از این دو ویژگی را ندارند و ازاین‌رو محروم‌اند از یک حق پایه.

پیام از منظر سیاسی بسیار روشن است: به‌ جای حل مسئلۀ عمومی عملاً حق دسترسی به اینترنت جهانی را خصوصی‌سازی می‌کنیم و سپس دسترسی بهتر را همچون یک امتیاز می‌فروشیم. این یعنی عادی‌سازی یک منطق خطرناک: حقوق پایه را می‌توان به کالا تبدیل کرد و بر اساس توان پرداخت فروخت.

در این میان، مسئولیت حقوقی چنین فاجعه‌ای متوجه دولت مسعود پزشکیان است، دولتی که با وعدۀ کاهش شکاف‌ها و بهبود شرایط عمومی بر سر کار آمد اما اکنون با چنین طرحی نه‌فقط در جهت رفع نابرابری گامی برنمی‌دارد بلکه نهادینه‌اش نیز می‌کند. این سیاست نه یک خطای فنی است نه یک سوءتدبیر مقطعی. انتخابی است سیاسی که نشان می‌دهد دولت به‌ جای بازسازی زیرساخت عمومی عملاً به مدیریت و بهره‌برداری از نابرابری روی آورده است.

دولت پزشکیان با پیشبرد «اینترنت پرو» عملاً همان منطقی را که در شرایط بحرانی و جنگی به‌ طرزی عریان دیده شد به وضعیت عادی تبدیل می‌کند: تبدیل حق به امتیاز و تبدیل امتیاز به کالایی قابل خرید. این رویکرد به‌تدریج مفهوم برابری شهروندی را از معنا تهی می‌سازد.

آقای مسعود پزشکیان، این دیگر نه سیاست‌گذاری بلکه حراجِ حق است با امضای دولت شما. آنچه پیش می‌برید نه تدبیر و نه حتی خطا بلکه سقوطی است آگاهانه از پاسداریِ حق به دلالیِ امتیاز.

#محمد_مالجو
#اینترنت_طبقاتی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

#آخر_هفته‌_با_کتاب

📚یادداشت های بغداد
نویسنده: نها الراضی
مترجم: مریم مومنی
نشر: چشمه

این کتاب در واقع روزنوشته های یک زن عراقی در جنگ و تبعید است در فاصله سالهای ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳ و به مردم عراق و همه آنهایی تقدیم شده که از تأثیرات جنگ و تحریم‌ها رنج برده‌اند.

کتاب را که بار اول به دست گرفتم تا نیمه های مقدمه مترجم بیشتر نتوانستم بخوانم.

تازه یک هفته از آغاز آتش بس گذشته بود. شباهت آنچه بر ما و آنها گذشته بود، با این تفاوت که آن‌ها جنگ یا جنگ‌هایی را از سر گذرانده بودند که کشورشان را به نابودی رسانده بود، سال‌ها بدون برق و آب و بنزین و ... زندگی کرده بودند و برای ما این احتمالات فعلا تهدید هستند و ما انگار در اول چنین راهی قرار داریم و این تصور آزار دهنده و ترسناک بود.
.
اما دوباره آن را به دست گرفتم و خواندم.

در مقدمه مترجم چنین می خوانیم:
«...توصیف زندگی آدمها که در دوره جنگ در گوشه و کنار این خانه باغ، کنار هم زندگی می کنند، وصف کمبودها و تلاش‌های‌شان برای تأمین نیازهای اولیه خواندنی است. ... کم ابی، غذایی که در نبود برق و از کار افتادن یخچال‌ها، پیش از فاسد شدن باید خورده شود، زندگی دهقانی، سروصدا و کم خوابی و آرامشی که از زندگی‌ها رخت بربسته و مردمی که از ترس کمبودها و هراس‌های همگانی به هم پناه می‌آورند و یا از یکدیگر می‌دزدند.
جنگ ناامنی به همراه دارد و بنزین کالایی ارزشمندتر از الماس می شود... وقتی بنزین نیست رفت و آمد آدم‌ها هم محدودتر می‌شود و مردم منزوی و زندگی شهری به کل مختل می شود. چون شهر یعنی مسافت‌های طولانی، یعنی رفت و آمد روزمره از این سر تا آن سر شهر، برای رفع نیازهای اولیه فردی و اجتماعی و وقتی اینها ممکن نباشد، همه چیز خلاصه می شود به محله و خانه و جماعت دور و بر...

منابع خبری مردم محدود است. رفت و آمدها قطع شده و هر چه هست پروپاگاندای جنگ است هم از سوی صدام و هم از سوی رسانه های غربی. چطور می‌شود از بین شعارها و رجزها و تهدیدهای دو طرف از اخبار واقعی آگاه شد؟ بازار شایعه داغ می شود.

تنهایی آدمی در جنگ، در موقعیت‌هایی که از توان خارج است و در مصایبی که کنترلی بر آن‌ها ندارد، فراتر از تنهایی آدم در زندگی معمولی است و تنهایی جمعی در ابعاد بزرگ‌تر و بین‌المللی‌تر به هنگام جنگ بزرگ‌تر جلوه می کند. اما دردناک‌تر از تحمل این همه رنج این است که می‌بینی دنیا کوچک‌ترین اهمیتی هم به رنجی که می‌بری نمی دهد.

بمباران‌ها و موشک‌ها، در ابعاد گسترده، زیرساخت‌های شهری و صنعتی عراق را هدف می گیرند. آن‌چه از بین می‌رود از تصور و تحمل آدمها خارج است....

«نها» بغداد را در کلمه‌هایش برای ما می سازد....
باید کتاب را خواند، بخصوص در زمانه و شرایطی که در آن قرار داریم.

#یادداشت_های_بغداد
#نها_الراضی
#مریم‌_مومنی

https://t.me/httpsksmtehran2/379
🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

نت‌بلاکس:

🔺قطعی اینترنت در ایران در ۵۵مین روز متوالی ادامه دارد و پس از ۱۲۹۶ ساعت، اتصال به دو درصد از سطح عادی کاهش یافته
محدودیت‌ها در دسترسی به شبکه جهانی همچنان مانع تجارت آنلاین، سیستم‌های پرداخت و بخش‌های وابسته به اقتصاد دیجیتال می‌شود.
🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

#اسکان_نیوز

💠 #صبحگاه

هر کجـــا مـــرز کشیدند...!!!
 شمـــا پُل بزنید
حرف “تهران” و “سمرقند” و “سرپُل” بزنید

هرکه از جنگ سخن گفت،
بخندید بر او
حرف از پنجـــره ی  رو به تحمــل بزنید..!!!

نه بگویید،
به بت‌های سیاسی نه، نه!

روی گــور همه ی تفرقـــه‌ها گُل بزنید
مشتی از خاک “بخارا” و گِل از “نیشابور”
با هم آرید و به مخروبــه ی “کابل” بزنید.

دختران قفس‌ افتاده ی “پامیــر” عزیز
گُلی از باغ خراسان به دوکاکل بزنید

جام از “بلخ” بیارید
و شراب از “شیراز”
مستی هر دو جهـان را به تغزل بزنید

هرکجــــا مرز…
ببخشید که تکرار آمد
فرض بر این که کشیدند،
دوتا پُل بزنید.


