💠 #صبحگاه
هر کجـــا مـــرز کشیدند...!!!
شمـــا پُل بزنید
حرف “تهران” و “سمرقند” و “سرپُل” بزنید
هرکه از جنگ سخن گفت،
بخندید بر او
حرف از پنجـــره ی رو به تحمــل بزنید..!!!
نه بگویید،
به بت‌های سیاسی نه، نه!
روی گــور همه ی تفرقـــه‌ها گُل بزنید
مشتی از خاک “بخارا” و گِل از “نیشابور”
با هم آرید و به مخروبــه ی “کابل” بزنید.
دختران قفس افتاده ی “پامیــر” عزیز
گُلی از باغ خراسان به دوکاکل بزنید
جام از “بلخ” بیارید
و شراب از “شیراز”
مستی هر دو جهـان را به تغزل بزنید
هرکجــــا مرز…
ببخشید که تکرار آمد
فرض بر این که کشیدند،
دوتا پُل بزنید.
#نجیب_بارور/ شاعر افغان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
هر کجـــا مـــرز کشیدند...!!!
شمـــا پُل بزنید
حرف “تهران” و “سمرقند” و “سرپُل” بزنید
هرکه از جنگ سخن گفت،
بخندید بر او
حرف از پنجـــره ی رو به تحمــل بزنید..!!!
نه بگویید،
به بت‌های سیاسی نه، نه!
روی گــور همه ی تفرقـــه‌ها گُل بزنید
مشتی از خاک “بخارا” و گِل از “نیشابور”
با هم آرید و به مخروبــه ی “کابل” بزنید.
دختران قفس افتاده ی “پامیــر” عزیز
گُلی از باغ خراسان به دوکاکل بزنید
جام از “بلخ” بیارید
و شراب از “شیراز”
مستی هر دو جهـان را به تغزل بزنید
هرکجــــا مرز…
ببخشید که تکرار آمد
فرض بر این که کشیدند،
دوتا پُل بزنید.
#نجیب_بارور/ شاعر افغان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱)
✍ ه-ص
می گفت: از ابتدای جنگ دلم می‌خواست بنویسم از حس و حالم، از شرایط، از دیده‌ها و شنیده‌ها... اما ننوشتم. دستم به قلم نمی‌رفت تا روز هیجده‌ام جنگ.
شعر شاملو را زمزمه میکردم:
"دلم کپک زده که
آه
سطری بنویسم از تنگی دل
مهتاب زده‌ای از قبیله آرش
بر چکاد صخره‌ها
زهِ جان کشیده تا بن گوش
به رها کردن فریاد آخرین"
اما نمی‌توانستم بنویسم. وقتی قلم دست گرفتم و نوشتن را شروع کردم، بسیار لحظه‌ها را از دست داده بودم. احساس‌هایم را، شنیده‌هایم را فراموش کرده بودم و حسرت می‌خوردم که چرا این همه تعلل کردم. شاید به این خاطر بود که نمی‌خواستم جنگ را باور کنم.
سال‌ها از خطر جنگ و حمله امریکا به ایران می‌گفتیم، از سال ۸۴ همزمان با حمله امریکا به عراق؛ زمانی که اولین اطلاعیه ضدجنگ با عنوان "آزادی آری، سلطه امریکا، نه" را امضا کرده بودیم. اطلاعیه‌ای که بیش از هزار امضا را پای خود ثبت کرد و قرار بود جزو اسناد سازمان ملل شود و هیچ گاه هم نفهمیدم که ثبت شد یا نشد. خیلی هم فرق نمی‌کند. سازمان ملل، یا بهتر بگویم سازمان دُوَل، بی خاصیت‌ترین سازمان در پیشگیری و توقف جنگ‌هاست، تقریبا میشود گفت در جلوگیری از جنگ هیچ‌گاه و به موقع هیچ‌کاری نتوانسته انجام دهد؛ فقط اطلاعیه و بیانیه و قطعنامه پشت سرهم، درست در زمانی که آدم‌ها در جنگ‌ها جان‌شان را از دست می‌دهند و همه‌چیز در حال نابود شدن است.
دلتنگ بودم. دلتنگ همه‌چیز و همه‌کس. دلتنگ آرامش و با خیال راحت خوابیدن و زمزمه میکردم:
"کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می‌داشت تا به جانش می‌خواندی / نام کوچکی تا به مهر آوازش می‌دادی / همچون مرگ که نام کوچک زندگی است
اما در شب‌های موشک باران و انفجارها، فقط تنهایی بود، سیاهی بود و دلتنگی و واقعا مرگ" نام "کوچک "زندگی" بود.
شعرها و ترانه‌ها و موسیقی همدم روزها و شب‌هایم بود. به خصوص شب‌هایی که بی هیچ ارتباطی، از صدای انفجار و ضدهوایی از خواب می‌پریدم و مدام از خود می‌پرسیدم کجا خورد؟ اوایل جنگ حتا نمی‌توانستم به موسیقی هم گوش کنم. کتاب هم نمی‌توانستم بخوانم. اصلا تمرکزی نبود برای هیچ کاری و این یک تجربه همگانی بود. اما به تدریج وقتی عادت کردیم به شرایط جدید، تلاش برای برگشت به روتین‌های همیشگی، تلاش برای وصل ماندن به زندگی بود و من هم یار همیشگی را بازیافتم.
گوش کردن به ترانه‌ها که از غم، شادی، آرزوها و رویاها و... می‌گویند و تو را به زندگی وصل میکنند، نوعی "تراپی"اند، در شب‌های بمباران برایم معنای دیگری یافته بودند و هر شب و هر موقعی که گوش می‌دادم، موسیقی بستری برای آرامش میشد و تکه‌ای از شعر آن ترانه وصف حالم؛
وقتی از سیاهی شبها و روزهای بمباران دلم می‌گرفت: "جغد بارون خورده‌ای تو کوچه فریاد میزنه/ زیر دیوار بلندی یه نفر جون میکنه/ کی می‌دونه تو دل تاریک شب چی می‌گذره / پای برده‌های شب اسیر زنجیر غمه/ دلم از تاریکی‌ها خسته شده/ همه‌ی درها به روم بسته شده/ من اسیر سایه‌های شب شدم/ شب اسیر تور سرد آسمون/..."
وقتی انتخاب میان ماندن در خانه و رفتن به شهر و دیاری امن تر، سخت میشد:
"خاک ثمر نداده رو چه جور میشه ول کنم/ گیرم جهان یک وطنه با مرزهای الکی / رفیق و خونواده رو چطور میشه ول کنم..."
وقتی مدرسه میناب را زدند، تصور درد و اندوه مرگ آن همه کودک آن هم در مدرسه جانکاه میشد، برای خانواده‌های‌شان زمزمه میکردم: "من اون شهر دورم که بغضش شکسته / که دلتنگی راه نفس‌هاشو بسته/ خیابون خیابون پر از انتظارم/ تو نیستی و راهی به جایی ندارم ..."
وقتی نمی‌فهمیدم معنای این همه ظلم و بی‌عدالتی را: "می زنم فریاد/ هر چه باداباد/ وای از این بیداد/ وای از این طوفان..."
وقتی صدای انفجار خیلی خیلی نزدیک بود: "مرغ شومی پشت دیوار دلم/ خودشو اینور و اون ور میزنه/ تو رگای خسته تنم/ ترس مردن داره پر پر میزنه"
وقتی زندگی زیر بمباران عذابی میشد دردناک: "اگه زندگی عذابه/ یه حباب روی آبه/ من به گریه‌هام می‌خندم/ میگم این همه اش یه خوابه..." و آرزو می کردم همه اینها یه خواب باشد و بس.
وقتی تهدید کرده بودند پل‌ها را می‌زنند و تازه توجه‌ام به پل‌هایی جلب میشد که هر روز از رو یا زیر آنها رد می‌شدم و حتا متوجه‌شان هم نبودم و تصور نبودن‌شان یعنی قطع هر گونه ارتباط: " من به دستان تو پل بستم به زیباتر شدن..."
وقتی خبر زدن شهرهای دیگر را از دور می‌شنیدم:
"با من خیال کن که به پلهای اصفهان / با من خیال کن که به شیراز رفته‌ای/ با من خیال کن که به گیلانِ خانه‌ات
سبز و کبود و سرخ، جنگل دمیده است / در کوچه‌های سرد و پریشان این دیار / دستی به دست یار، امشب رسیده است...
ادامه دارد...
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱)
✍ ه-ص
می گفت: از ابتدای جنگ دلم می‌خواست بنویسم از حس و حالم، از شرایط، از دیده‌ها و شنیده‌ها... اما ننوشتم. دستم به قلم نمی‌رفت تا روز هیجده‌ام جنگ.
شعر شاملو را زمزمه میکردم:
"دلم کپک زده که
آه
سطری بنویسم از تنگی دل
مهتاب زده‌ای از قبیله آرش
بر چکاد صخره‌ها
زهِ جان کشیده تا بن گوش
به رها کردن فریاد آخرین"
اما نمی‌توانستم بنویسم. وقتی قلم دست گرفتم و نوشتن را شروع کردم، بسیار لحظه‌ها را از دست داده بودم. احساس‌هایم را، شنیده‌هایم را فراموش کرده بودم و حسرت می‌خوردم که چرا این همه تعلل کردم. شاید به این خاطر بود که نمی‌خواستم جنگ را باور کنم.
سال‌ها از خطر جنگ و حمله امریکا به ایران می‌گفتیم، از سال ۸۴ همزمان با حمله امریکا به عراق؛ زمانی که اولین اطلاعیه ضدجنگ با عنوان "آزادی آری، سلطه امریکا، نه" را امضا کرده بودیم. اطلاعیه‌ای که بیش از هزار امضا را پای خود ثبت کرد و قرار بود جزو اسناد سازمان ملل شود و هیچ گاه هم نفهمیدم که ثبت شد یا نشد. خیلی هم فرق نمی‌کند. سازمان ملل، یا بهتر بگویم سازمان دُوَل، بی خاصیت‌ترین سازمان در پیشگیری و توقف جنگ‌هاست، تقریبا میشود گفت در جلوگیری از جنگ هیچ‌گاه و به موقع هیچ‌کاری نتوانسته انجام دهد؛ فقط اطلاعیه و بیانیه و قطعنامه پشت سرهم، درست در زمانی که آدم‌ها در جنگ‌ها جان‌شان را از دست می‌دهند و همه‌چیز در حال نابود شدن است.
دلتنگ بودم. دلتنگ همه‌چیز و همه‌کس. دلتنگ آرامش و با خیال راحت خوابیدن و زمزمه میکردم:
"کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می‌داشت تا به جانش می‌خواندی / نام کوچکی تا به مهر آوازش می‌دادی / همچون مرگ که نام کوچک زندگی است
اما در شب‌های موشک باران و انفجارها، فقط تنهایی بود، سیاهی بود و دلتنگی و واقعا مرگ" نام "کوچک "زندگی" بود.
شعرها و ترانه‌ها و موسیقی همدم روزها و شب‌هایم بود. به خصوص شب‌هایی که بی هیچ ارتباطی، از صدای انفجار و ضدهوایی از خواب می‌پریدم و مدام از خود می‌پرسیدم کجا خورد؟ اوایل جنگ حتا نمی‌توانستم به موسیقی هم گوش کنم. کتاب هم نمی‌توانستم بخوانم. اصلا تمرکزی نبود برای هیچ کاری و این یک تجربه همگانی بود. اما به تدریج وقتی عادت کردیم به شرایط جدید، تلاش برای برگشت به روتین‌های همیشگی، تلاش برای وصل ماندن به زندگی بود و من هم یار همیشگی را بازیافتم.
گوش کردن به ترانه‌ها که از غم، شادی، آرزوها و رویاها و... می‌گویند و تو را به زندگی وصل میکنند، نوعی "تراپی"اند، در شب‌های بمباران برایم معنای دیگری یافته بودند و هر شب و هر موقعی که گوش می‌دادم، موسیقی بستری برای آرامش میشد و تکه‌ای از شعر آن ترانه وصف حالم؛
وقتی از سیاهی شبها و روزهای بمباران دلم می‌گرفت: "جغد بارون خورده‌ای تو کوچه فریاد میزنه/ زیر دیوار بلندی یه نفر جون میکنه/ کی می‌دونه تو دل تاریک شب چی می‌گذره / پای برده‌های شب اسیر زنجیر غمه/ دلم از تاریکی‌ها خسته شده/ همه‌ی درها به روم بسته شده/ من اسیر سایه‌های شب شدم/ شب اسیر تور سرد آسمون/..."
وقتی انتخاب میان ماندن در خانه و رفتن به شهر و دیاری امن تر، سخت میشد:
"خاک ثمر نداده رو چه جور میشه ول کنم/ گیرم جهان یک وطنه با مرزهای الکی / رفیق و خونواده رو چطور میشه ول کنم..."
وقتی مدرسه میناب را زدند، تصور درد و اندوه مرگ آن همه کودک آن هم در مدرسه جانکاه میشد، برای خانواده‌های‌شان زمزمه میکردم: "من اون شهر دورم که بغضش شکسته / که دلتنگی راه نفس‌هاشو بسته/ خیابون خیابون پر از انتظارم/ تو نیستی و راهی به جایی ندارم ..."
وقتی نمی‌فهمیدم معنای این همه ظلم و بی‌عدالتی را: "می زنم فریاد/ هر چه باداباد/ وای از این بیداد/ وای از این طوفان..."
وقتی صدای انفجار خیلی خیلی نزدیک بود: "مرغ شومی پشت دیوار دلم/ خودشو اینور و اون ور میزنه/ تو رگای خسته تنم/ ترس مردن داره پر پر میزنه"
وقتی زندگی زیر بمباران عذابی میشد دردناک: "اگه زندگی عذابه/ یه حباب روی آبه/ من به گریه‌هام می‌خندم/ میگم این همه اش یه خوابه..." و آرزو می کردم همه اینها یه خواب باشد و بس.
وقتی تهدید کرده بودند پل‌ها را می‌زنند و تازه توجه‌ام به پل‌هایی جلب میشد که هر روز از رو یا زیر آنها رد می‌شدم و حتا متوجه‌شان هم نبودم و تصور نبودن‌شان یعنی قطع هر گونه ارتباط: " من به دستان تو پل بستم به زیباتر شدن..."
وقتی خبر زدن شهرهای دیگر را از دور می‌شنیدم:
"با من خیال کن که به پلهای اصفهان / با من خیال کن که به شیراز رفته‌ای/ با من خیال کن که به گیلانِ خانه‌ات
سبز و کبود و سرخ، جنگل دمیده است / در کوچه‌های سرد و پریشان این دیار / دستی به دست یار، امشب رسیده است...
ادامه دارد...
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
گزارش «شرق» از قربانی‌شدن کلاس‌اولی‌ها با مجازی‌شدن مدارس و پایین‌بودن کیفیت آموزش غیرحضوری:
✍🏻نیلوفر حامدی
تعطیلی‌های مکرر ناشی از آلودگی هوا و ناترازی انرژی، حالا و با تجربه دوباره جنگ و سایه آن که کماکان بالای سر کشور و مردم قرار دارد، حال نزاری برای وضعیت آموزش کشور ایجاد کرده است. وضعیت وخیمی که اثر آن بر کیفیت آموزش، به‌ویژه برای مقطع ابتدایی و کلاس اولی‌ها بیشتر هم ملموس است. این شرایط نه‌تنها آینده تحصیلی دانش‌آموزان را مخدوش می‌کند، بلکه برای والدین آنها هم دردسرهای متعددی ایجاد کرده است؛ به‌ویژه حالا که سخنگوی وزارت آموزش و پروش اعلام کرده این وزارتخانه تا اطلاع ثانوی برنامه‌ای برای راه‌اندازی برنامه آموزش حضوری ندارد.
🔹در این شرایط، ضرورت وجود امکان‌های جایگزین کلاس‌های درسی به شکلی دیگر، بیش‌از‌پیش خود را نشان میدهد. راهکارهای جایگزینی مانند کلاس‌های مجازی، مدرسه‌های تلویزیونی، تهیه درسنامه‌های فیزیکی و آفلاین و... برخی از این راهکارهاست. آموزش و پرورش ادعا می‌کند این مسیرها را در دستور کار خود قرار داده است، اما گفتوگو با خانواده‌ها و اولیای مدرسه و فعالان آموزشی گواه دیگری میدهد؛ که این گزینه‌های جایگزین اگرچه روی کاغذ شکل گرفته‌اند، اما در حقیقت نتوانسته‌اند کیفیت آموزشی درخورتوجهی را برای دانش‌آموزان فراهم کنند.
🔹«یک لحظه به خودم آمدم و دیدم ۲۰ دقیقه است فقط در حال هوارکشیدن بر سر بچه هفت‌ساله‌ای هستم که هیچ گناهی نکرده، جز اینکه مدرسه‌اش تعطیل شده است». این را «مهسا» می‌گوید. مادر ۳۹سالهای که در کنار هزاران مشغله دشوار زندگی، حالا تعلیم درس‌های مدرسه هم به کارهایش اضافه شده است. تدریس کتاب‌های ریاضی و فارسی و علومی که دیگر هیچ شباهتی به دروس سالهای تحصیلی خودش ندارد و این بار اضافه، فضای خانه آنها را وارد یک جنگ دائمی کرده است: «شاید پدر و مادر بتوانند روی تکالیف نظارت داشته باشند. اما آموزش ممکن نیست؛ به‌ویژه برای کلاس اولی‌ها. جز ایجاد تنش در خانه سودی ندارد».
🔹«رضوان حکیم‌زاده» معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش‌و‌پرورش در گفتوگو با «شرق» از محدودیت موجود در رسانه ملی برای موضوع آموزش که امری ملی است، انتقاد می‌کند: «در شرایط عادی غیرجنگی هم بیشتر کشورهای دنیا و حتی همین کشورهای همسایه، در تلویزیون ملی خود به ازای هر کلاس درسی یک شبکه دارند. اما صداوسیمای ما با اینکه هزینه پخش برنامه آموزشی را هم از ما می‌گیرد، اما حتی در دوران جنگ محدودیت ساعتی داشت و برای تمام مقاطع تحصیلی فقط ۵ ساعت به ما داد».
🔹این در حالی است که همه، امکان دسترسی به سامانه شاد را هم ندارند: «ما پیش از جنگ برای تقویت سرورهای «شاد» اقدام کرده بودیم. حتی رئیس‌جمهوری نیز دستور داده بودند تا این موضوع در صدر فهرست امور قرار گیرد. اما متأسفانه این دستور هنوز در مسیر بوروکراسی اداری گیر کرده است. همین هفته گذشته هم به تکرار در جلسه‌ای که با آقای پزشکیان داشتیم، دستوری از سوی او به وزیر ارتباطات داده شد تا در اسرع وقت این کار انجام شود و هزار سرور جدید به «شاد» بدهند. در حالی که بسیاری از سرورهای کشور صرف پیام‌های رسانهای متعدد داخلی شده، آموزش کشور در این زمینه دستش خالی مانده است».
🔹«علیرضا وردستی»، از فعالان آموزشی کشور نیز از ضرورت افزایش زمان آنتن صداوسیما به امر امر آموزش می‌گوید: «در چنین موقعیتی، صداوسیما که رسانه ملی کشور است، باید در خدمت آموزش کودکان این کشور باشد. طراحی کانال‌های تلویزیونی با عناوینی همچون مدرسه من باید جایگزین کلاس‌های درس از‌دست‌رفته باشد. چنین کاری در وهله نخست نیاز به افزایش نیروی خود وزارت آموزش و پرورش دارد؛ در شرایطی که ما همین حالا هم با مشکل کمبود نیرو در این وزارتخانه روبه‌رو هستیم»/ شرق
🔸بیشتر بخوانید
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1099216
#امتداد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
گزارش «شرق» از قربانی‌شدن کلاس‌اولی‌ها با مجازی‌شدن مدارس و پایین‌بودن کیفیت آموزش غیرحضوری:
صداوسیما آنتن نمی‌دهد
✍🏻نیلوفر حامدی
تعطیلی‌های مکرر ناشی از آلودگی هوا و ناترازی انرژی، حالا و با تجربه دوباره جنگ و سایه آن که کماکان بالای سر کشور و مردم قرار دارد، حال نزاری برای وضعیت آموزش کشور ایجاد کرده است. وضعیت وخیمی که اثر آن بر کیفیت آموزش، به‌ویژه برای مقطع ابتدایی و کلاس اولی‌ها بیشتر هم ملموس است. این شرایط نه‌تنها آینده تحصیلی دانش‌آموزان را مخدوش می‌کند، بلکه برای والدین آنها هم دردسرهای متعددی ایجاد کرده است؛ به‌ویژه حالا که سخنگوی وزارت آموزش و پروش اعلام کرده این وزارتخانه تا اطلاع ثانوی برنامه‌ای برای راه‌اندازی برنامه آموزش حضوری ندارد.
🔹در این شرایط، ضرورت وجود امکان‌های جایگزین کلاس‌های درسی به شکلی دیگر، بیش‌از‌پیش خود را نشان میدهد. راهکارهای جایگزینی مانند کلاس‌های مجازی، مدرسه‌های تلویزیونی، تهیه درسنامه‌های فیزیکی و آفلاین و... برخی از این راهکارهاست. آموزش و پرورش ادعا می‌کند این مسیرها را در دستور کار خود قرار داده است، اما گفتوگو با خانواده‌ها و اولیای مدرسه و فعالان آموزشی گواه دیگری میدهد؛ که این گزینه‌های جایگزین اگرچه روی کاغذ شکل گرفته‌اند، اما در حقیقت نتوانسته‌اند کیفیت آموزشی درخورتوجهی را برای دانش‌آموزان فراهم کنند.
🔹«یک لحظه به خودم آمدم و دیدم ۲۰ دقیقه است فقط در حال هوارکشیدن بر سر بچه هفت‌ساله‌ای هستم که هیچ گناهی نکرده، جز اینکه مدرسه‌اش تعطیل شده است». این را «مهسا» می‌گوید. مادر ۳۹سالهای که در کنار هزاران مشغله دشوار زندگی، حالا تعلیم درس‌های مدرسه هم به کارهایش اضافه شده است. تدریس کتاب‌های ریاضی و فارسی و علومی که دیگر هیچ شباهتی به دروس سالهای تحصیلی خودش ندارد و این بار اضافه، فضای خانه آنها را وارد یک جنگ دائمی کرده است: «شاید پدر و مادر بتوانند روی تکالیف نظارت داشته باشند. اما آموزش ممکن نیست؛ به‌ویژه برای کلاس اولی‌ها. جز ایجاد تنش در خانه سودی ندارد».
🔹«رضوان حکیم‌زاده» معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش‌و‌پرورش در گفتوگو با «شرق» از محدودیت موجود در رسانه ملی برای موضوع آموزش که امری ملی است، انتقاد می‌کند: «در شرایط عادی غیرجنگی هم بیشتر کشورهای دنیا و حتی همین کشورهای همسایه، در تلویزیون ملی خود به ازای هر کلاس درسی یک شبکه دارند. اما صداوسیمای ما با اینکه هزینه پخش برنامه آموزشی را هم از ما می‌گیرد، اما حتی در دوران جنگ محدودیت ساعتی داشت و برای تمام مقاطع تحصیلی فقط ۵ ساعت به ما داد».
🔹این در حالی است که همه، امکان دسترسی به سامانه شاد را هم ندارند: «ما پیش از جنگ برای تقویت سرورهای «شاد» اقدام کرده بودیم. حتی رئیس‌جمهوری نیز دستور داده بودند تا این موضوع در صدر فهرست امور قرار گیرد. اما متأسفانه این دستور هنوز در مسیر بوروکراسی اداری گیر کرده است. همین هفته گذشته هم به تکرار در جلسه‌ای که با آقای پزشکیان داشتیم، دستوری از سوی او به وزیر ارتباطات داده شد تا در اسرع وقت این کار انجام شود و هزار سرور جدید به «شاد» بدهند. در حالی که بسیاری از سرورهای کشور صرف پیام‌های رسانهای متعدد داخلی شده، آموزش کشور در این زمینه دستش خالی مانده است».
🔹«علیرضا وردستی»، از فعالان آموزشی کشور نیز از ضرورت افزایش زمان آنتن صداوسیما به امر امر آموزش می‌گوید: «در چنین موقعیتی، صداوسیما که رسانه ملی کشور است، باید در خدمت آموزش کودکان این کشور باشد. طراحی کانال‌های تلویزیونی با عناوینی همچون مدرسه من باید جایگزین کلاس‌های درس از‌دست‌رفته باشد. چنین کاری در وهله نخست نیاز به افزایش نیروی خود وزارت آموزش و پرورش دارد؛ در شرایطی که ما همین حالا هم با مشکل کمبود نیرو در این وزارتخانه روبه‌رو هستیم»/ شرق
🔸بیشتر بخوانید
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1099216
#امتداد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
▪️بنابر گزارش کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان حکم اعدام سه شهروند ۱۷ و ۱۸ ساله، احسان حسینی‌پور حصارلو، متین محمدی و عرفان امیری، که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شده‌اند، پس از تأیید در دیوان عالی کشور به اجرای احکام ارسال شده و این سه جوان اکنون در معرض خطر اجرای حکم قرار دارند.
این پرونده به آتش‌سوزی مسجد «سیدالشهدا» در شهرستان پاکدشت مربوط است؛ رخدادی که در ۱۸ دی ۱۴۰۴ و همزمان با اعتراضات سراسری رخ داد و به مرگ دو نفر انجامید. بنا بر روایت منتشرشده در خبرگزاری وابسته به قوه قضائیه جمهوری اسلامی(میزان)، این سه نفر به‌عنوان «عناصر اصلی» این رویداد معرفی شده‌اند و با مجموعه‌ای از اتهام‌های سنگین از جمله «اقدام علیه امنیت داخلی»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور»، «مشارکت در قتل دو نفر»، «تحریق عمدی مسجد سیدالشهدا در پاکدشت» و «تخریب اموال عمومی» روبه‌رو بوده‌اند.
رسانه قوه قضاییه پیش‌تر گزارش داده بود، این سه شهروند در جریان اعتراضات با ایجاد حریق در مسجد، باعث مرگ دو نفر به نام‌های علی‌اکبر [زارعی] و طاها [عزیزی‌خواه] شدند که در طبقه پایین مسجد محبوس شده بودند.
با این حال، گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع مستقل و نزدیکان متهمان، روایت متفاوتی را ارائه می‌دهند؛ روایتی که بر وجود فشارهای امنیتی و نقض روند دادرسی تأکید دارد. به‌گفته این منابع، اعتراف‌های اخذشده از جمله از احسان حسینی‌پور، تحت فشار شدید، تهدید و حتی خشونت فیزیکی به دست آمده و او در مراحل بازجویی از دسترسی مؤثر به حق دفاع محروم بوده است.
در همین ارتباط، امیر رئیسیان، وکیل دادگستری، جزئیاتی را مطرح کرده که بر ابهام‌های این پرونده می‌افزاید. به‌گفته او، زمان بازداشت احسان حسینی‌پور پیش از وقوع آتش‌سوزی ثبت شده و بررسی داده‌های مکانی تلفن همراه نیز حضور او در محل حادثه را تأیید نمی‌کند. همچنین در تصاویر منتشرشده از صحنه حمله، نشانه‌ای از حضور او دیده نمی‌شود. با وجود این، به گفته این وکیل، روند رسیدگی با سرعتی غیرمعمول و همراه با پوشش رسانهای گسترده پیش رفته است.
به گفته نزدیکان احسان حسینی‌پور، او اتهام های وارد به خود را رد کرده و اعلام کرده در شب حادثه در محل حضور نداشته است. گزارش‌ها حاکی است که او در نهایت پس از تحمل فشارهای شدید، مجبور به امضای اظهاراتی شده که صحت آنها را نپذیرفته است. او در حال حاضر در زندان خورین ورامین به سر می‌برد.
دو نفر از متهمان این پرونده در زمان بازداشت ۱۷ ساله بوده‌اند.
📌 صدای
#احسان_حسینی‌پور_حصارلو،
#متین_محمدی،
#عرفان_امیری
و تمامی بازداشت شدگان و زندانیان سیاسی باشیم.
#نه_به_جنگ_نه_به_استبداد
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️بنابر گزارش کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان حکم اعدام سه شهروند ۱۷ و ۱۸ ساله، احسان حسینی‌پور حصارلو، متین محمدی و عرفان امیری، که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شده‌اند، پس از تأیید در دیوان عالی کشور به اجرای احکام ارسال شده و این سه جوان اکنون در معرض خطر اجرای حکم قرار دارند.
این پرونده به آتش‌سوزی مسجد «سیدالشهدا» در شهرستان پاکدشت مربوط است؛ رخدادی که در ۱۸ دی ۱۴۰۴ و همزمان با اعتراضات سراسری رخ داد و به مرگ دو نفر انجامید. بنا بر روایت منتشرشده در خبرگزاری وابسته به قوه قضائیه جمهوری اسلامی(میزان)، این سه نفر به‌عنوان «عناصر اصلی» این رویداد معرفی شده‌اند و با مجموعه‌ای از اتهام‌های سنگین از جمله «اقدام علیه امنیت داخلی»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور»، «مشارکت در قتل دو نفر»، «تحریق عمدی مسجد سیدالشهدا در پاکدشت» و «تخریب اموال عمومی» روبه‌رو بوده‌اند.
رسانه قوه قضاییه پیش‌تر گزارش داده بود، این سه شهروند در جریان اعتراضات با ایجاد حریق در مسجد، باعث مرگ دو نفر به نام‌های علی‌اکبر [زارعی] و طاها [عزیزی‌خواه] شدند که در طبقه پایین مسجد محبوس شده بودند.
با این حال، گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع مستقل و نزدیکان متهمان، روایت متفاوتی را ارائه می‌دهند؛ روایتی که بر وجود فشارهای امنیتی و نقض روند دادرسی تأکید دارد. به‌گفته این منابع، اعتراف‌های اخذشده از جمله از احسان حسینی‌پور، تحت فشار شدید، تهدید و حتی خشونت فیزیکی به دست آمده و او در مراحل بازجویی از دسترسی مؤثر به حق دفاع محروم بوده است.
در همین ارتباط، امیر رئیسیان، وکیل دادگستری، جزئیاتی را مطرح کرده که بر ابهام‌های این پرونده می‌افزاید. به‌گفته او، زمان بازداشت احسان حسینی‌پور پیش از وقوع آتش‌سوزی ثبت شده و بررسی داده‌های مکانی تلفن همراه نیز حضور او در محل حادثه را تأیید نمی‌کند. همچنین در تصاویر منتشرشده از صحنه حمله، نشانه‌ای از حضور او دیده نمی‌شود. با وجود این، به گفته این وکیل، روند رسیدگی با سرعتی غیرمعمول و همراه با پوشش رسانهای گسترده پیش رفته است.
به گفته نزدیکان احسان حسینی‌پور، او اتهام های وارد به خود را رد کرده و اعلام کرده در شب حادثه در محل حضور نداشته است. گزارش‌ها حاکی است که او در نهایت پس از تحمل فشارهای شدید، مجبور به امضای اظهاراتی شده که صحت آنها را نپذیرفته است. او در حال حاضر در زندان خورین ورامین به سر می‌برد.
دو نفر از متهمان این پرونده در زمان بازداشت ۱۷ ساله بوده‌اند.
📌 صدای
#احسان_حسینی‌پور_حصارلو،
#متین_محمدی،
#عرفان_امیری
و تمامی بازداشت شدگان و زندانیان سیاسی باشیم.
#نه_به_جنگ_نه_به_استبداد
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر_محیط_زیست
🔺آخرین تصویر ناسا از وضعیت دریاچه ارومیه و مقایسه با زمان مشابه سال قبل
این تصویر نشان میدهد که دریاچه نسبت به سال گذشته وضعیت بهتری دارد، هر
چند با وضعیت ایده‌آل هنوز فاصله زیادی دارد.
#اسکان_نیوز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺آخرین تصویر ناسا از وضعیت دریاچه ارومیه و مقایسه با زمان مشابه سال قبل
این تصویر نشان میدهد که دریاچه نسبت به سال گذشته وضعیت بهتری دارد، هر
چند با وضعیت ایده‌آل هنوز فاصله زیادی دارد.
#اسکان_نیوز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #صبحگاه
که ما همچنان
می‌نویسیم
که ما همچنان
در اینجا مانده‌ایم
مثل درخت که مانده است
مثل گرسنگی
که اینجا مانده است
مثل سنگ‌ها که مانده‌اند
مثل درد که مانده است
مثل زخم
مثل شعر
مثل دوست داشتن
مثل پرنده
مثل فکر
مثل آرزوی آزادی
و مثل هر چیز که از ما نشانه‌ای دارد.
#محمد_مختاری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
که ما همچنان
می‌نویسیم
که ما همچنان
در اینجا مانده‌ایم
مثل درخت که مانده است
مثل گرسنگی
که اینجا مانده است
مثل سنگ‌ها که مانده‌اند
مثل درد که مانده است
مثل زخم
مثل شعر
مثل دوست داشتن
مثل پرنده
مثل فکر
مثل آرزوی آزادی
و مثل هر چیز که از ما نشانه‌ای دارد.
#محمد_مختاری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Forwarded from کانال شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران
🔴 بی‌خبری از رضا امانی‌فر؛ تداوم فشار بر فعالان صنفی معلمان
از روز شنبه ۱۵ فروردین ۱۴۰۵، رضا امانی‌فر، بازرس شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران و عضو کانون صنفی معلمان بوشهر، پس از بازداشت توسط نیروهای امنیتی، تاکنون در وضعیت بی‌خبری به سر می‌برد و هیچ‌گونه اطلاعاتی از وضعیت او در دسترس نیست.
بر اساس گزارش‌های دریافتی، تا این لحظه هیچ اطلاعی از محل نگهداری، وضعیت حقوقی و شرایط او منتشر نشده است. این بی‌خبری، نگرانی‌های جدی را در میان همکاران، تشکل‌های صنفی و جامعه معلمان ایجاد کرده است.
ادامه بازداشت و فقدان اطلاع‌رسانی شفاف در مورد وضعیت وی، در چارچوب فشارهای فزاینده بر فعالان صنفی معلمان ارزیابی میشود؛ روندی که با هدف محدودسازی فعالیت‌های مستقل صنفی و ایجاد فضای ارعاب در میان معلمان دنبال میشود.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، ضمن ابراز نگرانی عمیق نسبت به وضعیت آقای امانی‌فر و سایر معلمان در بازداشت، خواستار روشن شدن فوری وضعیت، دسترسی به حقوق قانونی و آزادی ایشان و سایر فعالین صنفی معلمان است.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب
از روز شنبه ۱۵ فروردین ۱۴۰۵، رضا امانی‌فر، بازرس شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران و عضو کانون صنفی معلمان بوشهر، پس از بازداشت توسط نیروهای امنیتی، تاکنون در وضعیت بی‌خبری به سر می‌برد و هیچ‌گونه اطلاعاتی از وضعیت او در دسترس نیست.
بر اساس گزارش‌های دریافتی، تا این لحظه هیچ اطلاعی از محل نگهداری، وضعیت حقوقی و شرایط او منتشر نشده است. این بی‌خبری، نگرانی‌های جدی را در میان همکاران، تشکل‌های صنفی و جامعه معلمان ایجاد کرده است.
ادامه بازداشت و فقدان اطلاع‌رسانی شفاف در مورد وضعیت وی، در چارچوب فشارهای فزاینده بر فعالان صنفی معلمان ارزیابی میشود؛ روندی که با هدف محدودسازی فعالیت‌های مستقل صنفی و ایجاد فضای ارعاب در میان معلمان دنبال میشود.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، ضمن ابراز نگرانی عمیق نسبت به وضعیت آقای امانی‌فر و سایر معلمان در بازداشت، خواستار روشن شدن فوری وضعیت، دسترسی به حقوق قانونی و آزادی ایشان و سایر فعالین صنفی معلمان است.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب
Forwarded from کانال شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران
🔴 بازداشت اصغر حاجب، عضو هیأت‌مدیره کانون معلمان بوشهر
اصغر حاجب، عضو هیأت‌مدیره کانون صنفی معلمان بوشهر، روز چهارشنبه گذشته توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. تا این لحظه، هیچ اطلاعی از محل نگهداری و اتهامات مطروحه علیه او در دست نیست.
این معلم و فعال صنفی پیش‌تر تحت عمل جراحی قلب باز قرار گرفته و با بیماری مزمن قلبی درگیر است. بازداشت و نگهداری او در شرایط نامعلوم، در حالی که نیازمند مراقبت‌های پزشکی مستمر است، جان او را در معرض خطری جدی قرار میدهد.
ادامه بازداشت اصغر حاجب، در کنار بی‌خبری از وضعیت او، مصداقی از سرکوب فعالان صنفی و بی‌توجهی به حق حیات، سلامت و کرامت انسانی است و مسئولیت مستقیم هرگونه آسیب متوجه نهادهای امنیتی و قضایی خواهد بود.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب
اصغر حاجب، عضو هیأت‌مدیره کانون صنفی معلمان بوشهر، روز چهارشنبه گذشته توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. تا این لحظه، هیچ اطلاعی از محل نگهداری و اتهامات مطروحه علیه او در دست نیست.
این معلم و فعال صنفی پیش‌تر تحت عمل جراحی قلب باز قرار گرفته و با بیماری مزمن قلبی درگیر است. بازداشت و نگهداری او در شرایط نامعلوم، در حالی که نیازمند مراقبت‌های پزشکی مستمر است، جان او را در معرض خطری جدی قرار میدهد.
ادامه بازداشت اصغر حاجب، در کنار بی‌خبری از وضعیت او، مصداقی از سرکوب فعالان صنفی و بی‌توجهی به حق حیات، سلامت و کرامت انسانی است و مسئولیت مستقیم هرگونه آسیب متوجه نهادهای امنیتی و قضایی خواهد بود.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب
Telegram
کانال شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران
منبع مستند اطلاعیه‌ها، بیانیه‌ها، فراخوان‌ها و نامه‌های سرگشاده شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، این کانال می‌باشد.
مقالات و نوشته‌های افراد، گرو‌ه‌ها و احزاب که از این کانال پخش شود، لزومأ دیدگاه شورا نیست.
مقالات و نوشته‌های افراد، گرو‌ه‌ها و احزاب که از این کانال پخش شود، لزومأ دیدگاه شورا نیست.
💠 #یادداشت
🔺گور پدر فرهنگ
✍️ نعمت الله فاضلی، ۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
امروز جمعه و پنجاه و چند روز از تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران می گذرد و با دوست و همکارم صحبت می کردم. گفت این تجاوز فقط به سرزمین و ملت ایران نبوده بلکه به روابط و اعتماد اجتماعی میان مردم هم تجاوز شده است. گفت دو دوست جوان تحصیلکرده در مرحله نهایی ازدواج بودند که بر سر این تجاوز بحث‌شان شد و مجادله بالا گرفت و موجب انصراف آنها از ازدواج شان گردید. یکی‌شان طرفدار عمو ترامپ بوده و امیدوار که این جنگ موجب سقوط جمهوری اسلامی می شود و دیگری مخالف آن.
بعد از اعتراضات خونین دی ماه هم یکی از دوستان می گفت در جمع خانوادگی بودم و بحث بر سر این اعتراضات بالا گرفت و چنان جدی درگیر شدند که به دعوا و زد و خورد انجامید و عاقبت کار به کلانتری کشید. همه هم تحصیلکرده و هنرمند بودند.
از این نمونه ها بسیار است.
حتما شما هم از این نمونه‌ها را تجربه یا مشاهده کرده‌اید. اما از همه جالب‌تر در جمعی بودم و بحث بر سر این تجاوز بالا گرفت. شش نفری بودند همه هم تحصیلکرده. دیدم دارد کار بیخ پیدا می کند. گفتم شما تحصیل کرده‌اید و با فرهنگ. نباید اختلافات سیاسی موجب تنش بین ما شود.
ناگهان یکی که عصبی بود گفت گور پدر فرهنگ. گفتم اتفاقا باید گفت گور پدر سیاست نه فرهنگ. دوستی، ارزشی والاتر از سیاست دارد. ما نباید رفاقت‌ها و پیوندهای میهنی و خویشاوندی‌های‌مان را قربانی اختلافات سیاسی کنیم. دیر یا زود این جنگ تمام میشود و آنچه ما نیازمندش هستیم همین داد و ستدها و دوستی‌هاست.
این دومین بار بود که عبارت عجیب گور پدر فرهنگ را می شنیدم.
اولین‌بار این عبارت را در کتابی از هربرت‌رید فیلسوف و منتقد ادبی بلندآوازه بریتانیایی دیدم. کتاب "گور پدر فرهنگ" را حسن چاوشیان در ۱۴۰۰ به فارسی ترجمه و منتشر کرد. مجموعه‌ای از جستارهای خواندنی است که عنوان یکی از جستارها هم گور پدر فرهنگ است.
در این جستار رید می گوید واژه فرهنگ در زبان انگلیسی اولین بار در ۱۵۱۰ با معنا و تعریف مدرن آن بکار رفت. ایده رید این است که در معنای جدید، فرهنگ به معنای فرهیختگی و پرورش طبیعی انسان نیست. بلکه چیزی شبیه کالاست که خریداری یا فروخته می شود. فرهنگ دیگر "سنت غریزی" افراد یک جامعه نیست.
رید می‌نویسد بعد از جنگهای جهانی اول و دوم فرهنگ از جان مردم جدا شد و کالایی شد که در موزه‌ها، گالری‌ها، کتابخانه‌ها، رسانه‌ها و فضاهای سرگرمی بود و مردم گاهی در "اوقات فراغت سراغ‌شان می رفتند"(۴۸)، اما دیگر فرهنگ "روش‌های زندگی‌مان" نبود و نیست.
سخن اصلی هربرت رید بر سر دموکراسی و ارزش های دموکراتیک است. بنیان مدرنیته و فرهنگش همین ارزش هاست. رید استدلال می کند همه آموزش و دانشگاه و موزه و رسانه و فرهنگ به طورکلی امروزه صرفا در خدمت سود و پول هستند، نه در روش زندگی و تربیت و پرورش انسان دموکراتیک، انسانی که به تکثر آرا احترام می‌گذارد و اهل مدارا و تساهل است.
رید می‌نویسد "نازی‌ها بسیار فرهنگ- آگاه بودند... اما آگاهی آنها از فرهنگ هرقدر بیشتر میشد، توانایی‌شان در تولید فرهنگ کمتر می شد" (۵۷). رید ریشه‌ی این ناتوانی از تولید و خلاقیت اصیل را در این می‌داند که ما فرهنگ را صرفا برای سود می‌خواهیم نه برای استفاده در رشد طبیعی خودمان. چنین چیزی نیز مستلزم "زندگی دموکراتیک" (۶۸) است. رید فرهنگ را در بستر جامعه‌ی دموکراتیک واجد ارزش می‌داند و بیرون از آن را معتقد است "به جهنم برود چنین فرهنگی" (۶۶) و "گور پدر فرهنگ، فرهنگی که مانند روی ماهی گندیده‌ی ناگواری ریخته می شود!"(۴۴).
مقصودم اینجا شرح اندیشه هربرت رید نیست. فضای بحث او چیز دیگری است، اما
همه باید به ساختن ایرانی واقعا دموکراتیک بیندیشیم و برایش بکوشیم. این دموکراتیک شدن باید از شما و ما هم شروع شود والا راه بجایی نمی‌بریم.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺گور پدر فرهنگ
✍️ نعمت الله فاضلی، ۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
امروز جمعه و پنجاه و چند روز از تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران می گذرد و با دوست و همکارم صحبت می کردم. گفت این تجاوز فقط به سرزمین و ملت ایران نبوده بلکه به روابط و اعتماد اجتماعی میان مردم هم تجاوز شده است. گفت دو دوست جوان تحصیلکرده در مرحله نهایی ازدواج بودند که بر سر این تجاوز بحث‌شان شد و مجادله بالا گرفت و موجب انصراف آنها از ازدواج شان گردید. یکی‌شان طرفدار عمو ترامپ بوده و امیدوار که این جنگ موجب سقوط جمهوری اسلامی می شود و دیگری مخالف آن.
بعد از اعتراضات خونین دی ماه هم یکی از دوستان می گفت در جمع خانوادگی بودم و بحث بر سر این اعتراضات بالا گرفت و چنان جدی درگیر شدند که به دعوا و زد و خورد انجامید و عاقبت کار به کلانتری کشید. همه هم تحصیلکرده و هنرمند بودند.
از این نمونه ها بسیار است.
حتما شما هم از این نمونه‌ها را تجربه یا مشاهده کرده‌اید. اما از همه جالب‌تر در جمعی بودم و بحث بر سر این تجاوز بالا گرفت. شش نفری بودند همه هم تحصیلکرده. دیدم دارد کار بیخ پیدا می کند. گفتم شما تحصیل کرده‌اید و با فرهنگ. نباید اختلافات سیاسی موجب تنش بین ما شود.
ناگهان یکی که عصبی بود گفت گور پدر فرهنگ. گفتم اتفاقا باید گفت گور پدر سیاست نه فرهنگ. دوستی، ارزشی والاتر از سیاست دارد. ما نباید رفاقت‌ها و پیوندهای میهنی و خویشاوندی‌های‌مان را قربانی اختلافات سیاسی کنیم. دیر یا زود این جنگ تمام میشود و آنچه ما نیازمندش هستیم همین داد و ستدها و دوستی‌هاست.
این دومین بار بود که عبارت عجیب گور پدر فرهنگ را می شنیدم.
اولین‌بار این عبارت را در کتابی از هربرت‌رید فیلسوف و منتقد ادبی بلندآوازه بریتانیایی دیدم. کتاب "گور پدر فرهنگ" را حسن چاوشیان در ۱۴۰۰ به فارسی ترجمه و منتشر کرد. مجموعه‌ای از جستارهای خواندنی است که عنوان یکی از جستارها هم گور پدر فرهنگ است.
در این جستار رید می گوید واژه فرهنگ در زبان انگلیسی اولین بار در ۱۵۱۰ با معنا و تعریف مدرن آن بکار رفت. ایده رید این است که در معنای جدید، فرهنگ به معنای فرهیختگی و پرورش طبیعی انسان نیست. بلکه چیزی شبیه کالاست که خریداری یا فروخته می شود. فرهنگ دیگر "سنت غریزی" افراد یک جامعه نیست.
رید می‌نویسد بعد از جنگهای جهانی اول و دوم فرهنگ از جان مردم جدا شد و کالایی شد که در موزه‌ها، گالری‌ها، کتابخانه‌ها، رسانه‌ها و فضاهای سرگرمی بود و مردم گاهی در "اوقات فراغت سراغ‌شان می رفتند"(۴۸)، اما دیگر فرهنگ "روش‌های زندگی‌مان" نبود و نیست.
