💠 #گزارش

🔺کارگران شهرداری‌ها در دوران جنگ: خطر مرگ و مطالبات بی‌پاسخ

تارنمای داوطلب – در هفته‌های اخیر، هم‌زمان با حمله‌های نظامی ایالات متحده و اسرائیل و گسترش تخریب در شهرهای مختلف ایران، صحنه‌ای تکرارشونده و آشنا در خیابان‌ها شکل گرفت: کارگران شهرداری که بلافاصله پس از هر حمله، در میان آوار، شیشه‌های شکسته و بقایای ساختمان‌های ویران‌شده، مشغول پاکسازی و بازگشایی معابر بودند.
این کارگران، اغلب در ساعات اولیه پس از حملات، یعنی زمانی که هنوز خطرات ثانویه مانند ریزش ساختمان یا انفجارهای باقی‌مانده وجود دارد، به محل اعزام می‌شوند. با این حال، نقش حیاتی آنان در مدیریت بحران شهری، نه در سیاست‌گذاری‌ها و نه در پوشش رسمی، بازتابی متناسب نیافته است.

از جان‌باختگان و مجروحان چه می‌دانیم؟
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، دست‌کم دو کارگر شهرداری در تهران در جریان حملات اخیر جان خود را از دست داده‌اند. این کارگران در حین انجام وظیفه و در محل کار، در معرض پیامدهای مرگ‌بار حمله‌های هوایی قرار گرفتند.
بنا بر گزارش‌های میدانی منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، در تبریز نیز یک کارگر شهرداری در پی بمباران یک منطقه مسکونی کشته شده است. همزمان، روایت دیگری از نیاوران تهران حاکی از آن است که یک کارگر شهرداری در اثر حمله، دچار قطع عضو از ناحیه پا شده است.
اما این آمار به‌روشنی ناکامل‌ است. فقدان شفافیت رسمی و محدودیت‌های رسانه‌ای و ارتباطاتی باعث شده است که وضعیت کارگران خدمات شهری که عملاً در خط مقدم پاک سازی پس از حمله قرار دارند، کمتر ثبت و گزارش شود. به همین دلیل، می‌توان با احتیاط گفت که آمار واقعی جان‌باختگان و مجروحان کارگران شهرداری احتمالاً بیش از موارد گزارش‌شده است.

مطالبات معوقه: از چابهار تا یاسوج و نیشابور
کارگران شهرداری در نقاط مختلف کشور هم‌زمان با این وضعیت پرخطر، با مشکلات مزدی و معیشتی گسترده‌ای نیز مواجه‌اند؛ مشکلاتی که در هفته‌های اخیر در دوران جنگ نیز به نارضایتی و طرح مطالبات منجر شده است.
در چابهار، کارگران شهرداری اواخر فروردین از تداوم عدم پرداخت مطالبات مزدی و بیمه‌ای خود خبر داده‌اند. به گفته آنان، اضافه‌کاری‌ها از سال ۱۳۹۸ پرداخت نشده، پاداش و سنوات با دو سال تأخیر مواجه است، حق بیمه به‌طور میانگین تا دو سال پرداخت نشده، و حتی حق لباس نیز برای چندین سال به تعویق افتاده است.
کارگران با اشاره به این وضعیت، خواستار ورود نهادهای نظارتی و تعیین زمان مشخص برای پرداخت مطالبات خود شده‌اند. پیش از این خبر تخصیص بودجه‌ برای پرداخت معوقات در استان منتشر شده بود اما هنوز گزارش رسمی از انجام پرداخت‌ها آن در دست نیست.
در یاسوج، کارگران پیمانکاری شهرداری ۲۳ فروردین به خبرگزاری کار ایران(ایلنا) گفتند که برای دریافت مطالبات خود، «مجبور به امضای فرم تسویه حساب» شده‌اند؛ اقدامی که به‌معنای چشم‌پوشی از بخشی از حقوق معوقه در ازای دریافت حداقلی از مطالبات است. این شیوه، یکی از الگوهای رایج فشار بر کارگران برای کاهش هزینه‌های کارفرما محسوب می‌شود.
در نیشابور، کارگران شهرداری حتی برای دریافت حداقل‌های معیشتی، از جمله شارژ کارت‌های کمک معیشتی، با مشکل مواجه بوده‌اند و خواستار تأمین این موارد شده‌اند. ایلنا ۱۶ فروردین گزارش داد که شارژ کارت‌های معیشتی این کارگران از زمان شروع جنگ ۱۲ روزه در خرداد گذشته متوقف شده و هنوز از سر گرفته نشده است.

زمینه ساختاری: پیمانکاری، بی‌ثباتی، و بی‌پاسخی
این وضعیت بدون توجه به ساختار اشتغال در شهرداری‌ها قابل فهم نیست. بخش بزرگی از کارگران خدمات شهری،‌ به‌ویژه پاکبانان، نه به‌صورت مستقیم، بلکه از طریق شرکت‌های پیمانکاری به کار گرفته می‌شوند. این ساختار که در دهه‌های اخیر تثبیت شده، عملاً بهانه‌ی فرار از پاسخگویی را به کارفرمای اصلی یعنی شهرداری داده است و کارگران باید با پیمانکارانی سروکله بزنند که در بسیاری موارد پاسخگو نیستند.
بر اساس گزارش‌ها،‌ تأخیر در پرداخت حقوق، مشکلات بیمه‌ای، امکان فسخ یک‌طرفه قرارداد، و نبود امنیت شغلی، از جمله مشکلات اصلی کارگران شهرداری‌ها است.
این وضعیت باعث شده است که حتی در شرایطی که کارگران در معرض خطرات مستقیم جنگی قرار دارند، از حداقل‌های حقوقی و حمایتی نیز برخوردار نباشند. در واقع، کارگرانی که در خط مقدم پاکسازی پس از حملات فعالیت می‌کنند، هم با خطر جانی مواجه‌اند و هم در سطح معیشتی با ناامنی شدید روبه‌رو هستند.
تداوم این وضعیت، به فرسایش نیروی کار در این بخش منجر می‌شود و نشان‌دهنده شکافی عمیق در نظام مدیریت شهری و نظام مناسبات کار است؛ شکافی که در شرایط جنگی، پیامدهای آن به‌مراتب شدیدتر و مرئی‌تر می‌شود.

#داوطلب
#نه_به_جنگ_نه_به_استبداد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

کلاهی، رییس کمیسیون دانش‌بنیان:
کشور بابت هر روز قطعی اینترنت، بطور مستقیم و غیرمستقیم ۸۰ میلیون دلار ضرر میکنه

این یعنی روزانه هزینه ساخت ۴ پل B-۱ و یا دو نیروگاه متوسط داره از بین می‌ره.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

کفن دریده و بی‌مزار،

– جنازه‌ی خود بر دوش-

از دریا خواهم گذشت.

من

در خلیجِ به خون شسته‌ی پارسیان

سرانگشتِ بی‌نوشتِ خویش را

جا گذاشته‌ام.

.
نگاهشان کنید!

هوارِ هزار هیولا

بر سَرِ ستاره کشیده‌اند،

نمی‌دانند… نمی‌دانند

ستاره با مرگِ خود

دوباره به آسمان باز خواهد گشت.


ما هزاره‌هاست

زیرِ بارشِ بُراده‌ها

از ملالِ مرگ عبور کرده‌ایم.

زنهار…!

این بار

خداوندِ این مردمِ خسته

خود به آوردگاهِ آدمی آمده است

تا دشنه از دو کتفِ شهیدان

به دَر آورد.


#سیدعلی_صالحی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش_محیط_زیست

▪️سازمان حفاظت محیط‌زیست در گزارشی اعلام کرده که در پی حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، خسارات گسترده‌ای به محیط زیست کشور وارد شده است؛ خساراتی که علاوه بر تخریب زیرساخت‌های حیاتی، سلامت انسان و اکوسیستم‌های طبیعی را نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار داده است. بر اساس این گزارش،

حملات به تأسیسات نفتی در تهران و البرز منجر به آتش‌سوزی بیش از ۳۶۰ هزار مترمکعب مواد نفتی شده که در نتیجه آن نزدیک به یک میلیون تن دی‌اکسید کربن وارد جو شده است.

در کنار این حجم از انتشار، حدود ۴ هزار تن ترکیبات آروماتیک و آلی فرّار نیز در اثر این آتش‌سوزی‌ها آزاد شده‌اند؛ موادی خطرناک که تهدیدی جدی برای سلامت انسان به شمار می‌روند و با بروز بیماری‌های تنفسی و مشکلات جسمی مرتبط هستند. شکل‌گیری ابرهای سیاه ناشی از سوختن مواد نفتی بر فراز تهران، تنها بخشی از پیامدهای فوری این حملات بوده و اثرات بلندمدت آن بر #محیط_زیست همچنان ادامه خواهد داشت.

این گزارش همچنین از تخریب ۱۳ منطقه تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط‌زیست در استان‌های مختلف کشور خبر داده است؛ مناطقی که از زیستگاه‌های ارزشمند طبیعی محسوب می‌شوند. به گفته کارشناسان،

این خسارات علاوه بر تهدید تنوع زیستی، می‌تواند پیامدهای ماندگاری بر کیفیت محیط زیست و زندگی انسان‌ها برجای بگذارد.

#محیط_زیست

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه ، پنجشنبه ۲۷ فروردین ۱۴۰۵


‏از هر گلوله

‏یک پرنده کشته می شود،

‏هزار پرنده پرواز می کنند.


‏‌ #علیرضا_روشن ⁩

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

🔴 آزادی منوچهر آقابیگی با تودیع وثیقه؛ تداوم فشار بر فعالان صنفی معلمان

بر اساس گزارش‌های دریافتی، منوچهر آقابیگی، از اعضای انجمن صنفی فرهنگیان کرمانشاه و عضو شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، که در پی یورش مأموران امنیتی به منزلش در تاریخ ۲۵ اسفندماه بازداشت شده بود، سه روز پیش با تودیع وثیقه به‌طور موقت آزاد شده است.

بازداشت آقابیگی در ادامه موجی از فشارها علیه فعالان صنفی معلمان صورت گرفت؛ روندی که با یورش به منازل، تفتیش و ضبط وسایل شخصی فعالان و خانواده‌های آنان، بدون ارائه حکم قانونی یا توضیح روشن، همراه بود.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با استقبال از آزادی منوچهر آقابیگی، تأکید می‌کند که تودیع وثیقه و آزادی موقت نمی‌تواند جایگزین حق بدیهی آزادی بی‌قیدوشرط فعالان صنفی باشد. این شورا ضمن محکوم کردن روند بازداشت‌ها، یورش‌ها و فشارهای امنیتی، خواستار پایان دادن فوری به برخوردهای غیرقانونی با معلمان، لغو پرونده‌های قضایی و تضمین حق تشکل‌یابی و فعالیت آزادانه صنفی برای همه فرهنگیان است.



🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

💠 #خبر

🔺بازداشت محمدعلی زحمتکش، فعال صنفی معلمان، در شیراز

محمدعلی زحمتکش، از فعالان صنفی معلمان در استان فارس، روز سه‌شنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۵، در شهر شیراز بازداشت شده است.

هنوز هیچ اطلاعات روشنی درباره نهاد بازداشت‌کننده، محل نگهداری یا دلیل بازداشت این فعال صنفی منتشر نشده است. ادامه این بی‌خبری، نگرانی‌ها درباره وضعیت محمدعلی زحمتکش و شیوه برخورد سرکوبگرانه با فعالان صنفی را افزایش داده است.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

پارادوکس «جنگ بشردوستانه!!»

در میانه جنگی قرار داریم به غایت ضد مردمی مانند همه جنگ‌های دیگر.
مردم ایران چهل روز را زیر موشکباران‌ها زندگی کردند، مردمی که هنوز از  آوار کشتار دی ماه کمر راست نکرده بودند، کشتار دیگری را از سر گذراندند که نابودی ده‌ها دانش‌آموز دبستانی و معلمان مینابی و صدها نفر از مردم غیرنظامی داغ دیگری شد بر سینه شان و لکه ننگی بر دامان آنان که با ادعای «جنگ بشردوستانه» و «کمک به مردم ایران»، موشک باران‌ها را شروع کردند.
اصطلاح «جنگ‌های بشردوستانه» در دهه‌های اخیر به یکی از مناقشه‌برانگیزترین مفاهیم در ادبیات سیاسی و روابط بین‌الملل تبدیل شده است.  این اصطلاح نه‌تنها یک تناقض درونی دارد، بلکه اغلب به‌عنوان پوششی برای پیشبرد منافع ژئوپلیتیک قدرت‌های بزرگ به کار می‌رود.
نقدهای بسیاری به این اصطلاح وارد است.
نخستین نقد اساسی به خودِ مفهوم «بشردوستانه بودن جنگ» بازمی‌گردد. جنگ، به‌طور ذاتی با خشونت، تخریب زیرساخت‌ها، آوارگی جمعیت‌ها و نقض گسترده حقوق بشر همراه است. بنابراین، پیوند زدن آن با «بشردوستی» نوعی وارونه‌سازی زبانی تلقی می‌شود که می‌کوشد واقعیت‌های خشن جنگ را در لفافه‌ای اخلاقی پنهان کند. تجربه‌های عینی در کشورهایی مانند عراق، افغانستان، لیبی و از همه عینی تر، همین جنگ چهل روزه ایران نشان داده‌اند که پیامدهای انسانی این جنگ‌ها اغلب بسیار فراتر از بحران‌هایی است که بهانه‌ی مداخله بوده‌اند.
از سوی دیگر این مداخلات  گزینشی هستند. اگر معیار، دفاع از حقوق بشر است، چرا در برخی موارد نقض گسترده حقوق انسانی با سکوت یا بی‌عملی مواجه می‌شود، اما در موارد دیگر بهانه‌ی مداخله نظامی قرار می‌گیرد؟ این دوگانگی، از دید منتقدان، نشان می‌دهد که تصمیم به «مداخله بشردوستانه» بیش از آن‌که مبتنی بر اصول جهانی باشد، تابع منافع اقتصادی، سیاسی و راهبردی قدرت‌های مداخله‌گر است.
این دست از مداخلات نظامی با ادعای حمایت از مردم، اغلب ساختارهای سیاسی و اجتماعی کشور هدف را از بیرون و به‌صورت تحمیلی دگرگون می‌کنند. این امر نه‌تنها می‌تواند به بی‌ثباتی طولانی‌مدت منجر شود، بلکه امکان شکل‌گیری راه‌حل‌های بومی و دموکراتیک را نیز تضعیف می‌کند.
تجربه‌ی خلأ قدرت و جنگ‌های داخلی و تشدید سرکوب داخلی پس از مداخلات نظامی، یکی از شواهد مهم این ادعاست.
هدف اصلی این نوع جنگ‌ها کسب سود است. شبکه‌ای از شرکت‌های تسلیحاتی، پیمانکاران نظامی و نهادهای سیاسی که از تداوم جنگ و ناامنی سود می‌برند. در این چارچوب، «بشردوستی» می‌تواند به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به مداخلاتی تبدیل شود که در عمل منافع این ساختارها را تأمین می‌کند.
آنها زمین های سوخته ای می خواهند و ویرانی هر چه بیشتر. این ویرانی‌ها برایشان به معنای قراردادهای جدید در آینده و تامین سودهای کلان برای بیش از یک دهه است
و اما از منظر مردمی که تبعات این جنگ‌ها را در کنار سرکوب سیاسی گسترده داخلی تحمل می کنند، جنک افزودن بعد جدیدی به فشارهای اقتصادی و محرومیت‌ها و سرکوب های قبلی، افزایش دستگیری‌ها و اعدام‌ها به بهانه‌های جدید است و حق حیات را به شکل فراگیرتری از آنان سلب می کند.

«جنگ‌های بشردوستانه» بیش از آن‌که راه‌حلی اخلاقی برای بحران‌های انسانی باشد، اغلب ابزاری سیاسی هستند که پیامدهای آن به بازتولید خشونت و رنج انسانی می‌انجامد.

روشن است که  تقویت نهادهای بین‌المللی مستقل، حمایت از جامعه مدنی داخلی و تمرکز بر پیشگیری از بحران‌ها از طریق عدالت اقتصادی و کاهش نابرابری‌ها راهکار اصلی برای حل بحران های سیاسی و سرکوب داخلی است.

از این منظر، اگر هدف  واقعاً حمایت از انسان‌هاست، به‌جای توسل به ابزارهای نظامی، باید به ریشه‌های ساختاری خشونت و بی‌ثباتی پرداخت.

#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#آزادی_بی_قیدوشرط_زندانیان_سیاسی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

‍ ♦️میکائیل

✍️نگین باقری

میکائیل دانش‌آموز کلاس سومی مدرسه میناب را زیر آوار کنار دوستش، علیرضا پیدا کردند. همان رفیق و هم‌کلاسی که با هم همیشه در کلاس و در سرویس کنار هم می‌نشستند. تصور اینکه در آن لحظه اضطراب‌آور کنار دوستش بوده مادرش را کمی آرام می‌کرد. این ویدیو را مادر همان هفته اول جنگ فرستاد.

۴۰ روز می‌گذرد و آدم‌ها هنوز می‌گویند؟ چرا مدرسه را داخل پایگاه نظامی ساختند. ده‌ها گزارش تحقیقی نوشته شده که این پایگاه از سال ۲۰۱۶ زمین خود را تفکیک کرده بود و دیوار مستقلی داشت. حتی نوشته‌اند که در آمریکا حدود ۱۴۰ مدرسه داخل پایگاه نظامی قرار دارد. موضوع دیگر این بود که پایگاه پیش از این خارج از شهر قرار داشت اما با افزایش جمعیت شهری، مدرسه به آن نزدیک شده بود. درست مثل مدرسه بعثت آبیک که مهیار زنگانه در آن کشته شد.
اگرچه این را می‌توان پرسید که چرا با گسترش شهرها، پایگاه‌های نظامی از مدارس دور نشدند؟ یا در مورد میناب فقط زمین‌های خود را به مغازه‌ها کرایه دادند به جای اینکه آن را بفروشند و تخلیه کنند. اما اصل سوال این است که فرضا مدرسه داخل پایگاه باشد؛ باید به آن شلیک شود؟

عکس‌های قدیمی را برمی‌دارند و می‌گویند: بفرما مدرسه چه نیازی به برجک نگهبانی دارد؟ این در حالی است که عکس برجک‌ها متعلق به قبل از ساخت مدرسه است و دیگر آنجا نبودند.

باز می‌پرسند: جنگ که شروع شده بود. چرا بچه‌ها را به خانه نفرستاده بودند‌؟ باز باید ارجاع بدهی به ده‌ها گزارش منتشر شده به زبان‌های مختلف که مدرسه از ساعت ۱۰، ۱۰:۳۰ شروع به تماس با خانواده‌ها کرده است. تا به همه اطلاع داده شود ساعت به ۱۱ رسید. در این فاصله خیلی از خانواده‌هایی که نزدیک بودند، رسیدند و دنبال بچه‌ها آمدند. خیلی‌ها باید منتظر سرویس می‌ماندند. خیلی‌ها فقط چند دقیقه فاصله داشتند که مدرسه بمباران شد.

گروه آخر هم حرف ترامپ را می‌زنند. همان که گفته بود این موشک را ایران شلیک کرده است. حتی خود دولت ترامپ هم دیگر این گزاره را تکرار نکرد. پاسخ این است: مدرسه مورد هدف موشک‌های تاماهاک قرار گرفته بود. بقایای آن موجود بود. موشکی که که در آمریکا تولید می‌شود و همان روز اول عکس‌های آن از روی ناو در نیروی دریایی آمریکا منتشر شد‌.
این هم جالب است که آمریکا از جنایتی که علیه ما شده استفاده می‌کند تا جنایت خودش را مخفی کند. چراکه حتی در شلیک به کودکان لامرد هم همين را گفت.

قاعدتا موضع‌گیری علیه هر نوع کشتاری نباید نیاز به اینهمه سوال داشته باشد. می‌شود فارغ از اینکه چه کسی پشت اسلحه بوده علیه کشتار حرف زد. این ساده‌ترین عواطف انسانی است. اما خب...

از صفحه اینستاگرام نویسنده

💠 #خبر

🔺مجازی شدن مدارس از ابتدای اردیبهشت تا اطلاع ثانوی!!

سخنگوی وزارت آموزش و پرورش:

با توجه به تصمیم وزارت آموزش و پرورش نحوه فعالیت مدارس از ابتدای اردیبهشت ۱۴۰۵ در همه مقاطع و پایه‌ها در سراسر کشور تا اطلاع ثانوی به صورت مجازی و غیرحضوری خواهد بود.

پ.ن: دلزدگی و بی‌انگیزگی دانش‌آموزان و بی‌کیفیتی کار آموزش حضوری را از سال‌های قبل داشتیم، اینترنت و نرم‌افزارها کم‌ظرفیت و پرمشکل، تنش‌های پرمخاطره اجتماعی، دو درگیری جنگی با استرس‌زایی بالا بعلاوه بلاتکلیفی و نامشخص بودن شرایط حتی در آینده نزدیک را هم به آن بیفزایم، حاصل‌جمع آن برای آموزش مطمئنا زیر صفر خواهد بود.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

آموزش در محاصره: از کرونا تا سیاست و جنگ

تجربۀ زیستۀ آموزشیِ بخش بزرگی از جوانان ایرانی طی سال‌های اخیر در بستر رشته‌ای از وقایع پرتنش و گسسته شکل گرفته است: همه‌گیری کرونا که مدرسه و دانشگاه را برای مدتی طولانی به خانه‌ها تبعید کرد، اعتراضات خیابانی و واکنش‌های امنیتیِ متعاقبۀ حاکمیت که دوباره نظم تقویم آموزشی را برهم زد، تنش‌های نظامی ایران با متجاوزان خارجی که حتی زمان‌بندی امتحانات در مدارس و دانشگاه‌ها را دستخوش تعویق و تعلیق قرار داد، به‌اضافۀ تعطیلی‌های مکرر به‌ سبب آلودگی هوا. تکرار این وقفه‌ها آموزش رسمی را از یک مسیر پیوسته و پیش‌بینی‌پذیر به تجربه‌ای ناپایدار بدل کرده است. از همین‌جا نگرانی‌ها موضوعیت می‌یابد: وقتی نهاد مدرسه و دانشگاه دیگر نتوانند کارکرد حداقلیِ استمرار و انباشت دانش را تضمین کنند، چه بر سر کیفیت یادگیری و شکل‌گیری افق‌های فکری یک نسل خواهد آمد؟

نسلی در چنین بستر ناپایداری بالیده است که مدرسه و دانشگاه را نه همچون ستون‌های استوار بلکه به‌ صورت ایستگاه‌هایی موقت و گاه لغزان تجربه کرده است. آموزش رسمی در این وضعیت نه سازوکاری منظم و انباشتی بلکه شبکه‌ای از تجربه‌های گسسته است با پیوندهایی غالباً سست و ناپایدار. نتیجۀ طبیعی چنین وضعیتی علی‌القاعده تضعیف حافظۀ آموزشی و کاهش عمق یادگیری و شکل‌گیری نوعی مواجهۀ گذرا با دانش است.

بااین‌حال، این تصویر به‌هیچ‌وجه به معنای تهی‌بودن این نسل از امکان یادگیری نیست بلکه بیش‌تر نشان‌دهندۀ دگرگونی مسیرهای آموزش است. بخشی از این نسل، به‌ویژه در طبقات متوسط و فرادست، به‌واسطۀ دسترسی به منابع مالی و فرهنگی به سوی مسیرهای موازی یادگیری رفته‌اند: کلاس‌های زبان، مهارت‌های دیجیتال، هنر و سایر آموزش‌های غیررسمی. اما همین‌جا شکافی تعیین‌کننده سر برمی‌آورد: چنین امکاناتی برای بخش‌های فرودست جامعه به‌مراتب کم‌تر در دسترس است. از‌این‌رو، تلاطم‌های آموزشی نه‌فقط مسئلۀ کیفیت یادگیری را پیش می‌کشند بلکه به تعمیق نابرابری‌های آموزشی نیز دامن می‌زنند.

از سوی دیگر، دسترسی گستردۀ این نسل به اینترنت و رسانه‌های فرامرزی در حالت عادی می‌توانسته افق زبانی و شناختی‌شان را گسترش دهد. تسلط نسبی به زبان انگلیسی برای بسیاری از آنان امکان اتصال مستقیم به جریان‌های جهانی دانش و فرهنگ را فراهم کرده است. اما این امکان نیز خود در بستر همان تلاطم‌های سیاسی مستمراً دچار اختلال می‌شده است. قطع یا محدودسازی اینترنت جهانی اصولاً این شاهراه دسترسی به دانش را به مسیری ناپایدار بدل کرده است. در نتیجه، حتی این ابزار جبرانی نیز از ثبات لازم برخوردار نیست و تجربه‌ای گسسته از یادگیری را بازتولید می‌کند.

با‌این‌همه، مسئلۀ اصلی نه فقدان استعداد یا انگیزه بلکه نبود ساختاری منسجم برای هدایت این ظرفیت‌هاست. آموزش رسمی، با همۀ کاستی‌هایش، کارکردی اساسی در نظم‌بخشی به فرایند یادگیری دارد، کارکردی که اکنون به‌شدت تضعیف شده است. در غیاب این نظم، خطر پراکندگی و سطحی‌خوانی و فقدان عمق نظری افزایش یافته است. این خطر برای آن بخش‌هایی از جامعه که از منابع جبرانی محروم‌اند البته دوچندان است.

از‌همین‌رو،
شاید مهم‌ترین وظیفۀ این نسل فعلاً ایستادن بر پای خویش در عرصۀ یادگیری باشد: ساختن نوعی انضباط درونی که بتواند تا حدی جای خالی انضباط نهادی را پر کند، بی‌آن‌که از نابرابری‌های واقعی غافل بماند. این به معنای انتخاب آگاهانۀ مسیرهای مطالعاتی و تعمیق دانسته‌ها و پرهیز از سرگردانی در انبوه اطلاعات است

اگر آموزش رسمی به هر دلیل دچار اختلال شده، جبران این خلأ نه با حسرت بلکه با کنش فعال ممکن است. در دل همین تلاطم‌هاست که امکان زایش نوعی سوژۀ خودآموز و خوداتکا نهفته است، سوژه‌ای که اگر بتواند بر پراکندگی غلبه کند و در‌عین‌حال نسبت به شکاف‌های اجتماعی حساس بماند شاید بتواند از دل محدودیت‌ها افقی تازه برای نسل خویش بگشاید.

#محمد_مالجو

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر_گوناگون

▪️غلامحسین محمدی، معاون وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی اعلام کرد که «طبق برآوردهای اولیه، #جنگ اخیر منجر به از دست رفتن بیش از یک میلیون شغل و بیکاری مستقیم و غیرمستقیم دو میلیون نفر شده است.»


▪️بیکاری کارگران در سایه آسیب به واحدهای صنعتی/ ۵ ماه معوقات مزدی کارگران کارخانه داروگر
آسیب نظامی به ۹۰ کارخانه در ساوه و اراک، موجب توقف تولید و آغاز روند تعدیل کارگران شد. اختلال در تأمین مواد اولیه و خسارات ساختاری، معیشت شاغلان این واحدهای صنعتی را در وضعیت بحرانی قرار داده است. بنا بر خبری دیگر، #کارگران کارخانه داروگر تهران از عدم پرداخت سه تا پنج ماه مطالبات مزدی معوقه به همراه عیدی پایان سال خبر داده و با اشاره به تداوم مشکلات معیشتی خود اعلام کردند که علی‌رغم مراجعات مکرر، تاکنون هیچ اقدامی برای پرداخت مطالبات‌شان صورت نگرفته است.

▪️نت‌بلاکس در آخرین به‌روزرسانی خود درباره وضعیت #اینترنت ایران اعلام کرد که کشور وارد پنجاه‌ویکمین روز بدون دسترسی به اینترنت بین‌المللی شده است. به گفته این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان، قطعی اینترنت در #ایران اکنون از مرز ۱۲۰۰ ساعت گذشته است و در هشتمین هفته خود همچنان ادامه دارد.

▪️گزارشی از بازداشت یک شهروند در شهرستان سیریک
#آرمان_زرهی‌زاده، شهروند ساکن شهرستان سیریک در تاریخ ۲۰ فروردین‌ماه توسط نیروهای امنیتی #بازداشت شده و کماکان اطلاعی از محل نگهداری وی حاصل نشده است.

▪️منصور عبدالله‌زاده با تودیع وثیقه آزاد شد
روز شنبه ۲۹ فروردین ماه، #منصور_عبدالله‌زاده، شهروند اهل نقده با تودیع وثیقه از زندان این شهرستان آزاد شد.


▪️رئیس اداره بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن وزارت بهداشت، با اشاره به برآورد وجود یک میلیون #کودک زیر یک سال در کشور، اعلام کرد که حدود ۲۰ هزار کودک واکسینه نشده‌اند.
محسن زهرایی اظهار داشت که با توجه به «نامناسب بودن وضعیت واکسیناسیون در کشورهای همسایه»، خطر بازگشت بیماری‌هایی که ریشه‌کن شده‌اند یا میزان بروز آن‌ها بسیار کاهش یافته است، وجود دارد.

▪️احمد موسوی، رئیس بنیاد شهید و معاون رئیس‌جمهور ایران از تشکیل پرونده توسط این بنیاد برای ۳,۴۶۸ شهروند جان‌باخته در جنگ اخیر خبر داد. پیش از این، سازمان پزشکی قانونی ایران خبر داده بود که هویت ۳,۳۷۵ نفر از قربانیان با استفاده از «روش‌های علمی و تخصصی» شناسایی شده است.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #جهان

🔺عکس روز ناسا از چشم خیره‌شده به راه شیری

چشم قابل مشاهده در این عکس در واقع یک تالاب کوچک است و در حالی که کهکشان راه شیری بر فراز آن قوس گرفته، آسمان تاریک شب را منعکس می‌کند.

#زندگی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #نگاه

#آصف_بیات، اندیشمند ایرانی در کتاب «زندگی به مثابه سیاست» سه ویژگی را به عنوان الزامات تلقی زندگی به مثابه سیاست معرفی می کند. به عبارت دیگر آصف بیات معتقد است ما برای اینکه کنش‌های سیاسی داشته باشیم لازم است این سه شرط را رعایت کنیم:

اول، شاد بودن است.

در زمینه و زمانه‌ای که غم و اندوه بر جان آدمی آوار می‌شود، نفس شاد بودن و شاد زیستن و دیگران را شاد کردن می‌تواند یک کنش سیاسی باشد.

دوم، مسئولیت پذیری.

ما به عنوان شهروندانی که قرار است زندگی را به مثابه سیاست تلقی کنیم، لازم است که در قبال جامعه خودمان و دیگران مسئول و متعهد باشیم و تکالیفی را نسبت به آن‌ها رعایت کنیم و انجام دهیم.

سوم، نگاه سیاسی است.

چیزی که آصف بیات به عنوان نگاه سیاسی در نظر می گیرد، فارغ و خارج از جناح بندی‌های سیاسی است و ناظر به این که انسان باید به چیزی به نام خیر عمومی متعهد باشد و این خیر عمومی عبارت است از بهزیستی و سعادتمندی آدمیان دیگر.

بنابراین همین که ما به عنوان یک شهروند خودمان را در قبال تحقق خیر عمومی و بهزیستی سایر انسان‌ها متعهد بدانیم طبیعتا واجد یک نگاه سیاسی هستیم.

#آصف_بیات
#زندگی‌_به‌_مثابه‌_سیاست
#زندگی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran