💠 #یادداشت

انسان بودن یک ورزش گروهی است

✍نعمت الله فاضلی

فقیه نیستم و مطلقا آشنایی با فقه ندارم. علاقه ای هم به این دانش در خودم نمی بینم. اما عبارت اوجب واجبات که اصطلاحی کاملا فقهی است، در این سال ها پاره ای از زبان محاوره شده است و معنای عامیانه اش این است که چه چیز یا چیزهایی از نان شب هم برای زندگی ضروری تر است. ممکن است فقها چنین منظوری هم از اوجب واجبات ندارند. نمی دانم. اما می دانیم که چیزی ضروری تر از آب و نان و هوا برای زندگی وجود آدمی و زنده مانی نداریم. کافی است نیم ساعت هوا یا چند روزی آب و نان نباشد. می بینیم هر کدام از اینها نباشد میمیریم. پس بهتر است مبالغه نکنیم و صریح و دقیق باشیم.

اما قصه این است که چیزهایی هستند که نبودشان مانع دسترسی ما به آب، نان و هوا می شود. به همین دلیل با کمی اغماض و به صورت استعاری به این چیزها می گوییم واجب تر از نان شب یا اوجب واجبات.

مثل چی؟ ممکن است بگویید پول، اینترنت، دارو و درمان یا شاعرانه اش کنید بگویید عشق یا مانند معلمان اخلاق شوید و بگویید انسانیت.

اما علم انسانی به ویژه انسان شناسان می گویند "همکاری". بله، همکاری انسان ها با هم اوجب واجبات است. چرا؟ پاسخش ساده است، چون چیزهایی که گفتیم و دیگر چیزها که نگفتیم همه و همه به شکلی به همکاری ما آدم ها و به با هم بودن مان پیوند می خورند. بدون همکاری هیچ انسانی باقی نخواهد ماند، حتی اگر آب، نان و هوا در دسترس باشند. همه وجوه مادی و معنوی ما آدمیان به همکاری وابسته است.

در فصل پایانی کتابم "زندگی روزمره ایرانی" (۱۴۰۴) نشان دادم که همه تقلاهای روزانه ما آدمیان همین تکاپو برای همکاری و با هم بودن است. این است که به ریچارد سنت حق بدهیم که کتابی مستقل با عنوان "با هم بودن" می نویسد. شرح این کتاب را در جستارک دیگری داده ام.

این که مجدد به سراغ با هم بودن و همکاری آمده ام، به دلیل خطر بزرگی است که همکاری ما را تهدید می کند و ما هم به راحتی این خطر را نمی بینیم. خطری بالاتر از تهدید همکاری یک گروه یا جامعه و ملت وجود ندارد. حتی جنگ یا کرونا و وبا و بیماری های فراگیر هم خطرناک تر از تهدید ناهمکاری یا گسیختگی اجتماعی یا به تعبیر ریچارد سنت "قبیله گرایی" نیستند.

اما به رغم چنین تهدیدی، نه تنها ما شهروندان بلکه حکومت ما هم متوجه نیست چگونه دارد از راه های گوناگون تیشه به ریشه همکاری های جمعی می زند و این حتی بقا و پایداری سیاسی اش را هم به خطر می اندازد.
همان طور که سفیدی ماست و برف بدیهی است، جامعه امروز ما هم حداقل سه دسته دور از هم شده اند. حامیان حکومت، مخالفان و براندازان حکومت، و نهایتا طیف وسیعی از مردم در میانه. دو سر طیف اقلیت هستند و میانه ای ها اکثریت اند. مهم هم نیست کدام چند درصد اند. چون حامیان نتوانسته اند رضایت بقیه را جلب کنند، ولی قدرت و رسانه را در دست دارند؛ براندازان هم قادر به جلب نظر میانه ای ها نشده اند اما توانسته نظم و سامان سیاسی را عمیقا متاثر از خودشان کنند.
حکومت می داند برای بهبود حکمرانی و حتی بقایش در نهایت محتاج جلب رضایت نه تنها اکثریت میانه ای ها بلکه حتی رضایت همان ناراضیان است.در این موقعیت خطرناک جنگی جلب رضایت همگان حتی بیش از هر زمان دیگری ضروری است. از اینرو دال مرکزی گفتمانش را "همبستگی ملی" قرار داده و به تبلیغ و ترویج آن می پردازد.

در جستارک "لعنت بر شما" گفتم این شکل و شیوه ی همبستگی قادر نیست و نخواهد بود شکاف خطرناک قبیله گرایی موجود را پر کند.

این همبستگی بر پذیرش و به رسمیت شناختن تفاوت های دینی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مبتنی نیست. در نتیجه نه تنها افراد گروه براندازان بلکه ناراضیان میانه را هم جلب خود نمی کند.
نمی گویم مفهوم همبستگی ملی را کلا کنار بگذارید، بلکه برای گسترش مشارکت موثر همه ی شهروندان با ملاحظه و مراعات تفاوت های شان ضروری است تعریفی تازه از آن ارایه شود که شهروندان بتوانند بدون اظهار وفاداری ایدیولوژیک، بدون بیعت کردن، بدون تعهد و سرسپردگی بی چون و چرا بپذیرند در دفاع از میهن و حتی در ساختن و آبادی ایران مشارکت و همکاری کنند. این را "همکاری استراتژیک" در برابر "همبستگی ایدیولوژیک" می دانم.

حکومت برای ایجاد پایداری سیاسی خودش و در عین حال ایجاد فضایی ملی که همگان ایران را خانه واقعی خودشان احساس کنند، راهی جز همکاری با ملت ندارد و هرگز قادر به دفاع پیروزمندانه از ایران بدون همکاری همه مردم نخواهد بود. این همکاری می تواند بدون تعهد به ایدیولوژی رسمی و حاکم عملی شود، چه، همه می دانند لازمه زندگی و آبادی ایران، بقا و امنیت سرزمینی است.

#چشم‌انداز_ایران

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


در من چه وعده‌هاست...
در من چه هِجرهاست...
در من، چه دست‌ها به دعا ...
مانده روز و شب
این‌ها چه می‌شود؟
آخر چگونه این همه عشاقِ بی‌شمار
آواره از دیار ، یک روز بی‌صدا
در کوره راه‌ها خاموش می‌شوند؟
این ذره ذره گرمیِ خاموش‌وار ما
یک روز بی‌گمان
سر می‌زند ز جایی و خورشید می‌شود!
تا دوست داری‌ام!
تا دوست دارمت!

#سیاوش_کسرایی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۵
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۵. درس کاربردی پنجم:
«جذب و استخدام معلمان شایسته و توانمند؛ اعتبار و جایگاه بالای معلمان»

در نظام آموزشی فنلاند متقاضیان جذب و استخدام در آموزش و پرورش در نقش معلم زیاد هستند و تنها داوطلبان شایسته و توانمند شانس استخدام در آموزش و پرورش فنلاند را پس از قبولی در آزمون و مصاحبه علمی و شخصی دارند. حداقل مدرک تحصیلی معلمان باید فوق لیسانس باشد و تجربه‌ی نگارش یک رساله را داشته باشند. در عین‌حال معلمان ضمن آن‌که از توانایی و قابلیت بالایی برخوردار هستند، دارای اعتبار و منزلت اجتماعی و پرستیژ بالایی هستند و این باعث می شود اعتماد به نفس و عزت نفس معلمان افزایش یابد و آن‌ها در خودشان نوعی اعتبار و امتیاز احساس کنند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

🔴 احضار #حسن_نظریان، فعال صنفی معلمان به دادگاه

طبق اطلاع حسن نظریان، معلم اخراجی، به دادگاه احضار شده‌است.

طبق احضاریه صادر شده این فعال صنفی معلمان و عضو کانون صنفی معلمان گیلان باید در تاریخ بیست و هشتم اردیبهشت ماه به دادگاه مراجعه کند.

در احضاریه  ارسال شده، اتهام این فعال صنفی معلمان اخلال در نظم و آسایش عمومی و تمرد نسبت به مامورین درج شده است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ضمن محکومیت پرونده‌سازی برای حسن نظریان ،خواستار پایان دادن به سرکوب  معلمان و فعالان صنفی از سوی نهادهای امنیتی و قضایی است.


📌 اخبار مندرج لزوماً مواضع شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی‌کند و‌ صرفا جهت اطلاع‌رسانی است.

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

💠 #روز_جهانی_صلیب‌سرخ_هلال‌احمر


هشتم ماه مه میلادی مصادف با روز جهانی #صلیب_سرخ و #هلال_احمر است.

🔹️ این روز، سالروز تولد ژان هانری دونان، پدر انسان‌ دوستی مدرن است. او تاجر و فعال اجتماعی سوئیسی بود.

🔹️ وی خاطرات و ایده‌های خویش را در کتاب خاطره‌ای ثبت کرده است. این کتاب الهام‌بخش آغاز کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۱۸۶۳ شده است.

🔹️ روز جهانی صلیب سرخ برای احترام به بنیانگذار صلیب سرخ و نخستین گیرنده جایزه صلح نوبل است.

🔹️ این تاریخ، روزی برای به رسمیت شناختن کارکنان و داوطلبان مشغول در این حوزه است که با از خودگذشتگی در تلاش برای کاهش درد و رنج انسان‌ها هستند.

در حال حاضر صلیب سرخ و هلال احمر بین‌المللی بزرگ‌ترین شبکه بشردوستانه غیرسیاسی و امداد رسانی جهانی را تشکیل می‌دهد.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۵)

✍ ه-ص

و این متن شروع سلسله نوشته‌هایی پر از امیدواری به آینده‌ای روشن شد، حالمان کلی بهتر شده بود. 
و ترانه‌ی زیر را هم دوستی گذاشت که گوش کنیم:

گوش کن اینم چیزی نیست/ جز این چاره‌ای نیست/ گوش کن اینم میگذره/ خاطره شو باد میبره
باد ما را با خود خواهد برد/ یاد ما را در خود خواهد داشت / … شهر ما را بغل خواهد کرد…

***

می گفت: نمی‌خواهم تهران را ترک کنم. کجا بروم؟ نمی‌خواهم دوباره “جنگ‌زده” باشم. نمی‌خواهم دیگران برایم تصمیم بگیرند که در خانه یا شهرمان بمانیم یا برویم. جنگ ۱۲ روزه هم از تهران هیچ کجا نرفتم. نه این بار هم هیچ کجا نمیروم. یک بار سال ۵۹، وقت جنگ ایران و عراق تجربه کردیم، آواره شدیم. آن موقع دختر نوجوانی بودم. چقدر سخت بود زندگی در شهر غریب، مدرسه جدید، بچه‌هایی که با ما فرق داشتند، رنگ پوستشان، لهجه‌شان. مرا به راحتی نپذیرفتند. حتا معلم‌ها هم. نه دیگر نمی‌خواهم “جنگ‌زده” باشم. 
دور و برمان را هم کم نزدند. همسایه‌ها می‌گویند هر بار که به تهران می‌آیند، یکی هم نزدیکای ما می زنند و میروند تا یادمان نرود که هستند و شده‌اند فرمانروای آسمان تهران و ایران. آن روزها، زمان جنگ عراق را می‌گویم، حداقل آژیر قرمزی می‌زدند و فرصت بود به پناهگاهی برویم، اما حالا، تازه وقتی صدای انفجار می‌آید ضدهوایی‌ها شروع به کار می‌کنند… از این شب‌ها خیلی بد بود، بدتر از شب‌های دیگر. صدای انفجارها تمامی نداشت. چهارستون خانه و شیشه‌ها می‌لرزید. هر لحظه منتظر بودیم سقف روی سرمان پایین بیاید. لباس پوشیده، کنار دیواری که به نظرمان امن‌تر از بقیه نقاط خانه بود، پناه گرفته بودیم. دستان هم را گرفته و در سکوت کامل فقط به صدای جنگنده‌ها و انفجارها گوش سپرده بودیم به انتظار پایان این لحظات سیاه و وحشتناک. چه شب سختی بود، خیلی سخت؛ ولی این هم تمام شد چو شب‌های دگر.

***
می گفت: صدای این انفجار خیلی نزدیک بود. همین پشت گوشمان. خانه لرزید. ترسیدم نگران شدم. کوچه شلوغ شده بود. مردم توی کوچه گفتند میدان فردوسی را زده‌اند. نیم ساعتی به زور خودم را نگه داشتم و بعد راهی خیابان شدم. خیابان را به سمت فردوسی پی گرفتم. دو سه نفری از مردم، خودجوش نقش پلیس راهنمایی را به عهده گرفته بودند و ماشین‌ها را هدایت می‌کردند: «فردوسی بسته است. از کوچه‌ها بروید». بعضی از ماشین‌ها توی کوچه‌ها و فرعی‌ها می‌پیچیدند و بعضی هم بی‌اعتنا به راه خودشان ادامه می‌دادند. هر چه جلوتر می‌رفتم گرد و خاک بیشتر و بیشتر می‌شد. تکه‌های سیمان و آجر شکسته سراسر خیابان را پر کرده بود. بوی سیم سوخته، کاغذ سوخته و… نفس کشیدن سخت می‌شد. جلوی خیابان قرنی بسته بود. ماشین‌های هلال احمر و آمبولانس و ماموران شهرداری رسیده بودند. چه سرعتی دارند. خوب است که هنوز سرپاست این سازمان. زخمی‌ها کنار آمبولانس‌ها مشغول پانسمان زخم‌هایشان بودند، یکی دو نفر هم روی برانکاردها دراز کشیده بودند. جسدی در کاوری خاکستری تیره کنار پیاده‌رو روی آسفالت قرار داشت. از همان کاورهایی که کشته‌های دی ماه را در آنها گذاشته بودند. کاور خونی بود. احتمالا عابر پیاده‌ای بوده که در لحظه‌ای نامناسب از جای نامناسبی عبور می‌کرده، شاید هم مغازه‌داری یا… نمی‌دانم. به هر حال امکان نداشت از دل آن همه آوار به این سرعت توانسته باشند کسی را بیرون بیاورند. تصور کردم این روزها چه آدم‌هایی این گونه دیگر هرگز به خانه‌هایشان برنمی گردند؟!
همین چند دقیقه پیش از جلوی کافه ای رد شدم. روی تخته سیاه مقابل کافه جمله ای نوشته شده بود با یادآوری جمله بر خودم لرزیدم : «امروز قرار است یکی از این جهان کم شود. دمی درنگ کن و خود را به قهوه ای میهمان»

چشمم به پمپ بنزین افتاد کنار ساختمانی که موشک خورده بود. ترس تمام وجودم را پر کرد از تصور اینکه اگر ترکشی به آنجا اصابت می‌کرد؛ انفجار آن همه بنزین، کل منطقه را نابود میکرد.

***

... ادامه دارد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت۱

✍ بنفشه سام‌گيس


🔹 مهدي، روز دوشنبه مُرد. سه‌شنبه، جنازه‌اش را در گورستان روستاي «كوهبنان» كرمان دفن كردند. مهدي كارگر استخراج معدن زغال‌سنگ كرمان بود. ۸ ماه قبل بازنشسته شد، دوشنبه سكته كرد و مرد. يك روز قبل از مرگ مهدي، نهمين سالگرد انفجار معدن «زمستان يورت غربي» بود. صبح ۱۳ ارديبهشت ۱۳۹۶ معدن زمستان يورت غربي منفجر شد و ۴۳ كارگر معدن، زير آوار و با دود و شعله انفجار، له شدند و خفه شدند و سوختند و مردند. ۵ روز قبل از مرگ مهدي، كارگاه معدن زغال «پروده طبس» ريزش كرد و حسين گيلكي، كارگر استخراج، زير آوار كارگاه ماند و مرد. زندگي كارگران استخراج زغال‌سنگ، همين طور است؛ بند به مو. اگر از كارگاه استخراج با جان سالم بيرون بيايند، عوارض گرد زغالي كه ۲۰ سال در لايه‌هاي تو در توي معدن نفس كشيده‌اند، زودتر از موعد، نقطه پايان بر زندگي‌شان مي‌گذارد. مهدي ۴۰ سالش بود. مرد و رفت و حالا ۴ تا بچه مانده‌اند با مستمري پدري كه تا يادشان مي‌آيد، تاريك روشناي صبح كه در را پشت سرش مي‌بست و مي‌رفت، هيچ اميدي به برگشتنش نداشتند. زندگي كارگران استخراج زغال‌سنگ همين طور است. هر نفر، تا عمق ۶۰۰ متر و ۸۰۰ متر و ۱۳۰۰ متر زمين، مي‌رود به دل تونل‌هاي تاريك و كارگاه‌هاي تاريك‌تر و يك روز در ميان، ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت، ديواره سخت و سياه زغال را پتك و مته مي‌زند و مي‌تراشد تا هر روز، يك واگن هزار كيلويي زغال پر كند و تحويل بدهد و در همه اين ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت، هر احتمالي هست؛ يك اتصال و جرقه كه كل كارگاه را به آتش بكشد، ديواره زغال بشكند و روي سرش بريزد، گاز متان از پشت ديواره نشت بدهد، زير واگن و روي نوار نقاله گير بيفتد يا ته بونكر ، زير خاك زغال زنده زنده دفن شود. كارگر استخراج زغال، همه اينها را مي‌داند و در تمام لحظه‌هاي اين ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت كه با پتك و مته به جان ديواره افقي يا عمودي زغال مي‌افتد، فقط به مزد آخر ماه فكر مي‌كند. اين، همه دلخوشي كارگر استخراج براي تحمل اين ساعت‌هاي سياه است. كارگران استخراج زغال، چه بچه‌هاي آزادشهر و چه نوار مازندران و دامغان و چه بچه‌هاي طبس و چه زغالي‌هاي شمال كرمان، در اين ۲۰ و چند سالي كه معادن زغال‌سنگ، به قلك پولساز براي پيمانكار و بخش خصوصي تبديل شد، سبد خواسته‌هايي كه روي ميز كارفرما مي‌گذاشتند را، هر ماه و هر سال كوچك‌تر و كوچك‌تر كردند تا رسيد به همين كه حالا هست؛ همين جمله‌اي كه كارگر استخراج معدن «آبنيل» مي‌گويد: «مزدمان را سر وقت بدهيد، مزدمان را هر ماه بدهيد. اجازه بدهيد با همين مزدي كه مي‌گيريم، حرف‌مان جلوي بقال و نانوا و قصاب معتبر باشد. سال‌هاست كه حرف‌مان براي زن و بچه‌مان بي‌اعتبار شده. اجازه بدهيد حداقل جلوي بقال و نانوا و قصاب، معتبر بمانيم.»

🔺 مزد عقب افتاده، بيمه ناقص، كارگاه ناامن، اينها سه ضلع مثلث حقيقت جاري در زندگي كارگران استخراج زغال سنگ است. سورن كي‌يركگور؛ فيلسوف دانماركي مي‌گويد حقيقت را بايد زيست ولي نبايد جدي گرفت چون آدم را ويران مي‌كند.

حقيقت جاري در زندگي كارگر استخراج زغال‌سنگ نه تنها قابل زيستن نيست كه تئوري فيلسوف قرن نوزدهم را هم از اعتبار مي‌اندازد.

🔹 از نيمه ارديبهشت ۱۳۹۹ تا نيمه ارديبهشت ۱۴۰۵ ، كارگران معادن زغال‌سنگ كرمان، طبس، سوادكوه، گلندرود، البرز شرقي، البرز غربي، ۲۷ بار براي مزد عقب افتاده يا ناكافي، بيمه‌هاي مخدوش و عقب افتاده، سختي كار و ناامني كارگاه تجمع كرده‌اند كه بعضي اعتراض‌ها تا چند ساعت و بعضي، تا چند روز ادامه داشته. طبق گزارشي كه گروه تحقيق و تفحص از دليل انفجار معدن زمستان يورت غربي، اواخر سال ۱۳۹۶ و چند ماه بعد از فاجعه به مجلس ارائه دادند همه آن ۴۳ نفری که در انفجار معدن كشته شدند ، چند ماه مزد عقب‌افتاده و بيمه ناقص داشتند و با عنوان كارگر ساده مشغول به كار بودند آن هم در معدني كه چند بار اخطار ناامني گرفته بود و برخلاف قانون ايمني معادن ، با تهويه طبيعي كار مي‌كرد. طبق گزارش گروه تحقیق و تفحص از انفجار معدن «زمستان یورت» ۱۰ نفر از جان‌باخته‌ها، بر اثر شدت موج انفجار کشته شده بودند، جسد دو نفرشان زیر آوار له شده بود و ۳۱ نفرشان با گاز مونواکسید کربن خفه شده بودند.

معدن زغال «معدنجو» ساعت ۹ شب ۳۱ شهريور ۱۴۰۳ به دليل تجمع گاز متان منفجر شد و تا بعد از ظهر روز بعد، جسد ۴۹ كارگر از آوار معدن بيرون كشيده شد و آمار مرگ ، تا ۳۴ روز بعد از فاجعه به ۵۳ نفر رسید‌.

⤵️

⤴️


آنهايي كه زنده مانده بودند، مي‌گفتند كه هم مزد آنهايي كه كشته شدند، كمتر از مزد قانوني بود و هم كارگاه ناامن بود و هم سنسور گاز در معدن فعال نبود و هم تجهيزات ايمني‌شان از كار افتاده بود و همه اينها را هم مسوول ايمني و مدير معدن مي‌دانستند و با اين حال، در صبح ۳۱ شهريور، تمام كارگران وادار به كار در كارگاه‌هايي شدند كه سنسورهاي گازش علامت هشدار داشت. همكاران ميلاد روشنايي و اصغر افضلي كه بهار ۱۴۰۱ زير آوار تونل ۴۲ معدن طزره البرز شرقي له شدند، مي‌گفتند ديوار و سقف كارگاه از ساعاتي قبل از ريزش، مي‌لرزيد و چوب بست‌ها ترك خورده بود ولي پيمانكار، كارگران را تهديد كرد كه «يا كار يا اخراج.»

ادامه دارد ...

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran