کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
2.06K subscribers
11.1K photos
1.38K videos
77 files
4.77K links
ارگان رسمی کانون صنفی معلمان ایران(تهران)

بازتاب‌دهنده مواضع و خبرهای کانون صنفی معلمان ایران (تهران)
@Ertebat_Ba_KSMtehran
Download Telegram
💠 #صبحگاه


من، بر می خیزم !

چراغی در دست

چراغی در دلم،

زنگار روحم را صیقل می زنم

آیینه‌ای برابر آینه ات می گذارم

تا با تو ابدیتی بسازم.

#احمد_شاملو


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👍2❤1
💠 #خبر

🔺همکاری داوطلبانه ۱۳ هزار پزشک و مددکار با سازمان بهزیستی در جنگ ۱۲ روزه

🔹سید جواد حسینی، رییس سازمان بهزیستی از مشارکت داوطلبانه ۱۳ هزار پزشک، روانپزشک و مددکار در جنگ ۱۲ روزه خبر داد و گفت: این اعلام آمادگی در بحران‌ها نشانه ظرفیت عظیم مشارکت اجتماعی است.

وی با تاکید بر ضرورت مشارکت‌های مردمی گفت: ناترازی موجود در بخش‌های اعتباری، نیروی انسانی و اختیارات سازمان بهزیستی، با مشارکت مردم قابل رفع است.

رییس سازمان بهزیستی به راه‌اندازی چهار ساختگاه انرژی و پنل خورشیدی در استان کرمان هم اشاره و تصریح کرد: این طرح برای ۲ هزار و ۵۰۰ نفر از مددجویان کرمانی ایجاد اشتغال می‌کند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #جامعه_مدنی

🔺جامعه مدنی ایرانی در جنگ ۱۲ روزه کجا ایستاده بود؟

چهارمین نشست «همبستگی اجتماعی و دفاع ملی» با حضور جمعی از کنشگران جامعه مدنی، مدیران سازمان‌های مردم‌نهاد و چند مسئول دولتی برگزار شد. در این نشست، حاضران درباره تجربه نهادهای مدنی در روزهای جنگ دوازده‌روزه، موانع قانونی پیش روی آن‌ها، نارسایی‌های ساختاری در مواجهه دولت با تشکل‌ها و آینده مشارکت اجتماعی در ایران گفت‌وگو کردند.

این نشست در فضایی برگزار شد که هم‌زمان با پایان بحران، بسیاری از فعالان مدنی در حال مستندسازی تجربه روزهای جنگ هستند. در جریان حملات اخیر، سازمان‌های مردم‌نهاد و گروه‌های داوطلب، مسئولیت امدادرسانی، اطلاع‌رسانی و حفظ انسجام اجتماعی را بر عهده گرفتند. همچنین تعدادی از این نهادها از نبود حمایت کافی و برخوردهای محدودکننده از سوی نهادهای رسمی انتقاد کرده‌اند.

نقش نهادهای مدنی در میانه بحران

علی ربیعی، رئیس انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات و دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور، یکی از سخنرانان اصلی این نشست بود. او با اشاره به حمله اسرائیل به ایران گفت: «برداشت من این است که اسرائیل می‌خواست نظم و انسجام اجتماعی را به‌هم بزند و نوعی هرج‌ومرج ایجاد کند که ایران را کوچک کند.» به گفته او، چشم‌اندازی برای تغییر نظام سیاسی ایران در میان کشورهای غربی و اسرائیل وجود ندارد و در نتیجه، بی‌ثبات‌سازی اجتماعی برای آن‌ها مطلوب‌تر است.
او در ادامه افزود: «اگر این فرض را بپذیریم، نقش نهادهای مدنی، میانجی‌ها و کنشگران مرزی در جامعه، به‌عنوان یکی از ابزارهای دفاع میهنی مطرح می‌شود. ایجاد شکاف اجتماعی و به‌هم‌ریختن انسجام ملی، هدف حمله بود و در مقابل، این نهادها ستون‌های اتصال جامعه باقی ماندند.»

ربیعی همچنین به تجربه شهر تهران اشاره کرد و گفت: «ادراک جنگ در تهران بود. ۷۶ درصد جامعه فشار و ناامنی جنگ را به‌طور کامل درک نکردند. اما در تهران، هم حمله فیزیکی رخ داد و هم جامعه مدنی با تقسیم‌کار مشخص وارد میدان شد.»
او تأکید کرد که
تجربه جنگ، فرصتی برای بازتعریف نسبت حاکمیت با نهادهای مدنی است. از نظر او، جنگ ضعف‌ها را نشان می‌دهد و اکنون زمان آن رسیده که اعتبار نهادی به سازمان‌های مردم‌نهاد داده شود.

نگاه امنیتی، موانع قانونی

محمد بطحایی، معاون وزیر کشور و رئیس سازمان امور اجتماعی، در سخنانی گفت که مفاهیم «انسجام اجتماعی» و «مشارکت مدنی» نیاز به بازنگری دارند. او گفت: «جنگ ۱۲ روزه به ما نشان داد که پیمایش‌ها و آمارهای قبلی درباره کاهش مشارکت اجتماعی دیگر معتبر نیستند. ما باید تعاریف و متدولوژی‌ها را از نو بسازیم.»
بطحایی افزود که
مجموعه‌ای از عوامل، مانع فعال‌شدن ظرفیت‌های مردمی شده است؛ از جمله قوانین پیچیده و بوروکراتیک، آشنایی پایین جامعه با کارکرد نهادهای مدنی، نبود حمایت حقوقی و مالی، و ضعف همکاری میان دستگاه‌های دولتی و سمن‌ها. او گفت: «گاهی حتی رفتار نهادهای دولتی به‌گونه‌ای‌ست که انگار هدفشان جلوگیری از فعالیت این تشکل‌هاست.»

او یکی از راهکارها را کاهش موانع اداری عنوان کرد و گفت: «حالا که چیزی به این تشکل‌ها نمی‌دهیم، لااقل چیزی هم از آن‌ها نگیریم.» او از شکل‌گیری شبکه‌ای به نام «شتاب» (شبکه تشکل‌های اجتماعی در بحران) خبر داد که به‌گفته او، قرار است ظرفیت‌های مختلف سمن‌ها را شناسایی و در شرایط بحران، هم‌افزایی ایجاد کند.

نظام تدبیر کشور دچار امتناع مشارکت اجتماعی است
محمد الموتی، دبیر شورای هماهنگی شبکه سازمان‌های مردم‌نهاد محیط‌زیستی، با ارائه آماری گفت: «در بررسی‌ای که روی یک‌هزار و ۳۱۸ مدیر طی ۴۵ سال انجام دادیم، متوجه شدیم ۷۹ درصدشان عضو خیریه‌ها بودند اما کمتر از نیم‌درصد حتی عضو یک نهاد مشارکت اجتماعی بوده‌اند.» به گفته او، این آمار نشان می‌دهد که مدیران دولتی اغلب مشارکت را صرفاً در خیریه یا عرصه‌های رسمی مانند انتخابات تعریف کرده‌اند.

او گفت: «
نظام تدبیر کشور دچار امتناع مشارکت اجتماعی است. حتی اگر بخواهد هم، نمی‌تواند. چون سازوکارهایش چنین اجازه‌ای نمی‌دهند.»

الموتی به بند ج ماده ۵ برنامه هفتم توسعه اشاره کرد و آن را گامی در جهت محدود کردن سازمان‌های مردم‌نهاد دانست. در این بند، مشارکت عمومی به نهادهایی چون بسیج، گروه‌های جهادی و سایر نهادهای همسو با ساختار رسمی سپرده شده است.
او گفت: «این جداکردن سمن‌ها از بدنه جامعه مدنی، با روح مشارکت مردمی در تضاد است.»
او تأکید کرد که تصویب قانون جامع نهادهای مردم‌نهاد باید به مطالبه‌ای عمومی بدل شود. به گفته او، دولت می‌تواند بر اساس اصل هشتم قانون اساسی، چنین لایحه‌ای را تدوین کند و برای نخستین‌بار، چارچوب مشخص و شفافی برای فعالیت این نهادها ارائه دهد.

بزرگ‌ترین ابزار دفاعی ما سرمایه اجتماعی و همبستگی ملی بود.
علیرضا رحیمی، معاون امور جوانان وزارت ورزش و جوانان، در این نشست گفت:

⤵️
⤴️
«دفاع ملی فقط در جنگ، جبهه، اسلحه و موشک خلاصه نمی‌شود. در جنگ اخیر، بزرگ‌ترین ابزار دفاعی ما سرمایه اجتماعی و همبستگی ملی بود.»

رحیمی به شکل‌گیری شبکه‌ای با عنوان «ایران‌یاران جوان» اشاره کرد؛ شبکه‌ای از داوطلبان جوان که تاکنون ۲۰ هزار نفر را در سراسر کشور سازماندهی کرده است. او گفت: «این شبکه برای روز بحران طراحی شده است. داوطلبانی که ممکن است در شرایط عادی عضو سمن خاصی نباشند، اما در موقعیت‌های حساس، حاضرند پای کشورشان بایستند.»

او افزود که نگاه‌ها و اختلاف‌نظرها در داخل کشور طبیعی‌ست، اما وقتی پای تهدید خارجی در میان باشد، مردم ایران ظرفیت همبستگی دارند.

رحیمی از تصویب نشدن طرح سازمان ملی داوطلبان انتقاد کرد و گفت: «این طرح در دولت قبلی تصویب شد اما پیگیری نشد. ما این مطالبه را با رئیس‌جمهور در میان گذاشته‌ایم. اگر ایران نباشد، هیچ‌کدام از موضوعات اجتماعی ما معنا نخواهند داشت.»

دولت اعتمادی به ما ندارد

فاطمه دانشور، مدیر مؤسسه مهرآفرین، با انتقاد از رفتار دولت نسبت به سمن‌ها گفت: «دولت اعتمادی به ما ندارد. من اگر می‌خواستم برای همه فعالیت‌هایم مجوز بگیرم، باید ۱۷۶ مجوز می‌گرفتم.»

او تأکید کرد که
فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد برای رضایت دولت نیست، بلکه به خاطر عشق به وطن است. دانشور گفت: «ما نمی‌خواهیم باری از دوش دولت برداریم. ما باری از دوش مردم برمی‌داریم. چون این کشور را دوست داریم.»

او درباره برخورد با مهاجران نیز گفت: «در روزهایی که کشور مورد حمله قرار گرفته بود، یکی از مراکز ما در حال پلمب‌شدن بود. در همان زمان، مادربزرگی با نوه هفت‌ساله‌اش مجبور شد کشور را ترک کند، بدون اینکه حتی بتواند پول پیش خانه‌اش را پس بگیرد.»

دانشور خواستار تشکیل کارگروه ویژه اتباع در شورای خدمات اجتماعی شد تا وضعیت اقشار آسیب‌پذیر مهاجر، از جمله زنان و کودکان، مورد بررسی قرار گیرد.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👌1
💠 #خبر_محیط‌زیست

🔺 آبفا:
۵۲ شهر از جمله تهران، مشهد و اصفهان در وضعیت تنش آبی قرار دارند
نیمی از جمعیت شهری ایران در معرض چالش ناپایداری تأمین آب شرب

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #جامعه_مدنی

بیانیه ۱۷ نفر از فعالین مدنی: رفراندم آزاد، مجلس موسسان، دولت ملی و فراگیر

جمعه ۲۷ تیر ۱۴۰۴

۱۷ نفر از فعالین مدنی و فعالین حقوق بشر ایران بیانیه‌ای با عنوان
«ما نگران سرنوشت ایرانیم»
منتشر کردند. در این بیانیه آمده است:

راه رهایی ما از شرایط فعلی، تاکید بر عاملیت و کنشگری مردم و احقاق «حق تعیین سرنوشت» آنان است. راهی که نه سازش و هم راهی با حاکمان ‌و‌ حکومت استبدادی است و نه از مسیر جنگ و اتکا به قدرت های خارجی می گذرد.

ما خواهان برگزاری رفراندوم آزاد، شفاف و تحت نظارت نهادهای مستقل بین‌المللی و تشکیل مجلس موسسان در راستای شکل‌گیری یک دولت ملی و فراگیر، برای «گذار دموکراتیک» هستیم.

این‌روزها مردم و میهن ما در تقاطع بحرانی‌ترین لحظات تاریخ معاصر خود ایستاده است. ورطه‌ای خطیر و پیچیده‌ که برآمده از مجموعه‌ای از عوامل زمینه‌دار در ایران، منطقه و نظم ناعادلانۀ جهانی است. وطن ما مبتلای هنگامه‌ای سخت شده که یگانه راه رهایی از آن تأکید بر عاملیت و کنشگری مردم و حق آنان در تعیین سرنوشت خویش است و وظیفۀ تاریخی و ملی ماست که راهی به‌سوی این رهایی بگشاییم برای نجات ایران. راهی که نه سازش و هم‌راهی با حاکمان داخلی است و نه از مسیر جنگ و اتکا به قدرت‌های خارجی می‌گذرد. بلکه راه سومی که راه مردم است و مسیری مستقل را سامان می‌دهد تا با همبستگی و پیگیری اهداف مشترک، سرکوب و استبداد داخلی و جنگ و تجاوز خارجی را عقب براند.

با توجه به این مخاطرات و نیز افزوده‌شدن لحظه‌ به لحظه بر آن، هم‌اینک و بدون ازدست‌دادن وقت، وظیفۀ ملی و میهنی خود می‌دانیم که با صراحت در برابر سیاست‌های ایران‌سوز نظام ایستاده و حق مردم را برای تصمیم‌گیری دربارۀ مسائل مبرم و حیاتی پس گرفته و پاس بداریم.

اقدام دو دولت اسراییل و آمریکا -که طبق مندرجات منشور ملل‌متحد و موازین شناخته‌شدۀ حقوق بین‌الملل یک تجاوز آشکار محسوب می‌شود- متأسفانه امکان تکرار دوباره دارد و هنوز سایۀ شوم جنگ بر سر کشور و ملت ماست. از سوی دیگر بر کسی پوشیده نیست که بیش از دو دهه است تمام ابعاد زندگی مردم ایران تحت‌تأثیر سیاست هسته‌ای نظام قرار گرفته و حاکمان بر این سرزمین با تبدیل آن به اصلی‌ترین موضوع حکمرانی خود و با ماجراجویی‌های مدام در عرصۀ جهانی و تخاصم مستمر در عرصۀ داخلی، هزینه‌های جبران‌ناپذیر اقتصادی، امنیتی، اجتماعی و روانی را بر مردم ایران تحمیل کرده‌اند که به‌رغم تمام هشدارها، کشور را عاقبت در مهلکۀ جنگی ویرانگر افکند. دریغ از آنکه تمام سرسختی و خودکامگی نظام حاکم بر این مسیر، کمترین فایده و اثر ملموسی در پی داشته باشد که منتج به خیر همگانی برای ایران و ایرانیان شود.

امروز نیز نگاه‌‌داشتن کشور پس از جنگ ویرانگر دوازده‌‌روزه در شرایط جنگی، با سماجت بر مواضع پرهزینه و بی‌فایدۀ گذشته، نه‌فقط تهدیدی جدی برای حاکمیت مردم و حقوق و آزادی‌های ایشان به‌شمار می‌رود، بلکه زندگی مشقت‌بار مردم را سخت‌تر و ناگوارتر از پیش کرده است.

ما به شدت نسبت به سرنوشت ایران نگرانیم و معتقدیم:

– اصرار حاکمیت بر سیاست‌های ماجراجویانه و خسارت‌بار آمریکاستیزی و شعار محو اسرائیل؛

– اصرار بر تداوم سیاست‌های غیرشفاف هسته‌ای و گره‌زدن امنیت ملی و سرنوشت ایران با حد نامتعارف غنی‌سازی بدون کسب نظر مردم؛

– اصرار بر بهره‌کشی از ذخایر طبیعی و منابع انسانی ایران‌زمین در راستای اهداف ستیزه‌جویانه؛

– اصرار بر امنیتی‌سازی جامعه و سرکوب مداوم زنان، دانشگاهیان، کارگران، معلمان، هنرمندان، بازنشستگان و دیگر اصناف، اقلیت‌های دینی و تمام اقوام ایرانی؛

– اصرار بر تداوم حبس زندانیان سیاسی و عقیدتی و دستگیری‌های گسترده؛

– اصرار بر اجرای احکام غیرانسانی اعدام که این‌روزها برای ارعاب و نمایش اقتدار ازدست‌رفته و لاپوشانی شکست‌های نظامی/امنیتی شدت گرفته؛

– اصرار بر سلب آزادی بیان، نقض حق اعتراض علنی فردی و جمعی، سانسور رسانه‌ای و فیلترینگ اینترنت؛

بزرگ‌ترین سیاست‌های خطا و وطن‌بربادده نظام حکمرانی کنونی است که جامعۀ ایران را با مخاطرات جدی مواجه کرده و روزبه‌روز با تهدید و محدودیت، مردم را از بدیهی‌ترین شمول یک زندگی عادی و بنیادی‌ترین حق خود، «حق تعیین سرنوشت»، محروم‌تر می‌کند. ما هشدار می‌دهیم تداوم شرایط کنونی عاقبتی هولناک را پیش روی ایران عزیز قرار خواهد داد که آیندگان و فردای وطن را هم از تأثیرات مخرب خطاهای نابخشودنی امروز بی‌نصیب نخواهد گذاشت.


ما خواهان برگزاری رفراندوم‌ آزاد، شفاف و با نظارت نهادهای مستقل بین‌المللی هستیم برای احقاق حق تعیین سرنوشت خود و تشکیل مجلس مؤسسان، در راستای یک دولت ملی و فراگیر، برای گذار دموکراتیک.
⤵️
😐1
⤴️
ما نیک می‌دانیم که هیچ نظام استبدادی، داوطلبانه تن به برگزاری رفراندوم نمی‌دهد. پس از تمامی تشکل‌های، گروه‌ها و کنشگران مستقل سیاسی، مدنی و فرهنگی دعوت می‌کنیم تلاش برای تغییر شرایط کنونی کشور را به اولویت فوری فعالیت‌های خود بدل کرده و با هم‌اندیشی و همبستگی و پیوستگی در مبارزه، از هر طریق ممکن مانند صدور بیانیه، ایراد سخنرانی، تشکیل اتاق‌های تبادل فکر جمعی و گفت‌وگوهای مردمی، و بکارگیری تمام امکانات فردی و جمعی و استفاده از تمام ظرفیت‌های نافرمانی مدنی، برای تداوم جنبش مقاومت مدنی خشونت‌پرهیز اهتمام ورزیده و زمینه را برای احقاق حق تعیین سرنوشت با برگزاری رفراندوم و تشکیل مجلس مؤسسان قانون‌اساسی در راستای شکل‌گیری یک دولت ملی و فراگیر، برای گذار دموکراتیک فراهم کنند.

باشد که روزگاری نیک آتیۀ ایران و ایرانی شود و آفتاب رهایی بر وطن بتابد.

ابوالفضل قدیانی، پرستو فروهر، حاتم قادری، حسین رزاق، سعید مدنی، صدیقه وسمقی، عباس صادقی، عبدالله مومنی، عبدالفتاح سلطانی، عطاءالله شیرازی، محمدرضا فقیهی، محمد سیف‌زاده، منظر ضرابی، مهدی محمودیان، نرگس محمدی، نسرین ستوده، فریبا هشترودی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
😐1
💠 #صبحگاه


دوست عزیز من
سرتان شلوغ است
زخمی ها را شما بشمارید
داروخانه ها را من می شمارم

سربازان را شما بشمارید
شناسنامه های باطله را من می شمارم
زنان فقیر را شما بشمارید
بچه های رها شده را بگذارید،
من بشمارم
رفاقت برای همین وقت هاست

دوست من
سرتان شلوغ است
شما به جنگ تان بروید
من به زندگی امیدوارم.


#شمس_لنگرودی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤2
💠 #یاد

🔺 ۲۸ تیر زادروز #سیمین_بهبهانی "خلیلی"

(زاده ۲۸ تیر ۱۳۰۶ تهران -- درگذشته ۲۸ امرداد ۱۳۹۳ تهران) نویسنده، غزلسرا و از بنیانگذاران کانون نویسندگان ایران

🔹 او در طول زندگی‌اش بیش از ۶۰۰ غزل سرود که در ۲۰ کتاب منتشر شده‌ است. اشعار وی  موضوعاتی همچون عشق به‌ میهن، زلزله، انقلاب، جنگ، فقر، تن‌فروشی، آزادی بیان و حقوق برابر برای زنان را در بر می‌گیرند. او به‌خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های بی‌سابقه به «نیمای غزل» معروف است.
وی فرزند عباس خلیلی "شاعر و نویسنده و مدیر روزنامه اقدام" بود. میرزا‌حسین میرزاخلیل مشهور به‌حسین خلیلی‌تهرانی که از رهبران مشروطه، عموی پدر او و ملاعلی رازی‌خلیلی‌تهرانی پدربزرگ اوست. پدرش عباس خلیلی به‌دو زبان فارسی و عربی شعر می‌گفت و حدود ۱۱۰۰ بیت از ابیات شاهنامه فردوسی را به‌عربی ترجمه کرده بود و در ضمن رمان‌های متعددی را هم به‌رشته تحریر درآورد که همگی به‌چاپ رسیدند.
مادر او فخرعظما ارغون دختر مرتضی ارغون "مکرم‌السلطان خلعتبری" از بطن قمرخانم عظمت‌السلطنه "فرزند محمد امیرتومان و نبیره امیر هدایت فومنی" بود. فخر عظمی ارغون فارسی و عربی و فقه و اصول را در مکتبخانه خصوصی خواند و با متون نظم و نثر آشنایی کامل داشت و زبان فرانسه را نیز زیر نظر یک مربی سوئیسی آموخت. او همچنین از زنان پیشرو و از شاعران موفق زمان خود بود و در انجمن زنان وطن‌خواه عضویت داشت و مدتی هم سردبیر روزنامه آینده ایران بود. او همچنین عضو کانون بانوان و حزب دموکرات بود و به‌عنوان معلم زبان فرانسه در آموزش و پرورش خدمت می‌کرد.
سیمین در سال ۱۳۲۵ با حسن بهبهانی ازدواج کرد و به‌نام خانوادگی همسرش شناخته شد. وی از این ازدواج دو پسر با نام‌های علی و حسین و یک دختر به‌نام امید دارد. ابوالحسن تهامی‌نژاد دوبلور و صداپیشه، داماد اوست. وی درسال ۱۳۴۹ از حسن بهبهانی جدا شد و در همان سال با منوچهر کوشیار که در دوران دانشجویی با او آشنا شده‌ بود، ازدواج کرد.
برخی از کتابهایی بانو بهبهانی که منتشر شده است:
سه‌تار شکسته ۱۳۳۰ جای‌پا (۱۳۳۵/۱۹۵۴) چلچراغ (۱۳۳۶/۱۹۵۵) مرمر (۱۳۴۱/۱۹۶۱) رستاخیز (۱۳۵۲/۱۹۷۱) خطی ز سرعت و از آتش (۱۳۶۰/۱۹۸۰) دشت ارژن (۱۳۶۲/۱۹۸۳) گزینه اشعار (۱۳۶۷) درباره هنر و ادبیات (۱۳۶۸) آن مرد، مرد همراهم (۱۳۶۹) کاغذین‌جامه (۱۳۷۱/۱۹۹۲) کولی و نامه و عشق (۱۳۷۳) عاشق‌تر از همیشه بخوان (۱۳۷۳) شاعران امروز فرانسه (۱۳۷۳) با قلب خود چه خریدم؟ (۱۳۷۵/۱۹۹۶) یک دریچه آزادی (۱۳۷۴/۱۹۹۵) مجموعه اشعار (۲۰۰۳) یکی مثلاً این که (۲۰۰۵) با مادرم هم‌راه ـ زندگی‌نامه خود نوشت (۱۳۹۰)
شعر زمان ما (۱۳۹۱)  مجموعه اشعار سیمین بهبهانی (۱۳۹۱)

#سیمین_بهبهانی

https://t.me/httpsksmtehran2/198

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤2
💠 #تقویم

شنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۴ خورشیدی

📌 امروز در تقویم؛

▪️٧٠سال از درگذشت احمد قوام، از مهم‌ترین سیاستمداران عصر قاجار و عصر پهلوی، گذشت. قاجاریان به او لقب #قوام‌السلطنه و محمدرضاشاه پهلوی، به او لقب حضرت اشرف دادند.
او پنج‌بار نخست‌وزیر ایران شد و در کابینه‌های مختلف، ازجمله ۱۳ بار وزیر داخله، چهاربار وزیرخارجه و همچنین دو بار نماینده مجلس شورای ملی شد.

سرکوب قیام کلنل #محمدتقی_پسیان در خراسان در سال ۱۳۰۰ و سرکوب ماجرای خودمختاری آذربایجان در سال ۱۳۲۵ و خروج نیروهای شوروی از ایران، در دوران نخست‌وزیری او رخ داد. فرمان مشروطیت به قلم او نوشته شده و آخرین‌‌بار، وقتی در اوج نهضت ملی‌شدن نفت، به‌جای مصدق نخست‌وزیر شد، با قیام ملی ۳۰ تیر از قدرت پایین کشیده شد و اموالش مصادره و از صحنه سیاسی حذف شد.

▪️١٧ سال از درگذشت #خسرو_شکیبایی، بازیگر برجسته سینما، تئاتر و تلویزیون گذشت.

شکیبایی که کارش را در سینما، با بازی در فیلم خط قرمز (۱۳۶۱) ساختهٔ مسعود کیمیایی آغاز کرد، با بازی در نقش حمید هامون در فیلم هامون(ساخته مهرجویی)، به چشم آمد و سیمرغ بلورین نقش اول مرد را از جشنواره فجر برد. او برای فیلم کیمیا هم همین جایزه را برد. کاغذ بی‌خط، سالاد فصل، پری، خواهران غریب و سارا از مهم‌ترین فیلم‌های او هستند.

از مهم‌ترین سریال‌های او می‌توان به روزی‌روزگاری، خانه‌ سبز، مدرس و کوچک جنگلی اشاره کرد.

▪️١٣ سال از درگذشت #محمدحسن_گنجی، بنیانگذار دانش جغرافیای نوین و هواشناسی در ایران گذشت.
معاونت اول سازمان جهانی هواشناسی، موسس سازمان هواشناسی ایران، موسس و اولین رئیس دانشگاه بیرجند بین سال‌های ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۷، استاد جغرافیای دانشگاه تهران، عضویت در تحریریه دانشنامه بریتانیکا و عضویت انجمن سلطنتی مردم‌شناسی انگلستان و ایرلند، از مهم‌ترین نکته‌ها در کارنامه علمی و فرهنگی این چهره برجسته است.

#روزآروز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #خبر_گوناگون

‌ ▪️لارنس نورمن، خبرنگار رسانه آمریکایی وال‌استریت ژورنال، می‌گوید سه کشور اروپایی طرف برجام، پنج‌شنبه‌شب تلفنی با وزیر امورخارجی جمهوری اسلامی، عباس عراقچی، احتمال تعویق در فعال کردن مکانیسم ماشه در ازای کارهایی خاص از سوی جمهوری اسلامی را پیش گذاشته‌اند- کارهایی چون از سرگیری مذاکره هسته‌ای، از سرگیری همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و «پیشنهادی درباره ذخیره اورانیوم غنی‌شده».

رسانه آمریکایی اکسیوس هم به نقل از یک منبع آگاه گزارش داده احتمالا مقام‌های جمهوری اسلامی و سه کشور اروپایی هفته آینده «در وین یا ژنو» درباره یک توافق هسته‌ای احتمالی دیدار کنند.

مقام‌های امورخارجی جمهوری اسلامی هنوز به این خبرها واکنشی نشان نداده‌اند.

▪️اسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسراییل، روز جمعه در پنتاگون، وزارت دفاع آمریکا، با پیت هگست، وزیر دفاع و ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، دیدار و گفت‌وگو کرد- طرف آمریکایی از آنچه «موفقیت فوق‌العاده» حملات ۱۲روزه اسراییل به جمهوری اسلامی می‌خواند تمجید کرد و مدعی شد در حمله‌های آمریکا سه سایت هسته‌ای ایران «کاملا نابود شدند». طرف اسراییلی هم مدعی شد اسراییل «افزون بر حملات به تاسیسات هسته‌ای، توانایی تولید موشکی جمهوری اسلامی را نیز نابود کرد».

▪️خبرگزاری رویترز گزارش داده حکومت سوریه گمان می‌کرده برای فرستادن نیرو به سویدا و دخالت در درگیری‌های محلی اخیر میان دروزی‌ها و عشایربادیه‌نشین، اجازه آمریکا و اسراییل را گرفته. هم‌زمان تام باراک، سفیر آمریکا در ترکیه و فرستاده ویژه آمریکا در امور سوریه، اعلام کرده اسرائیل و سوریه با میانجی‌گری و حمایت وزیر امورخارجی آمریکا، با آتش‌بس موافقت کردند- او افزوده این توافق را ترکیه، اردن و همسایه‌های دیگر حمایت می‌کنند.

▪️شبکه المیادین گزارش داد که احمد الشرع، رئیس دولت انتقالی سوریه، به همراه خانواده‌اش پایتخت این کشور، دمشق، را ترک کرده است. به‌گفته منابع المیادین، یک عملیات ترور سه شخصیت برجسته دولت انتقالی، از جمله مرهف ابو قصره، وزیر دفاع، را هدف قرار داده است. جزئیات بیشتری درباره هویت دیگر افراد یا شرایط این ترور اعلام نشده است.  

▪️تهران وارد مذاکرات با دستورکار قبلی نخواهد شد
یک مقام ارشد سیاسی ایرانی به شبکه پرس‌تی‌وی گفته است که ایران وارد مذاکرات جدید با آمریکا تحت چارچوب یا دستورکار قبلی نخواهد شد و در این مسیر از درس‌های مذاکرات گذشته بهره خواهد گرفت.

▪️آبادان گرم‌ترین شهر جهان شد
در بین ۱۰ شهر گرم جهان در ۲۴ ساعت گذشته نام آبادان، امیدیه، اهواز و دزفول هم قرار گرفته است.

#روزآروز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
💠 #خبر

🔺آموزش و پرورش برای سال تحصیلی جدید چه تعداد کمبود معلم دارد؟

عظیمی‌راد، سخنگوی کمیسیون آموزش مجلس:
برای سال تحصیلی آینده حدود ۱۳۱ هزار نفر کمبود نیروی انسانی در سیستم آموزشی کشور وجود دارد.

طبق گزارش‌های میدانی، به‌ویژه در شهرهای کم‌برخوردار، کمبود معلم همچنان پابرجاست و به برنامه‌ریزی دقیق‌تری نیازمند هستیم.

تعلل در تدوین و اجرای شیوه‌نامه همکاری با نیروهای غیررسمی که قرار بود از فروردین ۱۴۰۴ اجرایی شود، وضعیت را پیچیده‌تر کرده است.

بسیاری از معلمان غیررسمی و فعالان مدارس غیردولتی در تابستان بدون حقوق و بیمه رها شده‌اند و برخی در مدارس غیردولتی با حقوقی کمتر از ۳ میلیون تومان فعالیت می‌کنند؛ این شرایط باعث می‌شود معلم با دغدغه‌ مالی وارد کلاس شود که تاثیر مستقیمی بر کیفیت تدریس خواهد داشت.

خانه ملت

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه


یک دریچه آزادی باز کن به زندانم
یک سبد پر از شادی خرج کن که مهمانم

ابر نقره‌افشان شو تا چو تاک بار آور
پیش دست‌و‌دل‌بازان دست و دل بیفشانم

یک چمن صفا داری باز کن به رویم در
بر بساط گل بنشین، در کنار بنشانم

لحظه‌های امروزم شاد باد و رنگین باد
وعده‌های فردا را اعتماد نتوانم

فرّ بامدادم کو ؟ نیمروز شادم کو ؟
آفتاب بی‌رنگی بر فراز ایوانم

مرگ راه می‌بندد لحظه‌های غلتان را
کو مجال پوئیدن ؟ گوی تنگ، می‌دانم

عشق خیز و طوفان کن، آنچه مانده ویران کن از باد خاشاکش لانه پریشانم

با زبان سرخ آخر چون کند سرسبزم ؟
رنگ و بوی خون دارد نکته ها که می‌دانم

عشق می‌رسد از راه پیش او سخن کوتاه
در نماز خون شعری با حضور می‌خوانم

#سیمین_بهبهانی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤2
💠 #خبر_گوناگون

▪️واژگون‌شدن یک اتوبوس مسافربری در محور گوار به فیروزآباد استان فارس جان ۲۱ نفر را گرفت. ۳۴ نفر هم مصدوم شده‌اند.

▪️پالایشگاه نفت آبادان روز گذشته دچار حریق شد. روابط عمومی شرکت پالایش نفت آبادان در بیانیه‌اش گفته که دلیل آتش‌سوزی خرابکاری نبوده است و دلیل آن نشتی یکی از پمپ‌های واحد ۷۰ بوده است.

در حادثه‌ای دیگر واحدی در طبقه ۱۱ ساختمانی ۳۰ طبقه در شهرک خرازی دچار آتش‌سوزی شد.
سخنگوی سازمان آتش‌نشانی، دلیل را اتصالی در دستگاه کولر ذکر کرده است.

▪️حوثی‌ها یمن می‌گویند با یک موشک بالستیک، فرودگاه بن‌گوریون در نزدیکی تل‌آویو را زده‌اند.
اسرائیلی‌ها می‌گویند موشک را رهگیری کرده‌اند.

▪️سوریه و اسرائیل بر سر آتش‌بس توافق کرده‌اند؛ این خبر را سفیر آمریکا در ترکیه داده و گفته ترکیه و اردن هم از این آتش‌بس حمایت کرده‌اند.
آتش‌بس در مناطق دروزی‌نشین در سویدا در جنوب سوریه بعد از حمله اسرائیل به دمشق صورت گرفته است.
رسانه‌ها می‌گویند علی‌رغم اعلام آتش‌بس هنوز درگیری‌ها به صورت پراکنده ادامه دارد.
بهانه اسرائیل، حمایت از اقلیت دروزی بوده که با نیرو‌های دولتی درگیر بوده‌اند.

▪️بخش آذربایجانی کریدور «زنگزور» به پایان خواهد رسید
علی‌اف رئیس‌ جمهوری آذربایجان در اظهاراتی گفت: «ساخت بخش آذربایجانی کریدور زنگزور تا بهار سال آینده به‌طور کامل آماده خواهد شد.» او گفت: درباره خواسته آمریکا برای اجاره این کریدور، باید بگویم که هیچ اپراتور، تاجر یا اجاره‌دهنده‌ای نمی‌تواند در خاک ما باشد.

▪️محمدعلی تبریزیان معروف به همایون از بازیگران سینمای فارسی در ۸۸ سالگی در تهران درگذشته است.
آقای تبریزیان با بازی در فیلم سلطان‌قلب‌ها، تپلی و عمو یادگار در یادها مانده است.


#روزآروز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #جامعه

🔺رفراندوم به مثابه آیین بی‌قدرتان

✍صدرا عبدالهی

نقدی بر سیاست‌ورزی بی‌برنامه به نام رفراندوم
صدرا عبدالهی با نگاهی به سه بیانیه اخیر در باب رفراندوم با نگاهی انتقادی می‌نویسد: «آنچه این بیانیه‌ها را از تأثیر تهی می‌کند نه نیت نویسندگان، بلکه ساختار غیاب است: غیاب میدان، غیاب سازمان، غیاب تحلیل از موازنه‌ی قوا، غیاب اتصال با جامعه، غیاب رسانه مستقل و مهم‌تر از همه، غیاب هرگونه فهم از منطق قدرت در ایران.»

▪️آنچه امروز در قالب بیانیه‌ها، اعلام موضع‌ها و تأکیدهای پیاپی بر ضرورت برگزاری رفراندوم مطرح می‌شود، بیش از آنکه یک فراخوان سیاسی واقعی باشد، بازتاب بحران درونی یک ذهنیت است: ذهنیتی که از قدرت، تنها زبان آن را آموخته، اما نه منطق آن را می‌فهمد، نه فنون آن را می‌شناسد، و نه ساختارهای آن را تولید کرده است. ذهنیتی که به‌جای بازسازی میدان‌های کنش، در آیین‌های تکرارشونده‌ی بیان و بیانیه، به نوعی«نفی هم‌زمان کنش و ناکامی رضایت داده است.»
بیانیه‌ی میرحسین موسوی، از درون حصر، حامل این واقعیت بود که حتی در غیاب امکان، همچنان می‌توان بر موضع ایستاد. این بیانیه، نه از جایگاه قدرت، که از دلِ حذف‌شدگی، بر امکان گفت‌وگو با جامعه اصرار داشت. زبان موسوی نه آکادمیک بود، نه انقلابی، اما از نوعی رادیکالیسم اخلاقی و تاریخی سخن می‌گفت. این صدا، در غیاب دسترسی به میدان، در غیاب تریبون، در سکوت خانه‌ای با دیوارهای قطور، معنا پیدا کرد: صدایی که از حاشیه، مرکز را به پرسش کشید. گویی در نوعی سیاست بدون میدان، این صدا از دلِ حذف، بدل به امر سیاسی شد. بی‌قدرتی موسوی، واجد نوعی پارادوکس رادیکال بود: بی‌قدرتی‌ای که چون بدل به مقاومت نشد، از درونِ خلع قدرت معنا گرفت.
در واکنش به آن، بیانیه‌ای با امضای بیش از هفتصد نفر منتشر شد که در ظاهر، اعلام حمایتی بود از پیشنهاد موسوی؛ در باطن، بازتولید همان زبان فرسوده‌ای که سیاست را به گفتار تقلیل می‌دهد. در پس این حمایت جمعی، غیبت پرسش بنیادی احساس می‌شد: چگونه؟ با چه سازوکار؟ در چه میدان؟ در مواجهه با کدام قدرت سرکوبگر؟ با پشتیبانی کدام ساختار اجتماعی؟ و با استناد به کدام نیروهای بالفعل و نه بالقوه؟ زبان این بیانیه، فاقد اضطرار، فاقد خطرپذیری، فاقد امکان‌سازی  بود. یک خواستار‌گری بدون خشم، بدون بی‌تابی، و مهم‌تر از همه، بدون نقشه.
رفراندوم، آن‌گونه که در تاریخ معاصر به‌کار رفته، تنها یک کنش حقوقی نیست؛ یک مداخله‌ی مستقیم در نسبت قدرت و حاکمیت است. از قانون اساسی فرانسه در ۱۷۹۳ تا جمهوری پنجم، از تجارب آفریقای جنوبی پس از آپارتاید تا چالش استقلال‌طلبان در کاتالونیا، همه جا رفراندوم نه به‌مثابه مناسک نخبگان، بلکه به‌مثابه لحظه‌ی مواجهه‌ی نیروها رخ داده است. اما در ایران، واژه‌ی رفراندوم به‌جای آنکه حاوی تنش با قدرت باشد، به‌صورت عجیبی به ابزاری برای پرهیز از رویارویی با واقعیت قدرت تبدیل شده است. نوعی بازگشت به زبان رسمی، در لحظه‌ای که سیاست نیاز به گسست دارد. گویی سخن‌گفتن از رفراندوم، بدل به پوششی برای بیان‌نکردن خواست دگرگونی شده است. یک تمنای مهار‌شده؛ یک خواست بی‌بدن.
افرادی که بیانیه‌ی هفتصد نفره را امضا کرده‌اند، اغلب، در بزنگاه‌های مختلف، درون ساختار جمهوری اسلامی عمل کرده‌اند، گاه در مقام کاندیدا، گاه مشاور، گاه زندانی سیاسی، و گاه روشنفکری منتقد. بخشی از آنان نه با انقطاع، که با مماشات زیسته‌اند. امروز اما که واژه‌ی رفراندوم را به‌کار می‌گیرند، آن را نه به مثابه تکنیکی در تقابل با قدرت، بلکه به مثابه گفتاری بی‌خطر، نوعی پیشنهاد، یا توصیه‌ی نخبگانی مطرح می‌کنند؛ چیزی شبیه استدعای تغییر. مسئله این نیست که این افراد در موضوع تغییر فاقد دغدغه‌اند؛ مسئله این است که ساختار بیانی‌شان، حامل ارجاعی به قدرت نیست. و بدون قدرت، هیچ امکانی برای دگرگونی وجود ندارد.
بیانیه‌ی ۱۷ نفره که پس از آن و از دل همان جمع منتشر شد، در واقع تکراری‌ست که خود را تکرار می‌کند. بازآفرینی وضعیتی که در آن، کنش به‌جای آنکه گره‌گشا باشد، صرفاً از آن رو انجام می‌شود که چیزی گزیده تر انجام شده باشد. نوعی سیاستِ صرفاً نشانه‌شناختی؛ نمایش تعهد، بدون طرح، بدون استراتژی. یک بازنمود از تعهد، بی‌آنکه این تعهد به برنامه‌ای، نیرویی یا امکانی بدل شده باشد.
آنچه این بیانیه‌ها را از تأثیر تهی می‌کند نه نیت نویسندگان، بلکه ساختار غیاب است: غیاب میدان، غیاب سازمان، غیاب تحلیل از موازنه‌ی قوا، غیاب اتصال با جامعه، غیاب رسانه مستقل و مهم‌تر از همه، غیاب هرگونه فهم از منطق قدرت در ایران. قدرت در این سرزمین نه تابع متن قانون اساسی‌ست، نه پاسخ‌گو به سازوکارهای بین المللی.

⤵️
⤴️
قدرت در اینجا، بازمانده‌ی یک ماشین امنیتی-ایدئولوژیک است که از فروپاشی هرگونه ساختار موازی سود می‌برد. اینجا قدرت نه حضور قانون، بلکه «غیاب امکان مقاومت مؤثر» است. همان چیزی که آن را «سیاست از طریق حذف بدن‌ها» می‌نامد.
و در چنین ساختاری، هر ارجاع به اصل همه‌پرسی در قانون اساسی، بیشتر شبیه طنزی تلخ است تا استنادی حقوقی. نظامی که در تفسیر قانون، اجرا، قضاوت و حتی تعیین مشروعیت خود خودمختار است، هر نوع مراجعه به افکار عمومی را ابزاری صرف برای بقای خود تلقی می‌کند، نه تهدیدی علیه خود در چنین بافتی، طرح موضوع رفراندوم بدون نقشه راه، همچون استناد به قطب‌نما در اتاقی دربسته است: حرکتی بی‌جهت در مکانی بدون بیرون.
اما مسئله فراتر از ساختار استبدادی جمهوری اسلامی است. مسئله، شکل‌های بی‌قدرتی در درون اپوزیسیون است. نوعی سیاست‌زدایی از سیاست. حذف بدن‌های اجتماعی. حذف امکان‌های برنامه‌مند. فقدان کنش جمعی واقعی. و آنچه باقی می‌ماند، تکرارِ بیانیه، تکرار امضا، تکرار واژگان. گویی تاریخ به شکلی بیمارگون، خود را از طریق فرم بیانیه‌ها بازتولید می‌کند. و این دقیقاً همان چیزی‌ست که باید آن را سیاست به مثابه آیین دانست؛ آیینی که در آن، کنش‌گری نه برای تحول، که برای بقای حس سیاسی در غیاب میدان واقعی تکرار می‌شود.
در چنین وضعیتی، بیانیه‌نویسی نه ابزار تحول، بلکه جایگزین آن شده است. نه دعوت به کنش، بلکه جانشین کنش. نه نشانه‌ی امید، بلکه گاه شکلی از پذیرش شکست، اما در قالبی محترمانه. وقتی ساختار کنش در میدان ناممکن می‌شود، نوشتن جای کنش را می‌گیرد. نه برای برساختن حقیقت، بلکه برای گریز از واقعیت. درست در لحظه‌ای که جامعه به زبان نیاز ندارد، بلکه به سازمان، به افق، به نقشه، به ریسک، و به تقابل نیاز دارد.
اگر خواست رفراندوم جدی‌ست، پس باید بر بستر نیرو ساخته شود، نه صرفاً زبان. باید رابطه‌ی جدیدی میان جمعیت، نافرمانی، فشار حقوقی، پیوندهای بین‌المللی، اقناع رسانه‌ای و مقاومت شکل گیرد. این کار، مستلزم ائتلاف است، مستلزم صراحت، مستلزم قطع وابستگی به نهادهای نیمه‌رسمی گذشته، مستلزم ایجاد ساختارهای جدید و نه صرفاً گفتارهای کهنه. رفراندوم تنها در شرایطی رخ می‌دهد که جامعه به نقطه‌ای از آگاهی و سامان‌یافتگی برسد که دیگر قدرت موجود، نه قادر به تداوم سلطه باشد، نه مشروعیت تکرار آن را داشته باشد.
تا زمانی که پروژه‌ی رفراندوم، برنامه نداشته باشد، راه نداشته باشد، تحلیل نداشته باشد، ابزار نداشته باشد، و فقط گفتار باشد، در بهترین حالت، یک افق دور باقی خواهد ماند. در بدترین حالت، ابزاری برای تخلیه‌ی وجدان سیاست زده ی ما آنچه امروز لازم است، نه گفتاری تازه، بلکه قطعِ گفتار است. یا دقیق‌تر، گسست از شکل‌هایی از گفتار که به سیاست شبیه‌اند، اما فاقد قدرت‌اند. بازاندیشی در نسبت میان خواستن و توانستن. بیرون‌آمدن از دایره‌ی بیانیه‌ها. و شاید، برای نخستین بار، بازسازی مفهوم سیاست بر اساس کنش، نه صرفاً زبان. آن‌گاه رفراندوم نه به عنوان خواست، بلکه به مثابه نتیجه‌ی نبردی جمعی، معنا خواهد یافت.
۱۴۰۴/۴/۲۷

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
💠 #نگاه

🔺تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران از رشد شاخص فلاکت در بهار ۱۴۰۴ حکایت دارد‌

خوزستانِ نفت‌خیز، رکورددار شد


✍مهفام سلیمان‌بیگی

شاخص فلاکت در فصل بهار امسال قد کشید و به ۴۲.۲ درصد رسید.
بر اساس گزارش مرکز آمار ایران استان نفت‌خیز ایران، یعنی خوزستان، در فصل بهار امسال رکورددار فلاکت در کشور شده است.


🔸شاخص فلاکت از ترکیب نرخ تورم و نرخ بیکاری به دست می‌آید و در بهار امسال به عدد نگران‌کننده ۴۲.۲ درصد رسیده است؛ عددی که پشت آن، قصه میلیون‌ها خانواری خوابیده که هر روز بیشتر از دیروز برای زندگی عادی تلاش می‌کنند.

#شاخص_فلاکت

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
🔥1🙏1
💠 #جامعه_مدنی

🔺زندگی برای همه جنگ برای هیچ‌کس/گفت‌وگوی هم‌میهن با اعضای بعضی از سمن‌ها درباره کمپین مدنی «زندگی علیه جنگ» که بیش از ۱۶۰ سمن به آن پیوسته‌اند

✍نسیم سلطان‌‏بیگی، خبرنگار گروه جامعه

جامعه مدنی ایران در تکاپو برای پیدا کردن راه‌هایی برای همبستگی در روزهای پس از جنگ، حرکتی مدنی را به راه انداخته که صدای‌شان هم‌بسته‌تر شود و دستان‌شان به‌هم فشرده‌تر. آن‌ها در روزهای پس از آتش‌بس،‌ فریاد همبستگی سر می‌دهند و آنچه را که به گفته خودشان، بیشتر می‌شنوند، بی‌توجهی است.
کمپین مدنی «زندگی علیه جنگ» ۲۲ تیرماه، با اعلام همبستگی از سوی ۷۰ تشکل اعلام موجودیت کرد و در مدت پنج روز، تعداد تشکل‌ها و سازمان‌های مردم‌نهادی که به آنها پیوستند به ۱۶۲ تشکل رسیده است. مخاطب آنها نه نهادهای دولتی که سازمان‌های مردم‌نهاد، کنشگران سیاسی، اجتماعی و مردمند.
آنها در متن خود از یک «ما»ی جمعی می‌گویند و در تعریف آن نوشته‌اند: «جمعی از شبکه‌ها، اتحادیه‌ها، تشکل‌های مدنی، صنفی و اجتماعی، کنشگران جامعه‌ی مدنی، صداهایی از میان مردمان ایران، از درون و بیرون مرزهای جغرافیایی در سایه‌ فاجعه‌ای جنگی که می‌تواند به ویرانی‌های گسترده انسانی، زیست‌محیطی و اجتماعی بیانجامد.»

▪️ #پیام_روشنفکر، نماینده انجمن جامعه‌شناسی در حرکت مدنی «زندگی علیه جنگ» به اجازه تولد ندادن به صداهای مستقل از سوی دولت و سیاسیون معترض است: «انحصارطلبی بوروکراتیک و توهم دانایی که در دولت وجود دارد، تمامیت‌خواهی را شکل می‌دهد که اجازه تولد، صدا یافتن و عمل کردن این بخش مستقل جامعه را نمی‌دهد و همه این موارد کارها را سخت‌تر می‌کند.»
روشنفکر در توضیح بیشتر این تاکید روی واژه «زندگی» می‌گوید: «در این متن می‌توان مدعی شد که ابتکاری به خرج داده شده و از واژه زندگی که با جنبش‌های اصیل زندگی، خواه تاریخ ایران و جهان از جنبش ضدبرده‌داری، تا جنبش‌های ضداستعماری و ضد انواع سلطه و انقیاد طبقاتی، جنسیتی، قومی و.. پیوند دارد.
جامعه منشأ زندگی است و از زندگی‌های درون جامعه است که آرمان‌ها و اتوپیاهای مختلف برای انقلاب و ایده‌های تحول بیرون می‌آید.»
به گفته او، این جمله که «جامعه ایران دوستدار زندگی است و توان و شایستگی بهبود زیست جمعی خود را دارد»، بیان استقلال‌طلبی و مخالفت با هرگونه مداخله به اشکال مختلف در زندگی ایرانیان است.
پشت مسئله جنگ، اقتصاد سیاسی، منافع و بودجه‌هایی وجود دارند که نمی‌شود آنها را نادیده گرفت: «به همین دلایل جنگ مفهوم عمیقتری است و ضدیت با جنگ، ضدیت با این شیوه منازعات و مناسبات قدرت است. این جامعه است که به چنین چیزی فکر می‌کند، نه دولت‌ها و نظام بین‌المللی.»

▪️#فیروزه_صابر، رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنفی زنان مدیر کارآفرین در پاسخ به سوالی درباره مطالبه آنها از نهاد دولت می‌گوید: «ما در قالب چهار بند اصلی مطالبات‌مان را بیان کردیم و تجاوز به خاک ایران در هر شرایطی را محکوم می‌کنیم اما انتظار ما این است که دولت به سهم خودش تدبیری بیاندیشد که از طریق دیپلماسی بار دیگر به جنگ برنگردیم.» او تعریف زندگی را گره‌خورده به آرامش برای مردم معنا می‌کند و از آرامشی که بر زندگی مردم حاکم نیست، می‌گوید: «این آرامش غیر از نبود جنگ، نیازهای دیگری ازجمله امنیت، آرامش، رفاه، عدالت و آزادی هم دارد که‌ حکومت وظیفه تحقق آن را دارد و باید پاسخگو باشد.»

▪️#محمد_فلاحی، سخنگوی کانون صنفی معلمان، از نگرانی‌های آنها که نگرانی‌های جامعه است به «هم‌میهن» می‌گوید: «... احتمال شروع مجدد جنگ وجود دارد. بدون در نظر گرفتن جنگ هم شرایط خوبی نداریم. مسئله ناترازی‌ها در امور مختلف اقتصاد، انرژی، محیط‌زیست و دیگر حوزه‌ها، بارها مطرح شده و این موارد زیر سایه جنگ می‌تواند بسیار عمیق‌تر و شدیدتر شود و شرایط جامعه ناهنجارتر شود. به همین دلیل ما هم کنار سایر نهادهای مدنی به بروز این حس مشترک باور داریم و نمونه آن متنی است که منتشر کردیم.»

او هم مانند دیگر اعضای تشکل‌های جامعه مدنی بر این باور است که نهادهای مدنی جایگاهی در ساختار رسمی جامعه و حکومت ندارند: «با جامعه مدنی به‌شکل بیگانه و مظنون رفتار می‌شود، برایش جایی دیده نشده و جایگاهی ندارند. اما ما در وهله اول نقش خودمان را آگاهی رساندن و هشدار دادن می‌دانیم. نقش ما نوعی زنهار دادن است که شاید به این نتیجه برسند روش‌های آنها در امور مختلف جواب نداده و ما به سهم خودمان سعی می‌کنیم این آگاهی و توجه را در نهادهای حکومتی برای تغییر روش‌هایشان ایجاد کنیم.» بااین‌حال تجربه او نشان می‌دهد که نمی‌توان به تغییر این نگاه در حاکمیت خوش‌بین بود: «اما با عمومیت‌یافتن این مطالبه و تبدیل آن به یک خواسته اکثریتی، می‌توان امید داشت که با فشار اجتماعی، حکومت وادار به تغییراتی به‌نفع جامعه و مردم شود.»

⤵️
👍2