◾️🥀 ابراهیم
چهارده‌ساله بود.
نه آن‌قدر بزرگ که «مرد» صدایش کنند،
نه آن‌قدر کوچک که کسی دلش نیاید به او شلیک کند.

متولد ایران؛
با مادری ایرانی که لالایی‌هایش فارسی بود
و پدری افغانی که نانش همیشه بوی غربت می‌داد.
نامش ایرانی بود،
چهره‌اش آشنا،
اما سهمش از این خاک
همیشه «نوبت بعد» بود.

از دنیا
حتی یک شناسنامه هم سهمش نشد.
نه کاغذی که ثابت کند «هست»
نه عددی که تولدش را رسمی کند.
بی‌هویت زندگی کرد
و بی‌پرونده مُرد؛
انگار نبودنش
از بودنش ساده‌تر بود.

کودک کار بود.
نه از سر انتخاب،
از سر ضرورت.
دست‌هایش هنوز باید مداد نگه می‌داشت
اما آچار و فیلتر روغن را بلد شده بود.
در تعویض‌روغنی
قدش به کاپوت ماشین‌ها نمی‌رسید
ولی بار زندگی
زودتر از سنش روی شانه‌هایش افتاده بود.

ابراهیم
با لباس‌های همیشه چرکِ شرافتمندانه
و کفش‌هایی که بیشتر دویده بودند تا ایستاده باشند
به دنیا ثابت می‌کرد
که فقر جرم نیست
اما مجازات دارد.

و بعد
تیر.
نه به پا
نه به دست
نه به خطا.
به قلب.
قلبی که
برای هیچ دختری تند نزده بود
برای هیچ آینده‌ای برنامه نچیده بود
برای هیچ رؤیایی فرصت نداشت
ایستاد.

ابراهیم
نه شهید شد
نه قهرمان نام گرفت
نه تیتر شد
نه عزاداری‌اش مجاز بود
فقط
کم شد.
بی‌سروصدا
از آمار کودکان کار
و از جمع زنده‌ها.

او را دفن کردند
اما سؤال‌ها هنوز روی زمین‌اند:
کدام مرز
چهارده‌سالگی را بی‌هویت می‌کند؟
کدام قانون
کودکی بی‌شناسنامه را
هدف مشروع می‌داند؟
و کدام دنیا
مرگ را سهم طبیعی فقر می‌نویسد؟

ابراهیم
اگر جایی هست که
برای «بودن»
مدرک نمی‌خواهند
و برای نفس کشیدن
تیر شلیک نمی‌کنند
آنجا آرام بگیر.
ما
اینجا
با شرمی کهنه
اسم تو را
یادمان خواهد ماند.


◾️جمعە ١٩دی‌ماه ۱۴۰۴ #ابراهیم_نادری، کودک ۱۴ ساله، فرزند پدری افغانستانی و مادری ایرانی و ساکن تهران، جمعه ۱۹ دی در منطقه سعادت‌آباد، با اصابت گلوله جنگی به ناحیه قلب جان خود را از دست داد.


منبع: کانال تلگرامی جمعیت امام علی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


دهان خونی

به گلوله گفتم برگردد
فریادش را
و‌ یادش را در پوکه جا بگذارد
و بگذارد قلب من برای عشق
و برای آ
زا
دی...
دهانم اما از خون پر بود
و قلبم
در جیب کوچکم
تکان‌ تکان می‌خورد
گلوله
یاد مرا
روی آسفالت لخته کرده بود.

#بکتاش_آبتین


📷 #تصویر: بدون عنوان! | #هادی_حیدری | بهمن‌ماه هزار و چهارصد و چهار
🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #نگاه_کارشناس


🔺تاب‌آوری اجتماعی بدون به‌رسمیت‌ شناختن سوگ جمعی محقق نمی‌شود

دکتر محمدمهدی سیدناصری، مدرس دانشگاه و پژوهشگر:

🔹 "سوگ جمعی" به تجربه‌ای اطلاق می‌شود که در آن، احساس فقدان، اندوه یا ناامنی، از سطح فردی فراتر می‌رود و به یک وضعیت اجتماعی مشترک تبدیل می‌شود؛ این وضعیت می‌تواند ناشی از مجموعه‌ای از وقایع، بحران‌ها یا تجربه‌های انباشته باشد که احساس از دست‌دادن معنا، امنیت یا آینده را در سطح گسترده ایجاد می‌کند.

🔹در جامعه ایران، اهمیت این مفهوم از آنجا ناشی می‌شود که ما با نوعی سوگ ممتد و چندلایه مواجه‌ایم؛ سوگی که نه فرصت نام‌گذاری پیدا کرده و نه مجال پردازش. انباشت این وضعیت، جامعه را در حالت تعلیق عاطفی قرار می‌دهد که نمی‌توان از کنار آثار بلندمدت آن بر سلامت روان جمعی عبور کرد.

🔹تاب‌آوری اجتماعی بدون به‌رسمیت‌ شناختن سوگ جمعی، به مفهومی سطحی و حتی آسیب‌زا تبدیل می‌شود؛ تاب‌آوری واقعی زمانی شکل می‌گیرد که جامعه بتواند سوگ خود را ببیند و درباره آن حرف بزند. جامعه‌ای که سوگ را سرکوب می‌کند، در بلندمدت دچار فرسایش عاطفی و فروپاشی سرمایه اجتماعی می‌شود.

🔹سوگ حل‌نشده یکی از خطرناک‌ترین وضعیت‌های اجتماعی است، زیرا به‌طور مستقیم با خشم فروخورده، بی‌اعتمادی و گسست اجتماعی پیوند دارد. وقتی جامعه فرصت سوگواری ندارد، اندوه به اشکال دیگری بازمی‌گردد: بی‌تفاوتی، پرخاشگری، ناامیدی مزمن یا حتی خشونت نمادین و واقعی.

🔹کودکان و نوجوانان بیش از آنچه تصور می‌شود، تحت تأثیر سوگ جمعی قرار می‌گیرند و در فضایی سرشار از اضطراب و اندوه بیان‌نشده رشد می‌کنند. نادیده‌گرفتن این وضعیت از منظر حقوق کودک، به معنای انتقال خاموش آسیب از نسلی به نسل دیگر است که یکی از ریشه‌های بحران‌های اجتماعی آینده خواهد بود.

🔹تقویت تاب‌آوری اجتماعی نیازمند تغییر نگاه است؛ تاب‌آوری یعنی توان گفت‌وگو، توان به‌رسمیت‌شناختن رنج و توان مشارکت شهروندان در فرآیند ترمیم. سوگ جمعی، اگر درست دیده و فهم شود، نه تهدیدی برای جامعه، بلکه فرصتی برای بلوغ اجتماعی و بازسازی همبستگی است./خبرآنلاین


#سوگ_جمعی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

نامه‌ تعدادی از نهادهای مدنی برای آزادی کودکان و نوجوانان بازداشت‌شده در اعتراضات اخیر

شورای کتاب کودک به همراه جمعی از نهادها  با انتشار نامه‌ای رسمی خطاب به رئیس سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، خواستار آزادی فوری و بی‌قید و شرط کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال بازداشت‌شده، به‌ویژه دانش‌آموزان شد.

در این نامه با استناد به آیین دادرسی ویژه‌ی اطفال و نوجوانان و قانون حمایت از اطفال و نوجوانان، بر اصل حمایت، اصلاح، بازپروری و پرهیز از سلب آزادی برای افراد زیر سن قانونی تأکید شده است.

امضاکنندگان این درخواست با تأکید بر رعایت مصلحت عالیه‌ی کودک، خواستار بهره‌گیری حداکثری از ظرفیت‌های قانونی موجود، اقدامات تأمینی و ارفاقی، فقدان مسئولیت کیفری و سایر تدابیر حمایتی پیش‌بینی‌شده در قوانین کشور شده‌اند.

رونوشت این نامه برای وزیر دادگستری، دادستان کل کشور، دادستان تهران، کمیسیون آموزش مجلس و مرجع ملی حقوق کودک ارسال شده و پیگیری‌ها برای تسریع در بررسی پرونده‌ها و آزادی هرچه سریع‌تر بازداشت‌شدگان زیر ۱۸ سال ادامه دارد.

#شورای_کتاب_کودک
#حقوق_کودک


@shorayeketabekoodak
https://instagram.com/cbc.1341

💠 #یاد

🌱#محمد_بهمن_بیگی
بنیانگذار آموزش عشایر ایران
۲۶ بهمن ۱۲۹۸_ ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۹



🔺 بخشی ازسخنرانی محمد بهمن بیگی ، پدر آموزش و پرورش عشایر ایران ، در مجمع جهانی فرهنگیان


#زادروز
#تقویم_کانون
#نشر_آگاهی
#معلمان_تاثیرگذار
#آموزش_عشایر
#شیوه‌های_نوین_آموزش
#بزرگان_تاریخ_آموزش
#تاریخ_آموزش_و_پرورش

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠#یاد

🌱#محمد_بهمن_بیگی
بنیانگذار آموزش عشایر ایران
۲۶ بهمن ۱۲۹۸_ ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۹

🔺 بهمن بیگی که از ایل قشقایی بود، با بهره از حضور «اصل چهار ترومن» در ایران، با کمک دولت وقت، مدرسه‌های سیّار برای بچه‌های ایل برپا کرد و خصوصا، بنابر نفوذی که در میان عشایر داشت، توانست دخترهای عشایری را نیز به این مدرسه‌ها جلب کند. او نخستین مرکز تربیت معلم عشایری، راهنمای تعلیمات عشایری، آموزش حرفه‌ای برای پسران و دختران عشایر و موسسه تربیت مامای عشایری را نیز بنیان نهاد.

بهمن‌بیگی، مجموعه تجربیات دست اول و خاطراتش از عشایر و آموزش آنان را در این کتاب‌ها گرد آورده: «بخارای من، ایل من»، «اگر قره‌قاج نبود»، «به اجاقت قسم»، «طلای شهامت» و «عرف و عادت در عشایر فارس».

#زادروز
#تقویم_کانون
#نشر_آگاهی
#معلمان_تاثیرگذار
#آموزش_عشایر
#شیوه‌های_نوین_آموزش
#بزرگان_تاریخ_آموزش
#تاریخ_آموزش_و_پرورش

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


او که زندان را آفرید
خود نیز به زندان زیسته
به زندان خواهد زیست.

او که حکم به اندوهِ آدمی...می‌دهد
زودا خود نیز
پشیمان از هزار و یکی امضاءِ
آواره خواهد شد.

هی مَعذورِ بازمانده از تازیانهٔ کبود
هی شاهدِ خاموشِ آخرین سَحَر
زودا
همین حواریون حتی
از ایمان به عهدِ عتیقِ خویش
خسته خواهند شد.

و حاشا...
به حضرتِ آزادیِ آدمی قَسَم
من
هرگز برای پیاده‌گانِ ظلمت‌ْپذیر
اندوهِ بی‌هوده نخواسته
اندوهِ بی‌هوده نخواهم خواست.

زنهار...زنهار
زندانبانِ به درماندهٔ من!

سرانجام
دلهره از خوابِ خستگان
خواهد گریخت.

ما می‌مانیم وُ
کافه‌ای حوالیِ اوین
تا باز
دور هم
از رستگاریِ رؤیاهای ستاره و گُل سرخ
سخن بگوییم.

#سیدعلی_صالحی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 آموزش و پرورش در آیینه مطبوعات ۱


🔺 روزنامه اطلاعات ۶ اردیبهشت ۱۳۵۷
گزارشی از کلاس هایی با نود دانش آموز در تهران که برای ثبت نام در این کلاس‌ها باید مسیر دشواری را طی کرد.


#عدالت_آموزشی
#آموزش_رایگان_کیفی_و_یکسان_برای_همه

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠آموزش و پرورش در آیینه مطبوعات۱


🔹در شش اردیبهشت ۲۵۳۷, گزارشی با عنوان «امروز ثبت نام کنید فردا دیر است» چاپ شده است که نمایی از مشکلات آموزش و پرورش آن سالها را نشان می دهد.

خواندن این گزارش، در روزنامه دولتی که صفحاتش پر از «سپاس شاهنشاها» است، ما را از هر تحلیلی بی نیاز می کند و نشان می دهد اتیوپیایی که رسانه‌هایی مانند من و تو از آن دوران بازنمایی می کنند، چقدر دور از واقعیت است.
پا گرفتن اعتراضات مردمی علیه سانسور و بی عدالتی ها در آن روزها، سبب باز شدن روزنه‌هایی این چنینی در روزنامه‌ها شده بود.

🔹در مقدمه گزارش چنین آمده است:
«کمبود جا، کمبود فضای آموزشی، کمبود معلم و دبیر، کیفیت آموزش مدارس دولتی و غیر دولتی، مشکل جغرافیایی مدارس، برای افزایش جمعیت لازم التعلیم،
بخشنامه آموزش و پرورش تهران، همه و همه مشکلاتی را به وجود آورده‌اند که اصطلاحا به آن مشکلات ثبت نام می‌گویند.
این مشکل نه در تهران که در سطح مملکت وجود دارد اما مقامات آموزشی مملکت معتقدند که دست کم امسال این مشکل وجود نخواهد داشت چون از یک سو مقامات آموزشی مملکت اعلام کرده‌اند که هیچ شاگردی پشت در مدرسه نخواهد ماند ولی از سوی دیگر حضور در کلاس‌های درس به منزله آن است که شاگرد از پشت در کلاس به استراق سمع بپردازد. »

در ادامه چنین آمده است:
«علاوه بر آن مشکلات ثبت نام در همین مدارس پرتراکم و شلوغ هم کار آسانی نیست چرا که برای ورود به یک کلاس ۹۰ نفره در جنوب تهران باید از هفت خان رستم عبور کرد.»
در ادامه مقاله به این اشاره می‌شود که پیش از این فقط مدیران و روسای مدارس اختیار ثبت نام را به دست داشتند و به بهانه پر شدن کلاس شاگردان را سنگ قلاب می‌کردند و گاهی هم در مقابل توصیه و پارتی می پذیرفتند.
به نظر می رسد که نواحی آموزش نیز وارد این حیطه شده بودند و دانش آموزان مانند توپ فوتبال بین مدارس و نواحی آموزش و پرورش دست به دست می‌شدند.

گزارش در ادامه چنین می‌نویسد:
«...و آنجایی هم که از او ثبت نام می‌کنند باید در کلاس‌های ۷۰ ۸۰ نفره شرکت کند کلاس‌هایی که مساحت آن حتی به ۳۰ متر هم نمی‌رسد. در این مدارس زمین ورزش سالن اجتماعات کارگاه و آزمایشگاه ندارد. افزون بر آن این مدارس دو نوبت و سه نوبت هم هستند.»

در ادامه گزارش از قول یکی از نمایندگان شورای منطقه‌ای آموزش و پرورش می‌خوانیم که:
«...حتی ما نمی‌دانیم که در مناطق جنوبی تهران چند تا مدرسه وجود دارد ...
و حالا به همین دلیل تصمیم گرفتند که در امر ثبت نام برای نرخ گذاری و تعیین شهریه مدارس مداخله کنند...»

او می‌گوید: «تا آنجا که من می‌دانم نزدیک پل راه آهن مدارسی هست که سه نوبت اداره می‌شوند و کلاس‌هایشان بالای ۸۰ نفر دانش آموز دارد. من مطمئن هستم اگر این اتاق‌ها گنجایش بیشتری داشت، مسلما تعداد شاگردانش را باز هم افزایش می‌دادند. در حالی که استاندارد کلاس را در مرز ۴۰ نفر تعیین کرده‌اند.»
در ادامه گزارش به مقایسه مدارس دولتی و غیردولتی در جنوب شهر و شمال شهر تهران پرداخته می‌شود:
تعداد دانش آموزان در مدارس شمال شهر به ۲۰۰ نفر هم نمی‌رسد اما در مدارس دولتی جنوب شهر به بیش از ۲۰۰۰ دانش‌آموز در یک مدرسه.
«...در یکی از این مدارس دخترانه دولتی ۴۰ کلاس تشکیل شده که ۳۹ تای آن در سطح دبیرستان است اما باز هم اولیا برای ثبت نام فرزندانشان در مقابل این مدارس صف می‌کشند...»
این تفاوت ها و تبعیض ها به ساعات کار معلمان و دستمزدهای آنان نیز سرایت می‌کند: «در مدارس دولتی حق دبیران را به ماخذ ۸ ماه و نیم می‌پردازند در صورتی که مدارس غیردولتی میزان این پرداخت را ه ۱۲ ماه رسانده‌اند ...در نتیجه دبیران در مدارس غیردولتی کیفیت تدریس بهتری دارند. زحمت بیشتری می‌کشند و با حوصله بیشتری به شاگردان پاسخ می‌دهند...»
همان مقام آموزشی به این نکته نیز اشاره می‌کند که در مدارس دولتی پرسنل بیشتری وجود دارد و الزاماً هزینه بیشتری هم می‌پردازند. در نتیجه هزینه سرانه شاگردان در این مدارس خیلی بیشتر از مدارس غیر دولتی است.
در نهایت این سوال پرسیده می شود: چرا مدارس دولتی نتوانستند در این بحران آموزشی جایی برای خودشان باز کنند؟ شاید «به این دلیل باشد که در این مدارس دستگاه وزارت آموزش و پرورش حکومت می‌کند نه مدیر یا شورای مدرسه .»
گزارش یکی دیگر از مشکلات ثبت نام را موقعیت جغرافیایی مدارس ذکر کرده‌ و به این اشاره شده که در برخی نواحی تعداد مدارس بسیار کم است.
دکتر فریدون دفتری نیز در انتهای گزارش چنین می‌گوید:
«فضای آموزشی این نیست که در یک اتاق ۳۰ متری ۱۰۰ تا شاگرد جا بدهیم و یک معلم بالای سر آنها بگذاریم که حتی نتواند ساکتشان کند, بلکه فضای آموزشی به آزمایشگاه, کارگاه, کتابخانه، قرائت خانه و سالن گفتگو و اجتماعات نیاز دارد.»

#عدالت_آموزشی
#آموزش_رایگان_کیفی_و_یکسان_برای_همه
🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran