💠 #گزارش


🔴 تهران؛ شهر جیب‌های خالی

لایه‌های پنهان فقر در پایتخت با بازگشت نسیه‌ و حذف رفاه طبقه متوسط

✍️ ریحانه جولایی

🔹در هیاهوی پیاده‌روهای شلوغ تهران، جایی میان شتاب ناگزیر آدم‌هایی با جامه‌های آراسته و کیف‌های چرمی اداری، بحرانی خاموش در جریان است که دیگر پشت صورت‌های سرخ‌شده با سیلی، پنهان نمی‌ماند. طبقه متوسط جامعه، همان قشر تحصیل‌کرده، کارمند، مهندس و تکنوکراتی که روزگاری موتور محرک اقتصاد، فرهنگ و ثبات کشور بود، این روزها زیر چرخ‌دنده‌های بی‌رحم تورم فزاینده و موج گسترده تعدیل نیرو، در حال فروپاشی تدریجی است.

🔹 نیازی به بررسی نمودارهای پیچیده آماری بانک مرکزی نیست؛ کافی است پای صحبت زوج‌هایی بنشینیم که سال‌ها با برنامه‌ریزی دقیق، چرخ زندگی‌شان را چرخانده‌اند، اما امروز در بن‌بست کامل معیشتی قرار گرفته‌اند. یکی از مخاطبان در محدوده مرکزی تهران، تصویری واضح از این سقوط اقتصادی ارائه می‌دهد.

🔹او با لحنی که آمیزه‌ای از خستگی و حسرت است، از سال‌های گذشته می‌گوید؛ سال‌هایی که فرمول زندگی‌شان جواب می‌داد؛ حقوق یکی از آنها به‌طور کامل صرف اجاره‌خانه و بخشی از اقساط وام‌ها می‌شد و حقوق دیگری، مخارج روزمره، خورد و خوراک و رفاه منزل را پوشش می‌داد. حالا اما معادلات کاملا تغییر کرده است.

🔹در سوی دیگر شهر، مریم، دختر جوانی که سال‌ها پیش به امید تحصیل و ساختن آینده‌ای بهتر از شهرستان به تهران مهاجرت کرده و مشغول به کار شده است. او که همراه دو دختر جوان دیگر هم‌خانه است، می‌گوید چند هفته پیش برای نخستین بار در زندگی‌اش مجبور شده به سوپرمارکت محله برود و یک قوطی رب گوجه‌فرنگی و یک بطری روغن مایع را به صورت نسیه بردارد؛ تجربه‌ای که برای او بسیار سنگین و باورنکردنی بوده است. برای آنکه بار مالی خریدها روی دوش یک نفر سنگین نشود و صاحب سوپرمارکت نیز به حجم بالای درخواست نسیه اعتراض نکند، مریم روغن و رب را نسیه می‌آورد، هم‌خانه دیگرش چند بسته نان و پنیر را به صورت اعتباری از مغازه‌ای دیگر برمی‌دارد.

🔹جغرافیای نسیه دیگر محدود به محله‌های سنتی و کم‌برخوردار جنوب شهر نیست؛ بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد شرق، غرب، شمال و جنوب تهران به‌طور یکسان با پدیده بازگشت دفترهای نسیه در سوپرمارکت‌ها مواجه شده‌اند. یکی از کاسبان می‌گوید: «نسیه‌دادن همیشه وجود داشت، اما از ظاهر فرد تشخیص می‌دادیم که شرایط مالی خوبی ندارد، حالا اما افرادی دستانشان را برای نسیه دراز می‌کنند که سال‌ها مشتری پروپاقرص مغازه بوده‌اند؛ کسانی که پیش از این خریدهای حجیم و باکیفیت انجام می‌دادند و هرگز بحث مالی با مغازه‌دار نداشتند. حالا همین افراد با هزاران شرم، خجالت و چشم‌های دوخته‌‌شده به زمین، به دروغ‌های مصلحتی متوسل می‌شوند تا غرور خود را حفظ کنند.

🔹این مغازه‌دار شرق تهرانی روایت می‌کند‌ آمار سرقت اقلام کوچک خوراکی به‌شدت بالا رفته است. در این میان، قوطی‌های تن‌ماهی به دلیل اندازه کوچک و قیمت نسبتا بالا، بیشترین سهم را در سرقت‌های مغازه‌ای دارند؛ مردم آنها را در جیب یا زیر لباس خود پنهان می‌کنند و می‌روند و تا زمان حساب‌وکتاب‌کردن اجناس مغازه کسی متوجه این فقدان نمی‌شود.

🔹وضعیت در صنف نانوایان پایتخت نیز دست‌کمی از سوپرمارکت‌ها ندارد. یکی از شاطرهای نانوایی در مرکز تهران از پدیده‌های جدیدی حرف می‌زند. او می‌گوید با بالارفتن رسمی قیمت نان، برخی از مشتریان که مشخص است از قشر کارمند و آبرودار هستند، مراجعه می‌کنند و تقاضای «نصف نان» یا نان تکه‌ای دارند، چون پول یک قرص کامل نان سنگک را ندارند. برخی دیگر نیز به روش‌های متفاوتی متوسل می‌شوند؛ مثلا پنج قرص نان برمی‌دارند اما هنگام کارت‌کشیدن یا حساب‌کردن، می‌گویند چهارتا برداشته‌اند تا مبلغ کمتری پرداخت کنند.

🔹بخش دیگری از این گزارش میدانی، مربوط به میدان‌های تره‌بار و میوه‌فروشی‌های مناطق مختلف تهران است؛ جایی که تغییر رفتار مصرفی طبقه متوسط به عریان‌ترین شکل ممکن خود را نشان می‌دهد. میوه‌فروش می‌گوید خرید کیلویی و جعبه‌ای میوه برای بخش بزرگی از این قشر به یک خاطره تبدیل شده است. او در ادامه می‌گوید: مشتریانی با کت‌وشلوارهای اتو‌کشیده و کیف‌های اداری می‌آیند و می‌گویند آقا لطفا سه عدد سیب، دو عدد پرتقال و دو عدد موز برای من بکشید.

🔺 متن کامل گزارش 👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1106598

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


باری اگرچه ما رنج برده­‌ایم
ما زخم خورده­‌ایم
ما تا رسیدن بی­‌مرگیِ امید
هر روز مرده­‌ایم

ما با چراغ کینه شب را شناختیم
با اسب سرخ حادثه تا قلب بی­‌تپش مرگ تاختیم
ما تا شکفتن انسان
ما تا دمیدن فریاد
ما تا رسیدن خورشید زنده­‌ایم


#ایرج_جنتی_عطایی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گفت‌وگو


🔺 یک معلم بازنشسته در گفتگو با داوطلب:
«این همه گفتند اضافه حقوق، اضافه حقوق! مبلغش آن قدر کم بود که فکر کردیم اشتباه شده! چه طور خجالت نمی‌کشند؟»

یک معلم بازنشسته با گفتن جملات بالا افزود: «نسل ما- الان من دارم می‌بینم- همکارها واقعا {از کم بودن مبالغ اضافه‌پرداخت} بهت‌زده‌اند، حالا یک تعدادی هم البته جمع می‌شوند و اعتراض می‌کنند ولی خیلی‌ها خبرها را دنبال نمی‌کنند و حتی نمی‌دانند چرا ارقام فیش حقوقی‌شان این قدر حقیرانه است.

در نظر داشته باشید که نسل همکارهای ما مجبور شده برای اولین بار اعتراض کردن را یاد بگیرد. این قضیه ساده نیست ولی گویا راهی نمانده. همه دارند یاد می‌گیرند که اگر مراقب حق و حقوقشان نباشند خیلی راحت حق‌شان خورده شود.»

وی ادامه داد:

«از همه جالب‌تر، مسئول‌هایی هستند که قرار است جوابگوی ارباب‌رجوع باشند. آن‌ها هم گویا از محاسبات خیلی سر در نمی‌آورند و از چند سال پیش ظاهرشان تغییر کرده، گویا تحت فشارند که برای نگه داشتن شغلشان نقش بازی کنند. مسئول گیشه که تلاش می‌کرد مرا دست به سر کند، دنبال یک پیام تبریک کریسمس می‌گشت که برای دخترش در کانادا بفرستد. تمام این قضایا چنان تاسف‌آور و مضحک بود که آدم درک می‌کند که این وضع نمی‌تواند ادامه پیدا کند.»

دستاوردهای مدنی و صنفی ارزشمندی که یک دهه پیش غیر قابل تصور بود
چه پتانسیل‌های مطالبه‌گرانه‌ای در کشور وجود دارد؟

🔺 گروه‌های معترض با پیگیری حقوق مدنی و صنفی خود، تجمع مطالبه‌گرانه و پیگیری حقوق را به واقعیت روزمره جامعه تبدیل کردند.

گرچه نیاز به اعتراض در کشور ما با وخیم‌تر شدن اوضاع معیشتی و نقض حقوق فردی و یا جمعی به یک گزینه مهم و گاه تنها راه شنیده‌شدن برای بسیاری از گروه‌ها تبدیل شده است اما جوامعی هم وجود دارند که با وجود وخیم‌تر شدن برخی از شرایط فردی یا جمعی، هنوز نتوانسته‌اند به حق اعتراض رسمیت بدهند.


🔺در کشور ما فرهنگیان، کادر درمان و به ویژه پرستاران، کارگران برخی صنایع از جمله شهرداری‌ها، صنعت نفت و گاز و پتروشیمی، معدن‌کاران، کامیون‌داران و رانندگان، هنرمندان، وکلا، فعالان حقوق بشر، دانشجویان و حتی جوانان کم‌سال به اعتراضات موثری سامان داده‌اند که فضای اعتراض یا مطالبه‌گری کشور را برای همیشه تغییر داده استِ اما بازنشستگان سالخورده در کمتر کشوری مثل کشور ما توانسته‌اند به صورت خودجوش و بدون کمک نهادهای دیگر رکوردی از طولانی‌ترین اعتراضات خیابانی را به ثبت برسانند و به دیگر رفتارهای پیگیر جمعی مشروعیت بدهند. چنین نظم و هماهنگی، سرمایه‌ای‌است که در نسل دیگر با جهشی تکاملی همراه خواهد بود.

در هیچ جامعه‌ای حق بیان اعتراض در تمام طول تاریخ تضمین‌شده نبوده است. بسیاری از دولت‌ها تا چند دهه اخیر هنوز در برابر به رسمیت شناختن این حق مقاومت می‌کردند.
ما می‌دانیم که اگر گروه بزرگی از مردم این حق را به رسمیت بشناسند، به عنوان یک هنجار و بایسته از سوی جامعه پذیرفته خواهد شد و بندهای محدودکننده این حق یا قانونا حذف می‌شود و یا در عمل اجرا نخواهد شد.

اصرار گروه‌های مدنی و صنفی در کشور ما برای در اختیار گرفتن حق تجمع مثال بسیار خوبی از این امر است:

امروز بسیاری از گروه‌های مطالبه‌گر نیازی به درخواست مجوز از وزارت کشور نمی‌بینند چرا که تجمع اعتراضی را حق خود می‌دانند و پلیس نیز چنین حقی را در بیشتر موارد پذیرفته است، از حساسیت خود کاسته است یا دست کم در ظاهر در زمان تجمع به آن واکنش نشان نمی‌دهد.

امروز، گروه‌های مدنی و صنفی می‌دانند که احتمالا هزینه اصرار بر تجمع‌های پیاپی چه خواهد بود، یا با مرور و ارتباط با گروه‌های معترض دیگر می‌توانند به اطلاعات دقیقی در این باره دست پیدا کنند و برای پایین آوردن هزینه اعتراض، هم‌اندیشی کنند.

🔺 حق اعتراض و پیگیری حقوق، با صرف هزینه گزاف از سوی گروه‌ها و افراد در کشور ما به ثمر رسیده است. کسانی که به چنین دستاوردی سامان داده‌اند، حتی اگر با ما هم‌عقیده نباشند، یا موضوع فعالیت‌شان با ما یکی نباشد، مسیر را برای مطالبه‌گری ما هموار کرده‌اند؛ پس ضمن حفظ حق تحلیل و انتقاد نسبت به عملکردشان، به نوعی قهرمان صف‌شکن یا پیش‌کسوت به شمار می‌روند.

#حق_اعتراض
#پیگیری_حقوق

https://t.me/davtalaborg/8938


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

جنگی که در راه است،
نخستينشان نیست.

پیش از این هم
جنگ هایی بوده اند.

وقتی‌ آخری به آخر رسید،
غالبانی بودند و مغلوبانی.

در میان مغلوبان
عادی مردمان از گرسنگی مردند.

در میان غالبان هم
عادی مردمان از گرسنگی مردند.


#برتولت_برشت


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش


🔴 بحران خاموش ترک درمان

بیمارانی که به خاطر هزینه‌های بالا، یا درمان را به تعویق می‌اندازند، یا قطع می‌کنند

✍ نیلوفر حامدی

حسین هنوز برگه MRI را از ترس هزینه بالا در کیفش نگه داشته است. آن‌طرف‌تر، مادری در پایان هر هفته حساب می‌کند که چند نوار تست قند خون برای فرزند مبتلا به دیابتش باقی مانده است؛ نوارهایی که به گفته متخصصان، قیمت آنها در ماه‌های اخیر چهار برابر شده است. در خانه‌ای دیگر، یک بازنشسته با دندانی شکسته غذا می‌خورد و درمانی را که می‌داند ضروری است، به زمانی نامعلوم موکول می‌کند. در این خانه‌ها، درمان، بیش از هر زمان دیگری، از یک حق و ضرورت به کالایی وابسته به توان مالی افراد تبدیل شده است.

🔹افزایش تعرفه‌های پزشکی و تشخیصی، رشد قیمت دارو و تجهیزات درمانی، سهم محدود بیمه‌ها در پوشش هزینه‌ها و کاهش قدرت خرید خانوارها، هم‌زمان فشار مضاعفی بر بیماران و ارائه‌دهندگان خدمات درمانی وارد کرده است. متخصصان حوزه سلامت هشدار می‌دهند که بسیاری از بیماران ناچار شده‌اند آزمایش‌ها، تصویربرداری‌ها، درمان‌های دندان‌پزشکی و حتی مراقبت از بیماری‌های مزمن خود را به تعویق بیندازند یا به‌طورکامل کنار بگذارند؛ پدیده‌ای که از نگاه کارشناسان، صرفا یک مسئله پزشکی نیست، بلکه نشانه شکل‌گیری آن چیزی است که برخی جامعه‌شناسان از آن با عنوان «بحران خاموش ترک درمان» یاد می‌کنند.

🔹«تینا» هر شب قبل از خواب، تعداد نوارهای قند خون باقی‌مانده را می‌شمارد. پسر ۹ ساله‌اش دیابت نوع یک دارد و باید روزی چندین بار قند خونش کنترل شود. تا یک سال پیش، خرید نوارها سخت بود اما شدنی؛ حالا هر بسته حدود ۷۰۰ هزار تومان قیمت دارد و کمتر از یک هفته دوام می‌آورد. سمیه بارها به این فکر کرده که سراغ نسخه ایرانی نوار قند برود، اما دلش طاقت نیاورده است. به جای آن، او و همسرش مدت‌هاست از خریدهای دیگرشان زده‌‌اند تا درمان فرزندشان ادامه پیدا کند.

🔹«اسدلله رجب»، رئیس انجمن دیابت ایران به «شرق» می‌گوید: «یک نوار قند خون که جزء ضروری‌ترین لوازم درمانی یک بیمار دیابتی است، در ماه‌های اخیر چهار برابر گران‌تر شده است. کودکی که دیابت نوع یک داشته باشد، باید در طول روز نزدیک به ۱۰ مرتبه قند خونش را تست کند. نسخه ایرانی این محصول الان بسته‌ای ۲۵۰ هزار تومان شده است و هر بسته، حدود یک هفته کفاف او را می‌دهد. یعنی فقط هزینه نوار قند خون ایرانی یک کودک با دیابت نوع یک، بیش از یک میلیون تومان و در طول ماه نزدیک به پنج میلیون تومان می‌شود».

🔹«فاطمه»، بازنشسته ۶۴ساله، بیش از یک سال است با یک دندان شکسته غذا می‌خورد. دندان‌پزشک گفته باید عصب‌کشی و روکش انجام شود. یک دندان دیگرش را هم کشیده و باید ایمپلنت کند، اما هزینه درمان از توان مالی او خارج است. حساب سرانگشتی که هشت ماه پیش برای این کارها انجام داده بود، بیشتر از ۱۵۰ میلیون می‌شد. بیمه‌اش هم سهم خاصی از این درمان را تقبل نمی‌کند. در نتیجه راه دیگری برای خودش پیدا کرده است. مثلا در این مدت به خوردن غذاهای نرم‌تر عادت کرده و از لبخندزدن در جمع پرهیز می‌کند.

🔹«علی‌اصغر سعیدی»، جامعه‌شناس و دانشیار و مدیر سابق گروه برنامه‌ریزی و رفاه اجتماعی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران توضیح می‌دهد که چگونه حذف برخی گروه‌های جامعه از دسترسی به بهداشت و درمان، بر بی‌اعتمادی عمومی و همبستگی اجتماعی نیز اثر منفی می‌گذارد: «یکی از کارکردهای مهم سیاست‌های بهداشتی در سیاست اجتماعی، ایجاد همبستگی اجتماعی است. اما وقتی بخشی از مردم تصور کنند که این امتیاز به آنها تعلق نمی‌گیرد، نسبت به نهادهای رسمی احساس بی‌اعتمادی پیدا می‌کنند. احساس تعلق اجتماعی‌شان کاهش پیدا می‌کند و در نتیجه، همبستگی اجتماعی هم در آن جامعه کمرنگ می‌شود. نمونه‌اش مسئله دندان‌پزشکی است».


🔺متن کامل گزارش👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1106820

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #نگاه

🔺ساختن انسان هدف است

✍سید هادی حمزوی/ کارشناس آموزش


بی‌تردید همه ما این روزها در شرایطی دشوار، مبهم و پر از فشارهای مختلف آموزشی، اجرایی و عاطفی قرار داریم؛ شرایطی که گاهی میان «اجرای دقیق ضوابط»، «حفظ شأن حرفه‌ای معلم» و «نگرانی برای آینده دانش‌آموزان» تعادل برقرار کردن را سخت می‌کند.

اما شاید در چنین روزهایی بیش از هر زمان دیگری لازم باشد به فلسفه اصلی معلمی و رسالت آموزش‌وپرورش بازگردیم.

ما تنها انتقال‌دهنده چند صفحه محتوا یا ثبت‌کننده چند نمره نیستیم؛
معلمی، هنرِ ساختن انسان است.
هنرِ دیدن توانایی‌ها، امید دادن، هدایت کردن و روشن نگه داشتن چراغ آینده در دل نوجوانانی که بسیاری از آنان، تمام امیدشان به همین مدرسه و همین کلاس و همین نگاه معلم است.

شاید بهترین معیار تصمیم‌گیری برای همه ما این باشد که: «اگر این دانش‌آموز، فرزند خودِ ما بود، انتظار داشتیم چگونه با او رفتار شود؟»

آیا دوست داشتیم بدون درک شرایط، صرفاً سخت‌گیری شود؟
یا برعکس، بدون توجه به یادگیری واقعی، فقط نمره‌ای ثبت گردد که آینده او را تهی کند؟
قطعاً هیچ‌کدام.

نه بی‌تفاوتی به یادگیری قابل دفاع است و نه نادیده گرفتن شرایط خاص دانش‌آموزان.
هنر واقعی معلمی دقیقاً در همین نقطه شکل می‌گیرد؛ جایی میان عدالت، انسانیت، قانون‌مداری و وجدان حرفه‌ای.

امروز بیش از هر زمان دیگری، آموزش‌وپرورش باید «مأمن امن» فرزندان این سرزمین باقی بماند؛ جایی که دانش‌آموز در کنار آموزش، مسئولیت‌پذیری، صداقت، تلاش، اخلاق و امید را نیز بیاموزد.
و این مهم، جز با نگاه پدرانه و مادرانه معلمان و هنرآموزان محقق نخواهد شد.

بدون تردید، رعایت آیین‌نامه‌ها، مستندسازی فرآیند ارزشیابی، نگهداری شواهد آموزشی و اجرای مسئولانه وظایف حرفه‌ای، ضرورتی انکارناپذیر است؛ اما در کنار آن، درک شرایط روحی، آموزشی و اجتماعی هنرجویان نیز بخشی از رسالت تربیتی ماست.

بیاییم در تصمیم‌هایمان نه صرفاً از زاویه «نمره»، بلکه از منظر «تربیت»، «آینده دانش‌آموز» و «وجدان حرفه‌ای» نگاه کنیم؛
چرا که شاید سال‌ها بعد، آنچه در ذهن دانش‌آموز باقی می‌ماند، نه عددِ کارنامه، بلکه نوع نگاه و رفتار معلمش باشد.

«معلمی تنها آموزش نیست؛
ساختن انسان است.»

شاید اگر بخواهیم صادقانه به موضوع ارزشیابی نگاه کنیم، باید بپذیریم که نمره‌ای که دانش‌آموز یا هنرجوی ما دریافت می‌کند، فقط معیاری برای سنجش او نیست؛ بلکه تا حد زیادی آیینه‌ای از عملکرد آموزشی، تربیتی و حرفه‌ای خود ما نیز هست. این نمره نشان می‌دهد که ما تا چه اندازه توانسته‌ایم «دانش» را منتقل کنیم، «مهارت» را آموزش دهیم و «نگرش» صحیح را در وجود هنرجویان شکل دهیم.

در آموزش‌های فنی‌وحرفه‌ای و کاردانش، هدف صرفاً عبور دادن هنرجو از یک درس یا ثبت یک عدد در کارنامه نیست؛ بلکه هدف اصلی، تربیت فردی توانمند، مسئولیت‌پذیر، دارای مهارت و برخوردار از اخلاق حرفه‌ای است.

اگر هنرجو احساس کند که تلاش، پیگیری، مسئولیت‌پذیری و یادگیری واقعی او دیده می‌شود، به تدریج خواهد آموخت که در زندگی نیز هر موفقیتی نتیجه کوشش و تعهد است، نه صرفاً دریافت یک نمره.

ما در حقیقت می‌خواهیم به فرزندانمان یاد بدهیم که: «برای تلاش، یادگیری، مسئولیت‌پذیری و رشد ، امتیاز و ارزش وجود دارد.»

در چنین شرایطی، هنر معلمی آن است که میان قانون، عدالت، حمایت تربیتی و وجدان حرفه‌ای تعادل برقرار کند؛
نه آن‌چنان سخت‌گیر باشیم که امید و انگیزه از بین برود، و نه آن‌چنان آسان بگیریم که مفهوم تلاش، یادگیری و شایستگی بی‌ارزش شود.

بیاییم دانش‌آموزان و هنرجویان را همان‌گونه ببینیم که دوست داریم روزی فرزندان خودمان دیده شوند؛
با درک، عدالت، احترام، فرصت جبران، و در عین حال با صداقت و مسئولیت‌پذیری.

چرا که آموزش‌وپرورش، صرفاً محل آزمون نیست؛ بلکه امن‌ترین بستر برای ساختن انسان، تربیت آینده و پرورش امید در نسل فرداست.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺پتروشیمی سبلان به مدار تولید برگشت

پتروشیمی سبلان، از شرکت های زیرمجموعه هلدینگ انرژی سپهر به مدار تولید بازگشت.


پس از توقف ناشی از جنگ رمضان، مدیرعامل مؤسسه صندوق ذخیره فرهنگیان از بازگشت موفقیت‌آمیز مجتمع پتروشیمی سبلان، به مدار تولید خبر داد.

♦️علی صادقی مدیر عامل صندوق ذخیره فرهنگیان، با اعلام این خبر تأکید کرد: با تلاش شبانه‌روزی متخصصان و کارکنان این مجموعه، تمامی نواقص فنی و غیرفنی برطرف شده و مجتمع آماده بهره‌برداری کامل است. وی با اشاره به نقش‌آفرینی مؤثر هلدینگ انرژی سپهر و پتروفرهنگ در پیشبرد این پروژه افزود: این راه‌اندازی مجدد با بهره‌گیری از باکیفیت‌ترین تجهیزات ساخت داخل و به دست متخصصان توانمند ایرانی، در چارچوب رویکرد راهبردی هلدینگهای تخصصی برای اتکا به ظرفیت‌های داخلی به سرانجام رسیده است.

♦️مدیرعامل مؤسسه صندوق ذخیره فرهنگیان ادامه داد: در حال حاضر هیچ مانعی برای تولید در مجتمع پتروشیمی سبلان وجود ندارد.
در ابتدای هفته جاری، با حکم مهندس احمد دهقان مدیر عامل هلدینگ انرژی سپهر، رضا گنجی بعنوان سرپرست مدیرعاملی پتروشیمی سبلان منصوب شد. پس از تولید مجدد در پتروشیمی سبلان، مدیریت در سبلان باید به افتتاح و راه اندازی تولید در فاز ۲ سبلان همت بگمارد.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


طفلی به نامِ شادی، دیری‌ست گم شده‌ست

با چشم‌های روشنِ برّاق

با گیسویی بلند، به بالای آرزو

هر کس ازو نشانی دارد،

ما را کُنَد خبر

این هم نشانِ ما:

یک‌سو، خلیج فارس
سویِ دگر، خزر.


#شفیعی_کدکنی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran