💠 #گزارش

🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت۱

✍ بنفشه سام‌گيس


🔹 مهدي، روز دوشنبه مُرد. سه‌شنبه، جنازه‌اش را در گورستان روستاي «كوهبنان» كرمان دفن كردند. مهدي كارگر استخراج معدن زغال‌سنگ كرمان بود. ۸ ماه قبل بازنشسته شد، دوشنبه سكته كرد و مرد. يك روز قبل از مرگ مهدي، نهمين سالگرد انفجار معدن «زمستان يورت غربي» بود. صبح ۱۳ ارديبهشت ۱۳۹۶ معدن زمستان يورت غربي منفجر شد و ۴۳ كارگر معدن، زير آوار و با دود و شعله انفجار، له شدند و خفه شدند و سوختند و مردند. ۵ روز قبل از مرگ مهدي، كارگاه معدن زغال «پروده طبس» ريزش كرد و حسين گيلكي، كارگر استخراج، زير آوار كارگاه ماند و مرد. زندگي كارگران استخراج زغال‌سنگ، همين طور است؛ بند به مو. اگر از كارگاه استخراج با جان سالم بيرون بيايند، عوارض گرد زغالي كه ۲۰ سال در لايه‌هاي تو در توي معدن نفس كشيده‌اند، زودتر از موعد، نقطه پايان بر زندگي‌شان مي‌گذارد. مهدي ۴۰ سالش بود. مرد و رفت و حالا ۴ تا بچه مانده‌اند با مستمري پدري كه تا يادشان مي‌آيد، تاريك روشناي صبح كه در را پشت سرش مي‌بست و مي‌رفت، هيچ اميدي به برگشتنش نداشتند. زندگي كارگران استخراج زغال‌سنگ همين طور است. هر نفر، تا عمق ۶۰۰ متر و ۸۰۰ متر و ۱۳۰۰ متر زمين، مي‌رود به دل تونل‌هاي تاريك و كارگاه‌هاي تاريك‌تر و يك روز در ميان، ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت، ديواره سخت و سياه زغال را پتك و مته مي‌زند و مي‌تراشد تا هر روز، يك واگن هزار كيلويي زغال پر كند و تحويل بدهد و در همه اين ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت، هر احتمالي هست؛ يك اتصال و جرقه كه كل كارگاه را به آتش بكشد، ديواره زغال بشكند و روي سرش بريزد، گاز متان از پشت ديواره نشت بدهد، زير واگن و روي نوار نقاله گير بيفتد يا ته بونكر ، زير خاك زغال زنده زنده دفن شود. كارگر استخراج زغال، همه اينها را مي‌داند و در تمام لحظه‌هاي اين ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت كه با پتك و مته به جان ديواره افقي يا عمودي زغال مي‌افتد، فقط به مزد آخر ماه فكر مي‌كند. اين، همه دلخوشي كارگر استخراج براي تحمل اين ساعت‌هاي سياه است. كارگران استخراج زغال، چه بچه‌هاي آزادشهر و چه نوار مازندران و دامغان و چه بچه‌هاي طبس و چه زغالي‌هاي شمال كرمان، در اين ۲۰ و چند سالي كه معادن زغال‌سنگ، به قلك پولساز براي پيمانكار و بخش خصوصي تبديل شد، سبد خواسته‌هايي كه روي ميز كارفرما مي‌گذاشتند را، هر ماه و هر سال كوچك‌تر و كوچك‌تر كردند تا رسيد به همين كه حالا هست؛ همين جمله‌اي كه كارگر استخراج معدن «آبنيل» مي‌گويد: «مزدمان را سر وقت بدهيد، مزدمان را هر ماه بدهيد. اجازه بدهيد با همين مزدي كه مي‌گيريم، حرف‌مان جلوي بقال و نانوا و قصاب معتبر باشد. سال‌هاست كه حرف‌مان براي زن و بچه‌مان بي‌اعتبار شده. اجازه بدهيد حداقل جلوي بقال و نانوا و قصاب، معتبر بمانيم.»

🔺 مزد عقب افتاده، بيمه ناقص، كارگاه ناامن، اينها سه ضلع مثلث حقيقت جاري در زندگي كارگران استخراج زغال سنگ است. سورن كي‌يركگور؛ فيلسوف دانماركي مي‌گويد حقيقت را بايد زيست ولي نبايد جدي گرفت چون آدم را ويران مي‌كند.

حقيقت جاري در زندگي كارگر استخراج زغال‌سنگ نه تنها قابل زيستن نيست كه تئوري فيلسوف قرن نوزدهم را هم از اعتبار مي‌اندازد.

🔹 از نيمه ارديبهشت ۱۳۹۹ تا نيمه ارديبهشت ۱۴۰۵ ، كارگران معادن زغال‌سنگ كرمان، طبس، سوادكوه، گلندرود، البرز شرقي، البرز غربي، ۲۷ بار براي مزد عقب افتاده يا ناكافي، بيمه‌هاي مخدوش و عقب افتاده، سختي كار و ناامني كارگاه تجمع كرده‌اند كه بعضي اعتراض‌ها تا چند ساعت و بعضي، تا چند روز ادامه داشته. طبق گزارشي كه گروه تحقيق و تفحص از دليل انفجار معدن زمستان يورت غربي، اواخر سال ۱۳۹۶ و چند ماه بعد از فاجعه به مجلس ارائه دادند همه آن ۴۳ نفری که در انفجار معدن كشته شدند ، چند ماه مزد عقب‌افتاده و بيمه ناقص داشتند و با عنوان كارگر ساده مشغول به كار بودند آن هم در معدني كه چند بار اخطار ناامني گرفته بود و برخلاف قانون ايمني معادن ، با تهويه طبيعي كار مي‌كرد. طبق گزارش گروه تحقیق و تفحص از انفجار معدن «زمستان یورت» ۱۰ نفر از جان‌باخته‌ها، بر اثر شدت موج انفجار کشته شده بودند، جسد دو نفرشان زیر آوار له شده بود و ۳۱ نفرشان با گاز مونواکسید کربن خفه شده بودند.