#نجیب_بارور/ شاعر افغان

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۱)

✍ ه-ص

می گفت: از ابتدای جنگ دلم می‌خواست بنویسم از حس و حالم، از شرایط، از دیده‌ها و شنیده‌ها... اما ننوشتم. دستم به قلم نمی‌رفت تا روز هیجده‌ام جنگ.
شعر شاملو را زمزمه می‌کردم:
"دلم کپک زده که
آه
سطری بنویسم از تنگی دل
مهتاب زده‌ای از قبیله آرش
بر چکاد صخره‌ها
زهِ جان کشیده تا بن گوش
به رها کردن فریاد آخرین"

اما نمی‌توانستم بنویسم. وقتی قلم دست گرفتم و نوشتن را شروع کردم، بسیار لحظه‌ها را از دست داده بودم. احساس‌هایم را، شنیده‌هایم را فراموش کرده بودم و حسرت می‌خوردم که چرا این همه تعلل کردم. شاید به این خاطر بود که نمی‌خواستم جنگ را باور کنم.
سال‌ها از خطر جنگ و حمله امریکا به ایران می‌گفتیم، از سال ۸۴ همزمان با حمله امریکا به عراق؛ زمانی که اولین اطلاعیه ضدجنگ با عنوان "آزادی آری، سلطه امریکا، نه" را امضا کرده بودیم. اطلاعیه‌ای که بیش از هزار امضا را پای خود ثبت کرد و قرار بود جزو اسناد سازمان ملل شود و هیچ گاه هم نفهمیدم که ثبت شد یا نشد. خیلی هم فرق نمی‌کند. سازمان ملل، یا بهتر بگویم سازمان دُوَل، بی خاصیت‌ترین سازمان در پیشگیری و توقف جنگ‌هاست، تقریبا می‌شود گفت در جلوگیری از جنگ هیچ‌گاه و به موقع هیچ‌کاری نتوانسته انجام دهد؛ فقط اطلاعیه و بیانیه و قطعنامه پشت سرهم، درست در زمانی که آدم‌ها در جنگ‌ها جان‌شان را از دست می‌دهند و همه‌چیز در حال نابود شدن است.

دلتنگ بودم. دلتنگ همه‌چیز و همه‌کس. دلتنگ آرامش و با خیال راحت خوابیدن و زمزمه می‌کردم:
"کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می‌داشت تا به جانش می‌خواندی / نام کوچکی تا به مهر آوازش می‌دادی / همچون مرگ که نام کوچک زندگی است

اما در شب‌های موشک باران و انفجارها، فقط تنهایی بود، سیاهی بود و دلتنگی و واقعا مرگ" نام "کوچک "زندگی" بود.
شعرها و ترانه‌ها و موسیقی همدم روزها و شب‌هایم بود. به خصوص شب‌هایی که بی هیچ ارتباطی، از صدای انفجار و ضدهوایی از خواب می‌پریدم و مدام از خود می‌پرسیدم کجا خورد؟ اوایل جنگ حتا نمی‌توانستم به موسیقی هم گوش کنم. کتاب هم نمی‌توانستم بخوانم. اصلا تمرکزی نبود برای هیچ کاری و این یک تجربه همگانی بود. اما به تدریج وقتی عادت کردیم به شرایط جدید، تلاش برای برگشت به روتین‌های همیشگی، تلاش برای وصل ماندن به زندگی بود و من هم یار همیشگی را بازیافتم.

گوش کردن به ترانه‌ها که از غم، شادی، آرزوها و رویاها و... می‌گویند و تو را به زندگی وصل می‌کنند، نوعی "تراپی"اند، در شب‌های بمباران برایم معنای دیگری یافته بودند و هر شب و هر موقعی که گوش می‌دادم، موسیقی بستری برای آرامش می‌شد و تکه‌ای از شعر آن ترانه وصف حالم؛
وقتی از سیاهی شب‌ها و روزهای بمباران دلم می‌گرفت: "جغد بارون خورده‌ای تو کوچه فریاد میزنه/ زیر دیوار بلندی یه نفر جون می‌کنه/ کی می‌دونه تو دل تاریک شب چی می‌گذره / پای برده‌های شب اسیر زنجیر غمه/ دلم از تاریکی‌ها خسته شده/ همه‌ی درها به روم بسته شده/ من اسیر سایه‌های شب شدم/ شب اسیر تور سرد آسمون/..."

وقتی انتخاب میان ماندن در خانه و رفتن به شهر و دیاری امن تر، سخت میشد:
"خاک ثمر نداده رو چه جور میشه ول کنم/ گیرم جهان یک وطنه با مرزهای الکی / رفیق و خونواده رو چطور میشه ول کنم..."
وقتی مدرسه میناب را زدند، تصور درد و اندوه مرگ آن همه کودک آن هم در مدرسه جانکاه می‌‌شد، برای خانواده‌های‌شان زمزمه می‌کردم: "من اون شهر دورم که بغضش شکسته / که دلتنگی راه نفس‌هاشو بسته/ خیابون خیابون پر از انتظارم/ تو نیستی و راهی به جایی ندارم ..."

وقتی نمی‌فهمیدم معنای این همه ظلم و بی‌عدالتی را: "می زنم فریاد/ هر چه باداباد/ وای از این بیداد/ وای از این طوفان..."

وقتی صدای انفجار خیلی خیلی نزدیک بود: "مرغ شومی پشت دیوار دلم/ خودشو اینور و اون ور میزنه/ تو رگای خسته تنم/ ترس مردن داره پر پر میزنه"
وقتی زندگی زیر بمباران عذابی می‌شد دردناک: "اگه زندگی عذابه/ یه حباب روی آبه/ من به گریه‌هام می‌خندم/ میگم این همه اش یه خوابه..." و آرزو می کردم همه اینها یه خواب باشد و بس.

وقتی تهدید کرده بودند پل‌ها را می‌زنند و تازه توجه‌ام به پل‌هایی جلب می‌شد که هر روز از رو یا زیر آن‌ها رد می‌شدم و حتا متوجه‌شان هم نبودم و تصور نبودن‌شان یعنی قطع هر گونه ارتباط: " من به دستان تو پل بستم به زیباتر شدن..."
وقتی خبر زدن شهرهای دیگر را از دور می‌شنیدم:
"با من خیال کن که به پلهای اصفهان / با من خیال کن که به شیراز رفته‌ای/ با من خیال کن که به گیلانِ خانه‌ات
سبز و کبود و سرخ، جنگل دمیده است / در کوچه‌های سرد و پریشان این دیار / دستی به دست یار، امشب رسیده است...

ادامه دارد...

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

گزارش «شرق» از قربانی‌شدن کلاس‌اولی‌ها با مجازی‌شدن مدارس و پایین‌بودن کیفیت آموزش غیرحضوری:

صداوسیما آنتن نمی‌دهد

✍🏻نیلوفر حامدی

تعطیلی‌های مکرر ناشی از آلودگی هوا و ناترازی انرژی، حالا و با تجربه دوباره جنگ و سایه آن که کماکان بالای سر کشور و مردم قرار دارد، حال نزاری برای وضعیت آموزش کشور ایجاد کرده است. وضعیت وخیمی که اثر آن بر کیفیت آموزش، به‌ویژه برای مقطع ابتدایی و کلاس اولی‌ها بیشتر هم ملموس است. این شرایط نه‌تنها آینده تحصیلی دانش‌آموزان را مخدوش می‌کند، بلکه برای والدین آنها هم دردسرهای متعددی ایجاد کرده است؛ به‌ویژه حالا که سخنگوی وزارت آموزش و پروش اعلام کرده این وزارتخانه تا اطلاع ثانوی برنامه‌ای برای راه‌اندازی برنامه آموزش حضوری ندارد.

🔹در این شرایط، ضرورت وجود امکان‌های جایگزین کلاس‌های درسی به شکلی دیگر، بیش‌از‌پیش خود را نشان می‌دهد. راهکارهای جایگزینی مانند کلاس‌های مجازی، مدرسه‌های تلویزیونی، تهیه درسنامه‌های فیزیکی و آفلاین و... برخی از این راهکارهاست. آموزش‌ و‌ پرورش ادعا می‌کند این مسیرها را در دستور کار خود قرار داده است، اما گفت‌وگو با خانواده‌ها و اولیای مدرسه و فعالان آموزشی گواه دیگری می‌دهد؛ که این گزینه‌های جایگزین اگرچه روی کاغذ شکل گرفته‌اند، اما در حقیقت نتوانسته‌اند کیفیت آموزشی درخورتوجهی را برای دانش‌آموزان فراهم کنند.

🔹«یک لحظه به خودم آمدم و دیدم ۲۰ دقیقه است فقط در حال هوارکشیدن بر سر بچه هفت‌ساله‌ای هستم که هیچ گناهی نکرده، جز اینکه مدرسه‌اش تعطیل شده است». این را «مهسا» می‌گوید. مادر ۳۹ساله‌ای که در کنار هزاران مشغله دشوار زندگی، حالا تعلیم درس‌های مدرسه هم به کارهایش اضافه شده است. تدریس کتاب‌های ریاضی و فارسی و علومی که دیگر هیچ شباهتی به دروس سال‌های تحصیلی خودش ندارد و این بار اضافه، فضای خانه آنها را وارد یک جنگ دائمی کرده است: «شاید پدر و مادر بتوانند روی تکالیف نظارت داشته باشند. اما آموزش ممکن نیست؛ به‌ویژه برای کلاس‌ اولی‌ها. جز ایجاد تنش در خانه سودی ندارد».

🔹«رضوان حکیم‌زاده» معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش‌و‌پرورش در گفت‌و‌گو با «شرق» از محدودیت موجود در رسانه‌ ملی برای موضوع آموزش که امری ملی است، انتقاد می‌کند: «در شرایط عادی غیرجنگی هم‌ بیشتر کشورهای دنیا و حتی همین کشورهای همسایه، در تلویزیون ملی خود‌ به ازای هر کلاس درسی یک شبکه دارند. اما صداوسیمای ما با اینکه هزینه پخش برنامه آموزشی را هم از ما می‌گیرد، اما حتی در دوران جنگ محدودیت ساعتی داشت و برای تمام مقاطع تحصیلی فقط ۵ ساعت به ما داد».

🔹این در حالی است که همه، امکان دسترسی به سامانه شاد را هم ندارند: «ما پیش از جنگ برای تقویت سرورهای «شاد» اقدام کرده بودیم. حتی رئیس‌جمهوری نیز دستور داده بودند تا این موضوع در صدر فهرست امور قرار گیرد. اما متأسفانه این دستور هنوز در مسیر بوروکراسی اداری گیر کرده است. همین هفته گذشته هم به تکرار در جلسه‌ای که با آقای پزشکیان داشتیم، دستوری از سوی او به وزیر ارتباطات داده شد تا در اسرع وقت این کار انجام شود و هزار سرور جدید به «شاد» بدهند. در حالی که بسیاری از سرورهای کشور صرف پیام‌های رسان‌های متعدد داخلی شده‌، آموزش کشور در این زمینه دستش خالی مانده است».

🔹«علیرضا وردستی»، از فعالان آموزشی کشور نیز از ضرورت افزایش زمان آنتن صداوسیما به امر امر آموزش می‌گوید: «در چنین موقعیتی، صداوسیما که رسانه ملی کشور است، باید در خدمت آموزش کودکان این کشور باشد. طراحی کانال‌های تلویزیونی با عناوینی همچون مدرسه من باید جایگزین کلاس‌های درس از‌دست‌رفته‌ باشد. ‌چنین کاری در وهله نخست نیاز به افزایش نیروی خود وزارت آموزش‌ و‌ پرورش دارد؛ در شرایطی که ما همین حالا هم با مشکل کمبود نیرو در این وزارتخانه روبه‌رو هستیم»/ شرق

🔸بیشتر بخوانید
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1099216

#امتداد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran