کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
2.06K subscribers
11.2K photos
1.38K videos
77 files
4.78K links
ارگان رسمی کانون صنفی معلمان ایران(تهران)

بازتاب‌دهنده مواضع و خبرهای کانون صنفی معلمان ایران (تهران)
@Ertebat_Ba_KSMtehran
Download Telegram
💠 #صبحگاه

🔺نرفته باز می‌آیی

نرفته باز می‌آیی
و چرخ می‌خوری و آفتاب پاییزی
نشان پروازت را
بر خاک
چو نقطه‌ای کمرنگ
و دور می‌یابد
چه تنگ حوصله است آسمانت
که سایه ی برگی لرزان می پوشاندت
نگاه کن
نگاه استوایی
تمام قاره‌ها را گرم کرده است
و آن زمان که در اقصای نور
ستاره‌ای دنباله‌دار
مدار عالم را می‌گسترد
همین تویی که در این دایره
مجال کوتاهت را دوره می‌کنی
و بال می زنی و چشم‌هایت
از گشتن
درون تیرگی و خون و باد
می‌لرزد


#محمد_مختاری،
شاعر، نویسنده، مترجم و عضو کانون نویسندگان که دوازدهم آذر ۱۳۷۷ در پرونده قتل‌های زنجیره‌ای کشته شد.

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤1👍1
💠 #بازنشستگان

🔺 دبیرکل خانه کارگر: بازنگری در قانون افزایش سن بازنشستگی ضروری است

🔹علیرضا محجوب گفت: فجایع این موضوع بسیار بیشتر از آن چیزی است که عنوان می‌شود. در کنار افزایش سن و سابقه بازنشستگی، به اخذ حق بیمه از سوی سازمان مالیاتی اشاره شده است. با کدام قانون باید این کار را انجام دهند؟! برای این کار باید قانون جاری را تغییر داد.

🔸در جایی دیگر نوشته‌اند که پنج درصد از حق بیمه به وزارت بهداشت بابت درمان داده شود؛ اما واقعیت این است چراغی که به خانه رواست به مجلس حرام است. وقتی بازنشستگان مشکل داشته و دریافتیِ بسیار پایینی دارند، چرا باید راجع ‌به حقوق آنها گفت‌وگو و از جیبشان بذل و بخشش کرد؟

🔸 ۱۰ سال است که دیگر آورده‌ای برای این سازمان وجود ندارد. دولت نه اصل و نه فرع بدهی خود را به سازمان تامین اجتماعی پرداخت نکرده است. آنچه که وصول می‌شود مربوط به بدهی قبل از انقلاب است و هنوز به بدهیِ بعد از انقلاب نرسیده‌ایم! عده‌ای سرمست در موردِ صندوق تصمیم گرفته‌اند.

🔸فرمول بسیار ماهرانه‌ای در مورد افزایش سن بازنشستگی نوشته شده است؛ گفته‌اند قانون برای کسی که تا ۲۸ سال سابقه‌ کار دارد تغییر نمی‌کند که این موضوع سبب می‌شود کارگران نسبت به این تصمیم یکصدا و متحد عمل نکنند.

🔸موضوع دیگری که در این لایحه آمده منع پرداخت غیرنقدی طلب‌های سازمان است. در کنار این تصمیم، در هیچ کجای قانون از پرداخت مطالبات جاری دولت به سازمان صحبت نشده است. هر دولتی که آمده همین مطالب را گفته بدون آنکه بدهی خود را با سازمان صاف کند.

https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1615998

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #بودجه۱۴۰۳

🔺سخنان تکراری محصول بودجه تکراری

سرمقاله هم‌میهن / ۱۵ آذر ۱۴۰۲

🔹این سومین بودجه‌ای است که دولت سیزدهم به مجلس می‌دهد. مطالعه مفاد بودجه را به زمان دیگری واگذار می‌کنیم، گرچه در همین روزهایی که اخبارش منتشر شده است به مواردی پرداختیم. بااین‌حال، می‌توان سخنرانی‌های سه‌گانه آقای رئیسی را در هنگام ارائه این سه بودجه مرور کرد و شاهد آن بود که مطالبی تکراری و غیردقیق و مقایسه‌های نادرست وجه مشترک آنهاست.

این رسم نادرستی است که رشد اقتصادی خود را با یک دهه قبل مقایسه کنیم، ولی تورم را با روزی که تحویل گرفتیم! رشد اقتصادی از همان سال۱۳۹۹ و پیش از این دولت آغاز شده بود و پس از آمدن این دولت هم تغییر چندانی در ابتدا نکرد. حتی در بهار آن سال که دولت روحانی بود به بیش از ۶درصد رسید. بنابراین، اقتصاد کشور در حال رشد بود که آقایان دولت را تحویل گرفتند. در سخنرانی بودجه سال ۱۴۰۱ از بی‌ثباتی اقتصادی و تورم فزاینده صحبت کردند، همه شاهد آن بودیم که در آن سال نه‌تنها بی‌ثباتی اقتصادی حل نشد که بیشتر هم شد و تورم نیز به بالاترین ارقام خود رسید. از کسری بودجه و ضرورت حذف آن و نیز مشکلات ناشی از استقراض از بانک مرکزی و افزایش پایه پولی به‌عنوان خط قرمز سخن گفتند درحالی‌که هر دو به طریقی رخ داد.

اولی از طریق افزایش بدهی بانک‌ها و دومی هم که کلاً در این سال رعایت نشد. از ۸ درصد رشد اقتصادی، توزیع عادلانه و اشتغال صحبت کردند که هیچ‌کدام مطابق وعده‌ها نبود و فاصله عمل با وعده‌ها نیز زیاد بود. در سخنرانی بودجه سال ۱۴۰۲ سعی کردند که شعارها را کم کنند، زیرا در عمل متوجه شده بودند که آن حرف‌ها دیگر کارآیی ندارد. امسال در سخنرانی بودجه ۱۴۰۳ نکات عجیب‌تری وجود داشت. بدون اشاره جدی به علل شکست شعار مهار تورم، به رشد اشتغال پرداخته‌اند که در شش‌ماه گذشته ۸۵۰ هزار شغل ایجاد شده است! این آمار وجود خارجی ندارد.

هنوز گزارش مربوط منتشر نشده است. بعلاوه باید درباره دستمزد کارگران و کارمندان توضیح می‌دادند که چرا در سال گذشته آن اندازه کمتر از نرخ تورم افزایش یافت و امسال نیز به‌رغم تورم بالا، همچنان بسیار کمتر از میزان تورم افزایش پیدا کرده است. ایشان در ادامه سخنان خود اظهار داشت که کار هست، کارگر نیست.

خُب! علت آن روشن است، دستمزدها آن اندازه پایین است که دلیلی بر کار کردن وجود ندارد. حتی این برای کارگران بسیار ساده است و نه برای افراد تحصیلکرده؛ لذا ایشان ضمن پذیرش بیکاری افراد تحصیلکرده به‌سرعت از  کنار آن می‌گذرد. گزاره‌های شرطی ایشان مثل اینکه اگر در افزایش سرمایه‌گذاری و بهره‌وری کنترلی صورت نگیرد، ممکن است شاهد تداوم رشد نباشیم در شأن بیان در چنین جایگاهی نیست. باید با قاطعیت و براساس برنامه اظهارنظر کنند، جذاب‌ترین بخش سخنان ایشان آنجا بود که گفتند: «در این دولت معتقدیم که اگر چاله‌ای در مسیر مشاهده کردیم باید چاره کنیم و اگر مسئله‌ای دیدیم باید حل مسئله کنیم نه اینکه بگوییم دولت قبل چنین بود و دولت قبل چنان بود!» روشن است که اگر «دولت قبل» را از این دولت بگیرند احتمالاً عموم طرفداران‌شان دچار لکنت زبان خواهند شد. جالب‌ترین بخش سخنان این بود که؛ نظام پرداخت‌ها به معلمان، کارگران و کارمندان باید عادلانه‌تر باشد. ولی نگفتند چگونه با تورم ۴۰ درصدی افزایش حقوق زیر ۲۰ درصدی عادلانه است؟ /هم‌میهن
 
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #روز_دختران_شین_آباد

🔺۱۵ آذر #روز_دختران_شین‌آباد است.

🔹 ۱۵ آذر ۱۳۹۱ در #آتش_سوزی مدرسه دخترانه روستای شین‌آباد پیرانشهر ۲۹ دانش‌‌آموز دچار سوختگی شدند و دو‌ نفر جان‌ باختند.این روز برای یادآوری دانش‌آموزان جان‌باخته و آسیب‌دیده در آتش‌سوزی‌های مدارس است که پیش و پس از شین‌آباد نیز بارها تکرار شد


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #یادداشت

🔺عقبگرد از جامعهٔ مدنی

✍ حمیدرضا میرزاده ، ۱۴ آذر ۱۴۰۲

بگذارید از همین اول راحت باشیم! کار با «خیریه» راحت‌تر از کار با «سازمان مردم‌نهاد» و «جامعهٔ مدنی» و این دست مفاهیم مدرن است. شما در خیریه عمدتاً با ثروت افراد یا سازمان‌ها کار دارید. اعلام نیاز می‌کنید و آنها هم تأمین مالی می‌کنند. تصمیم‌گیری هم عمدتاً با شماست. اما وقتی پای سمن‌ها به‌میان می‌آید، موضوع فقط تأمین مالی نیست، بلکه سمن‌ها می‌آیند تا «مشارکت» کنند، گوشه‌ای از کار را بگیرند و خودشان در چارچوب قوانین و مقررات کشور فعالیت کنند و تأثیر بگذارند. ایده و نیروی انسانی و منابع مالی هم معمولاً با خودشان است. از نظر آنها، مشارکت یعنی آنکه چارچوب کلی مشخص باشد و دولت تنها ناظر باشد، مردم خودشان فکر کنند، کار کنند و مشکلات را حل کنند.

این فرایند روی کاغذ بسیار دلچسب است اما در عمل عمدتاً چنین نیست. وقتی پای اعمال قدرت دستگاه‌های دولتی، روابط پیمانکاران و چرخه‌های اقتصادی سنتی به میان می‌آید، مشارکت و بسیاری حرف‌های زیبا، دیگر زیبا نیست. آنجاست که بهتر است آنها نباشند، دولت خودش تصمیم بگیرد و انجام دهد.

چیزی که در همین روزهای اخیر در دو حوزهٔ مورد توجه جامعه یعنی میراث فرهنگی و محیط زیست رخ داد، حرکت در جهت تقلیل مشارکت به «مشارکت مالی» بود. نهادهای جدیدی که با عنوان «مجمع خیرین» با هدایت دستگاه‌های دولتی شکل گرفتند، بازگشت از دوران جامعهٔ معدنی به دوران خیریه‌ها بود. بیش از ۲۵ سال از حضور سازمان‌های مردم‌نهاد یا به بیان عمومی ان‌جی‌اوها (NGO) با تعریف مدرن آن می‌گذرد. در این سال‌ها گاهی شمار این سازمان‌های مردمی در حوزهٔ محیط‌ زیست از ۴۰۰ نیز گذشت و فراز‌وفرودهای متعددی را تجربه کردند. برخی اهداف کلی داشتند و فعالیت‌های نمادین انجام دادند، برخی دیگر به‌صورت تخصصی در یک زمینهٔ خاص فعالیت کردند. از بسیاری از آنها حتی یک نام هم باقی نمانده، ولی معدودی هنوز هم هستند و هرچند با دشواری فعالیت می‌کنند. آنچه در تمام این سال‌ها بر این سازمان‌ها گذشته، تعاملی است که آنها سعی داشتند با دولت، خصوصاً سازمان حفاظت محیط زیست داشته باشند؛ تعاملی که هیچ‌وقت شکلی پایدار نداشت.

در دوره‌هایی سمن‌ها در جلسات مهم تصمیم‌گیری دعوت می‌شدند، در دوره‌هایی دیگر حتی ارتباط گرفتن کارشناسان دولتی با آنها ممنوع شد. گاهی برخی پروژه‌ها توسط آنها انجام شد، گاهی با مشارکت آنها و در بسیاری مواقع در غیاب آنها. در تمام این سال‌ها هیچ‌وقت جایگاه سازمان‌های مردم‌نهاد چه از نظر مادی، چه از نظر معنوی و چه از نظر حقوقی در فعالیت‌های حفاظت محیط زیست به‌درستی مشخص نشد. در عمده موارد، دولت‌ آنها را به‌عنوان پیمانکارانی می‌دید که یا رایگان هستند و یا با پرداخت هزینهٔ کم، قادر به انجام کار هستند. کم نبود (و نیست) دیدگاه‌های دولتی که اشتباهات یک پروژه را به‌پای سمن‌ها می‌نوشت و موفقیت‌ها را به‌پای کارشناسان دولتی؛ و البته کم نبود و نیست نگاه‌های دولتی که نظرات متفاوت را به‌خاطر سهولت کار کنار بگذارند و همان راهی را بروند که قبلاً رفته‌اند. همین‌ها شد که دیگر چندان صدایی از سمن‌ها بلند نیست و اگر هم هست، عمدتاً واکنش‌های اعتراضی به تصمیم‌های دولتی است و خبری از مشارکت نیست.

حالا بدنهٔ جامعهٔ مدنی، دست‌کم در حوزهٔ محیط زیست بدنه‌ای ضعیف و رنجور است. قطعاً تقصیرها همه به گردن سازمان متولی محیط‌ زیست کشور نیست، بلکه فضای جامعه در همین چندسال اخیر فضایی با امنیت خاطر برای فعالان محیط زیست نبوده است. از نگاه عمدتاً منفی و سختگیرانه به فعالیت مدنی گرفته تا برخوردهای موردی پرهزینه و علاقهٔ دولت‌ها و مدیرانشان به تک‌روی و اقدام‌های بدون مشارکت مردم.

طبیعی است در چنین فضایی که دولت با وجود توان اقتصادی ضعیف کارهای زمین‌‌ماندهٔ زیادی دارد و همواره مورد انتقاد فعالان مدنی است، بازهم دست یاری به‌سوی مردم دراز کند؛ ولی درعین‌حال چندان علاقه‌ای به تغییر دیدگاه‌های خود نداشته باشد، از مشارکت مردمی بیشتر جنبهٔ مالی را در نظر داشته باشد و نخواهد کسی در تصمیماتش دخالت کند و دیدگاه‌هایش را به چالش بکشد. این‌گونه‌ است که به طرف خیریه‌ها عقبگرد می‌کند و ترجیح می‌دهد به‌جای «فعالان» و «متخصصان» با «خیّران» سروکار داشته باشد؛ چون احتمالاً آن‌طور که بیش از دو دهه تجربه شده، قرار نیست در روش‌ها و دیدگاه‌ها بازنگری انجام شود. دولت خودش به‌تنهایی برنامه‌ریزی می‌کند و خیران با انگیزه‌های مختلف تأمین مالی کنند و بس.

منبع: کانال پیام ما

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #تاریخچه_آموزش_پرورش_نوین_ایران


🔺 درباره انجمن معارف (۱۳۲۰-۱۳۱۵ق) (۶)

جایگاه و نقش برخی از اعضای موثر انجمن معارف در ادوار فعالیت انجمن


۴. تاسیس کتابخانه، نشر کتاب و اقدامات دیگر

یکی دیگر از اقدامات اعضای انجمن، تدوین نظام‌نامه داخلی برای ایجاد نظم در کار انجمن و جلب همکاری و تشریک مساعی اعضا بود. علاوه بر این، باید به تاسیس کتابخانه ملی و مدرسه اکابر -که ریاست آن بر عهده میرزا غیاث‌الدین ادیب کاشانی بود- اشاره کرد. همچنین این انجمن مرکزی به نام دارالتالیف و دارالترجمه را تشکیل داد و حتی برای طبع و نشر کتاب در صدد تاسیس شرکتی برآمد. احتشام السلطنه در مورد تاسیس کتابخانه ملی می‌نویسد پس از اینکه تعداد مدارس از ۱۵ باب گذشت برای تاسیس کتابخانه ملی شروع به اقدام کردم. خانه ملکی متعلق به خود را برای انجمن معارف و کتابخانه ملی تخصیص دادم و قریب یک هزار جلد کتاب که دو ثلث آن خطی بود به کتابخانه ملی واگذار کردم و شروع به جمع آوری کتاب از اشخاص نمودم.
دولت آبادی نیز درباره پیشگامان ایده نشر و طبع کتاب می‌نویسد «پیشقدمان در این کار میرزا محمود خان احتشام‌السلطنه، محمد باقرخان اعتمادالسلطنه، میرزا کریم‌خان سردار مکرم، حاجی حسین آقای امین‌الضرب و نگارنده هستند.
در همین دوره یک مرکز نشر به نام شرکت طبع برای تالیف، ترجمه و چاپ کتاب‌های درسی و دیگر آثار تاسیس شد. از آن‌جا که اعضای انجمن بر سر مدیریت و فعالیت این شرکت به توافق دست نیافتند این مرکز بدون همکاری انجمن معارف تاسیس شد، اگرچه اعضای انجمن آن را راه اندازی کردند. از جمله حامیان این مرکز یحیی دولت آبادی و حاج محمدحسن امین‌الضرب بودند. در طول چندین سالی که شرکت طبع به فعالیت ادامه می‌داد کتاب‌هایی در زمینه تاریخ علوم و ادبیات اروپایی و همینطور بسیاری از کتاب‌های درسی مورد استفاده در ایران را منتشر کرد. احتشام السلطنه امیدوار بود که انجمن معارف از این طریق بتواند یک پایگاه قدرت مالی و سازمانی برای حمایت از اصلاحات آموزشی به وجود آورد. اما شرکت بر اثر عدم حمایت دولت منحل شد. همچنین این تکاپوها در پی اخراج احتشام السلطنه از ریاست انجمن به سستی گراییده و در دوره ریاست نیرالملک تعدادی از طرح‌های انجمن کنار گذاشته شدند. برای مثال کتابخانه و مدرسه بزرگسالان -اکابر- تعطیل شد و تصدی دارالترجمه را شرکت مطبوعات بر عهده گرفت که دولت آبادی و دیگران گرداننده آن بودند.

📝 ادامه دارد...

#تاریخچه_آموزش_پرورش_نوین_ایران

https://t.me/KSMtehran/15356

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران) pinned «💠 #پیام 🔺 پیام تبریک به مناسبت: سالروز تاسیس کانون صنفی معلمان حدود ۲۵ سال پیش هنگامی که چند معلم در اعتراض به دولتی بودن تشکل‌های موجود یا در حال شکل‌گیری، تصمیم گرفتند خود نهادی را برپا دارند، تنها یک ایده مشترک داشتند، برپایی نهادی مستقل توسط معلمان…»
بیانیه کانون صنفی معلمان به مناسبت ۱۶ آذر #روز_دانشجو

چه فرق می کرد
زندانی در چشم انداز باشد یا دانشگاهی؟
...دمی که یک کلمه هم زیادی ست.
#نه

در تاریخ معاصر ایران، از ابتدای تاسیس دانشگاه #جنبش_دانشجویی نقش تاثیر گذاری در تحولات تاریخی داشته و در فرایند دمکراسی خواهی ملت ایران همواره پیشتاز بوده است.
مبارزه با استبداد و دفاع از آزادی‌خواهی، حقوق بشر و عدالت اجتماعی به عنوان  مطالبات اصلی دانشجویان، در همه این سال‌ها و در حکومت‌های مختلف، آن‌ها را پرچمدار فرایند استقلال و  دمکراسی‌خواهی در ایران کرده است.
علت نامگذاری ۱۶ آذر خود گواه این مدعاست که #دانشجو در هر حکومتی، هیچ استبداد و هیچ کوتاه آمدنی را بر نخواهد تافت. و #نه بزرگی به هر اقتدار ضد مردمی خواهد گفت. چنان که شاهد بودیم چه در زمان پهلوی و چه در حال؛ از جریان های اصلی و چه بسا آغاز کننده #اعتراض به قدرت برای برداشتن دست از گلوی حق خواهی مردم بوده است.
در همین راستا یکی از جریان‌های اصلی پیش برنده جنبش #زن_زندگی_آزادی در سال گذشته نیز دانشجویان بودند.
آن‌ها با تجمعات اعتراضی و تحصن در دانشگاه همگام با سایر اقشار اجتماعی، سلطه‌جویی حکومت مستقر را به چالش کشیدند.
در مقابل، نیروهای امنیتی و قضایی از همان آغاز جنبش ژینا/مهسا با بازداشت گسترده  فعالان دانشجویی به #سرکوب_گسترده جنبش پرداختند.
سرکوبی که بعد از گذشت بیش از یک سال
همچنان به شکل‌های دیگر در درون دانشگاه ها ادامه دارد.
تعلیق، تبعید و اخراج دستورالعمل کلی نهادهای امنیتی مستقر در دانشگاه و حتی خارج از دانشگاه برای جلوگیری از مطالبه‌گری جنبش دانشجویی در طول جنبش و پس از آن به‌ویژه در ماه‌های اخیر بوده است.
بنا بر آمارهای #تشکل‌های_دانشجویی در طول ماه‌های اخیر در ۱۵ دانشگاه کشور بیش از هزار نفر ممنوع الورود و ۶۰۰ نفر امکان ادامه تحصیل در سال جاری را از دست داده‌اند. علاوه بر دانشجویان ده‌ها نفر از استادان در دانشگاه‌های مختلف، به بهانه‌های مختلف ولی در راستای #انتقام نهادهای امنیتی از همراهی آن‌ها با دانشجویان در طول جنبش ژینا/مهسا، از ادامه تدریس در دانشگاه محروم شده اند.

کانون صنفی معلمان ایران( تهران) ضمن اعلام همبستگی با جنبش دانشجویی، ۱۶ آذر ماه را به همه دانشجویان و دانشگاهیان تبریک می گوید.
و در عین حال به حاکمیت و نهادهای امنیتی و قضایی تحت امر آن هشدار می‌دهد که ادامه سرکوب دانشجویان و اساتید دانشگاه برای حکومت دستاوردی نخواهد داشت؛  و پاسخ دانشجویان همانست که بارها در بیانیه های خود و با زبان های مختلف بیان کرده اند؛
ما با شما حرفی نداریم جز یک کلمه: #نه 📌

همان‌طور که سرکوب دیگر اقشار اجتماعی همچون معلمان، زنان، کارگران و بازنشستگان در طول چهار دهه گذشته نیز دستاوردی جز فروریزی مشروعیت برای حکومت نداشته است.
ما به عنوان جزیی از #جنبش_معلمان با صدایی بلند اعلام می‌کنیم که همواره در کنار دانشجویان و جنبش دانشجویی خواهیم بود و خواهان توقف سرکوب و لغو احکام تعلیق، تبعید و اخراج دانشجویان و محرومیت اساتید دانشگاه از تدریس هستیم.


کانون صنفی معلمان ایران(تهران)

۱۶ آذرماه ۱۴۰۲

https://t.me/httpsksmtehran2/236


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍3
💠 #صبحگاه

آنان به آفتاب شیفته بودند
زیرا که آفتاب
تنهاترین حقیقتِشان بود
احساسِ واقعیتِشان بود.
با نور و گرمی ‌اش
مفهومِ بی ‌ریای رفاقت بود.
با تابناکی ‌اش
مفهومِ بی ‌فریبِ
صداقت بود.

#احمد_شاملو


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #نگاه_کارشناس

🔺دربارۀ نظام بازنشستگی؛ استثناسازی و غیررسمی‌سازی

✍ رضا امیدی

🔹طی حدود چهار دهۀ اخیر پژوهش‌های زیادی دربارۀ وضعیت نظام بازنشستگی ایران انجام شده است. برخی از این پژوهش‌ها علل اصلی وضعیت فعلی صندوق‌ها را عوامل برون‌سامانه‌ای می‌دانند. برای مثال در گزارشی که در سال ۱۳۹۶ در وزارت تعاون، کار، و رفاه اجتماعی منتشر شده اعمال انواع استثناسازی‌ها در قانون کار، پوشش پایین بیمۀ اجتماعی، سطح پایین دستمزد نیروی کار، فساد و ناپایداری‌های مدیریتی، عدم اجرای تعهدات دولت، قوانین مقطعی بازنشستگی‌های پیش‌ازموعد با هدف کوچک‌سازی دولت، برون‌سپاری و واگذاری تصدی‌های دولتی در حوزه‌های اجتماعی نظیر سلامت به‌عنوان عامل‌های اصلی در وضعیت بحرانی صندوق‌های بازنشستگی معرفی شده است. یا هادی‌زنوز (۱۳۹۷) در پژوهشی دربارۀ وضعیت صندوق‌های بازنشستگی در ایران ظرفیت جذب پایین در اقتصاد ایران و درنتیجه ناتوانی اقتصاد در اشتغال‌زایی و کاهش ورودی‌های صندوق‌ها، سهم ناچیز نیروی کار از درآمدها، استفادۀ نظام سیاسی از صندوق‌های بیمه‌ای برای جبران خلأ حمایتی، نبود تشکل‌های کارگری و کارفرمایی و درنتیجه مداخلۀ خودسرانۀ دولت و قانون‌گذار در متغیّرهای نظام بازنشستگی، کوچک‌سازی دولت و محدودکردن استخدام نیروهای رسمی در بخش عمومی را از عوامل مهم شکل‌گیری بحران مالی صندوق‌ها می‌داند.

🔸دستۀ دیگری از پژوهش‌ها بیشتر و حتی صرفاً بر متغیّرهای پارامتری با رویکردی انقباضی تمرکز دارند. پژوهش‌هایی که طی همین سال‌ها توسط مؤسسات بین‌المللی نظیر صندوق بین‌المللی پول، مکنزی، و سازمان بین‌المللی کار و یا مراکز پژوهشی داخلی نظیر مرکز پژوهش‌های مجلس دربارۀ صندوق‌های بازنشستگی ایران انجام شده از این نوع‌اند. برای مثال، در گزارش سازمان بین‌المللی کار (۱۳۹۴) که به سفارش سازمان تأمین اجتماعی انجام شده است چالش‌های اصلی تأمین اجتماعی را به عواملی نظیر سخاوتمندی مزایا، بازنشستگی پیش‌ازموعد، دامنۀ بازماندگان، و عدم‌پرداخت سهم دولت نسبت داده و به عوامل کلان و بیرون از سامانۀ بیمه‌ای توجهی نکرده است. گزینه‌های پیشنهادی برای اصلاحات نیز تماماً در سطح پارامتری است نظیر: کاهش حداقل مستمری، تغییر شیوۀ محاسبۀ مستمری، افزایش سن بازنشستگی، و افزایش نرخ حق‌بیمه.

🔹متأثر از پژوهش‌های دستۀ دوم به‌تدریج کل مسئلۀ نظام بازنشستگی به همین متغیّرها تقلیل داده شد و همۀ آن‌ها نیز به «سن بازنشستگی» فروکاست. درحالی‌که سن بازنشستگی کم‌اثر‌ترین متغیّر درکشوری نظیر ایران است. به‌ویژه آنکه سن ۶۰ سال برای بازنشستگی مردان اساساً سن پایینی نیست، و آنچه مسئلۀ اصلی است قوانین مقطعی بازنشستگی پیش‌ازموعد است. جدای از کارکردهای آشکار و پنهان سیاسی و ایدئولوژیک که این نوع مصوبات برای دولت دارند، براساس محاسباتی که در مؤسسۀ پژوهشی صبا- وابسته به صندوق بازنشستگی کشوری- انجام شده، بازنشستگی‌های پیش‌ازموعد به‌لحاظ مالی حتی به‌نفع دولت است. چراکه از یکسو دولت براساس برنامه‌های توسعه در ازای هر ۴ نفر بازنشسته، یک مجوز استخدامی صادر می‌کند و از سوی دیگر هزینه‌های یک فرد شاغل در بخش دولتی به‌مراتب بیش از یک فرد بازنشسته است. ازاین‌رو دولت بار اصلی قوانین بازنشستگی پیش‌ازموعد را نیز به سازمان تأمین اجتماعی تحمیل می‌کند.
  
🔸در سازمان تأمین اجتماعی به‌عنوان بزرگترین سازمان بیمه‌گر، حدود ۹۰ درصد منابع سازمان از محل حق‌بیمه‌ها است که در سطح خُرد تابع تعداد بیمه‌شدگان و سطح دستمزد است. براساس گزارش‌های رسمی حدود ۵۰-۴۵ درصد شاغلان کشور تحت پوشش بیمۀ اجتماعی نیستند. اگر این نسبت با وضعیت بازار کار ترکیب شود، کمتر از ۳۰ درصد افراد در سن کار تحت پوشش بیمۀ اجتماعی هستند. متغیّر دوم یعنی سطح دستمزد نیز در سال‌های اخیر در سطح کمتر از ۵۰ درصد خط فقر مطلق فریز شده است. این سطح پایین دستمزد موجب شده تا از یکسو شاغلان بیشتری در وضعیت بد معیشتی قرار بگیرند و از سوی دیگر منابع تأمین اجتماعی نیز در وضعیت انقباضی قرار بگیرد.

🔹از منظر سیاست‌گذاری اجتماعی، گام اول اصلاحات در وضعیت ما نه افزایش سن بازنشستگی بلکه افزایش پوشش بیمۀ اجتماعی، رسمی‌سازی حداکثری نیروی کار، افزایش حداقل دستمزد، کاهش حداکثری نابرابری‌های حک‌شده در بازار کار، و تقویت نظام بیمۀ بیکاری است. نظام بیمۀ اجتماعی ما که تنها حدود ۵۰ درصد شاغلان را پوشش می‌دهد (که از این میزان حدود ۱۰ درصد نیز بیمه‌شدۀ اختیاری هستند) باید به‌میزان معناداری گسترش یابد تا همۀ جامعه خود را در آن سهیم بداند. نظام سیاست‌گذاری با استثناسازی‌ و غیررسمی‌سازی عملاً این امکان را سلب کرده است و در چنین وضعیتی ‌افزایش سن بازنشستگی می‌تواند گره اصلاح نظام بازنشستگی را کورتر کند.


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
💠 #یاد

🔺 حضور تعدادی از اعضا و دوستداران کانون صنفی معلمان بر سر مزار سه دانشجویی که در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ در دانشگاه تهران در اعتراض به سفر معاون رئیس جمهور آمریکا به ایران، با هجوم نیروهای نظامی به دانشگاه، جان باختند.

#احمد_قندچی
#مهدی_شریعت‌رضوی
#مصطفی_بزرگ‌نیا

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #یادداشت

🔺دانشجو و امر سیاسی!

✍سوسن شریعتی


◾️در ۱۶ آذر ۱۳۳۲، ۴ ماه پس از کودتای مرداد و برکناری دولت دکتر مصدق و دو روز قبل از ورود معاون رئیس‌جمهور آمریکا به ایران، سه دانشجو در راهروهای دانشکده فنی دانشگاه تهران به ضرب گلوله‌های گارد ارتش شاهنشاهی کشته می‌شوند. علت حضور نیروهای نظامی در دانشگاه وجود تحرکات دانشجویی در طی ماه‌های پس از کودتا در اعتراض به تمدید قرارداد نفت با شرکت انگلیسی و به دنبال پخش خبر ورود نیکسون به ایران است. برای نظام شاهنشاهی مسجل است که اتفاقی خواهد افتاد و به‌قصد پیشگیری به استقبال آن می‌رود. تمسخر سربازان توسط دو دانشجو و دستگیری آن‌ها در وسط کلاس درس علی‌رغم اعتراض استاد و دانشجویان و زنگ‌هایی که زودتر از موعد به صدا درمی‌آیند موجب خروج ناگهانی و تهاجمی دانشجویان از کلاس‌ها و شعارهای پیاپی در کریدور دانشکده فنی می‌شود و مواجهه خونین با نیروهای ارتش را اجتناب‌ناپذیر می‌کند. در این رویارویی محتوم، «قندچی، بزرگ‌نیا و شریعت رضوی» با سرنیزه سربازان و ۶۸ گلوله‌ای که در شرق و غرب کریدور بر دانشجویان می‌بارد بر خاک می‌افتند.

🔹 تا انقلاب ایران تنها متولی ۱۶ آذر حافظه غیررسمی اپوزیسیون است که می‌کوشد برای تاریخ رسمی کشور رقیب بتراشد. پس از انقلاب ایران، این روز وارد تقویم رسمی می‌شود و متولیان متعددی پیدا می‌کند؛ میراثی که بر سر مصداق‌های آن اجماع نیست حتی بر سر اطلاق نام شهید برای آن سه «آذر اهورایی».

◾️این روز نمادین طی شصت‌وشش سالی که از واقعه می‌گذرد مدام در پی کشف مصداق‌های جدید برای مشروعیت خود بوده است؛ قبل از انقلاب و پس از آن؛ حکومت شاهنشاهی و جمهوری اسلامی. موضوع این بوده و هست: نسبت سیاست و دانشگاه. یا بهتر است بگوییم دانشجو و امر سیاسی.

🔷 تلاش نظام شاهنشاهی از فردای واقعه تا پایان حکومت پهلوی ممنوع کردن این روز به‌مثابه نماد بوده است. از لحظه خاکسپاری این ممنوعیت برقرار می‌شود و هرگونه یادآوری این روز طی سه دهه ممنوع اعلام می‌شود.

◾️عملا تا جنبش خرداد در سال ۱۳۷۶. از همین رو دولت‌های دهه ۶۰ به این روز بی‌اعتنا ماندند و بی‌تردید علت آن را باید در فضای یک‌دست‌ شده سیاسی در دهه ۶۰ و در ایام جنگ دانست. تا پایان دهه شصت و اوایل هفتاد برای قدرت حاکم این پرسش مرکزی هنوز پاسخ روشنی نیافته بود: نسبت سیاست و محیط‌های دانشجویی. دولت‌های برآمده از انقلاب نمی‌توانستند پرداختن به پرسش‌گری سیاسی از سوی دانشجو را ممنوع بدانند.

🔷 اما آنچه باعث شده است دولت‌های پس از انقلاب علی‌رغم تردیدهای سال‌های آغازین و بدبینی نسبت به ماهیت و گرایش سیاسی سه شهید دانشگاه بالاخره این روز را مشروعیت ببخشند، رسمیت بخشیدن به یکی از روایت‌های سیاسی متأثر از این روز از میان روایت‌های چندگانه است.

◾️ از زمان دولت نهم یا دهم بود که موضوع تعویض سنگ‌قبرها به دلیل فرسوده بودنشان شنیده می‌شد.

🔷 از سال ۱۳۹۴ سنگ‌قبرهای قدیمی جای خود را به سنگ مرمرهای مرغوب سیاه-خاکستری و متحدالشکل و همگی مزین به مهروموم بنیاد شهید داده‌اند.

◾️ متحدالشکل شدن قبور شهدایی که به ادوار مختلف تاریخ سیاسی تعلق دارند اگرچه ظاهراً این حسن را دارد که قدرت سیاسی دیگر بر اساس دوری یا نزدیکی آن شهید به گفتمان مسلط امتیاز نمی‌دهد اما با خود تبعیض تکان‌دهنده‌ای را دارد: کشته‌شده‌ها در راه وطن دو دسته‌اند آن‌ها که شهید محسوب می‌شوند و آن‌ها که تلف شدگانند! مهر بنیاد شهید شامل بسیاری از کشته‌شدگان زمان شاه که بر علیه امپریالیزم و «سگ زنجیری‌اش» جنگیدند نمی‌شود.

🔷به نظر می‌رسد که پاسخ جمهوری اسلامی به پرسش محتوم و تاریخی «نسبت دانشجو و سیاست» هفتاد سال پس از کشته شدن سه دانشجو در کریدور دانشکده فنی این است: متولی گری برای روز ۱۶ آذر از طریق به رسمیت شناختن شهدای دانشگاه همچون شهید مبارزات ضد استکباری. به عبارتی پرداختن به سیاست برای دانشجو آری اما عمدتاً سیاست دشمنان خارجی. هفتاد سال بعد از واقعه ۱۶ آذر ۱۳۳۲ ما همچنان دستخوش این پارادوکسیم: چگونه می‌توان نخبگانی تربیت کرد هوشیار، حساس به «ما»ی مدنی، شکوفا و پرسشگر و ماندگار در خاک وطن، در اندیشه «ایران فردا» بی‌آنکه بخزد در خویش و ببرد از غیر؛ بی‌آنکه در خاطره جوانی‌اش نشانی از ستاره باشد و تضییق و تعلیق و... .

🔶گرامی باد ۱۶ آذر، هفتاد سال بعد... تا سالی دیگر...

#شانزده_آذر
#روز_دانشجو
#سوسن_شریعتی
#دانشجو_و_امر_سیاسی


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #آخر_هفته_با_کتاب

📚«دولت رفاه: چشم‌اندازهای چپ و راست»
کتاب حاوی ۱۰ مقاله:
- نبرد ایده‌ها (اندرو گمبل)
- مارکسیسم و دولت رفاه (کریس پیرسون)
- تناقض‌های دولت رفاه مدرن(کلوس اوفه)
- عدالت اجتماعی(کمیسیون عدالت اجتماعی)
- الگوی منابع قدرت(والتر کورپی)
- بحران مالی دولت(جیمز اوکانر)
- معنای دولت رفاه(فردریش هایک)
- دو جنگ علیه فقر(چارلز موری)
- سیاست‌های جدید برای فقر جدید (لاورنس مید)
- موضع رفاهی احزاب راست رادیکال (ماتیاس انگیست و مایکل پینگرا).

این کتاب جلد دوم از مجموعه‌ای دوجلدی است. جلد اول حاوی ۲۱ باعنوان «بازخوانی و بازاندیشی دولت رفاه» توسط انتشارات شیرازه منتشر شده است. مقاله‌های جلد اول نیز از مقاله‌های پراستناد دربارۀ دولت رفاه است که علاوه بر فضای دانشگاهی، در فضای عمومی و رسانه‌ای نیز بسیار مورد بحث بوده‌اند. مقاله‌های کتاب را می‌توان ذیل محورهای: رویکردهای کلاسیک دولت رفاه، گونه‌شناسی دولت رفاه، زنان و دولت رفاه، جمعیت و دولت رفاه، مهاجران و دولت رفاه، چالش‌ها و چشم‌اندازهای دولت رفاه، و ارزیابی دولت‌های رفاه دسته‌بندی کرد.

@omidi_reza

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
👍1
💠 #صبحگاه

چشم تا کار می‌کرد
هوش پاییز بود.
ای عجیب قشنگ !
با نگاهی پر از لفظ مرطوب
مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ،
چشم‌هایی شبیه حیای مشبک،
پلک‌های مردد
مثل انگشت‌های پریشان خواب مسافر !
زیر بیداری بیدهای لب رود
انس
مثل یک مشت خاکستر محرمانه
روی گرمای ادراک پاشیده می‌شد.
فکر
آهسته بود.
آرزو دور بود
مثل مرغی که روی درخت حکایت بخواند.
در کجاهای پاییزهایی که خواهند آمد
یک دهان مشجر
از سفرهای خوب
حرف خواهد زد؟

#سهراب_سپهری


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #روز_دانشجو

🔺«۱۶ آذر و تحریف تاریخ»

✍محسن صنیعی(عضو شورای مرکزی انجمن مدرسین دانشگاه‌ها)

در حالی که هیچ اثری از روز دانشجو و فعالیت دانشجویی در دانشگاه ها به چشم نمی خورد و روز دانشجو به چند جلسه رسمی در بعضی از دانشگاه ها آن هم با دانشجویانی که از شنیدن سخنان حکومتی ها به شعف می افتند، از روابط عمومی دانشگاه، پیامکی دریافت کردم:
«۱۶ آذر روز دانشجو، نماد آزادگی، عدالت خواهی و استکبار ستیزی دانشجویان گرامی باد».
پیش خود فکر کردم سربازانی که در روز ۱۶ آذر به دانشگاه تهران و دانشکده فنی حمله کردند و سه نفر از دانشجویان را به شهادت رساندند و بسیاری را زخمی کردند، آیا عوامل استبداد بودند یا عوامل استکبار؟ آیا دانشجویان در مقابل عوامل استکبار بودند یا عوامل استبداد؟

صرف نظر از آن که اعتراض دانشجویان به سفر نیکسون، به خاطر امریکایی بودن نیکسون بوده باشد یا به خاطر حمایت دولت امریکا از دولت کودتا، آن چه مقابل دانشجویان قرار گرفت ارتش شاه و سربازان شاه بود که چند ماه قبل، با کودتا و سقوط دولت مصدق، از فرار به خارج از کشور، برگشته بود.

بعد از ۱۶ آذر ۱۳۳۲، تا پیروزی انقلاب، بزرگداشت روز دانشجو در دانشگاه ها، به عنوان نماد مبارزه با استبداد پهلوی بوده است. به علاوه بزرگداشت ۱۶ آذر، فقط برای خود روز ۱۶ آذر نیست بلکه یک نماد برای جنبش دانشجویی است.
از بدو شکل گیری دانشگاه های مدرن در ایران، جنبش دانشجویی، ذات دانشگاه بوده است. جنبش دانشجویی ایران با همه فراز و فرودها و رنگ ها و ایسم ها و انجمن ها و گروه ها که به خود دیده است، بیش از همه جنبشی علیه استبداد بوده است. در این جنبش، در قبل از انقلاب هم گروه های مسلمان هستند هم گروه های غیر مسلمان. از دل همین گروه ها، گروه های چریکی هم بیرون آمد. با ظهور دکتر شریعتی در اواخر دهه چهل و اوایل دهه پنجاه، جنبش دانشجویی اسلامگرا، رشد و نمو بیشتری در دانشگاه ها یافت. به طوری که در خاطرات قبل از انقلاب، چنین است که در دهه پنجاه، تعداد دانشجویان محجبه، رشد بسیار سریعی یافت. همین جنبش دانشجویی، یکی از هسته های پیشرو و پیشران انقلاب در سال ۵۷ در سراسر کشور بودند که نهایتا به پیروزی انقلاب انجامید. اولین نمود جنبش دانشجویی بعد از انقلاب، خوب یا بد، تسخیر سفارت امریکا هست که در اعتراض به دولت امریکا به نگهداری شاه، بنا بود سفارت را برای چند روز نگه دارند ولی به ۴۴۴ روز ختم شد. البته ناگفته نماند انقلاب فرهنگی هم که به تعطیلی چند ساله دانشگاه ها انجامید با حرکت های دانشجویی آغاز شد. دهه اول انقلاب که مصادف با انقلاب فرهنگی و جنگ شد، عمده ترین حرکت دانشجویان، همراهی با دفاع از کشور بود، اما پس از پایان جنگ، جوهره جنبش دانشجویی به همان جوهره عدالت خواه و آزادمنش خود برگشت.
حرکت انجمن های دانشجویی در مقابل میل سریع دولت سازندگی به سمت آزادسازی اقتصادی، اولین حرکت جنبش دانشجویی پس از جنگ بود. در آفرینش جنبش دوم خرداد، جنبش دانشجویی سهم بی نظیری داشت.

شاید زنده ترین دوره حیات دانشجویی در دولت اصلاحات بود ولی در دوره های بعد، به طرق مختلف، اجازه آن سرزندگی داده نشد. وقایع ۸۸ و بعد از آن، تا آن چه در پاییز ۱۴۰۱ در دانشگاه ها شاهد بودیم نماد آزادیخواهی این جنبش بسیار برجسته تر است و هر جا اثری از استعمارستیزی بوده، بی ارتباط با استبداد ستیزی نبوده است. در پایان، عجیب است که این روزها، بعضی ها، میل عجیبی به کتمان «استبداد ستیزی» جنبش دانشجویی دارند.

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2