معدن زغال «معدنجو» ساعت ۹ شب ۳۱ شهريور ۱۴۰۳ به دليل تجمع گاز متان منفجر شد و تا بعد از ظهر روز بعد، جسد ۴۹ كارگر از آوار معدن بيرون كشيده شد و آمار مرگ ، تا ۳۴ روز بعد از فاجعه به ۵۳ نفر رسید‌.

⤵️

⤴️


آنهايي كه زنده مانده بودند، مي‌گفتند كه هم مزد آنهايي كه كشته شدند، كمتر از مزد قانوني بود و هم كارگاه ناامن بود و هم سنسور گاز در معدن فعال نبود و هم تجهيزات ايمني‌شان از كار افتاده بود و همه اينها را هم مسوول ايمني و مدير معدن مي‌دانستند و با اين حال، در صبح ۳۱ شهريور، تمام كارگران وادار به كار در كارگاه‌هايي شدند كه سنسورهاي گازش علامت هشدار داشت. همكاران ميلاد روشنايي و اصغر افضلي كه بهار ۱۴۰۱ زير آوار تونل ۴۲ معدن طزره البرز شرقي له شدند، مي‌گفتند ديوار و سقف كارگاه از ساعاتي قبل از ريزش، مي‌لرزيد و چوب بست‌ها ترك خورده بود ولي پيمانكار، كارگران را تهديد كرد كه «يا كار يا اخراج.»

ادامه دارد ...

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

می‌خندم

همین‌طور می‌خندم اما

دلم شاد نمی‌شود

چون شب

که این همه ستاره روشنش نمی‌کند.

#معین_دهاز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۶

ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۶. درس کاربردی ششم:
«کلاس های آموزشی کمتر، زنگ تفریح و استراحت بیشتر»

همان‌گونه که در موارد قبلی اشاره شد دانش‌آموزان مدارس در فنلاند روزانه چهار کلاس درس دارند که بعد از هرکلاس ۷۵ دقیقه‌ای، زنگ تفریح و استراحت مناسبی دارند.

به دانش آموزان فرصت داده می شود مهمترین مطالبی را که به آنها آموخته شده است، خلاصه و جمع‌بندی کنند، همچنین در زنگ های تفریح بتوانند فعالیت‌های بدنی انجام دهند و در عین‌حال فرصت هواخوری نیز داشته باشند. چنین ورزش‌ها و برنامه‌های جانبی به دانش‌آموزان کمک می کند فرایند مطالعه‌ی مستمر روزانه‌ی آن‌ها در هر کلاس به واسطه‌ی برنامه‌های جانبی زنگ تفریح آمیخته با ورزش و هوای آزاد بعد از هر کلاس انرژی آن‌ها را برای یادگیری دوچندان کند.
مطالعات هم تایید می‌کند که کم‌تحرکی و سکون در برنامه‌های آموزشی و کلاسی در مدارس، اثر منفی روی تمرکز دانش‌آموزان می‌گذارد و باعث می شود مغز هم به سکون و کم تحرکی دچار و فرایند یادگیری مختل شود.

همچنین برای معلمان در مدارس برنامه‌های زنگ تفریح و استراحت پیش‌بینی شده است. در مدارس یک اتاق و دفتر برای معلمان اختصاص یافته است که معلمان در ساعت استراحت بین دو کلاس به صرف قهوه و میوه، به گفتگو و آماده شدن برای کلاس بعدی مشغول هستند. یک آشپزخانه کوچک هم در اتاق معلمان پیش‌بینی شده است. نکته خیلی جالب اینکه یک میز ماساژ هم برای معلمان در آ‌‌ن‌جا پیش‌بینی شده است تا در فرصت بین دو کلاس از امکانات تفریحی و رفاهی مطلوب حداکثر استفاده را ببرند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۶)

✍ ه-ص

می گفت: می‌خواستیم برویم خرید. ظهر بود حدود ساعت دوازده و ربع. هنوز در آستانه در بودیم که انفجاری پنجره‌ها را لرزاند. برگشتیم. نیم ساعتی منتظر ماندیم و بعد راهی خیابان شدیم. انتظار داشتم بعد انفجار خیابان خلوت باشد. اما انگار نه انگار. رفت آمد مردم، ترافیک، هوای غبارآلود و ابری. فقط به نظر می‌آمد سرعت رفت و آمدها بیشتر شده و چهره‌ها گرفته‌تر. انگار همه می‌خواستند واقعیت را انکار کنند. واقعیت جنگ را و بی‌اعتنا به آن، به زندگیشان برسند. انگار که بی‌اعتنایی تنها سپر دفاعی‌ای است که دارند. 

پیرزنی هراسان در درگاه دری پناه گرفته مردد بود که به خانه برگردد یا نه. بهش لبخندی زدم و سری تکان دادم به نشان امن بودن. پا به پیاده رو گذاشت. پیرمردی بر سکوی مقابل مغازه‌ای نشسته بود و به رفت و آمدها نگاه می‌کرد. صدای آژیر امبولانس‌ها که راه را باز می‌کرد تا به محل اصابت موشک برسند، از همه طرف به گوش می‌رسید. بعضی‌ها از هم می‌پرسیدند کجا را زده؟ ساختمان بلندی همان نزدیکی را به هم نشان می‌دادند: «پشت این ساختمان». به آن طرف رفتم. بوی سوختگی و گرد و غبار اولین نشانه نزدیک شدن به محل اصابت موشک یا پهپاد است.
باید بو کشید و جلو رفت و بعد خرده شیشه‌ها راه را نشانت می‌دهند. جمعیت زیادی سر خیابانی فرعی جمعی شده بودند. جرثقیل بزرگی در کوچه بود. چه زود ماموران هلال احمر رسیده بودند. کارگران شهرداری دسته دسته در پیاده‌رو جمع شده بودند تا کارشان را شروع کنند… نمی‌شد خیلی جلو رفت. ساختمان دوم یا سوم از سر کوچه تبدیل به تلی از آوار شده بود. و از خود پرسیدم: آیا کسی از زیر این همه آوار زنده بیرون می‌آید؟

***

می گفت: از پله‌های مترو بالا می‌آمدم. صدای دختر جوانی را شنیدم که با خود می‌خواند: «ای ایران، سرای امید…»
پرسیدم: برای کدام ایرانی می‌خوانی؟ گفت: «ایرانی که قراره آخوندا ازش برن، ایران آزاد.» این سوال در ذهنم گذشت: «آیا آزادی و رهایی این گونه می‌آید؟» اما هیچ نگفتم و گذشتم.

***

پرستار بود. خسته از شیفت به خانه برمیگشت. دو تا مسافر آن طرف‌تر حرف می‌زدند. مثل همه از جنگ می‌گفتند و می‌شنیدند. یکیشان می‌گفت: «فقط نقطه زنی می‌کنه. مردم را که نمی‌کشه. فقط دولتی‌ها و امنیتی‌ها را می‌کشه». حرفهای اینترنشنال را تکرار می‌کردند. زن پرستار با خشم گفت:

« نقطه زنی چیه؟ آخه چی بگم. الان از پیش مادر جوانی میآیم با ۹۰درصد سوختگی. معلوم نیست زنده بماند، اما امروز خوشحال شد که شیرش را می‌دوشیم. فکر می‌کرد برای بچه‌اش می‌بریم. هنوز نمی‌داند که نوزاد چند ماهه‌اش کشته شده. آن یکی بچه‌اش زنده مانده، دو سه ساله است. آخه این مادر دولتی و امنیتی و نظامی است؟ یا آن یکی، آن پسر سربازی که پشت ضدهوایی بوده، سرتا پا سوخته. هر بار که پانسمانش می‌کنم، از من معذرت‌خواهی می‌کند: ببخشید که اسباب زحمت شما شده‌ام. او هم معلوم نیست زنده بماند. امروز دیگر با بغض و اشک دعوایش کردم و گفتم دیگر اینقدر معذرت نخواه. من کارم را انجام می‌دهم. آخه این پسر که معلوم نیست چند روز از سربازی‌اش باقی مانده چرا باید این سرنوشت را داشته باشد و (اشاره ‌ای‌به آن‌ها کرد) آن وقت عده ای این گونه دروغ‌های این‌ها را باور می‌کنند. هنوز نفهمیده‌اند که جنگ یعنی چه…. لعنت به هر چی جنگه، لعنت… لعنت…»

تنها راه ارتباط و خبرگیری ما در روزهای جنگ و نبود اینترنت شده بود تلویزیون ایران و تلویزیون اینترنشنال. 

می گفت: «دنیاهای موازی» را قبول داری؟ من که دیگه آن را باور کرده‌ام. می‌خواهی برایت ثابت کنم. بزن تلویزیون ایران. چه میبینی؟ ایران پیروز شده، شهرهای اسرائیل با خاک یکسان شده، امریکا شکست خورده و ناتوان شده است. حالا کانال را عوض کن بزن “اینترنشنال”: چیزی نمانده تا برگشت “شازده”، جمهوری اسلامی شکست خورده است. هوراها و شادی‌های مردمی که زیر پرچم اسرائیل، به زبان فارسی از “عمو ترامپ” و “بی بی” تشکر می‌کنند که بمب‌هایی را بر سر ما ریخته و ازشان می‌خواهند که باز هم بزنند. 

⤵️

⤴️

اما یه دنیای دیگری هم هست، دنیای ما مردم که زیر بمباران و موشک‌باران‌ها، زخم خورده از هر دو طرف، قربانی می‌دهیم. حیف که دنیای ما را کسی انگار نمی‌بیند. مایی که هیچ رسانه‌ای صدایمان را به دیگران نمی‌رساند. مایی که با کسی سر جنگ نداریم. بی‌سلاح و بی پناه مانده‌ایم. هر دو طرف سلاح‌هایشان را رو به ما گرفته‌اند. قربانی پشت قربانی، زخمی پشت زخمی، دستگیری و زندان و اعدام، آن هم زیر موشک‌باران امریکا و اسرائیل. تیربارها را پشت ماشین‌های نظامی سر خیابان‌ها ببین. این‌ها که به کار مقابله با جنگنده‌ها نمی‌آیند. این‌ها را برای ما گذاشته‌اند تا دی‌ماه یادمان نرود. مایی که فقط آزادی و صلح آرمان ماست و زندگی حق مان. 


***
می گفت: شیشه‌های شکسته و پودر شده، پیاده رو مقابل سفارت امریکا را پوشانده بود. انگار بارانی از شیشه بر شهر باریده بود. این حجم از شیشه خرده را تا به حال ندیده بودم. آخر هنوز کمتر از یک ساعت از اصابت موشک و انفجار گذشته بود. خیابان را بسته بودند. شیشه‌های هیچ کدام از مغازه‌های خیابان مفتح، لاین شرق دیوار سفارت سالم نبودند. ساندویچی، گلفروشی، بقالی، قهره‌خانه، نانوایی و… همسایه‌ها توی خیابان بودند، می‌چرخیدند یا ایستاده بودند و تماشا می‌کردند و نمی‌دانستند چه کار کنند. ماموران مشغول چک کردن گوشی‌ها بودند. پسری ده دوازده ساله ساختمانی را به پدرش نشان داد که شیشه‌هایش سالم بود و گفت: «بابا شیشه‌های خونه‌مون را از این‌ها درست کنیم. نمی‌شکنند.»

عصر دوباره مسیرم به آن طرف افتاد. ماموران شهرداری هنوز مشغول جمع‌آوری شیشه بودند. بهشان گفتم: «خسته نباشید. چقدر این روزها کار شماها زیاد شده».
یکشان به شیشه‌های شکسته اشاره کرد و گفت: «این‌ها که کار جنگه و دشمن، وظیفه مان است که جمع کنیم، با جون و دل جمع میکنیم. اما… اما… آن‌ها که شبها چای و غذا می‌خورند در خیابانها، دور میدان‌ها و همین طور آشغال می‌ریزند زیر پاهایشان … وای نمی‌دانی آن‌ها چقدر کار ما را زیاد می‌کنند.» 

از جلوی گلفروشی و مغازه‌های مفتح رد شدم. صاحبانشان مشغول تمیز کردن مغازه‌ها از آوار شیشه‌ها و … بودند. مردی در هیئت بی‌خانمان‌ها و زباله گردها داشت با تکه‌ای گونی شیشه‌های خرد شده را جارو و کناری کپه می‌کرد. یک گونی را هم پر کرده بود. کارش خیلی عجیب بود. به چه کارش می‌آیند؟ یعنی می‌خواهد آن‌ها را بفروشد!!!؟؟؟ 
کنار و توی جوی پر بود از نخاله و زباله که بیشترش شیشه خرده بود. چشمم به گلدانی سبز افتاد با گیاهی زخمی. انگار بهش شوک وارد شده بود. دورش انداخته بودند. نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. توی جوی رفتم و برش داشتم. بقیه با حیرت به من نگاه می‌کردند. حتما کار من هم برای آن‌ها عجیب بود. اما برایم مهم نبود که چه فکر میکنند. فقط نباید می‌گذاشتم این گیاه بمیرد. حالا مشغول پرستاری از گلدانم هستم. برگ‌های تازه زده اما هنوز برگ‌های زخمی اش هستند و مرا به یاد جنگ و قربانیان آن می اندازد.

***

می‌گفت: بیست و سومین روز جنگ بود. صبح که بیدار شدم، متوجه شدم باز هم حملات شبانه زیادی انجام شده. اما انگار دیگر گوشم به صدای انفجارها عادت کرده که بیدار نشده بودم. نمی‌دانم خوب است یا بد؟ صحبت از تهدید ترامپ است برای زدن نیروگاه‌های برق ایران. از خودم می‌پرسم زندگی بدون برق در تهران و سایر شهرها چگونه خواهد شد؟ تصورش هم هولناک بود. تصمیم گرفتم سری به میدان شهدا بزنم و اداره برق را ببینم. چند روز پیش آنجا را زده بودند. اداره برق محوطه بزرگی است که چهارطرفش خیابان است. از سمت پیروزی به راه افتادم. ساختمان‌های باشگاه به نظر سالم می‌آمد، البته فقط به نظر می‌آمد. هیچ کدام از پنجره‌ها سالم نبودند. کلاغ‌ها و گنجشک‌ها و کبوترها به راحتی داخل می‌رفتند و می‌آمدند. اما کمی جلوتر خرابی‌ها بیشتر نمایان بود. حجم گسترده‌ای از ویرانی. درخت‌ها هنوز سبز نشده، خشک و بی‌بار شده بودند. نخل‌هایی بدون سر و نخل‌هایی هم زخم‌خورده عزادار آنان.
ماموران شهردار مشغول گذاشتن دیوارهای بتونی پیش‌ساخته دور این خرابی‌ها بودند. فروشگاه اتکا غریب و خاموش و خاک‌گرفته پشت حصار گونی‌ها پنهان بود. از اداره برق تنها ساختمان قدیمی نیروگاه که تبدیل به موزه برق شده بود، سالم مانده. یعنی چند نفر اینجا کشته شده‌اند؟ سوالی که با دیدن هر آواری از خودم می‌پرسم.

***

... ادامه دارد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت۲

✍ بنفشه سام‌گيس


🔺 مزدهاي عقب افتاده  ترسناك‌تر از آوار معدن است

معادن زغال سنگ شمال كرمان؛ چه آن ۱۲ معدن زير مجموعه شركت زغال سنگ و چه آن ده‌ها معدن خصوصي در راور و زرند و كوهبنان، تا ظهر ۱۴ ارديبهشت، با وجود چند نوبت قول و وعده، هنوز مزد اسفند پارسال و فروردين امسال را نداده بودند. احمد، كارگر معدن « هَشوني» از زيرمجموعه‌هاي شركت زغال سنگ كرمان است و مي‌گويد كه نيمي از مزد بهمن را هفته آخر اسفند داده‌اند و نيم باقي مانده را، روز ۷ فروردين امسال. آنهايي كه در معادن خصوصي كار مي‌كنند، عيدي هم ندارند و مزدشان، نه با رقم ثابت بر مبناي قانون، كه به تعداد واگن‌هاي زغالي كه تحويل مي‌دهند محاسبه مي‌شود. احمد، فيش حقوق بهمن ماه كارگر استخراج يك معدن زغال خصوصي را برايم مي‌فرستد كه براي روزي ۸ ساعت كار، كل دريافت ماهانه‌اش با اضافه كاري و حق اولاد و حق مسكن و بن كارگري، ۳۶ ميليون تومان بوده. طبق مصوبه شوراي عالي كار، امسال بايد پايه مزد كارگران تا ۶۰ درصد اضافه شود و اين افزايش هم بايد از اولين ماه سال درمزد بيايد ولي مسوولان شركت زغال سنگ كرمان به كارگران گفته‌اند فعلا نمي‌توانند رقم مزد را زياد كنند و تا تير ماه، كارگران بايد با رقم مزد پارسال كار كنند. در يكي از معادن همين شركت، به كارگران گفته‌اند در اين هفته‌ها، فروش زغال كم شده و به شرط افزايش قيمت تناژ زغال، مزد كارگران هم زياد خواهد شد وگرنه تا مدت نامعلوم، مطابق مزد پارسال پرداخت مي‌شود ولي احمد خبر دارد كه فروردين امسال، قيمت هر تن كنسانتره زغال و هماني كه براي كوره‌ها فرستاده مي‌شود، حدود ۴ ميليون تومان نسبت به ماه‌هاي دي و بهمن پارسال گران‌تر شده و به ۱۶ ميليون تومان براي هر تن رسيده است. مزد بهمن ماه احمد، با تحويل روزانه يك تن زغال و ۹۰ ساعت اضافه كاري، ۳۷ ميليون تومان بود و اگر اضافه‌كاري نداشت، ۳۰ميليون تومان مي‌گرفت. همسر احمد، مثل همسر تمام كارگران معادن زغال سنگ كرمان، فقط يك حرف دارد: «مزدشان را سر وقت بدهيد. همين رقمي كه هست را، سر وقت بدهيد. اجازه بدهيد بتوانيم بدانيم كه با همين مزد چطور زندگي كنيم. اجازه بدهيد بتوانيم بدانيم سر سفره‌مان چه چيزي مي‌توانيم بگذاريم.»

رگه معادن زغال سنگ كرمان، اطراف شهرهاي زرند و كوهبنان و راور است و اغلب جمعيت اين شهرها و روستاهايش، معدنكارند. ۱۲ معدن و كارخانه زغال‌شويي زيرمجموعه شركت معادن زغال سنگ كرمان، حدود ۱۷۰۰ نفر و معادن خصوصي اين منطقه، حدود ۳ هزار نفر كارگر دارند و بنابراين، در كل اين منطقه زغال خيز، سفره ۵ هزار خانواده و حداقل، ۱۵ هزار نفر، به همين مزد نامنظم وابسته است ولي جا ماندن مزد از شتاب گراني زندگي، كارگران استخراج زغال اين منطقه را به معاش نسيه واداشته و احمد مي‌گويد كه نانوايي‌هاي راور و زرند و پابدانا و طُغرُالجِرد و كوهبنان، اولين كسبه اين منطقه بودند كه از پارسال، قبول كردند براي معدنكاران دفتر نسيه باز كنند.
«اگه قرضي نخريم فلج ميشيم. كارگراي منطقه طغرالجرد، براي خريد چاي و قند و برنج، چك گرو مي‌ذارن و سر ماه كه حسابشون رو تسويه مي‌كنن، چك‌شون رو از گرو در ميارن. كارگر منطقه پابدانا، وقتي مرغ نسيه مي‌خره، فروشنده توي دفتر نسيه فقط مي‌نويسه دو كيلو مرغ و مبلغ رو نمي‌نويسه و كارگر، هر موقع كه براي تسويه نسيه ميره، بايد به قيمت روز تسويه كنه.»

در شهرهاي زرند و راور و كوهبنان و تمام روستاهايش، تمام بقالي‌ها و قصابي‌ها، دفترچه نسيه دارند و اغلب مشتري‌هاي نسيه، خانواده معدنكاران هستند. صاحب يك قصابي در كوهبنان مي‌گويد كه فروش نسيه به معدنكاران را محدود كرده چون جز ضرر برايش هيچ ندارد.

«همه رقم بدهي در دفتر نسيه‌ام دارم؛ از ۵۰۰ هزار تومن تا ۱۰ميليون تومن. بدهي يك ساله، بدهي دو ماهه، بدهي ۶ ماهه. كارگراي معدن، نسيه مي‌برن و قول ميدن كه سر ماه براي تسويه ميان ولي نميان چون پرداخت مزدشون انقدر نابسامانه كه وقتي مزد چند ماه قبلشون رو مي‌گيرن، بايد چاله‌هاي خيلي گودتر از بدهي ما رو پر كنن. اينجا كسي گوشت قرمز نمي‌خره چون قيمتش خيلي گرونه و ما هم سفارش گوشت قرمز نميديم و فقط مرغ مي‌فروشيم و همين مرغ رو هم، نسيه مي‌فروشيم.

⤵️

⤴️

البته از زمستون پارسال، فروش نسيه به معدنكار رو كم كرديم چون قيمت هر روز، با روز بعد فرق داشت و كارگر معدن، براي اين قيمت جديد خيلي ناتوان بود. مثلا امروز دو كيلو مرغ رو ۸۰۰ هزار تومن مي‌خريد و آخر ماه كه براي تسويه مي‌اومد بايد يك ميليون و ۶۰۰ هزار تومن پول مي‌داد. بارها اينجا دعوا شد و كارگر، قهر كرد ولي تقصير ما نبود. گرون مي‌خريديم و گرون مي‌فروختيم. حالا، هم تعداد معدنكارايي كه مرغ مي‌خرن خيلي كمتر شده و هم ما خيلي كمتر نسيه مي‌فروشيم.

خيلي از كارگراي معدن كه مشتري ما بودن، از بهمن و اسفند پارسال، ديگه براي خريد مرغ هم نميان. توي خيابون هم راهشون رو كج مي‌كنن كه با هم چشم در چشم نشيم.»
صاحب يك بقالي در شهر راور هم حرف‌هاي مشابه دارد؛ اينكه يك دفترچه قطور براي فروش نسيه دارد و اينكه كارگران معدن زغال، توان پرداخت بدهي‌شان را ندارند و اينكه خريدهاي‌شان در اين چند ماه محدود شده به ضروري‌ترين‌ها؛ چاي و قند و پنير و گاهي يك بسته عدس يا لوبيا.

«به بعضي از كارگراي معدن ديگه نسيه نميدم. از زمستون پارسال فقط به اون كارگرايي نسيه ميدم كه مي‌دونم مي‌تونن سر ماه حسابشون رو تسويه كنن. كارگرايي هم كه چك بيارن، مي‌تونن نسيه بخرن. كارگري هم كه كارت يارانه‌اش رو بياره، مي‌تونه نسيه بخره. ولي ديگه توان فروش نسيه به كارگر معدن ندارم.»

۱۴ ارديبهشت، از احمد رقم بدهي‌اش به نانوايي و بقالي را پرسيدم؛ ۷۰ هزار تومان به نانوايي بدهكار بود و ۱۴ ميليون تومان به دو تا بقالي و مي‌گفت كه اگر مزد اسفند را بدهند، مي‌تواند نيمي از حسابش را با بقالي و نانوايي تسويه كند. احمد و بقيه كارگران استخراج زغال معدن هشوني، روز يك شنبه همين هفته دست از كار كشيدند و رفتند جلوي فرمانداري كوهبنان و گفتند حقوق‌مان را مي‌خواهيم و حقوق‌مان را نه اين طور تكه پاره بلكه سر وقت و كامل مي‌خواهيم. فرماندار در شهر نبود و امام جمعه به جمع معدنكارها امد و به نماينده زرند و راور تلفن كرد و نماينده هم گفت كه مسوولان شركت زغال سنگ كرمان گفته‌اند فعلا پول براي پرداخت حقوق كارگران ندارند. كارگران ۱۲ معدن وابسته به شركت زغال سنگ كرمان، روز دوشنبه يك نامه خطاب به رياست و حراست شركت معادن زغال سنگ كرمان نوشتند و اعلام كردند كه تا زمان تعيين تاريخ مشخص براي پرداخت حقوق و تا زمان تعيين قيمت زغال و تا زمان منظم شدن پرداخت حقوق، زغال استخراج شده را دپو مي‌كنند و اجازه خروج زغال از تونل را نخواهند داد. اين نامه به امضاي كارگراني رسيد كه هر كدام به اندازه سه يا چهار نفر كار مي‌كنند چون در اين سال‌ها، تعداد تعديل شده‌ها و بازنشسته‌هاي معادن زغال سنگ كرمان به قدري زياد بوده كه اگر همين تعداد هم نباشند، كارگاه‌هاي معدن زغال، ريزش مي‌كند و تخريب مي‌شود. تا پارسال، تعداد كارگران ۱۲ معدن وابسته به شركت زغال سنگ كرمان ۲۲۰۰ نفر بود كه ۵۰۰ نفرشان بازنشسته شدند و حالا هر كارگر استخراج، بايد به اندازه‌اي كار كند كه ۱۰ كارگر بخش زغال‌شويي و تونل و واگن كشي و بونكر و ريل، بيكار نشوند. احمد از تبعيض‌ها مي‌گويد و از اينكه كارگر استخراج چاره‌اي ندارد جز اينكه كمبود مزدش را با اضافه‌كاري جبران كند ولي نه تنها سقف اضافه كار براي كارگر استخراج، از ۹۰ ساعت در ماه بيشتر نيست، مزد اضافه كاري در هر كدام از معادن شركت زغال سنگ كرمان فرق مي‌كند و مثلا در يك معدن، براي هر ساعت اضافه‌كاري حدود ۱۳۹ هزار تومان به كارگر استخراج مي‌دهند و در معدن ديگري، ۱۰۰ هزار تومان و احمد و بقيه كارگران استخراج، نه‌تنها منطق اين تبعيض و تفاوت را متوجه نمي‌شوند، اين را شنيده‌اند كه تا اوايل تابستان هم قرار است كه مزد اضافه‌كاري، مطابق رقم پارسال باشد در حالي كه طبق قانون، امسال بايد براي هر ساعت اضافه در بخش استخراج، به هر كارگر حدود ۲۴۰ هزار تومان پرداخت شود.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #اندیشه

همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۱)

✍ آرمان ذاکری

در این بحث ابتدا درباره دو مفهوم همبستگی اجتماعی و عدالت توضیح مختصری داده می شود و بعد، این مفاهیم در چارچوب جامعه ایران و در چشم انداز چهار دهه گذشته بررسی خواهد شد. هدف آن است که نشان دهیم همبستگی اجتماعی در جامعه ایران در چه وضعیتی قرار دارد و مشکلاتی که جامعه امروز ایران در این باره با آن مواجه شده از کجا ریشه می‌گیرد و روندهای کنونی از چه تاریخی آغاز شده است.
همبستگی اجتماعی اصطلاحی است که می‌توان آن را هم در معنای مثبت و هم در معنای منفی به کار برد. قدرتمندترین شکل‌های همبستگی اجتماعی در جوامع فاشیستی دیده می شود. بنیادگرایان نیز بر انواع بسیار شدید همبستگی اجتماعی تکیه دارند که در آن بر از جان‌گذشتگی افراد تاکید می شود. بنابراین، همبستگی اجتماعی فی نفسه ممکن است خصوصیات مثبتی نداشته باشد. آن نوع همبستگی اجتماعی که از حیث جامعه شناختی معنای مثبتی پیدا می کند، در عین تلاش برای ایجاد وحدت بین افراد یک جامعه، تفاوت‌های آن‌ها را نیز به رسمیت می شناسد و انواع کثرت‌ها در کنار هم قرار می دهد تا برمبنای آن، از کلیتی به نام «جامعه» دفاع کند. در این دیدگاه، تفاوت‌ها معنادار و مهم‌اند و با همبستگی اجتماعی تضاد ندارند. بنابراین، شاخص مهمی که در همبستگی اجتماعی اهمیت پیدا می کند توانایی برقراری رابطه مسالمت آمیز با بیرون از خود و بیرون از گروه‌هایی است که فرد در آن عضویت دارد. همبستگی اجتماعی خاص‌گرا متعلق به وضعیتی است که در آن درون یک گروه رابطه معنادار و همبسته‌ای برقرار است، اما گروه از حیث هویتی، با بیرون خودش دچار ستیز و تعارض است. همبستگی وقتی می‌تواند معنای مثبتی داشته باشد که علیه سلطه باشد و علیه قدرتی که می خواهد افراد و جامعه را سرکوب کند. پس ما به‌طور کلی از حیث مفهومی با دو نوع همبستگی مواجهیم، این دونوع همبستگی را همبستگی دربرگیرنده یا (شمول‌گرا inclusive) و طردکننده (exclusive) نیز نامیده‌اند.
در معنای مثبت مفهوم، افراد جامعه گاه در حین تفاوت‌های‌شان، متحد می‌شوند تا با قدرت سلطه‌گر و سرکوبگری که می خواهد آزادی آنها را از بین ببرد و عدالت را نقض کند و آنها را از حق‌شان محروم کند بجنگند‌. بنابراین، همبستگی، آن‌طور که در دستگاه‌های نظری و انتقادی و استفاده می شود، معمولا با جنبش‌های اجتماعی و سنت‌های چپ‌گرا پیوند دارد. اما آن دسته از دستگاه‌های نظری که مسئله‌شان از نظم نشئت می‌گیرد و برقراری نظم اجتماعی برایشان مهم است، با دیدگاه فوق تفاوتی جدی دارند. این تفاوت مهم است، زیرا بحث از همبستگی در جامعه ایران گاهی با بحث‌هایی که به دنبال نظم اجتماعی است، خلط می‌شود و آن عنصر اساسی مبارزه با سلطه که در همبستگی اجتماعی وجود دارد -و بر جنگیدن برای آزادی و عدالت در عین به رسمیت شناختن تفاوت ها تاکید دارد- از یاد می‌رود.
امروز در جامعه دائما از عدالت و همبستگی اجتماعی صحبت می شود، اما از بن‌بست‌های موجود در این مسیر و عوامل و روندهایی که در چهار دهه اخیر، جامعه ایران را به بن‌بست رسانده‌اند کمتر سخنی به میان می آید. در واقع، به‌رغم همه محدودیت‌های سیاسی، از فساد و رانت و استبداد و نبود آزادی صحبت می شود، اما آن چیزی که کمتر دیده می شود بیان عوامل و میانجی‌هایی است که اصطلاحاتی مانند استبداد و سرمایه‌داری و سلطه و عدالت و آزادی اصولا به واسطه‌ی آن‌ها در جامعه معنا پیدا می کنند یا از بین می روند. تا زمانی که از میانجی‌های تداوم استبداد و سازوکارهای موثر بر این روند صحبت نشود، در واقع هیچ حرف مهمی گفته نشده است. تا وقتی درباره سازوکارهای عمل سرمایه‌داری یا ایجاد رانت و فساد در اقتصاد ایران صحبت نشود، هیچ حرکت موثری انجام نشده است. باید در این باره صحبت کرد که در جامعه ایران رانت چگونه تولید می‌شود و سرمایه‌داری با چه سازوکارهایی عمل می کند. این بحث ها مهم است، زیرا وقتی درباره عوامل تضعیف همبستگی اجتماعی صحبت می‌شود، تمام بحث راجع به همین میانجی‌هایی است که در ساختار کلی به وجود می‌آیند، عمل می کنند و باعث نابرابری و شکاف‌های اجتماعی می شوند.
بحث من هم اساسا درباره ایجاد پیوند بین آن مفاهیم کلی و این میانجی‌های جزئی است.


ادامه دارد...

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یاد

🔹 #فرزاد_کمانگر *

🔻 قسمتی از نامه فرزاد کمانگر با عنوان
نسل سوخته /اردیبهشت ۸۸


طوفان تبر زنگار بستهاش را زمین بگذارد
نرگه ای می خواهد بروید
تفنگ ها لال شوند
کودکی می خواهد بخوابد


خانم ... عزیز
سلام
گفتی که نامه بابا آب داد را دوست داری و با روحیات تو نزدیکی بسیاری دارد، راستش را بخواهید آن نامه را با تمام وجود برای دانش آموزانم و برای کودکی های خودم نوشتم و در آن آرزوها و رؤیاهایم را بر روی کاغذ آوردم.

🔹 کودکی من (و نسل ما) به گونه‌اي بوده تاثیرات عمیقی بر همه ی وجوه زندگیمان گذاشته است. من شعری از کودکی ام به یاد ندارم. اصلا شعری به ما یاد ندادند. تازه در دهه ی سوم زندگی ام فهمیدم که توپ قلقلی را باید از بابا جایزه میگرفتم و پاهایام را باید دراز میکردم تا مادر برایم اتل متل میگفت.

باید معلمان به ما یاد میدادند تا برای خورشید و آسمان شعر بسراییم، باید همراه درختها قد می کشیدیم، باید با رودخانه جاری می شدیم، باید با پروانه ها آسمان را در می نوردیدیم و باید و باید و باید و ...

ولی موسیقی ما مارش نظامی بود، شعر ما برای تفنگ و سنگر بود و از ترس هلیکوپتر جرات به آسمان نگاه کردن را هم نداشتیم.

در دهه ی سوم زندگی‌ام فهمیدم قصه‌ ای بلد نیستم، اصلا نمی دانستم که کودک باید پای قصه پدربزرگ و مادربزرگ ها بنشیند و به قصه ی خرگوش شجاع و جوجه اردک زشت گوش کند و با آنها بخوابد .
نمی‌دانستم که کودک باید با رویاهایاش زندگی کند و با آنها بزرگ شود، آخر قصه ی کودکی های ما تعداد کشته ها در فلان کوهستان یا ساعتها جنگ در فلان کوه بود .
باور کن نگذاشتند کودکی کنیم شاید به همین دلیل باشد که هنوز در سی و چند سالگی دوست دارم بازیهای کودکانه انجام دهم. شاید به همین دلیل باشد که اینقدر از بازی با بچه ها لذت می برم و هنوز آرزو دارم باز فرصتی پیش آید تا پای ثابت حلقه عمو زنجیر باف و گرگم به هوای کودکان شوم .

از نسل ما بازی، شادی و لذت را گرفتن به همین خاطر چیزی از کودکیها به یاد ندارم. حال تو بگو،
اگر از شعر تو اعتراض، فریاد و عشق را بگیرند، چه میماند؟ اگر از طبیعت بهار را و از شب، ماه و ستاره را بدزدند چه می‌ماند و حال بگو اگر از یک انسان کودکی‌اش را بگیرند از او چه به جا میماند؟ ...


🔹 ... بعدها معلم شدم، تا از دنیای کودکی و از بچه ها جدا نشوم و به روستاهای دامنه ی کوه شاهو برگشتم تا شاهوی زخمی را از نزدیک ببینم و با او دوست شوم. درختان بلوط بعد از سالها جان گرفته بودند. کوهستان آرام بود اما هنوز جای زخمهای عمیق را به یادگار نگه داشته بود.

زندگی در آن جریان داشت، با عشق و علاقه ی فراوان به کلاس میرفتم، اما فقر و بیکاری مردم، کفشهای پاره و لباسهای رنگ و رو رفته دانش آموزان آزارم می‌داد. با نگاه کردن به سیمای زجر کشیده ی آنها روزی هزار بار می مردم و زنده میشدم هر چند دوست نداشتم شاهد مرگ آرزوهای کودکان سرزمین ام باشم اما معلم شده بودم و می دانستم که معلمی در این سرزمین یعنی شریک شدن با رنج و درد دیگران و رنج و درد در این قطعه ی فراموش شده از دنیا به یک معلم مسئولیت،
آگاهی و شخصیت تازه می بخشید. باید معلم می‌ماندم به حرمت کودکی ها، به خاطر رویاهای کودکانه ام، معلمی که دوست دارد کودک بماند، حتا در این سن و در زندان.

🔹 کودکی با موهای سپید، کودکی که هنوز شیدای بازیهای کودکانه و کودکان سرزمینش هست، اما از همینجا و از لای این دیوارها هنوز نفیر گلوله ها را در سرزمینم می شنوم، همراه با صدای انفجار با کودکان سرزمینم از خواب می پرم و با ترس آنها همان هراس کودکی همه ی وجودم را در بر می گیرد که اینبار لبخند آن جوان زخمی بر لبان من می نشیند و از ته دل آرزو می کنم کاش امشب
خواب هیچ کدامشان با صدای گلوله ای بر نیاشوبد، کاش امشب قصه ی شب هیچ کدامشان بوی باروت ندهد.

🔹 پس ... عزیز به رسم وفاداری و به جای چشمانم با چشمان زیبایت به چشمان پر از سئوال
دانش آموزانت بنگر و بارقه های کم سوی امید را به نظاره بنشین و لبخندی را که سالها من به امانت نگه داشته بودم به جای من به کودکان سرزمینمان تقدیم کن .

✍ فرزاد کمانگر
سالن ۶ اندرزگاه ۷ زندان اوین
۱٣ اردیبهشت ماه ۸۸


* معلمی که عدالت و آزادگی را به شاگردانش می‌آموخت و در سحرگاه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ اعدام شد

https://t.me/ksmtehran1/237

#یاد
#درگذشت
#معلم
#فرزاد_کمانگر
🔹🔹🔹

🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

ادامه می‌دهم به امید روزهای بهتر

که ناچار به آمدن اند،

چون صبح...


#معین_دهاز


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۷

ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۷. درس کاربردی هفتم:
«آزمون کمتر از دانش‌آموزان و یادگیری بیشتر دانش‌آموزان»

معلمان در مدارس فنلاند به شغل معلمی، کنترل کلاس و محتوایی که تدریس می کنند، مسلط هستند. آن‌ها برای دانش‌آموزان هدف‌گذاری می‌کنند و پروژه‌هایی را برای ارتقای مهارت‌های مورد نیاز دانش‌آموزان در نظر می گیرند. نکته‌ی جالب این است که فرایند یادگیری آمیخته با تفریح و سرگرمی و همچنین مشارکت در برنامه‌های آشپزی، خیاطی و دوزندگی، آموزش بهداشت، کارهای هنری و دستی، کارهای دستی چوبی و ... است؛ همچنین به آن‌ها مهارت‌های اجتماعی و نحوه رویارویی با مشکلات و نحوه تصمیم‌گیری یاد داده می شود.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت ۳

✍ بنفشه سام‌گيس


🔺 حلقه‌هاي زنجير از طبس تا مازندران و سمنان و كرمان

همسر احمد هم خبر ريزش معدن پروده طبس را شنيده. گوش خانواده معدنكاران، براي حادثه معدن تيز است چون هر حادثه، يعني زمين خوردن يك خانواده؛ زمين خوردني كه بلندشدني ندارد و حادثه در معدن زغال، پيشاني نوشت تمام معدنكاران است.
« احمد آقا ساعت ۸ صبح كه وارد تونل معدن ميشه و تا ساعت ۲ بعد از ظهر كه از تونل بيرون مياد، گوشي تلفنش رو خاموش مي‌كنه. اگر اين روشن شدن گوشي از ساعت ۲، بشه ساعت ۳، دلم هزار راه ميره.»
اين حرف را زني مي‌گويد كه از اول ماه در بازار كوهبنان چرخيده و نوبرانه خيار و هندوانه را هم ديده ولي نتوانسته براي بچه‌هايش يك كيلو خيار يا يك عدد هندوانه بخرد. تنوع ميوه در شهرهاي معدني كرمان، خيلي زياد نيست ولي همين خيار و هندوانه‌اي هم كه به شمال كرمان مي‌رسد، در سفره خيلي از معدنكارها جايي ندارد چون از ۴ سال قبل به اين سو، نمي‌دانند چه وقت مزد مي‌گيرند و بنابراين، هر جور ولخرجي مازاد را از زندگي‌شان خط زده‌اند.

احمد مستاجر است و هر ماه ۴ ميليون تومان اجاره مي‌دهد و سه فرزند دارد؛ يك دختر ۲۰ ساله عقد كرده كه بعد از سه سال، همچنان در خانه پدري است چون جهيزيه ندارد، يك دختر كلاس اول دبستان و يك پسر كلاس اول راهنمايي. همسر احمد مي‌گويد ماه‌هاست كه دخترش را به خانه كساني كه دختر هم سن بچه خودش دارند نمي‌برد چون بچه‌هاي بعضي از خانواده‌ها، عروسك دارند و دختر احمد هم عروسك را مي‌بيند و دلش عروسك مي‌خواهد ولي «عروسك» از همان ولخرجي‌هايي است كه از ۴ سال قبل و بعد از نامنظم شدن پرداخت مزد كارگران، از زندگي خانواده احمد حذف شده است.  همسر احمد مي‌گويد كه خانواده‌هاي معدنكاران را در اين منطقه زغالي به اسم «ذوب آهني‌ها» مي‌شناسند و مي‌گويد كه مثل همسران تمام معدنكاران اين منطقه، به بچه‌هايش ياد داده كه «برنج سفيد خالي رو با نون بخورن كه سير بشن» و به دو كودك محصلش هم ياد داده كه «زنگ تفريح، به خوراكي همكلاسي‌شون نگاه نكنن كه دلشون بخواد و فقط لقمه نون خودشون رو بخورن» و خودش هم ياد گرفته كه شكم ۵ نفر را با ۳ پيمانه برنج در روز سير كند و «ماه‌هاست كه اصلا سمت مرغ فروشي نميرم چون مرغ فروش تا ما رو مي‌بينه، ميگه شما ذوب‌آهني‌ها بدحسابين و من ديگه به شماها  نسيه  نميدم.»

https://www.etemadonline.com/tiny/news-772235

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran