💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۳

ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۳.درس کاربردی سوم: «ساعات تدریس کمتر برای معلمان و اختصاص زمان بیشتر برای برنامه ریزی آموزشی»

ساعات کاری معلمان در مدارس کوتاه و کم است. مطابق با آمار سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) متوسط ساعات کاری معلمان در مدارس فنلاند ۶۰۰ ساعت تدریس در سال است که تقریبا شامل چهار جلسه تدریس در روز می شود؛ در حالی که همین نسبت میانگین ساعت تدریس در آمریکا برای معلمان دو برابر و ۱۰۸۰ ساعت تدریس در سال و عددی معادل ۶ جلسه یا بیشتر در روز است.

همچنین در مدارس فنلاند، معلمان و دانش‌آموزان مجبور به حضور در مدرسه در مواقعی که کلاس ندارند، نیستند. برای نمونه اگر در بعدازظهر پنجشنبه معلمان و دانش‌آموزان برنامه کلاسی نداشته باشند، به راحتی می‌توانند مدرسه را ترک کنند. این سیستم به معلمان فرصت بیشتری برای برنامه‌ریزی و اندیشیدن برای نحوه‌ی ارائه کلاس‌های درسی می‌دهد و سعی می کند در دانش‌آموزان در کلاس درس نوعی برانگیختگی و تحرک ایجاد کند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺آغاز امتحانات دورۀ متوسطۀ اول و پایۀ دهم از ۹ خرداد

امتحانات دانش‌آموزان دورۀ متوسطۀ اول و پایۀ دهم از ۹ خرداد آغاز خواهد شد.

در صورت ادامه‌دار بودن شرایط فعلی کشور، امتحانات به‌صورت مجازی، و درصورت بازگشت به شرایط عادی، امتحانات حضوری برگزار می‌گردد.

به گفتۀ سخنگوی وزارت آموزش‌وپرورش، تمام آزمون‌های هماهنگ کشوری از پایۀ هفتم تا پایۀ دهم لغو و آزمون‌ها به‌صورت منطقه‌ای برگزار خواهد شد.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۳)

✍ ه-ص

می گفت: روز اول جنگ مدرسه بودیم. همه چی روال معمولی خودش را داشت. برای بچه های کلاس پنجم کارگاهی گذاشته بودیم، گرم گفت و گو و پرسش و پاسخ که در باز شد و مدیر مدرسه داخل شد. اسم یکی از بچه ها را خواند که با وسایلش برود. آن دانش آموز کیفش را برداشت و رفت و بقیه متعجب نگاهش کردند. مدیر اشاره ای به من کرد و آهسته در گوشم گفت که جنگ شده و والدین دارند می آیند بچه ها را می برند. کار را ادامه دادیم ، مرتب در کلاس باز میشد و اسم دانش آموزی خوانده میشد و او می رفت و بقیه بچه ها که دیگر خیلی کنجکاو شده بودند و نمی دانستند که چه شده هی سوال می پرسیدند. آخر بهشان گفتم که ضدهوایی ها فعال شده اند و والدین نگرانند و دارند می‌آیند دنبال بچه‌ها. بعضیها فریاد کشیدند:« هورا جنگ شده»؟! هیجان زده شده بودند. به زحمت آرامشان کردیم. جنگ برایشان بازی بود شبیه بازیهای کامپیوتری و تصوری از جنگ واقعی نداشتند. یکی از بچه ها حالش بد شد. دچار اضطراب زیاد بود. گریه میکرد. نمیتواست نفس بکشد. یکی دو تا از همکاران این حال را داشتند. بعد از جنگ ۱۲ روزه و در ابتدای سال مختصری در این باره صحبت کرده بودیم و قرار بود اگر چنین اتفاقی افتاد، در اولین فرصت بچه ها و همکارانی را که دچار اضطراب شدید شده اند جدا کنیم و در جایی دور از بقیه بهشان برسیم و برای بقیه در امن ترین محل مدرسه، بازی و سرگرمی فراهم کنیم یا فیلم کارتون بگذاریم تا والدینشان بیایند. روز پر اضطرابی بود. رفتن بچه ها تا ساعت دو طول کشید. ترافیک وحشتناک بود. بعد از خوردن نهاری سرپایی با ذهن هایی آشفته، خسته، پر از ابهام و خوشحال از اینکه تمام بچه ها را به سلامت به دست خانواده ها سپرده بودیم، ما هم به خانه رفتیم...

***

می گفت: می دانستم، بچه ها نگرانند. امکان تماسی ندارند. اینترنتها که قطع شده ، فقط از دور خبرها را می شنوند. به هر کس که احتمال می دادم این روزها از ایران میرود، شماره میدادم و میخواستم خبر بدهند که خوبیم. به بقیه هم همین طور. همه به هم شماره می دادند: "اگر تو موفق شدی صحبت کنی بگو به بچه ها هم خبر بدهند."

در اولین فرصت شماره شان را گرفتم. دیگر فکر نکردم که تماس با خارج از کشور چقدر گران است. خیلیها آن روزها، هر روز یکی دو میلیون هزینه تلفن پرداخت کرده بودند. به محض وصل شدن و سلام و احوالپرسی، این سوال را شنیدم: اونجا چیزی گیرتان میآید؟ خوراکی هست؟ شنیده ام مغازه ها خالی شده..." خیالش را راحت کردم: "نگران نباش. همه چی هست. مغازه ها همه چی دارند. فقط گرانتر از آن موقعی که تو بودی. هنوز هم جیبها خالی نشده، خیلی هم به این ادعاهای خبرگزاریها اعتماد نکن." وقتی وسط ماجرایی، مساله فرق می کند. به سرعت به شرایط جدید عادت می کنی و راهکارهایی پیدا می کنی برای ادامه زندگی.

اما برای آنها که دورند، مساله فرق می کند. تصوراتشان است، شنیده هایشان و راه های خبرگیریشان هم عموما رسانه هایی که مستقل نیستند .


***

... ادامه دارد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

درحصر دیجیتال؛ سیاستی کوچک با پیامدهایی بزرگ

✍ پروین تاج محمدی

▪️گاهی سیاست‌ها در ظاهر کوچک‌اند اما در بطن خود به بنیان‌های توسعه دست می‌زنند. اینترنت سهمیه‌ای و گران، از همین جنس تصمیم‌هاست؛ تصمیمی که ممکن است در جدول‌های مالی یا گزارش‌های فنی، صرفاً یک سازوکار «مدیریت مصرف» تلقی شود، اما در واقع بر یکی از بنیادی‌ترین زیرساخت‌های جامعه مدرن اثر می‌گذارد: دسترسی برابر به اطلاعات و امکان مشارکت در اقتصاد دیجیتال.

▪️حقیقتا اینترنت کالا نیست؛ زیرساخت است. همان‌گونه که جاده، برق و آموزش عمومی، لازمه‌ی رشد اقتصادی و تحرک اجتماعی‌اند، دسترسی پایدار و مقرون‌به‌صرفه به اینترنت نیز شرط ورود به چرخه‌ی تولید ارزش است. وقتی این زیرساخت سهمیه‌بندی یا طبقاتی می‌شود، پیام ضمنی آن روشن است: دسترسی برابر به فرصت‌ها دیگر بدیهی نیست.

▪️اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به ظرفیت‌های دانش‌بنیان، نوآوری و کسب‌وکارهای کوچک متکی است. این فعالیت‌ها نه سرمایه‌ی کلان می‌خواهد، نه زمین و نه رانت؛ سرمایه‌ی اصلی آن‌ها اتصال پایدار به شبکه‌ای جهانی از داده و مشتری است. اگر این اتصال پرهزینه، ناپایدار یا محدود شود، نخستین ضربه به همان بخش‌هایی وارد می‌شود که قرار بود موتور چابک اقتصاد باشند. در چنین شرایطی، رقابت کاهش یافته و بازیگران بزرگ‌تر که توان خرید دسترسی بهتر را دارند، میدان‌دار می‌شوند. نتیجه، کند شدن نوآوری و تقویت انحصار است.

▪️مسئله فقط کارایی اقتصادی نیست. اینترنت در سال‌های اخیر برای بسیاری از خانواده‌ها نقش «برابرکننده‌ی فرصت» را بازی کرده است. دانش‌آموزی در شهری کوچک می‌توانست به همان محتوایی دسترسی داشته باشد که دانش‌آموزی در پایتخت دارد. کارآفرین خرد می‌توانست بدون واسطه وارد بازار شود. این دسترسی، شکاف‌های سنتی جغرافیایی و طبقاتی را تا حدی تعدیل می‌کرد. وقتی اینترنت به کالایی گران و سهمیه‌ای بدل می‌شود، این کارکرد تعدیل‌کننده تضعیف می‌شود و شکاف دیجیتال به شکاف اجتماعی ترجمه می‌گردد.

▪️توسعه فقط رشد تولید ناخالص داخلی نیست؛ توسعه یعنی گسترش قابلیت‌های انسان‌ها برای انتخاب و کنش مؤثر. اگر سیاستی، آگاهانه یا ناخواسته، قابلیت دسترسی به دانش، شبکه و بازار را محدود کند، در واقع دامنه‌ی انتخاب شهروندان را کوچک می‌کند. این کوچک شدن، شاید در کوتاه‌مدت در قالب کاهش مصرف داده دیده شود، اما در بلندمدت به کاهش تحرک اجتماعی و افت امید به پیشرفت می‌انجامد.

▪️از منظر نهادی نیز، کیفیت حکمرانی دیجیتال اهمیت دارد. هرچه دسترسی عمومی به زیرساخت‌های ارتباطی پایدارتر و قابل پیش‌بینی‌تر باشد، اعتماد کنشگران اقتصادی و اجتماعی بیشتر می‌شود. برعکس، اگر این دسترسی دائماً با محدودیت و عدم قطعیت همراه باشد، تصمیم‌گیری بلندمدت دشوار می‌شود. سرمایه ـ چه مالی و چه انسانی ـ به محیط‌های باثبات‌تر میل می‌کند. در این معنا، اینترنت فقط ابزار ارتباط نیست؛ شاخصی از میزان اطمینان به آینده است.

▪️هیچ جامعه‌ای با محدود کردن زیرساخت‌های دانایی، به رشد پایدار نرسیده است. تجربه‌ی کشورهایی که توانسته‌اند از اقتصاد منابع‌محور به اقتصاد دانش‌بنیان عبور کنند، نشان می‌دهد که ارزان و فراگیر بودن دسترسی به اینترنت، پیش‌شرط نوآوری است، نه امتیازی لوکس. سهمیه‌بندی این زیرساخت، اگر به ضرورت‌های مقطعی هم استناد کند، باید با حساسیت نسبت به پیامدهای ساختاری آن سنجیده شود.

▪️اگر اینترنت کالایی تجملی پنداشته شود، سیاست‌های محدودکننده طبیعی جلوه می‌کند؛ اما اگر آن را زیرساخت توسعه بدانیم، هر محدودیت گسترده بر آن نیازمند توجیهی بسیار قوی و محاسبه‌ی دقیق هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی است. این هزینه‌ها معمولاً در قبض‌های ماهانه دیده نمی‌شوند؛ در کاهش انگیزه‌ی نوآوری، در مهاجرت آرام نیروهای خلاق، و در عمیق‌تر شدن شکاف‌های فرصت خود را نشان می‌دهند.

▪️سیاست‌های کوچک، اگر به بنیان‌های نابرابری یا زیرساخت‌های دانایی گره بخورند، دیگر کوچک نیستند. اینترنت سهمیه‌ای از همین جنس است: تصمیمی فنی که پیامدهایی اجتماعی و توسعه‌ای دارد.


منبع: کانال سخن معلم

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺آکسیوس: آمریکا و ایران به تفاهم‌نامه پایان جنگ نزدیک شده‌اند

اکسیوس مدعی شد:

🔹پیش‌نویس تفاهم‌نامه فعلی، پایان جنگ و آغاز مذاکرات ۳۰ روزه در مورد تنگه هرمز، برنامه هسته‌ای ایران و تحریم‌ها را اعلام می‌کند.

🔹ایران به تدریج محدودیت‌های تنگه هرمز و محاصره دریایی آمریکا را طی ۳۰ روز آینده لغو خواهد کرد.

🔹در صورت شکست مذاکرات، نیروهای آمریکایی محاصره را دوباره اعمال خواهند کرد یا اقدام نظامی را از سر خواهند گرفت.

🔹یک تفاهم‌نامه ۱۴ ماده‌ای بین ویتکاف، کوشنر و مقامات ایرانی، چه به صورت مستقیم و چه از طریق واسطه‌ها، در حال مذاکره است.

🔹ایران در این یادداشت تفاهم متعهد می‌شود که به دنبال دستیابی به سلاح هسته‌ای نباشد.

🔹بندی در حال بررسی است که بر اساس آن ایران متعهد می‌شود که تأسیسات هسته‌ای زیرزمینی را راه‌اندازی نکند.

🔹ایران به رژیم بازرسی پیشرفته که شامل بازرسی‌های سرزده توسط بازرسان سازمان ملل می‌شود، پایبند خواهد بود.

🔹واشنگتن طبق این یادداشت تفاهم متعهد به لغو تحریم‌ها علیه ایران و آزادسازی تدریجی دارایی‌های مسدود شده این کشور خواهد شد.

🔹ایران در این تفاهم‌نامه موافقت خواهد کرد که اورانیوم غنی‌شده با غنای بالا را از کشور خارج کند و این برای ما یک اولویت است.

#شرق


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی
‌

#حافظ

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۴
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۴. درس کاربردی چهارم:
«معلمانِ کمتر در مدارس و مراقبت بیشتر از دانش آموزان»

نکته درخور توجه آن است که در مدارس ابتدایی نوعی ثبات و مراقبت بیشتر از دانش آموزان وجود دارد و در هر مدرسه معلمان کمی حضور دارند به گونه‌ای که دانش آموزان، دوران پایه ابتدایی را در شش سال با یک معلم می گذرانند و معلم نیازهای دانش آموزان را به دلیل ارتباط نزدیک و طولانی‌تر راحت درک می کند و دانش‌آموزان احساس راحتی بیشتری می کنند و روابط معلم و دانش‌آموزان در دوره شش ساله آموزش ابتدایی نهادینه می شود. معلم استعدادها و قابلیت‌های دانش‌آموزان را تشخیص می‌دهد و به او در هدف گذاری و رسیدن به اهداف آموزشی کمک می‌کند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۴)

✍ ه-ص


می گفت: صبح جمعه، آخرین روز سال، با مترو به میدان انقلاب رفتم. میدان سوت و کور بود، خاکستری و غبار گرفته. بیشتر مغازه ها تعطیل بودند. وای که هر سال این موقع از سال، چه غوغایی از آدمها، فروشنده ها در خیابان ها بود و امسال عید چه غریبانه و غمگین می آید. کسی ازش استقبال نمی کند. پیاده خیابان انقلاب را گز کردم. تا چهارراه ولیعصر وضع همین گونه بود. آنجا کمی جنب و جوش بیشتر شد. چندتایی دستفروش به انتظار مشتری بساط کرده بودند و چندتایی هم مشتری که با عجله به دنبال خریدی آمده بودند تا عید فراموششان نشود. و باز هم جلوتر، خیابان متروکه شد و غریب در انتظار عابران. اما کمی جلوتر گلفروشی بازارش نسبتا خوب بود، مردمی با عجله سبزه می خریدند تا حداقل سفره هفت سینی به پا کنند و جنگ را برای دمی عقب بزنند. بازار میوه اما هیچ نداشت، جز چند تایی کیسه میوه سالم و خرابِ درهم که دم در گذاشته بود. توی مغازه شیرینی فروشی و آجیل فروشی ها هم چند تایی مشتری به چشم می خورد... سری به میدان هفت تیر زدم. سالهای قبل تلاش می کردم روزهای اسفند اصلا گذارم به این جا نیفتد. ترافیک آدمها دیوانه کننده بود و امسال سوت و کور، تک و توک مغازه های باز مشغول مگس پراندن راسته شرق میدان پر بود از دستفروش های بی مشتری. وای این مغازه ها به امید فروش شب عیدشان سال را سر می کنند، حالا چگونه اجاره ها را می پردازند؟ دستمزد فروشندگانشان را؟ حتما همه اخراج می شوند؟ شیشه مانتوفروشی سر کریم خان، کلا خرد شده بود از موج انفجار.
بغض کرده با خود گفتم آخه این هم شد عید؟!

یادم آمد که من هم سفره هفت سینی مهیا نکرده ام. عید به خانه ما هم نیامده، جعبه کوچک نون نخودچی خریدم و با عجله به خانه برگشتم تا دیر نشده، نشانی از عید در خانه بنشانم به امید فرداهایی روشن تر.

***

می گفت: در یکی از "اپلیکشنهای ملی"؟! با همکاران یک گروه کاری داشتیم، و در وانفسای قطع اینترنت، همین گروه شد غنیمتی برای با هم بودنها. روز اول دوم عید بود. هوای گروه هم غمگین و افسرده بود که یکی از همکاران متنی نوشت در مورد بهار تهران، خیلی به دلم نشست:

"با همه سختیها و زشتی های جنگ، همواره زندگی بر آن چیره شده. دقت کرده اید:
این روزها بهار دارد دستی بر تهران می کشد. بیدهای مجنون گیسوان سبزشان را رها کرده اند. در کنارشان درختانی پر از شکوفه های ارغوانی دلبری می کنند. گنجشکان و بلبلها در لابه لای شاخ و برگ درختان نوای زندگی سرداده اند. قمری های عاشق در پیاده روی پر از نخاله های تخریب ساختمانهای موشک خورده، عشقبازی می کنند، بی اعتنا به هر چه تباهی است.
وای آسمان! آسمان تهران را این روزها دیده اید؟ این چنین آبی با گله های ابرهای سفیدِ بازیگوش و این همه گسترده که ستونهای دود سیاه و سفید ناشی از موشکها در آن گم می شوند. امروز دیدن این مناظر امید را در دلم شعله ور کرد. شروع کردم به انجام روتین های معمولی زندگی. با خود گفتم وقتی طبیعت زمستان را پشت سر می گذارد، چرا من، چرا ما این چنین نکنیم. این نیز بگذرد."

و این متن شروع سلسله نوشته هایی پر از امیدواری به آیندهای روشن شد، حالمان کلی بهتر شده بود.

و ترانه ی زیر را هم دوستی گذاشت که گوش کنیم:

گوش کن اینم چیزی نیست/ جز این چارهای نیست/ گوش کن اینم میگذره/ خاطره شو باد میبره
باد ما را با خود خواهد برد/ یاد ما را در خود خواهد داشت / ... شهر ما را بغل خواهد کرد...

***

... ادامه دارد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺 شهریۀ خدمات مستقیم مدارس غیردولتی بازگردانده می‌شود

مدیرکل آموزش‌و‌پرورش تهران:

شهریۀ برخی خدمات نظیر فوق برنامه‌ها، ناهار، میان وعده‌ها، و... که دانش‌آموزان به‌طور مستقیم از مدرسه می‌گرفتند و در ایام آموزش مجازی از آن محروم شدند، باید بازگردانده شود؛ آموزش‌وپرورش هم بر این امر نظارت خواهد کرد.

#شرق

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

انسان بودن یک ورزش گروهی است

✍نعمت الله فاضلی

فقیه نیستم و مطلقا آشنایی با فقه ندارم. علاقه ای هم به این دانش در خودم نمی بینم. اما عبارت اوجب واجبات که اصطلاحی کاملا فقهی است، در این سال ها پاره ای از زبان محاوره شده است و معنای عامیانه اش این است که چه چیز یا چیزهایی از نان شب هم برای زندگی ضروری تر است. ممکن است فقها چنین منظوری هم از اوجب واجبات ندارند. نمی دانم. اما می دانیم که چیزی ضروری تر از آب و نان و هوا برای زندگی وجود آدمی و زنده مانی نداریم. کافی است نیم ساعت هوا یا چند روزی آب و نان نباشد. می بینیم هر کدام از اینها نباشد میمیریم. پس بهتر است مبالغه نکنیم و صریح و دقیق باشیم.

اما قصه این است که چیزهایی هستند که نبودشان مانع دسترسی ما به آب، نان و هوا می شود. به همین دلیل با کمی اغماض و به صورت استعاری به این چیزها می گوییم واجب تر از نان شب یا اوجب واجبات.

مثل چی؟ ممکن است بگویید پول، اینترنت، دارو و درمان یا شاعرانه اش کنید بگویید عشق یا مانند معلمان اخلاق شوید و بگویید انسانیت.

اما علم انسانی به ویژه انسان شناسان می گویند "همکاری". بله، همکاری انسان ها با هم اوجب واجبات است. چرا؟ پاسخش ساده است، چون چیزهایی که گفتیم و دیگر چیزها که نگفتیم همه و همه به شکلی به همکاری ما آدم ها و به با هم بودن مان پیوند می خورند. بدون همکاری هیچ انسانی باقی نخواهد ماند، حتی اگر آب، نان و هوا در دسترس باشند. همه وجوه مادی و معنوی ما آدمیان به همکاری وابسته است.

در فصل پایانی کتابم "زندگی روزمره ایرانی" (۱۴۰۴) نشان دادم که همه تقلاهای روزانه ما آدمیان همین تکاپو برای همکاری و با هم بودن است. این است که به ریچارد سنت حق بدهیم که کتابی مستقل با عنوان "با هم بودن" می نویسد. شرح این کتاب را در جستارک دیگری داده ام.

این که مجدد به سراغ با هم بودن و همکاری آمده ام، به دلیل خطر بزرگی است که همکاری ما را تهدید می کند و ما هم به راحتی این خطر را نمی بینیم. خطری بالاتر از تهدید همکاری یک گروه یا جامعه و ملت وجود ندارد. حتی جنگ یا کرونا و وبا و بیماری های فراگیر هم خطرناک تر از تهدید ناهمکاری یا گسیختگی اجتماعی یا به تعبیر ریچارد سنت "قبیله گرایی" نیستند.

اما به رغم چنین تهدیدی، نه تنها ما شهروندان بلکه حکومت ما هم متوجه نیست چگونه دارد از راه های گوناگون تیشه به ریشه همکاری های جمعی می زند و این حتی بقا و پایداری سیاسی اش را هم به خطر می اندازد.
همان طور که سفیدی ماست و برف بدیهی است، جامعه امروز ما هم حداقل سه دسته دور از هم شده اند. حامیان حکومت، مخالفان و براندازان حکومت، و نهایتا طیف وسیعی از مردم در میانه. دو سر طیف اقلیت هستند و میانه ای ها اکثریت اند. مهم هم نیست کدام چند درصد اند. چون حامیان نتوانسته اند رضایت بقیه را جلب کنند، ولی قدرت و رسانه را در دست دارند؛ براندازان هم قادر به جلب نظر میانه ای ها نشده اند اما توانسته نظم و سامان سیاسی را عمیقا متاثر از خودشان کنند.
حکومت می داند برای بهبود حکمرانی و حتی بقایش در نهایت محتاج جلب رضایت نه تنها اکثریت میانه ای ها بلکه حتی رضایت همان ناراضیان است.در این موقعیت خطرناک جنگی جلب رضایت همگان حتی بیش از هر زمان دیگری ضروری است. از اینرو دال مرکزی گفتمانش را "همبستگی ملی" قرار داده و به تبلیغ و ترویج آن می پردازد.

در جستارک "لعنت بر شما" گفتم این شکل و شیوه ی همبستگی قادر نیست و نخواهد بود شکاف خطرناک قبیله گرایی موجود را پر کند.

این همبستگی بر پذیرش و به رسمیت شناختن تفاوت های دینی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مبتنی نیست. در نتیجه نه تنها افراد گروه براندازان بلکه ناراضیان میانه را هم جلب خود نمی کند.
نمی گویم مفهوم همبستگی ملی را کلا کنار بگذارید، بلکه برای گسترش مشارکت موثر همه ی شهروندان با ملاحظه و مراعات تفاوت های شان ضروری است تعریفی تازه از آن ارایه شود که شهروندان بتوانند بدون اظهار وفاداری ایدیولوژیک، بدون بیعت کردن، بدون تعهد و سرسپردگی بی چون و چرا بپذیرند در دفاع از میهن و حتی در ساختن و آبادی ایران مشارکت و همکاری کنند. این را "همکاری استراتژیک" در برابر "همبستگی ایدیولوژیک" می دانم.

حکومت برای ایجاد پایداری سیاسی خودش و در عین حال ایجاد فضایی ملی که همگان ایران را خانه واقعی خودشان احساس کنند، راهی جز همکاری با ملت ندارد و هرگز قادر به دفاع پیروزمندانه از ایران بدون همکاری همه مردم نخواهد بود. این همکاری می تواند بدون تعهد به ایدیولوژی رسمی و حاکم عملی شود، چه، همه می دانند لازمه زندگی و آبادی ایران، بقا و امنیت سرزمینی است.

#چشم‌انداز_ایران

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


در من چه وعده‌هاست...
در من چه هِجرهاست...
در من، چه دست‌ها به دعا ...
مانده روز و شب
این‌ها چه می‌شود؟
آخر چگونه این همه عشاقِ بی‌شمار
آواره از دیار ، یک روز بی‌صدا
در کوره راه‌ها خاموش می‌شوند؟
این ذره ذره گرمیِ خاموش‌وار ما
یک روز بی‌گمان
سر می‌زند ز جایی و خورشید می‌شود!
تا دوست داری‌ام!
تا دوست دارمت!

#سیاوش_کسرایی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۵
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۵. درس کاربردی پنجم:
«جذب و استخدام معلمان شایسته و توانمند؛ اعتبار و جایگاه بالای معلمان»

در نظام آموزشی فنلاند متقاضیان جذب و استخدام در آموزش و پرورش در نقش معلم زیاد هستند و تنها داوطلبان شایسته و توانمند شانس استخدام در آموزش و پرورش فنلاند را پس از قبولی در آزمون و مصاحبه علمی و شخصی دارند. حداقل مدرک تحصیلی معلمان باید فوق لیسانس باشد و تجربه‌ی نگارش یک رساله را داشته باشند. در عین‌حال معلمان ضمن آن‌که از توانایی و قابلیت بالایی برخوردار هستند، دارای اعتبار و منزلت اجتماعی و پرستیژ بالایی هستند و این باعث می شود اعتماد به نفس و عزت نفس معلمان افزایش یابد و آن‌ها در خودشان نوعی اعتبار و امتیاز احساس کنند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

🔴 احضار #حسن_نظریان، فعال صنفی معلمان به دادگاه

طبق اطلاع حسن نظریان، معلم اخراجی، به دادگاه احضار شده‌است.

طبق احضاریه صادر شده این فعال صنفی معلمان و عضو کانون صنفی معلمان گیلان باید در تاریخ بیست و هشتم اردیبهشت ماه به دادگاه مراجعه کند.

در احضاریه  ارسال شده، اتهام این فعال صنفی معلمان اخلال در نظم و آسایش عمومی و تمرد نسبت به مامورین درج شده است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ضمن محکومیت پرونده‌سازی برای حسن نظریان ،خواستار پایان دادن به سرکوب  معلمان و فعالان صنفی از سوی نهادهای امنیتی و قضایی است.


📌 اخبار مندرج لزوماً مواضع شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی‌کند و‌ صرفا جهت اطلاع‌رسانی است.

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

💠 #روز_جهانی_صلیب‌سرخ_هلال‌احمر


هشتم ماه مه میلادی مصادف با روز جهانی #صلیب_سرخ و #هلال_احمر است.

🔹️ این روز، سالروز تولد ژان هانری دونان، پدر انسان‌ دوستی مدرن است. او تاجر و فعال اجتماعی سوئیسی بود.

🔹️ وی خاطرات و ایده‌های خویش را در کتاب خاطره‌ای ثبت کرده است. این کتاب الهام‌بخش آغاز کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۱۸۶۳ شده است.

🔹️ روز جهانی صلیب سرخ برای احترام به بنیانگذار صلیب سرخ و نخستین گیرنده جایزه صلح نوبل است.

🔹️ این تاریخ، روزی برای به رسمیت شناختن کارکنان و داوطلبان مشغول در این حوزه است که با از خودگذشتگی در تلاش برای کاهش درد و رنج انسان‌ها هستند.

در حال حاضر صلیب سرخ و هلال احمر بین‌المللی بزرگ‌ترین شبکه بشردوستانه غیرسیاسی و امداد رسانی جهانی را تشکیل می‌دهد.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۵)

✍ ه-ص

و این متن شروع سلسله نوشته‌هایی پر از امیدواری به آینده‌ای روشن شد، حالمان کلی بهتر شده بود. 
و ترانه‌ی زیر را هم دوستی گذاشت که گوش کنیم:

گوش کن اینم چیزی نیست/ جز این چاره‌ای نیست/ گوش کن اینم میگذره/ خاطره شو باد میبره
باد ما را با خود خواهد برد/ یاد ما را در خود خواهد داشت / … شهر ما را بغل خواهد کرد…

***

می گفت: نمی‌خواهم تهران را ترک کنم. کجا بروم؟ نمی‌خواهم دوباره “جنگ‌زده” باشم. نمی‌خواهم دیگران برایم تصمیم بگیرند که در خانه یا شهرمان بمانیم یا برویم. جنگ ۱۲ روزه هم از تهران هیچ کجا نرفتم. نه این بار هم هیچ کجا نمیروم. یک بار سال ۵۹، وقت جنگ ایران و عراق تجربه کردیم، آواره شدیم. آن موقع دختر نوجوانی بودم. چقدر سخت بود زندگی در شهر غریب، مدرسه جدید، بچه‌هایی که با ما فرق داشتند، رنگ پوستشان، لهجه‌شان. مرا به راحتی نپذیرفتند. حتا معلم‌ها هم. نه دیگر نمی‌خواهم “جنگ‌زده” باشم. 
دور و برمان را هم کم نزدند. همسایه‌ها می‌گویند هر بار که به تهران می‌آیند، یکی هم نزدیکای ما می زنند و میروند تا یادمان نرود که هستند و شده‌اند فرمانروای آسمان تهران و ایران. آن روزها، زمان جنگ عراق را می‌گویم، حداقل آژیر قرمزی می‌زدند و فرصت بود به پناهگاهی برویم، اما حالا، تازه وقتی صدای انفجار می‌آید ضدهوایی‌ها شروع به کار می‌کنند… از این شب‌ها خیلی بد بود، بدتر از شب‌های دیگر. صدای انفجارها تمامی نداشت. چهارستون خانه و شیشه‌ها می‌لرزید. هر لحظه منتظر بودیم سقف روی سرمان پایین بیاید. لباس پوشیده، کنار دیواری که به نظرمان امن‌تر از بقیه نقاط خانه بود، پناه گرفته بودیم. دستان هم را گرفته و در سکوت کامل فقط به صدای جنگنده‌ها و انفجارها گوش سپرده بودیم به انتظار پایان این لحظات سیاه و وحشتناک. چه شب سختی بود، خیلی سخت؛ ولی این هم تمام شد چو شب‌های دگر.

***
می گفت: صدای این انفجار خیلی نزدیک بود. همین پشت گوشمان. خانه لرزید. ترسیدم نگران شدم. کوچه شلوغ شده بود. مردم توی کوچه گفتند میدان فردوسی را زده‌اند. نیم ساعتی به زور خودم را نگه داشتم و بعد راهی خیابان شدم. خیابان را به سمت فردوسی پی گرفتم. دو سه نفری از مردم، خودجوش نقش پلیس راهنمایی را به عهده گرفته بودند و ماشین‌ها را هدایت می‌کردند: «فردوسی بسته است. از کوچه‌ها بروید». بعضی از ماشین‌ها توی کوچه‌ها و فرعی‌ها می‌پیچیدند و بعضی هم بی‌اعتنا به راه خودشان ادامه می‌دادند. هر چه جلوتر می‌رفتم گرد و خاک بیشتر و بیشتر می‌شد. تکه‌های سیمان و آجر شکسته سراسر خیابان را پر کرده بود. بوی سیم سوخته، کاغذ سوخته و… نفس کشیدن سخت می‌شد. جلوی خیابان قرنی بسته بود. ماشین‌های هلال احمر و آمبولانس و ماموران شهرداری رسیده بودند. چه سرعتی دارند. خوب است که هنوز سرپاست این سازمان. زخمی‌ها کنار آمبولانس‌ها مشغول پانسمان زخم‌هایشان بودند، یکی دو نفر هم روی برانکاردها دراز کشیده بودند. جسدی در کاوری خاکستری تیره کنار پیاده‌رو روی آسفالت قرار داشت. از همان کاورهایی که کشته‌های دی ماه را در آنها گذاشته بودند. کاور خونی بود. احتمالا عابر پیاده‌ای بوده که در لحظه‌ای نامناسب از جای نامناسبی عبور می‌کرده، شاید هم مغازه‌داری یا… نمی‌دانم. به هر حال امکان نداشت از دل آن همه آوار به این سرعت توانسته باشند کسی را بیرون بیاورند. تصور کردم این روزها چه آدم‌هایی این گونه دیگر هرگز به خانه‌هایشان برنمی گردند؟!
همین چند دقیقه پیش از جلوی کافه ای رد شدم. روی تخته سیاه مقابل کافه جمله ای نوشته شده بود با یادآوری جمله بر خودم لرزیدم : «امروز قرار است یکی از این جهان کم شود. دمی درنگ کن و خود را به قهوه ای میهمان»

چشمم به پمپ بنزین افتاد کنار ساختمانی که موشک خورده بود. ترس تمام وجودم را پر کرد از تصور اینکه اگر ترکشی به آنجا اصابت می‌کرد؛ انفجار آن همه بنزین، کل منطقه را نابود میکرد.

***

... ادامه دارد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran