کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
2.06K subscribers
11.2K photos
1.38K videos
77 files
4.78K links
ارگان رسمی کانون صنفی معلمان ایران(تهران)

بازتاب‌دهنده مواضع و خبرهای کانون صنفی معلمان ایران (تهران)
@Ertebat_Ba_KSMtehran
Download Telegram
💠 #صبحگاه

ببین!
خواستم یادت بیندازم
ڪہ دنیا آنقدر پیچیدہ
و بخشندہ و بزرگ هست...
ڪہ براے ما هم سهمے از دلخوشے و لبخند ڪنار گذاشته‌باشد،
نگران نباش،
نوبت ماهم خواهد رسید.
ما هم می‌خندیم
و نفس‌هاے عمیق می‌ڪشیم
و عشق‌بازے می‌ڪنیم...
و خبرهاے خوب می‌شنویم.
ما هم با حالے خوب و خیالے تخت
و آرامشے خالص،
بہ آسمان و ستاره‌ها نگاہ خواهیم‌ڪرد...
و از اتفاقاتِ خوبِ در حال وقوع حرف خواهیم‌زد...

#نرگس_صرافیان_طوفان‌

‌‌
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #گزارش_آکسفام_۲۰۱۹

آموزش ارائه شده در روستاها، شهرهای کوچک و شهرها در سراسر جهان در حال توسعه، تا زمانی که بر اساس طبقه، ثروت، قومیت، جنسیت یا سایر نشانه‌های امتیاز و محرومیت تفکیک شود، نابرابری را تقویت می‌کند.

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
💠 #نگاه_کارشناس

🔺همتی: دولت شمش طلا را با دلار ۶۳٫۵۰۰ تومانی به مردم میفروشد اما ادعا میکند دلار ۶۳ تومانی عدد سازی است

همتی خطاب به رئیسی نوشت:
وقتی خود دولت شمش طلا را با قیمت دلار ٦٣،٥٠٠ تومان به فعالين اقتصادی و مردم می فروشد، چگونه آن را یک عدد سازی غیر رسمی می خوانید؟

اینکه می فرمایید ۶۹ میلیارد دلار را با نرخ ۲۸،۵۰۰ و زیر ۴۰،۰۰۰ تومان تأمین کرده اید، نه تنها حُسن نیست، بلکه نتیجه اش توزیع صدها هزار میلیارد تومان رانت است، بدون کوچکترین تأثیری در نرخ بازار !

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
💠 #روز_جهانی_آموزش

🔺سخنان محمدرضانیک‌نژاد درباره آموزش صلح در نشست مجازی کانون صنفی معلمان به مناسبت روز جهانی آموزش(۳)

نکته بعدی که میخواهم اشاره کنم این است که شاید مهم‌ترین عاملی که می‌تواند جامعه صلح‌آمیز را به ما نوید دهد، تهیه محتوای آموزشی صلح-محور است. درونمایه‌های آموزشی و کنشهای وابسته به آن میتواند به شکلی باشد که دانش‌آموزان از لایه‌های اجتماعی گوناگون، از خانواده‌های متفاوت، از قومیتها و نژادها و با تفاوتهای فرهنگی-زبانی متفاوت بتوانند در کنار هم زندگی کنند. این روند را در برخی از کشورها داریم. برای نمونه روزهای خاصی را در مدارس به معرفی فرهنگها و زبانها و نژادهای گوناگون ساکن آن کشور یا منطقه اختصاص میدهند و بچه‌ها را عادت میدهند که شاخصه‌های فرهنگی دیگر را بشناسند و تحمل کنند و با هم زندگی کنند. آیا در کشورما چنین ساز‌و‌کاری به شکل ساختارمند وجود دارد؟ پاسخ من به این پرسش نه است!
اما به باور بنده و متاسفانه مهم‌ترین سد در برابر آموزش برای صلح در آموزش، اعمال ایدئولوژی موردنظر حاکمیت است.رویکرد ایدئولوژیک حاکمیت یک نوع خاص از دین، و از آن دین نیز، یک نوع خاص مذهب و سبک زندگی را تبلیغ می‌کند و محتوای آموزشی را پرکرده از آموزه‌هایی که این دیدگاه خاص و محدود را نمایندگی می‌کند.این رویکردِ بشدت ایدئولوژی زده، خود عاملی شده برای گسترش حس نابرابری و حس تبعیض در گروههای مختلف دینی،مذهبی،اجتماعی و فرهنگی که می‌تواند منجر به بحرانهای اجتماعی شود. این آموزشِ ایدئولوژیک مانع بزرگی است برای این‌که آموزش‌های صلح‌آمیز داشته باشیم. همین ایدئولوژی است که نمی‌گذارد ما روز جهانی زن، روز جهانی آموزش، روز جهانی محیط زیست را داشته باشیم و ... چرا‌که خود-حق پندار است و خود را حقِ مطلق می‌داند و بقیه را منحرف، خارج از دین و مذهب، کافرودشمن می‌داند و به همین دلیل خود را محق می‌پندارد تا محدودیتهایی را بر اندیشه‌های دیگر،سبک زندگی دیگر، باورمندان به دین و مذهب دیگر و در کل برای"دیگری" اعمال کند.
اما به هر صورت اگر بخواهیم تغییری ایجاد کنیم، نه بعنوان یک ساختار چراکه مسئولیت و اختیاری نداریم، اما بعنوان معلم و بدلیل عاملیتی که گروههای اجتماعی مختلف از جمله معلمان دارند میتوانیم در ایجاد و گسترش گفتمان صلح اثرگذار باشیم. بنده به عنوان یک معلم ادعا می‌کنم که بخش بزرگی از معلمان، با وجود همه محدودیتهای معیشتی، منزلتی و حرفه‌ای همچنان دل در گرو آموزه‌های انسانی، از آن میان صلح، عدالت، رویارویی با تبعیضهای جنسیتی، پاسداری از محیط‌زیست و در محدوده‌ حرفه‌ای خود، عدالت آموزشی و آموزش کیفی دارند. اگر مبنای ارائه خدمت آموزشی را دستمزد و حقوق معلمان فرض کنیم، امروز بسیاری از معلمان شاید ده درصد این تلاشی را که در کلاس‌ها ارائه می‌دهند، نداشتند. اما خوشبختانه بعنوان معلم ادعا میکنم که بسیاری از معلمان ما با همه سختیهایی که در آموزش‌و‌پرورش با آن دست‌و‌پنجه نرم میکنند، از جمله کلاسهای شلوغ، شرایط معیشتی نابسامان، مدارس نامتناسب با جهان و آموزش‌های مدرن، نگاه استثمارگونه شغلی،فشارهای سیاسی-ایدئولوژیک محیط مدرسه و بسیاری از فشارهای دیگر، کم‌و‌بیش همه تلاش خود را در کلاس و در مسیر آموزش و پرورش به کار می‌گیرند. به همین دلیل هم هست که خوشبختانه ما معلمان با ابزار‌ها و ارتباطات نوینی که در دسترس‌مان قرار گرفته آگاهیهای فردی، ملی و جهانیمان را افزایش داده و در راستای نکته‌ای که یونسکو در همین بیانیه مفهومی آورده، آرام آرام به سمت آموزش و پرورشِ «شهروندجهانی» می‌رویم. امروز بسیاری از معلمان داده‌هایی را که از اینترنت، فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی به دست می‌آورند، در کلاسها به اشتراک می‌گذارند. آموزشهای مشارکتی را آرام آرام بسیاری از معلمان در کلاس‌هاشان اجرا میکنند. اگرچه تاکید میکنم تا زمانی که این تلاشها ساختاری نباشد شاید اثرگذاری گسترده‌ای نداشته‌باشند، اما همین فعالیتها و این تلاشها در نقش یک عامل فعال و موثر میتواند در کنار تلاشهای خانواده، در کنار تلاشهای مدنی و درکنار جهانی به بزرگی فضای مجازی، ما را به سمتی رهبری کند که بتوانیم صلح، دوستی، محیط زیست، حقوق‌زنان و مبارزه علیه تبعیض برزنان را طرح و گسترش دهیم و سخنان نفرت‌انگیز، بیگانه ستیزی، نژادپرستی، یهودستیزی، مسلمان ستیزی، زن ستیزی و شکلهای دیگر عدم‌تحمل‌ را در کلاس‌هایمان آرام آرام طرح و طرد کنیم و صلح در همه سطوح آن را معنا ببخشیم. این کارها و فعالیتها روشهایی دارند که امیدوارم آقای مدادی در سخنانشان به آنها اشاره کنند. می‌خواستم خیلی کلی درباره شعار امسال یونسکو در روز جهانی آموزش صحبت کنم و امیدوارم توانسته باشم این کار را انجام دهم. بیشتر از این وقت دوستان را نمی گیرم. سپاس از همگی▪️

لینک قسمت دوم:
https://t.me/KSMtehran/16598

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #یاد

🔹 شاهرخ مسکوب (۲۰ دی ۱۳۰۴- ۲۳ فروردین ۱۳۸۴ پاریس)
نویسنده، شاهنامه پژوه و مترجم



" دلی به پهنای دریا می‌خواهم تا هر غمی را در آن غرق کنم،
و خود جهانی باشم
تا نیشِ زهرناکِ تنهایی در من اثر نکند..."
شاهرخ مسکوب

🔹 شاهرخ مسکوب ، یکی از آن چهره‌های ماندگار غریب و رنج‌دیده‌ی ادبیات ایران است. او اندیشمند و نویسنده‌ی بزرگی است که چه در ایران و چه دوران مهاجرتش به فرانسه، زندگی تلخ و پرفراز و نشیبی داشته است. مسکوب یکی از بزرگ‌ترین شاهنامه‌پژوهان ایران شناخته می‌شود.

مسکوب در طول زندگی خود، علاوه‌بر این که نویسنده و پژوهش‌گر بزرگی بود، در فعالیت‌های سیاسی دوران هم شرکت می‌کرد. تاجایی که پیش از وقوع انقلاب از سمت دولت وقت، دو بار دستگیر شد و به زندان افتاد. هرچند دستگیری او مدت زیادی طول نکشید و بار اول تنها بیست و چهار ساعت و بار دوم یک ماه در زندان بود. با این حال اسارت و زندان واقعی برای مسکوب، جامعه‌ای بود که در آن زندگی می‌کرد و تلاش‌هایش برای بهبود وضعیت اجتماعی و سیاسی مردم به نتیجه نمی‌رسید.
🔺 خودش می‌گوید «ما ایرانی‌ها مردمی هستیم که پرسش نمی‌کنیم، در عوض پاسخ همه چیز را داریم. اهل دین و شیفته ایمانیم، نه مرد فلسفه و تفکر»
برای کسی مثل مسکوب دیدن جهل و بی‌خبری مردم رنجی بود که او را بی‌تاب می‌کرد. او با امید به ایجاد به تغییر در اندیشه و زندگی مردم می‌نوشت. فعالیت‌های سیاسی‌اش هم دستاویزی بود تا شاید به وسیله‌ی آن بتواند تغییری ایجاد کند. اما پس از وقوع انقلاب، شرایط مسکوب از پیش هم سخت‌تر شد. او حالا دیگر حتی نمی‌توانست عقاید و افکارش را بنویسد و منتشر کند. «در ایران آدم حس می‌کند همه چیز عوض شده و با این همه یک چیز عوض نشده، یک چیزی که نمی‌دانم چیست، ولی حس می‌شود که هست و مثل همیشه است». پس با دل‌شکستگی کشور را ترک کرد و در مدرسه‌ی مطالعات اسلامی پاریس مشغول به کار شد. وقتی این مدرسه هم تعطیل شد، مسکوب مجبور شد در عکاسی خواهرزاده‌اش کار کند و شب ها در همان جا می خوابید و این یکی از دردناک‌ترین دوران زندگی این مرد بزرگ و فرهیخته است. شرایط دردناک و سخت زندگی مسکوب در این دوران خیلی از دوستان و چهره‌های ادبی ایران را متاثر کرده بود.
🔹 شاهرخ مسکوب دانش بسیار غنی و بالایی از زبان فارسی داشت و عاشق این زبان بود. همان‌طور که خودش می‌گوید «ایرانی بودن با همه‌ی مصیبت‌ها به زبان فارسی‌اش می‌ارزد. من در یادداشت‌هایم آرزوی زبانی را می‌کنم که وقتی از کوه صحبت می‌کند به سختی کوه باشد و وقتی از جان یا روح، از سبکی به دست نتواند آمد». این یکی از زیباترین و زنده‌ترین توصیفاتی است که تاکنون کسی از زبان فارسی بیان کرده است.
او با دانش بالایی که از این زبان داشت، نمونه‌های بی‌بدیلی از نقد شاهنامه خلق کرده است. مسکوب در این آثار، مسائل حاشیه‌ای و ملال‌آور سایر منتقدان و صاحب‌نظران را تکرار نکرده است. او نگاه جدید و دقیقی به شاهنامه و روایت‌های آن دارد و هرچه که خودش حس کرده و دریافته نوشته است.

«مقدمه‌ای بر رستم و اسفندیار»، «سوگ سیاوش» و «ارمغان مور» آثار این نویسنده در نقد شاهنامه هستند. چیزی که تقریبا تمام منتقدان به آن معتقدند، این است که در تمام این کتاب‌ها، رد پای مرگ دیده می‌شود. و مرگ همان چیزی بود که مسکوب همیشه از ابتدای زندگی با آن درگیر بود.
🔺 همان‌طور که خودش می‌گوید «ترس از مرگ زندگی را تباه می‌کند. آدم ترسو را در زندگی به طرف مرگ به اسیری می‌برند. اما آگاهی به مرگ چیز دیگری است، شدت زیستن را بیشتر می‌کند و سبب می‌شود که آدم مرگ آگاه، هر لحظه را شدیدتر و علی‌رغم مرگ زندگی کند».
او در کتابی مثل شاهنامه دنبال پیدا کردن راز جاودانگی بود. برای او مساله این بود که چطور می‌توان دیگر وجود نداشت، اما همچنان زنده بود. او این راز را در داستان‌های شاهنامه جست‌وجو می‌کرد. اسفندیار، سیاوش، سهراب، همه قهرمانانی بودند که بر سر انتخاب‌هایی خودخواسته زندگی خود را از دست دادند. او در پی این سوال بود که آیا نمی‌شد با انتخاب‌های دیگر، زنده ماند و زندگی کرد. معنای چنین مرگ‌های خودخواسته‌ای برای مسکوب سوالی مبهم و گنگ بود. هرچند با زندگی و سرنوشت غریبی که این نویسنده داشت، خودش هم یکی از همان قهرمان‌هایی است که قضا و قدر و اختیار او را به غربت و گمنامی کشاند.

مسکوب از آن نویسنده‌هایی بود که یادداشت‌‌های روزانه‌ی منظمی می‌نوشت. این یادداشت‌ها در کتاب‌های «روزها در راه»، «سوگ مادر» و «کارنامه‌ی ناتمام» منتشر شده‌اند. البته کارنامه‌ی ناتمام سهم بیشتری در شرح زندگی و احوالات این نویسنده دارد.
در این آثار مسکوب خود و زندگی‌اش را به چالش کشیده است. او روزهای زندگی خود را از همان کودکی مرور می‌کند تا به بزرگسالی و دوران سقوط شاه و وقوع انقلاب می‌رسد.

⤵️ ادامه در پست بعد
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)

🆔 @KSMtehran
👍2
⤴️ ادامه از پست قبل

🔹 او سوالاتی از خود می‌پرسد که نشان می‌دهد، این مرد بزرگ، حتی در سال‌های پایانی زندگی هم دست از جست‌وجوی حقیقت برنداشت. سرانجام شاهرخ مسکوب، غریب و رنج‌دیده، در ۲۳ فروردین سال ۱۳۸۴ و در سن ۸۱ سالگی در پاریس از دنیا رفت.

آثار و اندیشه‌ی این نویسنده‌ی بزرگ، آینه‌ی تمام‌نمای شرح زندگی و وضعیت اندیشمندان و روشنفکران مهاجر و از وطن‌رانده‌شده است.

📌 کتاب‌شناسی:

مقدمه‌ای بر رستم و اسفندیار، تهران: انتشارات امیرکبیر، چاپ اول: ۱۳۴۲

سوگ سیاوش: در مرگ و رستاخیز، تهران: انتشارات خوارزمی، چاپ اول: ۱۳۵۰

در کوی دوست، تهران: انتشارات خوارزمی، چاپ اول: ۱۳۵۷

مسافرنامه، (با نام مستعار ش. البرزی)، آمریکا: نشر مطالعات ایرانی، چاپ اول: ۱۳۶۲

ملیت و زبان: نقش دیوان، دین و عرفان در نثر فارسی، رم: انتشارات فردوسی، چاپ اول: ۱۳۶۲؛ تجدید چاپ، پاریس: انتشارات خاوران، ۱۳۶۸؛ چاپ ایران با عنوان هویت ایرانی و زبان فارسی، تهران: ب‍اغ آی‍ن‍ه‏ ‏، ۱۳۷۳؛ تجدید چاپ، تهران: انتشارات فرزان روز، ۱۳۷۹.
گفت‌وگو در باغ، تهران: نشر باغ آینه، چاپ اول: ۱۳۷۰؛ تجدید چاپ: تهران: انتشارات فرهنگ جاوید، ۱۳۹۴

چند گفتار در فرهنگ ایران، تهران: نشر زنده‌رود، چاپ اول: ۱۳۷۱؛ تجدید چاپ با عنوان شکاریم یک سر همه پیش مرگ: جستارها، گفتارها و نوشتارها، تهران: نشر نی، ۱۳۹۱

دربارهٔ جهاد و شهادت (با نام مستعار کسری احمدی)، پاریس: انتشارات خاوران، چاپ اول: ۱۳۷۱

داستان ادبیات و سرگذشت اجتماع، تهران: انتشارات فرزان روز، چاپ اول: ۱۳۷۳

خواب و خاموشی، لندن: دفتر خاک، چاپ اول: ۱۹۹۴؛ تجدید چاپ با اضافات و با عنوان در سوگ و عشق یاران، با مقدمهٔ حسن کامشاد، لندن: اچ اند اس مدیا‏ ، ۲۰۱۴؛ چاپ ایران، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۷

دربارهٔ سیاست و فرهنگ: گفت‌وگوی علی بنوعزیزی با شاهرخ مسکوب، پاریس: انتشارات خاوران، چاپ اول: ۱۳۷۳؛ چاپ ایران با عنوان ک‍ارن‍ام‍ه ن‍ات‍م‍ام: درب‍اره س‍ی‍اس‍ت و ف‍ره‍ن‍گ، تهران: انتشارات نیلوفر، ۱۳۷۸؛ تجدید چاپ با عنوان اصلی، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۴۰۰

شاهرخ مسکوب: کسروی از خرد آغاز می‌کند و می‌رسد به بی‌خردی
بررسی عقلانی حق، قانون و عدالت در اسلام، (با نام مستعار م. کوهیار)، پاریس: انتشارات خاوران، چاپ اول: ۱۳۷۴

تن پهلوان و روان خردمند، تهران: انتشارات طرح نو، چاپ اول: ۱۳۷۴؛ تجدید چاپ، تهران: فرهنگ جاوید، به‌زودی

سفر در خواب، پاریس: انتشارات خاوران، چاپ اول: ۱۳۷۷؛ چاپ ایران، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۵

روزها در راه، پاریس: انتشارات خاوران، چاپ اول: ۱۳۷۹؛ چاپ ایران، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۹

کتاب مرتضی کیوان، به‌کوشش شاهرخ مسکوب، تهران: نشر کتاب نادر، چاپ اول: ۱۳۸۲؛ تجدید چاپ: تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۸

🔻 آثارمنتشرشده بعد از مرگ:
ارمغان مور: جستاری در شاهنامه، تهران: نشر نی، چاپ اول: ۱۳۸۴

سوگ مادر، تهران: نشر نی، چاپ اول: ۱۳۸۶

در حال‌ و هوای جوانی: روزهای پیش از روزها در راه (۱۳۴۲–۱۳۴۶)، به‌کوشش حسن کامشاد، لندن: اچ اند اس مدیا‏ ، ۲۰۱۴؛ چاپ ایران، تهران: فرهنگ جاوید، منتشر خواهد شد

شکاریم یک‌سر همه پیش‌مرگ، نشر نی، ۱۳۹۱

درآمدی به اساطیر ایران، تهران: فرهنگ جاوید، چاپ اول: ۱۳۹۴

🔻ترجمه:
خوشه‌های خشم، جان استاین‌بک، شاهرخ مسکوب با همکاری عبدالرحیم احمدی، تهران، انتشارات امیرکبیر، ۱۳۲۸

آنتیگون (همراه با «لذت تراژیک» از آندره یونار)، سوفوکل، شاهرخ مسکوب، تهران، ۱۳۳۵

ادیپ شهریار، سوفوکل، شاهرخ مسکوب، تهران، ۱۳۴۰

پرومته در زنجیر، آشیلوس، شاهرخ مسکوب، تهران: نشر اندیشه، چاپ اول: ۱۳۴۲؛ تجدید چاپ، تهران: فرهنگ جاوید، ۱۳۹۵

ادیپوس در کلنوس، سوفوکل، شاهرخ مسکوب، تهران: ۱۳۴۶

افسانه‌های تبای (سه تراژدی نامبرده سوفکلس در یک جلد)، سوفوکل، شاهرخ مسکوب، تهران، انتشارات خوارزمی، چاپ اول: ۱۳۵۲

خاطرات مهرانگیز دولتشاهی: اولین و تنها سفیر زن ایران (۱۳۵۷–۱۳۵۴) مصاحبه‌کننده: شاهرخ مسکوب، تنظیم‌کننده: غلامرضا کردگاری، تهران: صفحه سفید، چاپ اول: ۱۳۸۷

#یاد
#درگذشت
#شاهرخ_مسکوب

https://t.me/ksmtehran1/216

🔹🔹🔹

🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)

🆔 @KSMtehran
💠 #آخر_هفته_با_کتاب

📚 تجربه تجدد

نویسنده: نعمت الله فاضلی


مفهوم تجدد یا مدرنیته و مدرنیسم و مدرنیزاسیون به یکی از مقولات بغرنج در علوم انسانی ایران تبدیل شده است که همچنان برسر آن‌ چالش و بحث وجود دارد.
این مساله عموما در فضای روشنفکری طرح شده و دو مقوله سکولاریسم در سطح سیاسی و اجتماعی و علم به مثابه جهان بینی محوری دنیای متجدد هسته اصلی این نوع مباحث را شکل داده است.
پروبلماتیک تجدد به تدریج از سطح نخبگان و روشنفکران به مساله‌ای در سطح عموم تبدیل شده است.
مساله تجدد در ایران در ابتدا ناشی از مواجهه با یک امر بیرونی بوده اما سیر تدریجی تاریخ اجتماعی و فرهنگی ایران به سمتی رفت که مسئله و مقوله تجدد از یک امر بیرونی به یک امر درونی تبدیل شد. لذا امروزه تجدد یک امر بیرونی نیست بلکه به امری درونی و درون‌زا تبدیل شده است.
کتاب تجربه تجدد شامل هجده فصل است. عناوینی که در این کتاب به انها پرداخته شده عبارتست از:
امروزی شدن گفتمان فرهنگی در ایران، امروزی شدن خانه، خانواده، همسایگی، روستا، مسجد، باورهای عامیانه، نوروز، چهارشنبه سوری، یلدا، امروزی شدن فرهنگ ایران از راه دیجیتال، امروزی شدن از راه فناوری، امروزی شدن آموزش و پرورش، چالش های فرهنگی فاوا در اموزش و پرورش ایران، بازنمایی فوتبال یا واقعیت، امروزی شدن سبک زندگی، رستوران و امروزی شدن غذای ایرانی و امروزی شدن فرهنگ ایرانی.

کتاب تجربه تجدد رویکرد انسان‌شناختی به امروزی شدن فرهنگ ایران دارد.

ایده اصلی نگارنده از نگارش این کتاب شناسایی فرهنگ معاصر ایران بوده است. تلاش برای فهمی از فرهنگ معاصر جامعه ایران از سال‌ ۱۲۸۵ تا به امروز که بیش از صد سال از آن زمان می‌گذرد.
بررسی تغییراتی که در جامعه ایران رخ داده است براساس تجربه زیسته مولف از دوران پیشامدرن ایران در روستا، تجربه زیست شهری در ایران و تجربه زیست مدرن در خارج از ایران.
نویسنده در این کتاب درصدد پاسخ به این پرسش است که چه تغییراتی در جامعه ایران رخ داده است.به عقیده مولف بسیاری از بحث‌هایی که درباره ایران می‌شود فلسفی است. به‌طور مثال بحث‌های آل احمد یا روشنفکران قبل از او و حتی روشنفکران دهه اخیر بسیار کم به تحولات فرهنگی پرداخته‌اند و مستند دانشگاهی در این‌باره وجود ندارد. بنابراین وی به عنوان یک مردم‌شناس این تحولات را مستند سازی کرده است.

بخش اول این کتاب به دنبال مستند کردن فرهنگ امروز ایران است.آغاز کتاب به این موضوع می‌پردازد که چگونه بنیان‌های سنتی ما مدرن شدند. برای تبیین این موضوع برای شروع کار از خانه پدری استفاده شده زیرا خانه پدری برای ما معنا داشت و اغلب افراد در خانه پدری به دنیا می‌آمدند و کار می‌کردند. اما برای نسل جوان امروز هیچ احساسی نسبت به خانه پدری وجود ندارد.
در ادامه این موضوع توضیح داده شده که چگونه روستاهای ایرانی شهری شدند. بررسی همسایه، مسجد، مدرسه و ... نیز از مباحث دیگر این کتاب است. همچنین فالگیری، نوروز و یلدا از موضوعات دیگر این بخش ازکتاب است.
در بخش دوم کتاب به سنت‌های مدرن پرداخته شده است. مقاومت درباره ماهواره، فوتبال، سبک زندگی از جمله مباحثی است که در بخش دوم کتاب مورد بررسی قرار داده گرفته است.
مطالعه این کتاب برای کسانی که دوست دارند درباره فرهنگ معاصر ایران بدانند توصیه می‌ شود. نثر کتاب متفاوت از نثر علوم اجتماعی ایران است و سعی شده از انبوه مفاهیم رشته‌های علوم اجتماعی استفاده شود و کاربست مفاهیم علوم اجتماعی در فهم جامعه معاصر ایران را می‌توان در این کتاب مشاهده کرد.

https://t.me/httpsksmtehran2/274

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠#صبحگاه

در پهنه جهان
انسان برای کشتن انسان
تا جبهه می رود

انسان برای کشتن انسان
تشویق می شود!!

درجبهه های جنگ
کشتار میکنند
یا کشته می شوند

تابوت صد هزار جوان را
پیران داغدار
با چشم اشکبار
بر دوش می کشند
و در خاک می نهند

آنگاه کودکان را
تعلیم می دهند
یک شاخه از درخت نبایست شکست!!!


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👏1
💠 #روز_جهانی_آموزش

#یادداشت

نقش کتابخوانی در آموزش صلح

✍فاطمه رحمانی،

گاهنامه فرهیزش، فروردین ۱۴۰۳

« وزارت آموزش و پرورش فلسطین اعلام کرد از آغاز جنگ در غزه، ۴۱۵۶ دانش‌آموز فلسطینی در حملات اشغالگران اسرائیلی به شهادت رسیده و ۷۸۱۸ دانش‌آموز دیگر نیز زخمی شدند. کاترین راسل، مدیر اجرایی صندوق کودکان سازمان ملل متحد «یونیسف» در حساب توئیتر خود اعلام کرد که از آغاز جنگ روسیه و اوکراین در فوریه ۲۰۲۲ تاکنون حداقل ۵۰۱ کودک جان خود را از دست داده‌اند.»

این دو تیتر آزار دهنده و گزنده حاکی از آن است که بحران جنگ در میان کشورها، علاوه نابودی و بی‌خانمان شدن انسان‌ها باعث بروز شرایطی از قبیل بی‌عدالتی، ناگزیری، نابرابری، ترویج خشونت، احساس پوچی و بی ثباتی و در پی آن بحران‌های متعدد اجتماعی و اقتصادی خواهد شد. به همین دلیل شعار امسال روزجهانی آموزش،«آموزش برای صلح» شده‌ است چرا که، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ و بنیادین‌ترین نهاد برای آموزش و ترویج فرهنگ صلح وخشونت‌ستیزی، دستگاه تعلیم وتربیت می‌تواند باشد. لازمه این امر این است که آموزش صلح در آموزش‌و‌پرورش به عنوان یک اصل فراگیر، نهاد سازی و به رسمیت شناخته شود.
معلمان به عنوان سفیران فرهنگ صلح می‌توانند با به کار گرفتن تمامی درس افزارها و منابع مطالعاتی طی برنامه ریزی‌های صحیح با ابداع و خلاقیت ماهرانه و آگاهانه در مدارس و کلاس‌های درس، با ایجاد فضاهایی مملو از عشق و دوستی، همیاری و مشارکت، همدلی و نوعدوستی، فرصت‌های مناسبی فراهم کنند تا گفت‌وگوها و فعالیت‌ها، حول محور آموزش صلح، خشونت‌ستیزی و نهادینه سازی ارزش‌های زندگی برای دانش‌آموزان بچرخد.

یکی از این ابداعات خلاقانه کتابخوانی است. مطالعه کتاب‌های متناسب با سن دانش‌آموزان به آنها کمک می‌کند تا درک بهتری از این جهان داشته باشند، هر آنچه را که یاد می‌گیرند، حتی به اندازه یک جمله یا یک عبارت کوتاه، تاثیر مثبتی در روند زندگی‌شان می‌گذارد. مطالعه و کتابخوانی، در کسب مهارت‌های حل تعارض بدون خشونت و تقویت این مهارت‌ها برای ارائه رفتارهای مسئولانه در جامعه به دانش آموزان، سهم عمده‌ای دارد. کتابخوانی با محوریت آموزش صلح رویکردی پیش‌گیرانه است و به منظورتربیت و ارتقای دانش‌آموزان بر اساس باورهای عدم خشونت، تسامح، برابری، احترام به تفاوت‌ها و دست‌یابی به جامعه‌ای عادلانه در زندگی آینده‌شان به کار گرفته می‌شود.
با این مقدمه تجربه خودم به عنوان یک معلم و در عین حال مروج کتاب و کتابخوانی را با مخاطبان به اشتراک می‌گذارم؛ تجربه‌ای در راستا و هدف آموزش صلح.

عمده خدمت معلمی من صرف دانش‌آموزان با نیازهای ویژه و آموزش تلفیقی بوده است. بعد از بازنشستگی اضافه تدریسم را بنا به تقاضای اداره، در مدارس عادی تقبل کردم. روش آموزش این دو گروه دانش آموزان خیلی متفاوت هست ...

همه این یادداشت را می‌توانید در لینک زیر بخوانید.

گاهنامه فرهنگی- آموزشی فرهیزش

🆔https://t.me/farhizesh_mag


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
نیما یوشیج ، سهیل نفیسی ، آی آدمها، Soheil Nafisi
💠 #نوای_کانون 🦋

🎼 آی آدم‌ها

شعر: نیما یوشیج
خواننده: سهیل نفیسی


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
💠 #صبحگاه

کمترین تحریری ..
از یک آرزو این است ...
آدمی را آب و نانی باید ..
و آنگاه آوازی ...

در قناری ها نگه کن ...
در قفس تا نیک دریابی ..
کزچه در آن تنگناشان باز ...
شادی های شیرین است ...

کمترین تحریری از یک زندگانی ..
آب ... نان ...آواز ...

ور فزونتر خواهی از آن، گاه‌گه پرواز ...
ور فزونتر خواهی از آن، شادی آغاز ....
ور فزونتر بازهم خواهی، بگویم باز ...؟

آن چنان بر ما ...
به نان و آب اینجا تنگ‌سالی گشت ...
که کسی به فکر آوازی نباشد ..!

اگر آوازی نباشد ..
شوق پروازی نخواهد بود ...!

آب ... نان .... آواز .....
ور فزونتر بازهم خواهی ...
بگویم باز ...؟!


#شفیعی_کدکنی


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #گزارش_آکسفام_۲۰۱۹

یک نظام طبقه‌بندی شده و تفکیک شده که در آن آموزش با کیفیت پایین در دسترس اکثریت باشد، در حالی که افراد برخوردارتر می‌توانند برای آموزش بهتر، هزینه کنند، در تسهیل انسجام اجتماعی یا ایجاد حس عمومی از یک جمع، ناتوان است.

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #روز_جهانی_آموزش

🔺سخنان احمد مدادی درباره آموزش صلح در نشست مجازی کانون صنفی معلمان به مناسبت روز جهانی آموزش(۱)

به همه دوستان عزیز سلام عرض می کنم خیلی خوشحالم که در جمع شما هستم مخصوصا اجازه می‌خواهم که یک سلام ویژه و عرض ارادات ویژه بکنم به جناب اسماعیل عبدی بعد از سال‌ها و مدت‌ها که ما محروم بودیم از جامعه و محروم بودیم از حضورشان در جامعه و با همان تجربه‌ای از مقاومت مدنی که داشتند در واقع پیام‌آوران صلح هم خیلی زیباست این که درواقع مقاوم‌ترین بخش جامعه ما که معلم‌ها هستند وکانون صنفی معلمان هستند، پیام آوران صلح هم باشند. من با اجازتون در واقع برای آنکه بحث را سریع‌تر پیش ببرم یک اسلایدهایی حاضر کردم که آن‌ها را باید به اشتراک بگذارم بعد شروع کنم. بحثم را اگر می‌بینید به من توی چت بنویسید یا بگید ممنون میشم. نکاتی که دوستان عزیز گفتند جناب نیک نژاد ،جناب امیدی و جناب فلاحی وجناب حبیبی عزیز به من خیلی کمک کرد و کلیات بحث رو گفتند و من می‌توانم بحثم را یک مقدار جزیی‌تر ارائه بدهم بر مبنای گفته‌های آن‌ها و مقدمه‌ای طولانی و جامع که دوستان بیان کردند، بگذرم و جلو بروم. کمی متفاوت می خواهم بحث را جلو ببرم. به این معنا که آموزش صلح را باید به عنوان یک مهارت نگاه کنیم. مهارتی که معلمان نیازمندند. اگر معلمی بخواهد در آموزش صلح فعال باشد این آموزش صلح را یاد بدهد، مهارت داشته باشد و صلح را به عنوان مجموعه‌ای از مهارت‌ها به دانش‌آموزان یاد بدهد، در کنار آن که ارزش کلی صلح را همانطور که دوستان گفتند و نگرش بچه‌ها و دانش‌آموزان را می تواند به صلح عوض کند. من از شما خواهش می کنم که با من همکاری کنید و یک مقدار فضا را مشارکتی‌تر پیش ببریم برای اینکه شروع کنیم از همه دوستان خواهش می‌کنم که چشم هاشون رو ببندند و سعی بکنند که در واقع یک فضایی، چشم اندازی را تصویر کنند و فردی، کسی که صلح را به یاد آنها می‌اندازد را به خاطرشان بیاورند. با یادآوری یک چیزی که در واقع جان شما را سرشار از صلح کند. می‌تواند یک تصویر، یک منظره، یک فرد یا یک اتفاق باشد. در قسمت بعد از همه می‌خواهم که وقتی در مورد آموزش صلح داشتیم صحبت می کردیم و صحبت‌هایی که می شد، چه نامی در ایران و چه مدرسه‌ای و چه نهادی و چه موسسه‌ای به یادتون می‌آید. اگر قرار باشد یک نام را ببرید از آموزش صلح که به‌نحوی ربط به آموزش صلح داشته باشد. مثلا یکی دو بار اسم خانم توران میرهادی گفته شد، اسم‌های دیگر، موسسه‌های دیگر، ساختمان یا چیزی اگر هست توی قسمت چت اگر بنویسید عالی میشه. بعدا به این‌ها برمی‌گردیم و در پایان بحثم به این‌ها مراجعه می‌کنم. اگر نام می‌تونه نام معلمی باشد، معلمی که شما را با صلح آشنا کرده یا معلم هم نیست و یا هرکسی مدرسه‌ای که در آن به شکل ویژه‌ای اتفاقی افتاده. بله خیلی ممنون ، جبار باغچه‌بان، دوستان دیگه هم اگر اسم های دیگه رو بخاطر دارید،بنویسید لطفا. درقسمت چت من یک اسم فقط می بینم فعلا. موسسات، سمن‌ها. کسانی که در این حوزه کار می‌کنند و یا در گذشته کار می کردند، افرادی که دغدغه صلح دارند. بله خانم میرهادی را هم نوشتند که در صحبت‌های دوستان اشاره شد. امیدوارم که در پایان بحث برگردیم. نلسون ماندلا، خیلی ممنون. مدرسه فرهاد بله. از دوستان اگر سمن و موسسه‌ای یادشون بیاد خیلی خوبه که بنویسند من با اجازه در واقع اینجا می خواهم آموزش صلح را به صورت مجموعه‌ای ازمهارت‌ها نگاه کنم و نقش معلمان را بگویم و یک سری راهکارهایی را که توسط تجربیات جهانی و منطقه‌ای می‌شود به آن‌ها اشاره کرد.

#روز_جهانی_آموزش

... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #صبحگاه

سیاستمداران مرگ را مدیریت می کنند

هنرمندان زندگی را


#شمس_لنگرودی


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤4
💠 #خبر


▪️ بامداد امروز به وقت ایران، جمهوری اسلامی با صدها پهپاد و موشک کروز و موشک‌های زمین‌به‌زمین به اهدافی در اسرائیل حمله کرد.

▪️ارتش اسراییل پس از این حمله گفت حدود «۲۰۰ پهپاد، موشک کروز و بالستیک» از ایران به سوی اسراییل پرتاب شده است.

▪️با این حال به نوشته رسانه‌های جهان «اکثر قریب به اتفاق» این موشک‌ها و پهپادها رهگیری و منهدم شده‌اند و ارتش اسراییل می‌گوید بیشتر آنها «خارج از محدوده اسرائیل» سرنگون شده‌اند.

▪️سخنگوی ارتش اسراییل همچنین اعلام کرد که دستکم یک مکان در جنوب این کشور هدف قرار گرفته است اما آسیبی ندیده است.

▪️به گزارش سامانه‌های بهداشتی اسراییل تاکنون در پی این حملات تنها یک دختر ۱۰ ساله بر اثر «اصابت ترکش» زخمی شده است.

▪️رئیس‌جمهور آمریکا، نخست‌وزیران بریتانیا و کانادا و دولت‌های فرانسه و آلمان و نیز دبیرکل سازمان‌ ملل، حمله ایران را محکوم کرده‌اند.
▫️جو بایدن، می‌گوید امروز سران کشورهای عضو گروه هفت، برای هماهنگی دیپلماتیک علیه حمله ایران نشست مشترک دارند.

▪️وزیر دفاع آمریکا از همتای اسراییلی‌اش خواسته پیش از هرگونه واکنش به حمله ایران، آمریکا را در جریان بگذارد.

#روزآروز

‌🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #یادداشت

✍ عباس عبدی

اعتماد ۱۴۰۳/۱/۲۶

🔺خطرناکی پاسخ دادن یا ندادن

پیش‌بینی عباس عبدی از شروع جنگ بین ایران و اسرائیل؛ دیر یا زود به مرحله‌ای می‌رسیم که تاکنون از آن پرهیز داشتیم

جز تغییر سیاست‌های کلان منطقه‌ای هیچ راهی مانع درگیری احتمالی نخواهد شد.


عباس عبدی در یادداشتی با عنوان «خطرناکی پاسخ دادن و ندادن» در روزنامه اعتماد نوشت: هفته پیش، پس از گذشت چند روز از حمله اسراییل به کنسولگری ایران در دمشق، در یادداشت کوتاهی توضیح دادم که چرا تا آینده‌ای نزدیک در موضوعات داخلی نخواهم نوشت. علت این بود که تنش خارجی و احتمال بروز جنگ هر چند محدود، بسیار زیاد بود. در چنین شرایطی پرداختن به هر مساله دیگر به جز این موضوع، نه منطقی است و نه پذیرفتنی و چه بسا پرداختن به برخی مسائل داخلی با ابهاماتی ازجمله همراهی با بیگانگان همراه شود. پس اگر در موضوعات مهم داخلی نتوان نوشت، منطقا باید درباره مساله جنگ نوشت و چون نسبت به سیاست خارجی ایران در این مورد نیز نقد دارم لذا نوشتن در این باره و در شرایط درگیری نظامی نیز شاید درست نباشد.

اکنون یک هفته گذشته است و به نظر می‌رسد که تنش و درگیری مذکور فروکش کرده است. هرچند وعده‌های پاسخ همچنان برقرار است و شاید امروز صبح که این یادداشت را می‌خوانید پاسخ داده شده باشد، ولی تا هنگامی که این پاسخ‌ها با نیروهای منطقه‌ای انجام می‌شود، مساله حاد نخواهد شد. در این یادداشت می‌کوشم که منطق نگاه خودم را نسبت به مساله اسراییل و اینکه بحران در چارچوب کنونی سیاست ایران حل‌نشدنی است، توضیح بدهم و اینکه چرا معتقدم تنش موجود دیر یا زود به درگیری خواهد انجامید و خطرات این وضعیت، حداقل برای ایران حتی بدتر از درگیری نظامی میان دو طرف است. ابتدا بگویم که برخلاف تصور رایج معتقدم که حمله اسراییل در اصل واکنشی بوده است و نیازی به پاسخ و واکنش ایران ندارد. اسراییل در جریان جنگ غزه بزرگ‌ترین لطمه نظامی و حیثیتی و سیاسی را از سال ۱۹۴۸ تاکنون متحمل شده و هنوز نیز از زیر بار این ضربه خارج نشده است. درست یا نادرست آنان حداقل بخشی از این وضع را محصول سیاست‌های ایران می‌دانند و اقدامات خود را واکنشی به این وضعیت معرفی می‌کنند.

حمله تلافی جویانه ایران به اسرائیل بدون شناسایی عناصر نفوذی می‌تواند بی‌اثر و پر خطر باشد
پس معتقدم که نیازی به پاسخ نظامی ایران نیست، ولی چرا افکار عمومی فقدان چنین پاسخی را به منزله شکست شعارهای ایران می‌داند؟ چند علت دارد؛
اول، انتظارات بیهوده و شعاری که طرفداران وضع موجود می‌دهند؛ به‌ویژه حرف‌هایی که در زمان دولت روحانی می‌زدند. گویی روحانی باید پاسخ می‌داد و نداد، درحالی‌که همان زمان هم دولت بی‌اطلاع از اقدامات متقابل از سوی حکومت بود. نمونه آن، حمله موشکی به عین‌الاسد است. آنان با مواضع تبلیغاتی و نابخردانه خود انتظارات را بالا می‌بردند و امروز در باتلاق آن شعارها گیر کرده‌اند.

علت دیگر تفاوت ماهوی حمله اسراییل است. گرچه اسراییل تاکنون هیچ ‌کدام از حملات را در داخل خاک ایران یا سوریه به عهده نگرفته است، ولی روشن است که اینها همه به وسیله اسراییل انجام می‌شود. اتفاقا زدن کنسولگری ایران در سوریه از حیث اقدام نظامی و جنگی به مراتب کم‌اهمیت‌تر از ترور فخری‌زاده در کنار گوش تهران بود، ضمن اینکه این حملات نه فقط اقدامی نظامی محسوب می‌شوند، بلکه ابعاد اطلاعاتی آن بسیار مهم‌تر و خطرناک‌تر هستند. درحالی‌که اقدامات تهران هیچ کدام مستقیم نیست و با حمایت نیروهای منطقه‌ای انجام می‌شود. متاسفانه مواردی هم هست که ربطی به ایران ندارد و برخی افراد نابخردانه به عهده می‌گیرند!!

علت سوم نیز کوشش ایران برای پرهیز از تقابل مستقیم است، زیرا این نوع تقابل معنای خاص خود را دارد و نیروهای جهانی را درگیر ماجرا می‌کند و ایران مطلقا از آن استقبال نمی‌کند و این نکته‌ای است که اسراییل نیز می‌داند، به همین علت می‌کوشد که مستقیم ولو غیررسمی وارد درگیری شود؛ برخلاف ایران که غیرمستقیم و غیررسمی عمل می‌کند.
رفتار اسراییل گرچه غیررسمی است حتی مسوولیت حمله به کنسولگری را هم نپذیرفته است، ولی هیچ ‌کس شکی در انجام آنها ازسوی اسراییل ندارد، همچنان که اغلب اقدامات ایران نیز چنین است، گرچه مواردی پیش می‌آید که ربطی به ایران ندارد و ایران باید ثابت کند که مربوط به ایران نیست، مثل اقدام ماه‌های گذشته علیه پایگاه امریکایی در جنوب سوریه و شمال اردن.

⤵️
❤1👍1