سخن اصلی هربرت رید بر سر دموکراسی و ارزش های دموکراتیک است. بنیان مدرنیته و فرهنگش همین ارزش هاست. رید استدلال می کند همه آموزش و دانشگاه و موزه و رسانه و فرهنگ به طورکلی امروزه صرفا در خدمت سود و پول هستند، نه در روش زندگی و تربیت و پرورش انسان دموکراتیک، انسانی که به تکثر آرا احترام می‌گذارد و اهل مدارا و تساهل است.
رید می‌نویسد "نازی‌ها بسیار فرهنگ- آگاه بودند... اما آگاهی آنها از فرهنگ هرقدر بیشتر میشد، توانایی‌شان در تولید فرهنگ کمتر می شد" (۵۷). رید ریشه‌ی این ناتوانی از تولید و خلاقیت اصیل را در این می‌داند که ما فرهنگ را صرفا برای سود می‌خواهیم نه برای استفاده در رشد طبیعی خودمان. چنین چیزی نیز مستلزم "زندگی دموکراتیک" (۶۸) است. رید فرهنگ را در بستر جامعه‌ی دموکراتیک واجد ارزش می‌داند و بیرون از آن را معتقد است "به جهنم برود چنین فرهنگی" (۶۶) و "گور پدر فرهنگ، فرهنگی که مانند روی ماهی گندیده‌ی ناگواری ریخته می شود!"(۴۴).
مقصودم اینجا شرح اندیشه هربرت رید نیست. فضای بحث او چیز دیگری است، اما
همه هنرمندان، روزنامه نگاران، تحصیلکردگان و اهل قلم و دانشگاهیان که این روزها دغدغه آزادی و دموکراسی دارند و جامعه بافرهنگ کشور هستند این را بخاطر بدارند که راه و رسم فرهنگ و فرهیختگی مراعات اصل مدارا و تساهل و همزیستی است. این قاعده شامل بنیادگرایان تندرو دینی هم می شود. آنها که تحصیلکرده و هنرمند و روزنامه‌نگار و بافرهنگ‌اند.این جنگ و تجاوز باید ما را به هم نزدیک کند نه دور. ما ناگزیریم تمرین مدارا کنیم. و الا چه فرهنگی، همان بهتر که به قول هربرت رید گور پدر فرهنگ!
همه باید به ساختن ایرانی واقعا دموکراتیک بیندیشیم و برایش بکوشیم. این دموکراتیک شدن باید از شما و ما هم شروع شود والا راه بجایی نمی‌بریم.
ما بر سر بسیاری چیزها تفاوت دیدگاه داریم. این اجتناب ناپذیر است. برای با هم زیستن چاره‌ای جز به‌رسمیت شناختن هم و دیدگاه‌های‌مان نداریم.این را تحمل کنیم و همچنان دوست هم بمانیم.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۲)
✍ ه-ص
پشت شیشه می‌ایستادم و به صدای جنگنده‌ها گوش میکردم، منتظر صدای انفجار: "آن سوی شیشه، روی رویاهای جاری/ گل میبرند و نقره کشتیهای خالی/ یاد قشنگ ِآتشی در برف و ظلمت/ یاد رهایی در زندان وحشت ...
وقتی شب تمام نمیشد و سحر نمی‌رسید:
مرغ سحر ناله سر کن/ داغ مرا تازه تر کن/ زآه شرر بار /این قفس را بر شکن و زیر و زبر کن / بلبل پر بسته ز کنج قفس بخوان/ نغمه آزادی نوع بشر سرا...
صبح روز اعلام آتش بس که اصلا شاد نبودم: من اون شهر دورم پر از جای خالی/ پر از آرزوی یه جشن خیالی...
نگو چی گذشت و نگو چی کشیدیم /شاید شب تموم شد/ شاید خنده برگشت ...
چقدر غم شمردیم/ چقدر دل سپردیم/ پریدیم و هر بار به دیوار خوردیم/ خوشی دورمون زد/ بلا دورمون گشت /غمامو بغل کن شاید خنده برگشت..
در اوج ناامیدی و درک ناتوانی در تغییر اوضاع و برای دوباره قدم به راه گذاشتن زمزمه میکردم: "کاش دنیا چنین نظمی نداشت/ زندگی را باید از نو دانه کاشت..."
و یا نیوش میکردم: "با من خیال کن که به اعجاز شاعران/شبها به سررسید/ طوفان نشست و رفت/ در کوچه‌های شهر صدای نازلی است در بهار/ با من خیال کن زمستان شکست و رفت..."
و در رویای آینده‌ای زیبا:" قسمت که می‌آید نمیدانی چه زیباست/ این کوچه‌ها پر میشود از شور و غوغا/ انگار مردم سرخوش از صبح بهارند/ دوردستها، گنجشک و در سر باغ دارند
...
ترانه ها و موسیقی نمی گذاشتند در افسردگی و اندوه باقی بمانم. از غمهایم می گفتند و بلافاصله بارقه‌ای امید در دلم می نشاندند.
***
می گفت: مدتی طول کشید تا در یکی از "پیام‌رسان‌های ملی" با چند نفر از دوستان دور هم جمع شدیم. با هر انفجاری به هم پناه می‌بردیم.
- بیدارید؟ نزدیک ما را زد
- نزدیک ما را هم زد.
- نزدیک ما هم صدای انفجار خیلی نزدیک بود
- لامصب امشب داره شخم میزنه یه نفس
- بچه‌ها نفیر شوم جنگنده‌ها را میشنوید؟ چه خبره امشب؟
- پهباد وای. صدای پهباد داره دیوونه‌ام میکنه. انگار درست پشت پنجره هستند و میخواهند بیایند تو.
- و ...
این گفتگوهای شبانه در حین انفجارها، تنهایی‌هایمان را کم میکرد و این گونه از راه دور از هم مراقبت میکردیم و به هم اطمینان تنها نبودنها را میدادیم و امید پایان یافتن این تباهی‌ها. به اشتراک گذاشتن اضطرابها و نگرانیها، ناسزا گفتنها به جنگ‌طلبان و جنگ‌افروزان، شوخی و خنده‌ها، استیکرهای خنده‌دار و جالب و... شبهای‌مان را پر میکرد تا نزدیک صبح، بعد از ساعت حدود پنج که دور دوم یا سوم "زدن"ها تمام میشد، به رختخواب میرفتیم و میخوابیدیم تا چرتی بزنیم تا ساعت هفت که با دور جدید صداها بیدار شویم. بعدها گروهی را هم در این "پیام رسان" پیدا کردیم به اسم "آژیر قرمز" که مرتب خبر میداد: "از شمال جنگنده‌ها الان از بالای سر ما رد شدند، احتمالا سه دقیقه دیگر تهرانند". "از طالقان جنگنده‌ها اومدن سمت تهران یکی دو دقیقه دیگه میرسند کرج، مراقب باشید" و... دلمان قرص میشد که هستند کسانی در جایی امن، که دلشان برای مردم زیر بمب و موشک می‌تپد.
خیلی‌ها در اعتراض به قطع اینترنت، حاضر نبودند از این پیام رسانها استفاده کنند، برخی هم مثل ما به آن پیوسته بودند با این استدلال که "اینها هم مال ماست و باید از آن خود کنیم‌شان"، "از هرحداقلی باید استفاده کرد در این وانفسا"
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۲)
✍ ه-ص
پشت شیشه می‌ایستادم و به صدای جنگنده‌ها گوش میکردم، منتظر صدای انفجار: "آن سوی شیشه، روی رویاهای جاری/ گل میبرند و نقره کشتیهای خالی/ یاد قشنگ ِآتشی در برف و ظلمت/ یاد رهایی در زندان وحشت ...
وقتی شب تمام نمیشد و سحر نمی‌رسید:
مرغ سحر ناله سر کن/ داغ مرا تازه تر کن/ زآه شرر بار /این قفس را بر شکن و زیر و زبر کن / بلبل پر بسته ز کنج قفس بخوان/ نغمه آزادی نوع بشر سرا...
صبح روز اعلام آتش بس که اصلا شاد نبودم: من اون شهر دورم پر از جای خالی/ پر از آرزوی یه جشن خیالی...
نگو چی گذشت و نگو چی کشیدیم /شاید شب تموم شد/ شاید خنده برگشت ...
چقدر غم شمردیم/ چقدر دل سپردیم/ پریدیم و هر بار به دیوار خوردیم/ خوشی دورمون زد/ بلا دورمون گشت /غمامو بغل کن شاید خنده برگشت..
در اوج ناامیدی و درک ناتوانی در تغییر اوضاع و برای دوباره قدم به راه گذاشتن زمزمه میکردم: "کاش دنیا چنین نظمی نداشت/ زندگی را باید از نو دانه کاشت..."
و یا نیوش میکردم: "با من خیال کن که به اعجاز شاعران/شبها به سررسید/ طوفان نشست و رفت/ در کوچه‌های شهر صدای نازلی است در بهار/ با من خیال کن زمستان شکست و رفت..."
و در رویای آینده‌ای زیبا:" قسمت که می‌آید نمیدانی چه زیباست/ این کوچه‌ها پر میشود از شور و غوغا/ انگار مردم سرخوش از صبح بهارند/ دوردستها، گنجشک و در سر باغ دارند
...
ترانه ها و موسیقی نمی گذاشتند در افسردگی و اندوه باقی بمانم. از غمهایم می گفتند و بلافاصله بارقه‌ای امید در دلم می نشاندند.
***
می گفت: مدتی طول کشید تا در یکی از "پیام‌رسان‌های ملی" با چند نفر از دوستان دور هم جمع شدیم. با هر انفجاری به هم پناه می‌بردیم.
- بیدارید؟ نزدیک ما را زد
- نزدیک ما را هم زد.
- نزدیک ما هم صدای انفجار خیلی نزدیک بود
- لامصب امشب داره شخم میزنه یه نفس
- بچه‌ها نفیر شوم جنگنده‌ها را میشنوید؟ چه خبره امشب؟
- پهباد وای. صدای پهباد داره دیوونه‌ام میکنه. انگار درست پشت پنجره هستند و میخواهند بیایند تو.
- و ...
این گفتگوهای شبانه در حین انفجارها، تنهایی‌هایمان را کم میکرد و این گونه از راه دور از هم مراقبت میکردیم و به هم اطمینان تنها نبودنها را میدادیم و امید پایان یافتن این تباهی‌ها. به اشتراک گذاشتن اضطرابها و نگرانیها، ناسزا گفتنها به جنگ‌طلبان و جنگ‌افروزان، شوخی و خنده‌ها، استیکرهای خنده‌دار و جالب و... شبهای‌مان را پر میکرد تا نزدیک صبح، بعد از ساعت حدود پنج که دور دوم یا سوم "زدن"ها تمام میشد، به رختخواب میرفتیم و میخوابیدیم تا چرتی بزنیم تا ساعت هفت که با دور جدید صداها بیدار شویم. بعدها گروهی را هم در این "پیام رسان" پیدا کردیم به اسم "آژیر قرمز" که مرتب خبر میداد: "از شمال جنگنده‌ها الان از بالای سر ما رد شدند، احتمالا سه دقیقه دیگر تهرانند". "از طالقان جنگنده‌ها اومدن سمت تهران یکی دو دقیقه دیگه میرسند کرج، مراقب باشید" و... دلمان قرص میشد که هستند کسانی در جایی امن، که دلشان برای مردم زیر بمب و موشک می‌تپد.
خیلی‌ها در اعتراض به قطع اینترنت، حاضر نبودند از این پیام رسانها استفاده کنند، برخی هم مثل ما به آن پیوسته بودند با این استدلال که "اینها هم مال ماست و باید از آن خود کنیم‌شان"، "از هرحداقلی باید استفاده کرد در این وانفسا"
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
😢1
💠 #خبر
▪️اهداف مهاجمان آمریکایی-اسرائیلی در حمله‌ی اخیر به ایران بر اساس گزارش تحقیقی بلومبرگ:
۳۲٪ نظامی، ۲۵٪ صنعتی، ۲۱٪ مسکونی. ۱۹٪ تجاری.
مشخصا هدف ویرانی اقتصادی بوده. یعنی صنعت و تولید ایران "نقطه‌‌زنی" شدند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️اهداف مهاجمان آمریکایی-اسرائیلی در حمله‌ی اخیر به ایران بر اساس گزارش تحقیقی بلومبرگ:
۳۲٪ نظامی، ۲۵٪ صنعتی، ۲۱٪ مسکونی. ۱۹٪ تجاری.
مشخصا هدف ویرانی اقتصادی بوده. یعنی صنعت و تولید ایران "نقطه‌‌زنی" شدند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #صبحگاه
حتی در تاریک‌‌ترین زمان‌‌ها ما حق داریم به اندکی روشنایی امیدوار باشیم و این روشنایی ممکن است نه از نظریه‌‌ها و مفاهیم، بلکه از شعله‌ی لرزان و ناپایدار مردان و زنانی بیاید که در زندگی و کارشان، تقریباً در هر شرایطی، آن را روشن میکنند.
«انسان‌ها در عصر ظلمت»
#هانا_آرنت
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
حتی در تاریک‌‌ترین زمان‌‌ها ما حق داریم به اندکی روشنایی امیدوار باشیم و این روشنایی ممکن است نه از نظریه‌‌ها و مفاهیم، بلکه از شعله‌ی لرزان و ناپایدار مردان و زنانی بیاید که در زندگی و کارشان، تقریباً در هر شرایطی، آن را روشن میکنند.
«انسان‌ها در عصر ظلمت»
#هانا_آرنت
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #گزارش
🔺زنان در حاشیه روایت‌های مردانه جنگ
✍ طاهره جورکش، پیام‌ما آنلاین
تجربه جنگ نشان میدهد زنان در سطوح مختلف کنشگری، از عرصه‌های سیاسی و نظامی تا حوزه‌های اجتماعی، مراقبتی و بازتولید اقتصادی، نقشی فعال و تعیین‌کننده ایفا کرده‌اند.
بنابراین، مسئله اصلی نه حضور یا عدم حضور زنان، بلکه چگونگی به‌رسمیت‌شناختن و بازنمایی این حضور است.
متن کامل:
https://payamema.ir/payam/150697
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺زنان در حاشیه روایت‌های مردانه جنگ
✍ طاهره جورکش، پیام‌ما آنلاین
تجربه جنگ نشان میدهد زنان در سطوح مختلف کنشگری، از عرصه‌های سیاسی و نظامی تا حوزه‌های اجتماعی، مراقبتی و بازتولید اقتصادی، نقشی فعال و تعیین‌کننده ایفا کرده‌اند.
بنابراین، مسئله اصلی نه حضور یا عدم حضور زنان، بلکه چگونگی به‌رسمیت‌شناختن و بازنمایی این حضور است.
آنچه در جنگهای پس از انقلاب اسلامی قابل‌مشاهده است، الگویی از فراخوانی زنان در لحظه بحران و حذف تدریجی آنان در دوره پساجنگ است؛ الگویی که در آن، مشارکت زنان در بزنگاههای تاریخی ضروری تلقی میشود، اما این مشارکت بندرت به تثبیت جایگاه آنان در ساختارهای قدرت یا در حافظه رسمی می‌انجامد.این نوشتار با تمرکز برسه تجربه جنگی پس از انقلاب اسلامی؛ جنگ ۸ساله ایران و عراق، جنگ ۱۲روزه اسرائیل با ایران و جنگ ۴۰روزه آمریکا و اسرائیل با ایران می‌کوشد نشان دهد که چگونه این چرخه حضور و حذف بازتولید میشود و درعین‌حال، چه اشکال متنوع،نوین و نمادینی از کنشگری زنان در بستر این تحولات شکل‌گرفته است.
متن کامل:
https://payamema.ir/payam/150697
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran