💠 #آموزش
🔺ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۶
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۶. درس کاربردی ششم:
«کلاس های آموزشی کمتر، زنگ تفریح و استراحت بیشتر»
همان‌گونه که در موارد قبلی اشاره شد دانش‌آموزان مدارس در فنلاند روزانه چهار کلاس درس دارند که بعد از هرکلاس ۷۵ دقیقه‌ای، زنگ تفریح و استراحت مناسبی دارند.
به دانش آموزان فرصت داده می شود مهمترین مطالبی را که به آنها آموخته شده است، خلاصه و جمع‌بندی کنند، همچنین در زنگ های تفریح بتوانند فعالیت‌های بدنی انجام دهند و در عین‌حال فرصت هواخوری نیز داشته باشند. چنین ورزش‌ها و برنامه‌های جانبی به دانش‌آموزان کمک می کند فرایند مطالعه‌ی مستمر روزانه‌ی آنها در هر کلاس به واسطه‌ی برنامه‌های جانبی زنگ تفریح آمیخته با ورزش و هوای آزاد بعد از هر کلاس انرژی آنها را برای یادگیری دوچندان کند.
مطالعات هم تایید می‌کند که کم‌تحرکی و سکون در برنامه‌های آموزشی و کلاسی در مدارس، اثر منفی روی تمرکز دانش‌آموزان می‌گذارد و باعث می شود مغز هم به سکون و کم تحرکی دچار و فرایند یادگیری مختل شود.
همچنین برای معلمان در مدارس برنامه‌های زنگ تفریح و استراحت پیش‌بینی شده است. در مدارس یک اتاق و دفتر برای معلمان اختصاص یافته است که معلمان در ساعت استراحت بین دو کلاس به صرف قهوه و میوه، به گفتگو و آماده شدن برای کلاس بعدی مشغول هستند. یک آشپزخانه کوچک هم در اتاق معلمان پیش‌بینی شده است. نکته خیلی جالب اینکه یک میز ماساژ هم برای معلمان در آنجا پیش‌بینی شده است تا در فرصت بین دو کلاس از امکانات تفریحی و رفاهی مطلوب حداکثر استفاده را ببرند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۶
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۶. درس کاربردی ششم:
«کلاس های آموزشی کمتر، زنگ تفریح و استراحت بیشتر»
همان‌گونه که در موارد قبلی اشاره شد دانش‌آموزان مدارس در فنلاند روزانه چهار کلاس درس دارند که بعد از هرکلاس ۷۵ دقیقه‌ای، زنگ تفریح و استراحت مناسبی دارند.
به دانش آموزان فرصت داده می شود مهمترین مطالبی را که به آنها آموخته شده است، خلاصه و جمع‌بندی کنند، همچنین در زنگ های تفریح بتوانند فعالیت‌های بدنی انجام دهند و در عین‌حال فرصت هواخوری نیز داشته باشند. چنین ورزش‌ها و برنامه‌های جانبی به دانش‌آموزان کمک می کند فرایند مطالعه‌ی مستمر روزانه‌ی آنها در هر کلاس به واسطه‌ی برنامه‌های جانبی زنگ تفریح آمیخته با ورزش و هوای آزاد بعد از هر کلاس انرژی آنها را برای یادگیری دوچندان کند.
مطالعات هم تایید می‌کند که کم‌تحرکی و سکون در برنامه‌های آموزشی و کلاسی در مدارس، اثر منفی روی تمرکز دانش‌آموزان می‌گذارد و باعث می شود مغز هم به سکون و کم تحرکی دچار و فرایند یادگیری مختل شود.
همچنین برای معلمان در مدارس برنامه‌های زنگ تفریح و استراحت پیش‌بینی شده است. در مدارس یک اتاق و دفتر برای معلمان اختصاص یافته است که معلمان در ساعت استراحت بین دو کلاس به صرف قهوه و میوه، به گفتگو و آماده شدن برای کلاس بعدی مشغول هستند. یک آشپزخانه کوچک هم در اتاق معلمان پیش‌بینی شده است. نکته خیلی جالب اینکه یک میز ماساژ هم برای معلمان در آنجا پیش‌بینی شده است تا در فرصت بین دو کلاس از امکانات تفریحی و رفاهی مطلوب حداکثر استفاده را ببرند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۶)
✍ ه-ص
می گفت: می‌خواستیم برویم خرید. ظهر بود حدود ساعت دوازده و ربع. هنوز در آستانه در بودیم که انفجاری پنجره‌ها را لرزاند. برگشتیم. نیم ساعتی منتظر ماندیم و بعد راهی خیابان شدیم. انتظار داشتم بعد انفجار خیابان خلوت باشد. اما انگار نه انگار. رفت آمد مردم، ترافیک، هوای غبارآلود و ابری. فقط به نظر می‌آمد سرعت رفت و آمدها بیشتر شده و چهره‌ها گرفته‌تر. انگار همه می‌خواستند واقعیت را انکار کنند. واقعیت جنگ را و بی‌اعتنا به آن، به زندگیشان برسند. انگار که بی‌اعتنایی تنها سپر دفاعی‌ای است که دارند.
پیرزنی هراسان در درگاه دری پناه گرفته مردد بود که به خانه برگردد یا نه. بهش لبخندی زدم و سری تکان دادم به نشان امن بودن. پا به پیاده رو گذاشت. پیرمردی بر سکوی مقابل مغازه‌ای نشسته بود و به رفت و آمدها نگاه می‌کرد. صدای آژیر امبولانس‌ها که راه را باز می‌کرد تا به محل اصابت موشک برسند، از همه طرف به گوش می‌رسید. بعضی‌ها از هم می‌پرسیدند کجا را زده؟ ساختمان بلندی همان نزدیکی را به هم نشان میدادند: «پشت این ساختمان». به آن طرف رفتم. بوی سوختگی و گرد و غبار اولین نشانه نزدیک شدن به محل اصابت موشک یا پهپاد است.
باید بو کشید و جلو رفت و بعد خرده شیشه‌ها راه را نشانت می‌دهند. جمعیت زیادی سر خیابانی فرعی جمعی شده بودند. جرثقیل بزرگی در کوچه بود. چه زود ماموران هلال احمر رسیده بودند. کارگران شهرداری دسته دسته در پیاده‌رو جمع شده بودند تا کارشان را شروع کنند… نمی‌شد خیلی جلو رفت. ساختمان دوم یا سوم از سر کوچه تبدیل به تلی از آوار شده بود. و از خود پرسیدم: آیا کسی از زیر این همه آوار زنده بیرون می‌آید؟
***
می گفت: از پله‌های مترو بالا می‌آمدم. صدای دختر جوانی را شنیدم که با خود می‌خواند: «ای ایران، سرای امید…»
پرسیدم: برای کدام ایرانی می‌خوانی؟ گفت: «ایرانی که قراره آخوندا ازش برن، ایران آزاد.» این سوال در ذهنم گذشت: «آیا آزادی و رهایی این گونه می‌آید؟» اما هیچ نگفتم و گذشتم.
***
پرستار بود. خسته از شیفت به خانه برمیگشت. دو تا مسافر آن طرف‌تر حرف می‌زدند. مثل همه از جنگ می‌گفتند و می‌شنیدند. یکیشان میگفت: «فقط نقطه زنی می‌کنه. مردم را که نمی‌کشه. فقط دولتی‌ها و امنیتی‌ها را می‌کشه». حرفهای اینترنشنال را تکرار می‌کردند. زن پرستار با خشم گفت:
تنها راه ارتباط و خبرگیری ما در روزهای جنگ و نبود اینترنت شده بود تلویزیون ایران و تلویزیون اینترنشنال.
می گفت: «دنیاهای موازی» را قبول داری؟ من که دیگه آن را باور کرده‌ام. می‌خواهی برایت ثابت کنم. بزن تلویزیون ایران. چه میبینی؟ ایران پیروز شده، شهرهای اسرائیل با خاک یکسان شده، امریکا شکست خورده و ناتوان شده است. حالا کانال را عوض کن بزن “اینترنشنال”: چیزی نمانده تا برگشت “شازده”، جمهوری اسلامی شکست خورده است. هوراها و شادی‌های مردمی که زیر پرچم اسرائیل، به زبان فارسی از “عمو ترامپ” و “بی بی” تشکر میکنند که بمب‌هایی را بر سر ما ریخته و ازشان می‌خواهند که باز هم بزنند.
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۶)
✍ ه-ص
می گفت: می‌خواستیم برویم خرید. ظهر بود حدود ساعت دوازده و ربع. هنوز در آستانه در بودیم که انفجاری پنجره‌ها را لرزاند. برگشتیم. نیم ساعتی منتظر ماندیم و بعد راهی خیابان شدیم. انتظار داشتم بعد انفجار خیابان خلوت باشد. اما انگار نه انگار. رفت آمد مردم، ترافیک، هوای غبارآلود و ابری. فقط به نظر می‌آمد سرعت رفت و آمدها بیشتر شده و چهره‌ها گرفته‌تر. انگار همه می‌خواستند واقعیت را انکار کنند. واقعیت جنگ را و بی‌اعتنا به آن، به زندگیشان برسند. انگار که بی‌اعتنایی تنها سپر دفاعی‌ای است که دارند.
پیرزنی هراسان در درگاه دری پناه گرفته مردد بود که به خانه برگردد یا نه. بهش لبخندی زدم و سری تکان دادم به نشان امن بودن. پا به پیاده رو گذاشت. پیرمردی بر سکوی مقابل مغازه‌ای نشسته بود و به رفت و آمدها نگاه می‌کرد. صدای آژیر امبولانس‌ها که راه را باز می‌کرد تا به محل اصابت موشک برسند، از همه طرف به گوش می‌رسید. بعضی‌ها از هم می‌پرسیدند کجا را زده؟ ساختمان بلندی همان نزدیکی را به هم نشان میدادند: «پشت این ساختمان». به آن طرف رفتم. بوی سوختگی و گرد و غبار اولین نشانه نزدیک شدن به محل اصابت موشک یا پهپاد است.
باید بو کشید و جلو رفت و بعد خرده شیشه‌ها راه را نشانت می‌دهند. جمعیت زیادی سر خیابانی فرعی جمعی شده بودند. جرثقیل بزرگی در کوچه بود. چه زود ماموران هلال احمر رسیده بودند. کارگران شهرداری دسته دسته در پیاده‌رو جمع شده بودند تا کارشان را شروع کنند… نمی‌شد خیلی جلو رفت. ساختمان دوم یا سوم از سر کوچه تبدیل به تلی از آوار شده بود. و از خود پرسیدم: آیا کسی از زیر این همه آوار زنده بیرون می‌آید؟
***
می گفت: از پله‌های مترو بالا می‌آمدم. صدای دختر جوانی را شنیدم که با خود می‌خواند: «ای ایران، سرای امید…»
پرسیدم: برای کدام ایرانی می‌خوانی؟ گفت: «ایرانی که قراره آخوندا ازش برن، ایران آزاد.» این سوال در ذهنم گذشت: «آیا آزادی و رهایی این گونه می‌آید؟» اما هیچ نگفتم و گذشتم.
***
پرستار بود. خسته از شیفت به خانه برمیگشت. دو تا مسافر آن طرف‌تر حرف می‌زدند. مثل همه از جنگ می‌گفتند و می‌شنیدند. یکیشان میگفت: «فقط نقطه زنی می‌کنه. مردم را که نمی‌کشه. فقط دولتی‌ها و امنیتی‌ها را می‌کشه». حرفهای اینترنشنال را تکرار می‌کردند. زن پرستار با خشم گفت:
« نقطه زنی چیه؟ آخه چی بگم. الان از پیش مادر جوانی میآیم با ۹۰درصد سوختگی. معلوم نیست زنده بماند، اما امروز خوشحال شد که شیرش را می‌دوشیم. فکر می‌کرد برای بچه‌اش می‌بریم. هنوز نمی‌داند که نوزاد چند ماهه‌اش کشته شده. آن یکی بچه‌اش زنده مانده، دو سه ساله است. آخه این مادر دولتی و امنیتی و نظامی است؟ یا آن یکی، آن پسر سربازی که پشت ضدهوایی بوده، سرتا پا سوخته. هر بار که پانسمانش می‌کنم، از من معذرت‌خواهی می‌کند: ببخشید که اسباب زحمت شما شده‌ام. او هم معلوم نیست زنده بماند. امروز دیگر با بغض و اشک دعوایش کردم و گفتم دیگر اینقدر معذرت نخواه. من کارم را انجام می‌دهم. آخه این پسر که معلوم نیست چند روز از سربازی‌اش باقی مانده چرا باید این سرنوشت را داشته باشد و (اشاره ای‌به آنها کرد) آن وقت عده ای این گونه دروغ‌های اینها را باور میکنند. هنوز نفهمیده‌اند که جنگ یعنی چه…. لعنت به هر چی جنگه، لعنت… لعنت…»
تنها راه ارتباط و خبرگیری ما در روزهای جنگ و نبود اینترنت شده بود تلویزیون ایران و تلویزیون اینترنشنال.
می گفت: «دنیاهای موازی» را قبول داری؟ من که دیگه آن را باور کرده‌ام. می‌خواهی برایت ثابت کنم. بزن تلویزیون ایران. چه میبینی؟ ایران پیروز شده، شهرهای اسرائیل با خاک یکسان شده، امریکا شکست خورده و ناتوان شده است. حالا کانال را عوض کن بزن “اینترنشنال”: چیزی نمانده تا برگشت “شازده”، جمهوری اسلامی شکست خورده است. هوراها و شادی‌های مردمی که زیر پرچم اسرائیل، به زبان فارسی از “عمو ترامپ” و “بی بی” تشکر میکنند که بمب‌هایی را بر سر ما ریخته و ازشان می‌خواهند که باز هم بزنند.
⤵️
⤴️
***
می گفت: شیشه‌های شکسته و پودر شده، پیاده رو مقابل سفارت امریکا را پوشانده بود. انگار بارانی از شیشه بر شهر باریده بود. این حجم از شیشه خرده را تا به حال ندیده بودم. آخر هنوز کمتر از یک ساعت از اصابت موشک و انفجار گذشته بود. خیابان را بسته بودند. شیشه‌های هیچ کدام از مغازه‌های خیابان مفتح، لاین شرق دیوار سفارت سالم نبودند. ساندویچی، گلفروشی، بقالی، قهره‌خانه، نانوایی و… همسایه‌ها توی خیابان بودند، می‌چرخیدند یا ایستاده بودند و تماشا می‌کردند و نمی‌دانستند چه کار کنند. ماموران مشغول چک کردن گوشی‌ها بودند. پسری ده دوازده ساله ساختمانی را به پدرش نشان داد که شیشه‌هایش سالم بود و گفت: «بابا شیشه‌های خونه‌مون را از اینها درست کنیم. نمی‌شکنند.»
عصر دوباره مسیرم به آن طرف افتاد. ماموران شهرداری هنوز مشغول جمع‌آوری شیشه بودند. بهشان گفتم: «خسته نباشید. چقدر این روزها کار شماها زیاد شده».
یکشان به شیشه‌های شکسته اشاره کرد و گفت: «اینها که کار جنگه و دشمن، وظیفه مان است که جمع کنیم، با جون و دل جمع میکنیم. اما… اما… آنها که شبها چای و غذا می‌خورند در خیابانها، دور میدان‌ها و همین طور آشغال می‌ریزند زیر پاهایشان … وای نمی‌دانی آنها چقدر کار ما را زیاد میکنند.»
از جلوی گلفروشی و مغازه‌های مفتح رد شدم. صاحبانشان مشغول تمیز کردن مغازه‌ها از آوار شیشه‌ها و … بودند. مردی در هیئت بی‌خانمان‌ها و زباله گردها داشت با تکه‌ای گونی شیشه‌های خرد شده را جارو و کناری کپه می‌کرد. یک گونی را هم پر کرده بود. کارش خیلی عجیب بود. به چه کارش می‌آیند؟ یعنی می‌خواهد آنها را بفروشد!!!؟؟؟
کنار و توی جوی پر بود از نخاله و زباله که بیشترش شیشه خرده بود. چشمم به گلدانی سبز افتاد با گیاهی زخمی. انگار بهش شوک وارد شده بود. دورش انداخته بودند. نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. توی جوی رفتم و برش داشتم. بقیه با حیرت به من نگاه می‌کردند. حتما کار من هم برای آنها عجیب بود. اما برایم مهم نبود که چه فکر میکنند. فقط نباید می‌گذاشتم این گیاه بمیرد. حالا مشغول پرستاری از گلدانم هستم. برگ‌های تازه زده اما هنوز برگ‌های زخمی اش هستند و مرا به یاد جنگ و قربانیان آن می اندازد.
***
میگفت: بیست و سومین روز جنگ بود. صبح که بیدار شدم، متوجه شدم باز هم حملات شبانه زیادی انجام شده. اما انگار دیگر گوشم به صدای انفجارها عادت کرده که بیدار نشده بودم. نمی‌دانم خوب است یا بد؟ صحبت از تهدید ترامپ است برای زدن نیروگاه‌های برق ایران. از خودم می‌پرسم زندگی بدون برق در تهران و سایر شهرها چگونه خواهد شد؟ تصورش هم هولناک بود. تصمیم گرفتم سری به میدان شهدا بزنم و اداره برق را ببینم. چند روز پیش آنجا را زده بودند. اداره برق محوطه بزرگی است که چهارطرفش خیابان است. از سمت پیروزی به راه افتادم. ساختمان‌های باشگاه به نظر سالم می‌آمد، البته فقط به نظر می‌آمد. هیچ کدام از پنجره‌ها سالم نبودند. کلاغ‌ها و گنجشک‌ها و کبوترها به راحتی داخل می‌رفتند و می‌آمدند. اما کمی جلوتر خرابی‌ها بیشتر نمایان بود. حجم گسترده‌ای از ویرانی. درختها هنوز سبز نشده، خشک و بی‌بار شده بودند. نخل‌هایی بدون سر و نخل‌هایی هم زخم‌خورده عزادار آنان.
ماموران شهردار مشغول گذاشتن دیوارهای بتونی پیش‌ساخته دور این خرابی‌ها بودند. فروشگاه اتکا غریب و خاموش و خاک‌گرفته پشت حصار گونی‌ها پنهان بود. از اداره برق تنها ساختمان قدیمی نیروگاه که تبدیل به موزه برق شده بود، سالم مانده. یعنی چند نفر اینجا کشته شده‌اند؟ سوالی که با دیدن هر آواری از خودم می‌پرسم.
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
اما یه دنیای دیگری هم هست، دنیای ما مردم که زیر بمباران و موشک‌باران‌ها، زخم خورده از هر دو طرف، قربانی می‌دهیم. حیف که دنیای ما را کسی انگار نمی‌بیند. مایی که هیچ رسانه‌ای صدایمان را به دیگران نمی‌رساند. مایی که با کسی سر جنگ نداریم. بی‌سلاح و بی پناه مانده‌ایم. هر دو طرف سلاح‌هایشان را رو به ما گرفته‌اند. قربانی پشت قربانی، زخمی پشت زخمی، دستگیری و زندان و اعدام، آن هم زیر موشک‌باران امریکا و اسرائیل. تیربارها را پشت ماشین‌های نظامی سر خیابانها ببین. اینها که به کار مقابله با جنگنده‌ها نمی‌آیند. اینها را برای ما گذاشته‌اند تا دی‌ماه یادمان نرود. مایی که فقط آزادی و صلح آرمان ماست و زندگی حق مان.
***
می گفت: شیشه‌های شکسته و پودر شده، پیاده رو مقابل سفارت امریکا را پوشانده بود. انگار بارانی از شیشه بر شهر باریده بود. این حجم از شیشه خرده را تا به حال ندیده بودم. آخر هنوز کمتر از یک ساعت از اصابت موشک و انفجار گذشته بود. خیابان را بسته بودند. شیشه‌های هیچ کدام از مغازه‌های خیابان مفتح، لاین شرق دیوار سفارت سالم نبودند. ساندویچی، گلفروشی، بقالی، قهره‌خانه، نانوایی و… همسایه‌ها توی خیابان بودند، می‌چرخیدند یا ایستاده بودند و تماشا می‌کردند و نمی‌دانستند چه کار کنند. ماموران مشغول چک کردن گوشی‌ها بودند. پسری ده دوازده ساله ساختمانی را به پدرش نشان داد که شیشه‌هایش سالم بود و گفت: «بابا شیشه‌های خونه‌مون را از اینها درست کنیم. نمی‌شکنند.»
عصر دوباره مسیرم به آن طرف افتاد. ماموران شهرداری هنوز مشغول جمع‌آوری شیشه بودند. بهشان گفتم: «خسته نباشید. چقدر این روزها کار شماها زیاد شده».
یکشان به شیشه‌های شکسته اشاره کرد و گفت: «اینها که کار جنگه و دشمن، وظیفه مان است که جمع کنیم، با جون و دل جمع میکنیم. اما… اما… آنها که شبها چای و غذا می‌خورند در خیابانها، دور میدان‌ها و همین طور آشغال می‌ریزند زیر پاهایشان … وای نمی‌دانی آنها چقدر کار ما را زیاد میکنند.»
از جلوی گلفروشی و مغازه‌های مفتح رد شدم. صاحبانشان مشغول تمیز کردن مغازه‌ها از آوار شیشه‌ها و … بودند. مردی در هیئت بی‌خانمان‌ها و زباله گردها داشت با تکه‌ای گونی شیشه‌های خرد شده را جارو و کناری کپه می‌کرد. یک گونی را هم پر کرده بود. کارش خیلی عجیب بود. به چه کارش می‌آیند؟ یعنی می‌خواهد آنها را بفروشد!!!؟؟؟
کنار و توی جوی پر بود از نخاله و زباله که بیشترش شیشه خرده بود. چشمم به گلدانی سبز افتاد با گیاهی زخمی. انگار بهش شوک وارد شده بود. دورش انداخته بودند. نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. توی جوی رفتم و برش داشتم. بقیه با حیرت به من نگاه می‌کردند. حتما کار من هم برای آنها عجیب بود. اما برایم مهم نبود که چه فکر میکنند. فقط نباید می‌گذاشتم این گیاه بمیرد. حالا مشغول پرستاری از گلدانم هستم. برگ‌های تازه زده اما هنوز برگ‌های زخمی اش هستند و مرا به یاد جنگ و قربانیان آن می اندازد.
***
میگفت: بیست و سومین روز جنگ بود. صبح که بیدار شدم، متوجه شدم باز هم حملات شبانه زیادی انجام شده. اما انگار دیگر گوشم به صدای انفجارها عادت کرده که بیدار نشده بودم. نمی‌دانم خوب است یا بد؟ صحبت از تهدید ترامپ است برای زدن نیروگاه‌های برق ایران. از خودم می‌پرسم زندگی بدون برق در تهران و سایر شهرها چگونه خواهد شد؟ تصورش هم هولناک بود. تصمیم گرفتم سری به میدان شهدا بزنم و اداره برق را ببینم. چند روز پیش آنجا را زده بودند. اداره برق محوطه بزرگی است که چهارطرفش خیابان است. از سمت پیروزی به راه افتادم. ساختمان‌های باشگاه به نظر سالم می‌آمد، البته فقط به نظر می‌آمد. هیچ کدام از پنجره‌ها سالم نبودند. کلاغ‌ها و گنجشک‌ها و کبوترها به راحتی داخل می‌رفتند و می‌آمدند. اما کمی جلوتر خرابی‌ها بیشتر نمایان بود. حجم گسترده‌ای از ویرانی. درختها هنوز سبز نشده، خشک و بی‌بار شده بودند. نخل‌هایی بدون سر و نخل‌هایی هم زخم‌خورده عزادار آنان.
ماموران شهردار مشغول گذاشتن دیوارهای بتونی پیش‌ساخته دور این خرابی‌ها بودند. فروشگاه اتکا غریب و خاموش و خاک‌گرفته پشت حصار گونی‌ها پنهان بود. از اداره برق تنها ساختمان قدیمی نیروگاه که تبدیل به موزه برق شده بود، سالم مانده. یعنی چند نفر اینجا کشته شده‌اند؟ سوالی که با دیدن هر آواری از خودم می‌پرسم.
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #گزارش
🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت۲
✍ بنفشه سام‌گيس
🔺 مزدهاي عقب افتاده ترسناك‌تر از آوار معدن است
معادن زغال سنگ شمال كرمان؛ چه آن ۱۲ معدن زير مجموعه شركت زغال سنگ و چه آن ده‌ها معدن خصوصي در راور و زرند و كوهبنان، تا ظهر ۱۴ ارديبهشت، با وجود چند نوبت قول و وعده، هنوز مزد اسفند پارسال و فروردين امسال را نداده بودند. احمد، كارگر معدن « هَشوني» از زيرمجموعه‌هاي شركت زغال سنگ كرمان است و مي‌گويد كه نيمي از مزد بهمن را هفته آخر اسفند داده‌اند و نيم باقي مانده را، روز ۷ فروردين امسال. آنهايي كه در معادن خصوصي كار مي‌كنند، عيدي هم ندارند و مزدشان، نه با رقم ثابت بر مبناي قانون، كه به تعداد واگن‌هاي زغالي كه تحويل مي‌دهند محاسبه مي‌شود. احمد، فيش حقوق بهمن ماه كارگر استخراج يك معدن زغال خصوصي را برايم مي‌فرستد كه براي روزي ۸ ساعت كار، كل دريافت ماهانه‌اش با اضافه كاري و حق اولاد و حق مسكن و بن كارگري، ۳۶ ميليون تومان بوده. طبق مصوبه شوراي عالي كار، امسال بايد پايه مزد كارگران تا ۶۰ درصد اضافه شود و اين افزايش هم بايد از اولين ماه سال درمزد بيايد ولي مسوولان شركت زغال سنگ كرمان به كارگران گفته‌اند فعلا نمي‌توانند رقم مزد را زياد كنند و تا تير ماه، كارگران بايد با رقم مزد پارسال كار كنند. در يكي از معادن همين شركت، به كارگران گفته‌اند در اين هفته‌ها، فروش زغال كم شده و به شرط افزايش قيمت تناژ زغال، مزد كارگران هم زياد خواهد شد وگرنه تا مدت نامعلوم، مطابق مزد پارسال پرداخت مي‌شود ولي احمد خبر دارد كه فروردين امسال، قيمت هر تن كنسانتره زغال و هماني كه براي كوره‌ها فرستاده مي‌شود، حدود ۴ ميليون تومان نسبت به ماه‌هاي دي و بهمن پارسال گران‌تر شده و به ۱۶ ميليون تومان براي هر تن رسيده است. مزد بهمن ماه احمد، با تحويل روزانه يك تن زغال و ۹۰ ساعت اضافه كاري، ۳۷ ميليون تومان بود و اگر اضافه‌كاري نداشت، ۳۰ميليون تومان مي‌گرفت. همسر احمد، مثل همسر تمام كارگران معادن زغال سنگ كرمان، فقط يك حرف دارد: «مزدشان را سر وقت بدهيد. همين رقمي كه هست را، سر وقت بدهيد. اجازه بدهيد بتوانيم بدانيم كه با همين مزد چطور زندگي كنيم. اجازه بدهيد بتوانيم بدانيم سر سفره‌مان چه چيزي مي‌توانيم بگذاريم.»
رگه معادن زغال سنگ كرمان، اطراف شهرهاي زرند و كوهبنان و راور است و اغلب جمعيت اين شهرها و روستاهايش، معدنكارند. ۱۲ معدن و كارخانه زغال‌شويي زيرمجموعه شركت معادن زغال سنگ كرمان، حدود ۱۷۰۰ نفر و معادن خصوصي اين منطقه، حدود ۳ هزار نفر كارگر دارند و بنابراين، در كل اين منطقه زغال خيز، سفره ۵ هزار خانواده و حداقل، ۱۵ هزار نفر، به همين مزد نامنظم وابسته است ولي جا ماندن مزد از شتاب گراني زندگي، كارگران استخراج زغال اين منطقه را به معاش نسيه واداشته و احمد مي‌گويد كه نانوايي‌هاي راور و زرند و پابدانا و طُغرُالجِرد و كوهبنان، اولين كسبه اين منطقه بودند كه از پارسال، قبول كردند براي معدنكاران دفتر نسيه باز كنند.
«اگه قرضي نخريم فلج ميشيم. كارگراي منطقه طغرالجرد، براي خريد چاي و قند و برنج، چك گرو مي‌ذارن و سر ماه كه حسابشون رو تسويه مي‌كنن، چك‌شون رو از گرو در ميارن. كارگر منطقه پابدانا، وقتي مرغ نسيه مي‌خره، فروشنده توي دفتر نسيه فقط مي‌نويسه دو كيلو مرغ و مبلغ رو نمي‌نويسه و كارگر، هر موقع كه براي تسويه نسيه ميره، بايد به قيمت روز تسويه كنه.»
در شهرهاي زرند و راور و كوهبنان و تمام روستاهايش، تمام بقالي‌ها و قصابي‌ها، دفترچه نسيه دارند و اغلب مشتري‌هاي نسيه، خانواده معدنكاران هستند. صاحب يك قصابي در كوهبنان مي‌گويد كه فروش نسيه به معدنكاران را محدود كرده چون جز ضرر برايش هيچ ندارد.
«همه رقم بدهي در دفتر نسيه‌ام دارم؛ از ۵۰۰ هزار تومن تا ۱۰ميليون تومن. بدهي يك ساله، بدهي دو ماهه، بدهي ۶ ماهه. كارگراي معدن، نسيه مي‌برن و قول ميدن كه سر ماه براي تسويه ميان ولي نميان چون پرداخت مزدشون انقدر نابسامانه كه وقتي مزد چند ماه قبلشون رو مي‌گيرن، بايد چاله‌هاي خيلي گودتر از بدهي ما رو پر كنن. اينجا كسي گوشت قرمز نمي‌خره چون قيمتش خيلي گرونه و ما هم سفارش گوشت قرمز نميديم و فقط مرغ مي‌فروشيم و همين مرغ رو هم، نسيه مي‌فروشيم.
⤵️
🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت۲
✍ بنفشه سام‌گيس
🔺 مزدهاي عقب افتاده ترسناك‌تر از آوار معدن است
معادن زغال سنگ شمال كرمان؛ چه آن ۱۲ معدن زير مجموعه شركت زغال سنگ و چه آن ده‌ها معدن خصوصي در راور و زرند و كوهبنان، تا ظهر ۱۴ ارديبهشت، با وجود چند نوبت قول و وعده، هنوز مزد اسفند پارسال و فروردين امسال را نداده بودند. احمد، كارگر معدن « هَشوني» از زيرمجموعه‌هاي شركت زغال سنگ كرمان است و مي‌گويد كه نيمي از مزد بهمن را هفته آخر اسفند داده‌اند و نيم باقي مانده را، روز ۷ فروردين امسال. آنهايي كه در معادن خصوصي كار مي‌كنند، عيدي هم ندارند و مزدشان، نه با رقم ثابت بر مبناي قانون، كه به تعداد واگن‌هاي زغالي كه تحويل مي‌دهند محاسبه مي‌شود. احمد، فيش حقوق بهمن ماه كارگر استخراج يك معدن زغال خصوصي را برايم مي‌فرستد كه براي روزي ۸ ساعت كار، كل دريافت ماهانه‌اش با اضافه كاري و حق اولاد و حق مسكن و بن كارگري، ۳۶ ميليون تومان بوده. طبق مصوبه شوراي عالي كار، امسال بايد پايه مزد كارگران تا ۶۰ درصد اضافه شود و اين افزايش هم بايد از اولين ماه سال درمزد بيايد ولي مسوولان شركت زغال سنگ كرمان به كارگران گفته‌اند فعلا نمي‌توانند رقم مزد را زياد كنند و تا تير ماه، كارگران بايد با رقم مزد پارسال كار كنند. در يكي از معادن همين شركت، به كارگران گفته‌اند در اين هفته‌ها، فروش زغال كم شده و به شرط افزايش قيمت تناژ زغال، مزد كارگران هم زياد خواهد شد وگرنه تا مدت نامعلوم، مطابق مزد پارسال پرداخت مي‌شود ولي احمد خبر دارد كه فروردين امسال، قيمت هر تن كنسانتره زغال و هماني كه براي كوره‌ها فرستاده مي‌شود، حدود ۴ ميليون تومان نسبت به ماه‌هاي دي و بهمن پارسال گران‌تر شده و به ۱۶ ميليون تومان براي هر تن رسيده است. مزد بهمن ماه احمد، با تحويل روزانه يك تن زغال و ۹۰ ساعت اضافه كاري، ۳۷ ميليون تومان بود و اگر اضافه‌كاري نداشت، ۳۰ميليون تومان مي‌گرفت. همسر احمد، مثل همسر تمام كارگران معادن زغال سنگ كرمان، فقط يك حرف دارد: «مزدشان را سر وقت بدهيد. همين رقمي كه هست را، سر وقت بدهيد. اجازه بدهيد بتوانيم بدانيم كه با همين مزد چطور زندگي كنيم. اجازه بدهيد بتوانيم بدانيم سر سفره‌مان چه چيزي مي‌توانيم بگذاريم.»
رگه معادن زغال سنگ كرمان، اطراف شهرهاي زرند و كوهبنان و راور است و اغلب جمعيت اين شهرها و روستاهايش، معدنكارند. ۱۲ معدن و كارخانه زغال‌شويي زيرمجموعه شركت معادن زغال سنگ كرمان، حدود ۱۷۰۰ نفر و معادن خصوصي اين منطقه، حدود ۳ هزار نفر كارگر دارند و بنابراين، در كل اين منطقه زغال خيز، سفره ۵ هزار خانواده و حداقل، ۱۵ هزار نفر، به همين مزد نامنظم وابسته است ولي جا ماندن مزد از شتاب گراني زندگي، كارگران استخراج زغال اين منطقه را به معاش نسيه واداشته و احمد مي‌گويد كه نانوايي‌هاي راور و زرند و پابدانا و طُغرُالجِرد و كوهبنان، اولين كسبه اين منطقه بودند كه از پارسال، قبول كردند براي معدنكاران دفتر نسيه باز كنند.
«اگه قرضي نخريم فلج ميشيم. كارگراي منطقه طغرالجرد، براي خريد چاي و قند و برنج، چك گرو مي‌ذارن و سر ماه كه حسابشون رو تسويه مي‌كنن، چك‌شون رو از گرو در ميارن. كارگر منطقه پابدانا، وقتي مرغ نسيه مي‌خره، فروشنده توي دفتر نسيه فقط مي‌نويسه دو كيلو مرغ و مبلغ رو نمي‌نويسه و كارگر، هر موقع كه براي تسويه نسيه ميره، بايد به قيمت روز تسويه كنه.»
در شهرهاي زرند و راور و كوهبنان و تمام روستاهايش، تمام بقالي‌ها و قصابي‌ها، دفترچه نسيه دارند و اغلب مشتري‌هاي نسيه، خانواده معدنكاران هستند. صاحب يك قصابي در كوهبنان مي‌گويد كه فروش نسيه به معدنكاران را محدود كرده چون جز ضرر برايش هيچ ندارد.
«همه رقم بدهي در دفتر نسيه‌ام دارم؛ از ۵۰۰ هزار تومن تا ۱۰ميليون تومن. بدهي يك ساله، بدهي دو ماهه، بدهي ۶ ماهه. كارگراي معدن، نسيه مي‌برن و قول ميدن كه سر ماه براي تسويه ميان ولي نميان چون پرداخت مزدشون انقدر نابسامانه كه وقتي مزد چند ماه قبلشون رو مي‌گيرن، بايد چاله‌هاي خيلي گودتر از بدهي ما رو پر كنن. اينجا كسي گوشت قرمز نمي‌خره چون قيمتش خيلي گرونه و ما هم سفارش گوشت قرمز نميديم و فقط مرغ مي‌فروشيم و همين مرغ رو هم، نسيه مي‌فروشيم.
⤵️
⤴️
البته از زمستون پارسال، فروش نسيه به معدنكار رو كم كرديم چون قيمت هر روز، با روز بعد فرق داشت و كارگر معدن، براي اين قيمت جديد خيلي ناتوان بود. مثلا امروز دو كيلو مرغ رو ۸۰۰ هزار تومن مي‌خريد و آخر ماه كه براي تسويه مي‌اومد بايد يك ميليون و ۶۰۰ هزار تومن پول مي‌داد. بارها اينجا دعوا شد و كارگر، قهر كرد ولي تقصير ما نبود. گرون مي‌خريديم و گرون مي‌فروختيم. حالا، هم تعداد معدنكارايي كه مرغ مي‌خرن خيلي كمتر شده و هم ما خيلي كمتر نسيه مي‌فروشيم.
خيلي از كارگراي معدن كه مشتري ما بودن، از بهمن و اسفند پارسال، ديگه براي خريد مرغ هم نميان. توي خيابون هم راهشون رو كج مي‌كنن كه با هم چشم در چشم نشيم.»
صاحب يك بقالي در شهر راور هم حرف‌هاي مشابه دارد؛ اينكه يك دفترچه قطور براي فروش نسيه دارد و اينكه كارگران معدن زغال، توان پرداخت بدهي‌شان را ندارند و اينكه خريدهاي‌شان در اين چند ماه محدود شده به ضروري‌ترين‌ها؛ چاي و قند و پنير و گاهي يك بسته عدس يا لوبيا.
«به بعضي از كارگراي معدن ديگه نسيه نميدم. از زمستون پارسال فقط به اون كارگرايي نسيه ميدم كه مي‌دونم مي‌تونن سر ماه حسابشون رو تسويه كنن. كارگرايي هم كه چك بيارن، مي‌تونن نسيه بخرن. كارگري هم كه كارت يارانه‌اش رو بياره، مي‌تونه نسيه بخره. ولي ديگه توان فروش نسيه به كارگر معدن ندارم.»
۱۴ ارديبهشت، از احمد رقم بدهي‌اش به نانوايي و بقالي را پرسيدم؛ ۷۰ هزار تومان به نانوايي بدهكار بود و ۱۴ ميليون تومان به دو تا بقالي و مي‌گفت كه اگر مزد اسفند را بدهند، مي‌تواند نيمي از حسابش را با بقالي و نانوايي تسويه كند. احمد و بقيه كارگران استخراج زغال معدن هشوني، روز يك شنبه همين هفته دست از كار كشيدند و رفتند جلوي فرمانداري كوهبنان و گفتند حقوق‌مان را مي‌خواهيم و حقوق‌مان را نه اين طور تكه پاره بلكه سر وقت و كامل مي‌خواهيم. فرماندار در شهر نبود و امام جمعه به جمع معدنكارها امد و به نماينده زرند و راور تلفن كرد و نماينده هم گفت كه مسوولان شركت زغال سنگ كرمان گفته‌اند فعلا پول براي پرداخت حقوق كارگران ندارند. كارگران ۱۲ معدن وابسته به شركت زغال سنگ كرمان، روز دوشنبه يك نامه خطاب به رياست و حراست شركت معادن زغال سنگ كرمان نوشتند و اعلام كردند كه تا زمان تعيين تاريخ مشخص براي پرداخت حقوق و تا زمان تعيين قيمت زغال و تا زمان منظم شدن پرداخت حقوق، زغال استخراج شده را دپو مي‌كنند و اجازه خروج زغال از تونل را نخواهند داد. اين نامه به امضاي كارگراني رسيد كه هر كدام به اندازه سه يا چهار نفر كار مي‌كنند چون در اين سالها، تعداد تعديل شده‌ها و بازنشسته‌هاي معادن زغال سنگ كرمان به قدري زياد بوده كه اگر همين تعداد هم نباشند، كارگاه‌هاي معدن زغال، ريزش مي‌كند و تخريب مي‌شود. تا پارسال، تعداد كارگران ۱۲ معدن وابسته به شركت زغال سنگ كرمان ۲۲۰۰ نفر بود كه ۵۰۰ نفرشان بازنشسته شدند و حالا هر كارگر استخراج، بايد به اندازه‌اي كار كند كه ۱۰ كارگر بخش زغال‌شويي و تونل و واگن كشي و بونكر و ريل، بيكار نشوند. احمد از تبعيض‌ها مي‌گويد و از اينكه كارگر استخراج چاره‌اي ندارد جز اينكه كمبود مزدش را با اضافه‌كاري جبران كند ولي نه تنها سقف اضافه كار براي كارگر استخراج، از ۹۰ ساعت در ماه بيشتر نيست، مزد اضافه كاري در هر كدام از معادن شركت زغال سنگ كرمان فرق مي‌كند و مثلا در يك معدن، براي هر ساعت اضافه‌كاري حدود ۱۳۹ هزار تومان به كارگر استخراج مي‌دهند و در معدن ديگري، ۱۰۰ هزار تومان و احمد و بقيه كارگران استخراج، نه‌تنها منطق اين تبعيض و تفاوت را متوجه نمي‌شوند، اين را شنيده‌اند كه تا اوايل تابستان هم قرار است كه مزد اضافه‌كاري، مطابق رقم پارسال باشد در حالي كه طبق قانون، امسال بايد براي هر ساعت اضافه در بخش استخراج، به هر كارگر حدود ۲۴۰ هزار تومان پرداخت شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
البته از زمستون پارسال، فروش نسيه به معدنكار رو كم كرديم چون قيمت هر روز، با روز بعد فرق داشت و كارگر معدن، براي اين قيمت جديد خيلي ناتوان بود. مثلا امروز دو كيلو مرغ رو ۸۰۰ هزار تومن مي‌خريد و آخر ماه كه براي تسويه مي‌اومد بايد يك ميليون و ۶۰۰ هزار تومن پول مي‌داد. بارها اينجا دعوا شد و كارگر، قهر كرد ولي تقصير ما نبود. گرون مي‌خريديم و گرون مي‌فروختيم. حالا، هم تعداد معدنكارايي كه مرغ مي‌خرن خيلي كمتر شده و هم ما خيلي كمتر نسيه مي‌فروشيم.
خيلي از كارگراي معدن كه مشتري ما بودن، از بهمن و اسفند پارسال، ديگه براي خريد مرغ هم نميان. توي خيابون هم راهشون رو كج مي‌كنن كه با هم چشم در چشم نشيم.»
صاحب يك بقالي در شهر راور هم حرف‌هاي مشابه دارد؛ اينكه يك دفترچه قطور براي فروش نسيه دارد و اينكه كارگران معدن زغال، توان پرداخت بدهي‌شان را ندارند و اينكه خريدهاي‌شان در اين چند ماه محدود شده به ضروري‌ترين‌ها؛ چاي و قند و پنير و گاهي يك بسته عدس يا لوبيا.
«به بعضي از كارگراي معدن ديگه نسيه نميدم. از زمستون پارسال فقط به اون كارگرايي نسيه ميدم كه مي‌دونم مي‌تونن سر ماه حسابشون رو تسويه كنن. كارگرايي هم كه چك بيارن، مي‌تونن نسيه بخرن. كارگري هم كه كارت يارانه‌اش رو بياره، مي‌تونه نسيه بخره. ولي ديگه توان فروش نسيه به كارگر معدن ندارم.»
۱۴ ارديبهشت، از احمد رقم بدهي‌اش به نانوايي و بقالي را پرسيدم؛ ۷۰ هزار تومان به نانوايي بدهكار بود و ۱۴ ميليون تومان به دو تا بقالي و مي‌گفت كه اگر مزد اسفند را بدهند، مي‌تواند نيمي از حسابش را با بقالي و نانوايي تسويه كند. احمد و بقيه كارگران استخراج زغال معدن هشوني، روز يك شنبه همين هفته دست از كار كشيدند و رفتند جلوي فرمانداري كوهبنان و گفتند حقوق‌مان را مي‌خواهيم و حقوق‌مان را نه اين طور تكه پاره بلكه سر وقت و كامل مي‌خواهيم. فرماندار در شهر نبود و امام جمعه به جمع معدنكارها امد و به نماينده زرند و راور تلفن كرد و نماينده هم گفت كه مسوولان شركت زغال سنگ كرمان گفته‌اند فعلا پول براي پرداخت حقوق كارگران ندارند. كارگران ۱۲ معدن وابسته به شركت زغال سنگ كرمان، روز دوشنبه يك نامه خطاب به رياست و حراست شركت معادن زغال سنگ كرمان نوشتند و اعلام كردند كه تا زمان تعيين تاريخ مشخص براي پرداخت حقوق و تا زمان تعيين قيمت زغال و تا زمان منظم شدن پرداخت حقوق، زغال استخراج شده را دپو مي‌كنند و اجازه خروج زغال از تونل را نخواهند داد. اين نامه به امضاي كارگراني رسيد كه هر كدام به اندازه سه يا چهار نفر كار مي‌كنند چون در اين سالها، تعداد تعديل شده‌ها و بازنشسته‌هاي معادن زغال سنگ كرمان به قدري زياد بوده كه اگر همين تعداد هم نباشند، كارگاه‌هاي معدن زغال، ريزش مي‌كند و تخريب مي‌شود. تا پارسال، تعداد كارگران ۱۲ معدن وابسته به شركت زغال سنگ كرمان ۲۲۰۰ نفر بود كه ۵۰۰ نفرشان بازنشسته شدند و حالا هر كارگر استخراج، بايد به اندازه‌اي كار كند كه ۱۰ كارگر بخش زغال‌شويي و تونل و واگن كشي و بونكر و ريل، بيكار نشوند. احمد از تبعيض‌ها مي‌گويد و از اينكه كارگر استخراج چاره‌اي ندارد جز اينكه كمبود مزدش را با اضافه‌كاري جبران كند ولي نه تنها سقف اضافه كار براي كارگر استخراج، از ۹۰ ساعت در ماه بيشتر نيست، مزد اضافه كاري در هر كدام از معادن شركت زغال سنگ كرمان فرق مي‌كند و مثلا در يك معدن، براي هر ساعت اضافه‌كاري حدود ۱۳۹ هزار تومان به كارگر استخراج مي‌دهند و در معدن ديگري، ۱۰۰ هزار تومان و احمد و بقيه كارگران استخراج، نه‌تنها منطق اين تبعيض و تفاوت را متوجه نمي‌شوند، اين را شنيده‌اند كه تا اوايل تابستان هم قرار است كه مزد اضافه‌كاري، مطابق رقم پارسال باشد در حالي كه طبق قانون، امسال بايد براي هر ساعت اضافه در بخش استخراج، به هر كارگر حدود ۲۴۰ هزار تومان پرداخت شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۱)
✍ آرمان ذاکری
در این بحث ابتدا درباره دو مفهوم همبستگی اجتماعی و عدالت توضیح مختصری داده می شود و بعد، این مفاهیم در چارچوب جامعه ایران و در چشم انداز چهار دهه گذشته بررسی خواهد شد. هدف آن است که نشان دهیم همبستگی اجتماعی در جامعه ایران در چه وضعیتی قرار دارد و مشکلاتی که جامعه امروز ایران در این باره با آن مواجه شده از کجا ریشه می‌گیرد و روندهای کنونی از چه تاریخی آغاز شده است.
همبستگی اجتماعی اصطلاحی است که می‌توان آن را هم در معنای مثبت و هم در معنای منفی به کار برد. قدرتمندترین شکل‌های همبستگی اجتماعی در جوامع فاشیستی دیده می شود. بنیادگرایان نیز بر انواع بسیار شدید همبستگی اجتماعی تکیه دارند که در آن بر از جان‌گذشتگی افراد تاکید می شود. بنابراین، همبستگی اجتماعی فی نفسه ممکن است خصوصیات مثبتی نداشته باشد. آن نوع همبستگی اجتماعی که از حیث جامعه شناختی معنای مثبتی پیدا می کند، در عین تلاش برای ایجاد وحدت بین افراد یک جامعه، تفاوت‌های آنها را نیز به رسمیت می شناسد و انواع کثرت‌ها در کنار هم قرار می دهد تا برمبنای آن، از کلیتی به نام «جامعه» دفاع کند. در این دیدگاه، تفاوت‌ها معنادار و مهم‌اند و با همبستگی اجتماعی تضاد ندارند. بنابراین، شاخص مهمی که در همبستگی اجتماعی اهمیت پیدا می کند توانایی برقراری رابطه مسالمت آمیز با بیرون از خود و بیرون از گروه‌هایی است که فرد در آن عضویت دارد. همبستگی اجتماعی خاص‌گرا متعلق به وضعیتی است که در آن درون یک گروه رابطه معنادار و همبسته‌ای برقرار است، اما گروه از حیث هویتی، با بیرون خودش دچار ستیز و تعارض است. همبستگی وقتی می‌تواند معنای مثبتی داشته باشد که علیه سلطه باشد و علیه قدرتی که می خواهد افراد و جامعه را سرکوب کند. پس ما به‌طور کلی از حیث مفهومی با دو نوع همبستگی مواجهیم، این دونوع همبستگی را همبستگی دربرگیرنده یا (شمول‌گرا inclusive) و طردکننده (exclusive) نیز نامیده‌اند.
در معنای مثبت مفهوم، افراد جامعه گاه در حین تفاوت‌های‌شان، متحد می‌شوند تا با قدرت سلطه‌گر و سرکوبگری که می خواهد آزادی آنها را از بین ببرد و عدالت را نقض کند و آنها را از حق‌شان محروم کند بجنگند. بنابراین، همبستگی، آن‌طور که در دستگاه‌های نظری و انتقادی و استفاده می شود، معمولا با جنبش‌های اجتماعی و سنت‌های چپ‌گرا پیوند دارد. اما آن دسته از دستگاه‌های نظری که مسئله‌شان از نظم نشئت می‌گیرد و برقراری نظم اجتماعی برایشان مهم است، با دیدگاه فوق تفاوتی جدی دارند. این تفاوت مهم است، زیرا بحث از همبستگی در جامعه ایران گاهی با بحث‌هایی که به دنبال نظم اجتماعی است، خلط می‌شود و آن عنصر اساسی مبارزه با سلطه که در همبستگی اجتماعی وجود دارد -و بر جنگیدن برای آزادی و عدالت در عین به رسمیت شناختن تفاوت ها تاکید دارد- از یاد می‌رود.
امروز در جامعه دائما از عدالت و همبستگی اجتماعی صحبت می شود، اما از بن‌بست‌های موجود در این مسیر و عوامل و روندهایی که در چهار دهه اخیر، جامعه ایران را به بن‌بست رسانده‌اند کمتر سخنی به میان می آید. در واقع، به‌رغم همه محدودیتهای سیاسی، از فساد و رانت و استبداد و نبود آزادی صحبت می شود، اما آن چیزی که کمتر دیده می شود بیان عوامل و میانجی‌هایی است که اصطلاحاتی مانند استبداد و سرمایه‌داری و سلطه و عدالت و آزادی اصولا به واسطه‌ی آنها در جامعه معنا پیدا می کنند یا از بین می روند. تا زمانی که از میانجی‌های تداوم استبداد و سازوکارهای موثر بر این روند صحبت نشود، در واقع هیچ حرف مهمی گفته نشده است. تا وقتی درباره سازوکارهای عمل سرمایه‌داری یا ایجاد رانت و فساد در اقتصاد ایران صحبت نشود، هیچ حرکت موثری انجام نشده است. باید در این باره صحبت کرد که در جامعه ایران رانت چگونه تولید می‌شود و سرمایه‌داری با چه سازوکارهایی عمل می کند. این بحث ها مهم است، زیرا وقتی درباره عوامل تضعیف همبستگی اجتماعی صحبت می‌شود، تمام بحث راجع به همین میانجی‌هایی است که در ساختار کلی به وجود می‌آیند، عمل می کنند و باعث نابرابری و شکاف‌های اجتماعی می شوند.
بحث من هم اساسا درباره ایجاد پیوند بین آن مفاهیم کلی و این میانجی‌های جزئی است.
ادامه دارد...
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۱)
✍ آرمان ذاکری
در این بحث ابتدا درباره دو مفهوم همبستگی اجتماعی و عدالت توضیح مختصری داده می شود و بعد، این مفاهیم در چارچوب جامعه ایران و در چشم انداز چهار دهه گذشته بررسی خواهد شد. هدف آن است که نشان دهیم همبستگی اجتماعی در جامعه ایران در چه وضعیتی قرار دارد و مشکلاتی که جامعه امروز ایران در این باره با آن مواجه شده از کجا ریشه می‌گیرد و روندهای کنونی از چه تاریخی آغاز شده است.
همبستگی اجتماعی اصطلاحی است که می‌توان آن را هم در معنای مثبت و هم در معنای منفی به کار برد. قدرتمندترین شکل‌های همبستگی اجتماعی در جوامع فاشیستی دیده می شود. بنیادگرایان نیز بر انواع بسیار شدید همبستگی اجتماعی تکیه دارند که در آن بر از جان‌گذشتگی افراد تاکید می شود. بنابراین، همبستگی اجتماعی فی نفسه ممکن است خصوصیات مثبتی نداشته باشد. آن نوع همبستگی اجتماعی که از حیث جامعه شناختی معنای مثبتی پیدا می کند، در عین تلاش برای ایجاد وحدت بین افراد یک جامعه، تفاوت‌های آنها را نیز به رسمیت می شناسد و انواع کثرت‌ها در کنار هم قرار می دهد تا برمبنای آن، از کلیتی به نام «جامعه» دفاع کند. در این دیدگاه، تفاوت‌ها معنادار و مهم‌اند و با همبستگی اجتماعی تضاد ندارند. بنابراین، شاخص مهمی که در همبستگی اجتماعی اهمیت پیدا می کند توانایی برقراری رابطه مسالمت آمیز با بیرون از خود و بیرون از گروه‌هایی است که فرد در آن عضویت دارد. همبستگی اجتماعی خاص‌گرا متعلق به وضعیتی است که در آن درون یک گروه رابطه معنادار و همبسته‌ای برقرار است، اما گروه از حیث هویتی، با بیرون خودش دچار ستیز و تعارض است. همبستگی وقتی می‌تواند معنای مثبتی داشته باشد که علیه سلطه باشد و علیه قدرتی که می خواهد افراد و جامعه را سرکوب کند. پس ما به‌طور کلی از حیث مفهومی با دو نوع همبستگی مواجهیم، این دونوع همبستگی را همبستگی دربرگیرنده یا (شمول‌گرا inclusive) و طردکننده (exclusive) نیز نامیده‌اند.
در معنای مثبت مفهوم، افراد جامعه گاه در حین تفاوت‌های‌شان، متحد می‌شوند تا با قدرت سلطه‌گر و سرکوبگری که می خواهد آزادی آنها را از بین ببرد و عدالت را نقض کند و آنها را از حق‌شان محروم کند بجنگند. بنابراین، همبستگی، آن‌طور که در دستگاه‌های نظری و انتقادی و استفاده می شود، معمولا با جنبش‌های اجتماعی و سنت‌های چپ‌گرا پیوند دارد. اما آن دسته از دستگاه‌های نظری که مسئله‌شان از نظم نشئت می‌گیرد و برقراری نظم اجتماعی برایشان مهم است، با دیدگاه فوق تفاوتی جدی دارند. این تفاوت مهم است، زیرا بحث از همبستگی در جامعه ایران گاهی با بحث‌هایی که به دنبال نظم اجتماعی است، خلط می‌شود و آن عنصر اساسی مبارزه با سلطه که در همبستگی اجتماعی وجود دارد -و بر جنگیدن برای آزادی و عدالت در عین به رسمیت شناختن تفاوت ها تاکید دارد- از یاد می‌رود.
امروز در جامعه دائما از عدالت و همبستگی اجتماعی صحبت می شود، اما از بن‌بست‌های موجود در این مسیر و عوامل و روندهایی که در چهار دهه اخیر، جامعه ایران را به بن‌بست رسانده‌اند کمتر سخنی به میان می آید. در واقع، به‌رغم همه محدودیتهای سیاسی، از فساد و رانت و استبداد و نبود آزادی صحبت می شود، اما آن چیزی که کمتر دیده می شود بیان عوامل و میانجی‌هایی است که اصطلاحاتی مانند استبداد و سرمایه‌داری و سلطه و عدالت و آزادی اصولا به واسطه‌ی آنها در جامعه معنا پیدا می کنند یا از بین می روند. تا زمانی که از میانجی‌های تداوم استبداد و سازوکارهای موثر بر این روند صحبت نشود، در واقع هیچ حرف مهمی گفته نشده است. تا وقتی درباره سازوکارهای عمل سرمایه‌داری یا ایجاد رانت و فساد در اقتصاد ایران صحبت نشود، هیچ حرکت موثری انجام نشده است. باید در این باره صحبت کرد که در جامعه ایران رانت چگونه تولید می‌شود و سرمایه‌داری با چه سازوکارهایی عمل می کند. این بحث ها مهم است، زیرا وقتی درباره عوامل تضعیف همبستگی اجتماعی صحبت می‌شود، تمام بحث راجع به همین میانجی‌هایی است که در ساختار کلی به وجود می‌آیند، عمل می کنند و باعث نابرابری و شکاف‌های اجتماعی می شوند.
بحث من هم اساسا درباره ایجاد پیوند بین آن مفاهیم کلی و این میانجی‌های جزئی است.
ادامه دارد...
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Forwarded from کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
💠 #یاد
🔹 #فرزاد_کمانگر *
🔻 قسمتی از نامه فرزاد کمانگر با عنوان
نسل سوخته /اردیبهشت ۸۸
طوفان تبر زنگار بستهاش را زمین بگذارد
نرگه ای می خواهد بروید
تفنگ ها لال شوند
کودکی می خواهد بخوابد
خانم ... عزیز
سلام
گفتی که نامه بابا آب داد را دوست داری و با روحیات تو نزدیکی بسیاری دارد، راستش را بخواهید آن نامه را با تمام وجود برای دانش آموزانم و برای کودکی های خودم نوشتم و در آن آرزوها و رؤیاهایم را بر روی کاغذ آوردم.
🔹 کودکی من (و نسل ما) به گونه‌اي بوده تاثیرات عمیقی بر همه ی وجوه زندگیمان گذاشته است. من شعری از کودکی ام به یاد ندارم. اصلا شعری به ما یاد ندادند. تازه در دهه ی سوم زندگی ام فهمیدم که توپ قلقلی را باید از بابا جایزه میگرفتم و پاهایام را باید دراز میکردم تا مادر برایم اتل متل میگفت.
باید معلمان به ما یاد میدادند تا برای خورشید و آسمان شعر بسراییم، باید همراه درختها قد می کشیدیم، باید با رودخانه جاری می شدیم، باید با پروانه ها آسمان را در می نوردیدیم و باید و باید و باید و ...
ولی موسیقی ما مارش نظامی بود، شعر ما برای تفنگ و سنگر بود و از ترس هلیکوپتر جرات به آسمان نگاه کردن را هم نداشتیم.
در دهه ی سوم زندگی‌ام فهمیدم قصه ای بلد نیستم، اصلا نمی دانستم که کودک باید پای قصه پدربزرگ و مادربزرگ ها بنشیند و به قصه ی خرگوش شجاع و جوجه اردک زشت گوش کند و با آنها بخوابد .
نمی‌دانستم که کودک باید با رویاهایاش زندگی کند و با آنها بزرگ شود، آخر قصه ی کودکی های ما تعداد کشته ها در فلان کوهستان یا ساعتها جنگ در فلان کوه بود .
باور کن نگذاشتند کودکی کنیم شاید به همین دلیل باشد که هنوز در سی و چند سالگی دوست دارم بازیهای کودکانه انجام دهم. شاید به همین دلیل باشد که اینقدر از بازی با بچه ها لذت می برم و هنوز آرزو دارم باز فرصتی پیش آید تا پای ثابت حلقه عمو زنجیر باف و گرگم به هوای کودکان شوم .
از نسل ما بازی، شادی و لذت را گرفتن به همین خاطر چیزی از کودکیها به یاد ندارم. حال تو بگو،
اگر از شعر تو اعتراض، فریاد و عشق را بگیرند، چه میماند؟ اگر از طبیعت بهار را و از شب، ماه و ستاره را بدزدند چه میماند و حال بگو اگر از یک انسان کودکی‌اش را بگیرند از او چه به جا میماند؟ ...
🔹 ... بعدها معلم شدم، تا از دنیای کودکی و از بچه ها جدا نشوم و به روستاهای دامنه ی کوه شاهو برگشتم تا شاهوی زخمی را از نزدیک ببینم و با او دوست شوم. درختان بلوط بعد از سالها جان گرفته بودند. کوهستان آرام بود اما هنوز جای زخمهای عمیق را به یادگار نگه داشته بود.
زندگی در آن جریان داشت، با عشق و علاقه ی فراوان به کلاس میرفتم، اما فقر و بیکاری مردم، کفشهای پاره و لباسهای رنگ و رو رفته دانش آموزان آزارم می‌داد. با نگاه کردن به سیمای زجر کشیده ی آنها روزی هزار بار می مردم و زنده میشدم هر چند دوست نداشتم شاهد مرگ آرزوهای کودکان سرزمین ام باشم اما معلم شده بودم و می دانستم که معلمی در این سرزمین یعنی شریک شدن با رنج و درد دیگران و رنج و درد در این قطعه ی فراموش شده از دنیا به یک معلم مسئولیت،
آگاهی و شخصیت تازه می بخشید. باید معلم می‌ماندم به حرمت کودکی ها، به خاطر رویاهای کودکانه ام، معلمی که دوست دارد کودک بماند، حتا در این سن و در زندان.
🔹 کودکی با موهای سپید، کودکی که هنوز شیدای بازیهای کودکانه و کودکان سرزمینش هست، اما از همینجا و از لای این دیوارها هنوز نفیر گلوله ها را در سرزمینم می شنوم، همراه با صدای انفجار با کودکان سرزمینم از خواب می پرم و با ترس آنها همان هراس کودکی همه ی وجودم را در بر می گیرد که اینبار لبخند آن جوان زخمی بر لبان من می نشیند و از ته دل آرزو می کنم کاش امشب
خواب هیچ کدامشان با صدای گلوله ای بر نیاشوبد، کاش امشب قصه ی شب هیچ کدامشان بوی باروت ندهد.
🔹 پس ... عزیز به رسم وفاداری و به جای چشمانم با چشمان زیبایت به چشمان پر از سئوال
دانش آموزانت بنگر و بارقه های کم سوی امید را به نظاره بنشین و لبخندی را که سالها من به امانت نگه داشته بودم به جای من به کودکان سرزمینمان تقدیم کن .
✍ فرزاد کمانگر
سالن ۶ اندرزگاه ۷ زندان اوین
۱٣ اردیبهشت ماه ۸۸
* معلمی که عدالت و آزادگی را به شاگردانش می‌آموخت و در سحرگاه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ اعدام شد
https://t.me/ksmtehran1/237
#یاد
#درگذشت
#معلم
#فرزاد_کمانگر
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
🔹 #فرزاد_کمانگر *
🔻 قسمتی از نامه فرزاد کمانگر با عنوان
نسل سوخته /اردیبهشت ۸۸
طوفان تبر زنگار بستهاش را زمین بگذارد
نرگه ای می خواهد بروید
تفنگ ها لال شوند
کودکی می خواهد بخوابد
خانم ... عزیز
سلام
گفتی که نامه بابا آب داد را دوست داری و با روحیات تو نزدیکی بسیاری دارد، راستش را بخواهید آن نامه را با تمام وجود برای دانش آموزانم و برای کودکی های خودم نوشتم و در آن آرزوها و رؤیاهایم را بر روی کاغذ آوردم.
🔹 کودکی من (و نسل ما) به گونه‌اي بوده تاثیرات عمیقی بر همه ی وجوه زندگیمان گذاشته است. من شعری از کودکی ام به یاد ندارم. اصلا شعری به ما یاد ندادند. تازه در دهه ی سوم زندگی ام فهمیدم که توپ قلقلی را باید از بابا جایزه میگرفتم و پاهایام را باید دراز میکردم تا مادر برایم اتل متل میگفت.
باید معلمان به ما یاد میدادند تا برای خورشید و آسمان شعر بسراییم، باید همراه درختها قد می کشیدیم، باید با رودخانه جاری می شدیم، باید با پروانه ها آسمان را در می نوردیدیم و باید و باید و باید و ...
ولی موسیقی ما مارش نظامی بود، شعر ما برای تفنگ و سنگر بود و از ترس هلیکوپتر جرات به آسمان نگاه کردن را هم نداشتیم.
در دهه ی سوم زندگی‌ام فهمیدم قصه ای بلد نیستم، اصلا نمی دانستم که کودک باید پای قصه پدربزرگ و مادربزرگ ها بنشیند و به قصه ی خرگوش شجاع و جوجه اردک زشت گوش کند و با آنها بخوابد .
نمی‌دانستم که کودک باید با رویاهایاش زندگی کند و با آنها بزرگ شود، آخر قصه ی کودکی های ما تعداد کشته ها در فلان کوهستان یا ساعتها جنگ در فلان کوه بود .
باور کن نگذاشتند کودکی کنیم شاید به همین دلیل باشد که هنوز در سی و چند سالگی دوست دارم بازیهای کودکانه انجام دهم. شاید به همین دلیل باشد که اینقدر از بازی با بچه ها لذت می برم و هنوز آرزو دارم باز فرصتی پیش آید تا پای ثابت حلقه عمو زنجیر باف و گرگم به هوای کودکان شوم .
از نسل ما بازی، شادی و لذت را گرفتن به همین خاطر چیزی از کودکیها به یاد ندارم. حال تو بگو،
اگر از شعر تو اعتراض، فریاد و عشق را بگیرند، چه میماند؟ اگر از طبیعت بهار را و از شب، ماه و ستاره را بدزدند چه میماند و حال بگو اگر از یک انسان کودکی‌اش را بگیرند از او چه به جا میماند؟ ...
🔹 ... بعدها معلم شدم، تا از دنیای کودکی و از بچه ها جدا نشوم و به روستاهای دامنه ی کوه شاهو برگشتم تا شاهوی زخمی را از نزدیک ببینم و با او دوست شوم. درختان بلوط بعد از سالها جان گرفته بودند. کوهستان آرام بود اما هنوز جای زخمهای عمیق را به یادگار نگه داشته بود.
زندگی در آن جریان داشت، با عشق و علاقه ی فراوان به کلاس میرفتم، اما فقر و بیکاری مردم، کفشهای پاره و لباسهای رنگ و رو رفته دانش آموزان آزارم می‌داد. با نگاه کردن به سیمای زجر کشیده ی آنها روزی هزار بار می مردم و زنده میشدم هر چند دوست نداشتم شاهد مرگ آرزوهای کودکان سرزمین ام باشم اما معلم شده بودم و می دانستم که معلمی در این سرزمین یعنی شریک شدن با رنج و درد دیگران و رنج و درد در این قطعه ی فراموش شده از دنیا به یک معلم مسئولیت،
آگاهی و شخصیت تازه می بخشید. باید معلم می‌ماندم به حرمت کودکی ها، به خاطر رویاهای کودکانه ام، معلمی که دوست دارد کودک بماند، حتا در این سن و در زندان.
🔹 کودکی با موهای سپید، کودکی که هنوز شیدای بازیهای کودکانه و کودکان سرزمینش هست، اما از همینجا و از لای این دیوارها هنوز نفیر گلوله ها را در سرزمینم می شنوم، همراه با صدای انفجار با کودکان سرزمینم از خواب می پرم و با ترس آنها همان هراس کودکی همه ی وجودم را در بر می گیرد که اینبار لبخند آن جوان زخمی بر لبان من می نشیند و از ته دل آرزو می کنم کاش امشب
خواب هیچ کدامشان با صدای گلوله ای بر نیاشوبد، کاش امشب قصه ی شب هیچ کدامشان بوی باروت ندهد.
🔹 پس ... عزیز به رسم وفاداری و به جای چشمانم با چشمان زیبایت به چشمان پر از سئوال
دانش آموزانت بنگر و بارقه های کم سوی امید را به نظاره بنشین و لبخندی را که سالها من به امانت نگه داشته بودم به جای من به کودکان سرزمینمان تقدیم کن .
✍ فرزاد کمانگر
سالن ۶ اندرزگاه ۷ زندان اوین
۱٣ اردیبهشت ماه ۸۸
* معلمی که عدالت و آزادگی را به شاگردانش می‌آموخت و در سحرگاه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ اعدام شد
https://t.me/ksmtehran1/237
#یاد
#درگذشت
#معلم
#فرزاد_کمانگر
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
Telegram
..
❤1
💠 #صبحگاه
ادامه می‌دهم به امید روزهای بهتر
که ناچار به آمدن اند،
چون صبح...
#معین_دهاز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ادامه می‌دهم به امید روزهای بهتر
که ناچار به آمدن اند،
چون صبح...
#معین_دهاز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #آموزش
🔺ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۷
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۷. درس کاربردی هفتم:
«آزمون کمتر از دانش‌آموزان و یادگیری بیشتر دانش‌آموزان»
معلمان در مدارس فنلاند به شغل معلمی، کنترل کلاس و محتوایی که تدریس می کنند، مسلط هستند. آنها برای دانش‌آموزان هدف‌گذاری میکنند و پروژه‌هایی را برای ارتقای مهارت‌های مورد نیاز دانش‌آموزان در نظر می گیرند. نکته‌ی جالب این است که فرایند یادگیری آمیخته با تفریح و سرگرمی و همچنین مشارکت در برنامه‌های آشپزی، خیاطی و دوزندگی، آموزش بهداشت، کارهای هنری و دستی، کارهای دستی چوبی و ... است؛ همچنین به آنها مهارت‌های اجتماعی و نحوه رویارویی با مشکلات و نحوه تصمیم‌گیری یاد داده می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۷
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۷. درس کاربردی هفتم:
«آزمون کمتر از دانش‌آموزان و یادگیری بیشتر دانش‌آموزان»
معلمان در مدارس فنلاند به شغل معلمی، کنترل کلاس و محتوایی که تدریس می کنند، مسلط هستند. آنها برای دانش‌آموزان هدف‌گذاری میکنند و پروژه‌هایی را برای ارتقای مهارت‌های مورد نیاز دانش‌آموزان در نظر می گیرند. نکته‌ی جالب این است که فرایند یادگیری آمیخته با تفریح و سرگرمی و همچنین مشارکت در برنامه‌های آشپزی، خیاطی و دوزندگی، آموزش بهداشت، کارهای هنری و دستی، کارهای دستی چوبی و ... است؛ همچنین به آنها مهارت‌های اجتماعی و نحوه رویارویی با مشکلات و نحوه تصمیم‌گیری یاد داده می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت ۳
✍ بنفشه سام‌گيس
🔺 حلقه‌هاي زنجير از طبس تا مازندران و سمنان و كرمان
همسر احمد هم خبر ريزش معدن پروده طبس را شنيده. گوش خانواده معدنكاران، براي حادثه معدن تيز است چون هر حادثه، يعني زمين خوردن يك خانواده؛ زمين خوردني كه بلندشدني ندارد و حادثه در معدن زغال، پيشاني نوشت تمام معدنكاران است.
« احمد آقا ساعت ۸ صبح كه وارد تونل معدن ميشه و تا ساعت ۲ بعد از ظهر كه از تونل بيرون مياد، گوشي تلفنش رو خاموش مي‌كنه. اگر اين روشن شدن گوشي از ساعت ۲، بشه ساعت ۳، دلم هزار راه ميره.»
اين حرف را زني مي‌گويد كه از اول ماه در بازار كوهبنان چرخيده و نوبرانه خيار و هندوانه را هم ديده ولي نتوانسته براي بچه‌هايش يك كيلو خيار يا يك عدد هندوانه بخرد. تنوع ميوه در شهرهاي معدني كرمان، خيلي زياد نيست ولي همين خيار و هندوانه‌اي هم كه به شمال كرمان مي‌رسد، در سفره خيلي از معدنكارها جايي ندارد چون از ۴ سال قبل به اين سو، نمي‌دانند چه وقت مزد مي‌گيرند و بنابراين، هر جور ولخرجي مازاد را از زندگي‌شان خط زده‌اند.
احمد مستاجر است و هر ماه ۴ ميليون تومان اجاره مي‌دهد و سه فرزند دارد؛ يك دختر ۲۰ ساله عقد كرده كه بعد از سه سال، همچنان در خانه پدري است چون جهيزيه ندارد، يك دختر كلاس اول دبستان و يك پسر كلاس اول راهنمايي. همسر احمد مي‌گويد ماه‌هاست كه دخترش را به خانه كساني كه دختر هم سن بچه خودش دارند نمي‌برد چون بچه‌هاي بعضي از خانواده‌ها، عروسك دارند و دختر احمد هم عروسك را مي‌بيند و دلش عروسك مي‌خواهد ولي «عروسك» از همان ولخرجي‌هايي است كه از ۴ سال قبل و بعد از نامنظم شدن پرداخت مزد كارگران، از زندگي خانواده احمد حذف شده است. همسر احمد مي‌گويد كه خانواده‌هاي معدنكاران را در اين منطقه زغالي به اسم «ذوب آهني‌ها» مي‌شناسند و مي‌گويد كه مثل همسران تمام معدنكاران اين منطقه، به بچه‌هايش ياد داده كه «برنج سفيد خالي رو با نون بخورن كه سير بشن» و به دو كودك محصلش هم ياد داده كه «زنگ تفريح، به خوراكي همكلاسي‌شون نگاه نكنن كه دلشون بخواد و فقط لقمه نون خودشون رو بخورن» و خودش هم ياد گرفته كه شكم ۵ نفر را با ۳ پيمانه برنج در روز سير كند و «ماه‌هاست كه اصلا سمت مرغ فروشي نميرم چون مرغ فروش تا ما رو مي‌بينه، ميگه شما ذوب‌آهني‌ها بدحسابين و من ديگه به شماها نسيه نميدم.»
https://www.etemadonline.com/tiny/news-772235
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت ۳
✍ بنفشه سام‌گيس
🔺 حلقه‌هاي زنجير از طبس تا مازندران و سمنان و كرمان
همسر احمد هم خبر ريزش معدن پروده طبس را شنيده. گوش خانواده معدنكاران، براي حادثه معدن تيز است چون هر حادثه، يعني زمين خوردن يك خانواده؛ زمين خوردني كه بلندشدني ندارد و حادثه در معدن زغال، پيشاني نوشت تمام معدنكاران است.
« احمد آقا ساعت ۸ صبح كه وارد تونل معدن ميشه و تا ساعت ۲ بعد از ظهر كه از تونل بيرون مياد، گوشي تلفنش رو خاموش مي‌كنه. اگر اين روشن شدن گوشي از ساعت ۲، بشه ساعت ۳، دلم هزار راه ميره.»
اين حرف را زني مي‌گويد كه از اول ماه در بازار كوهبنان چرخيده و نوبرانه خيار و هندوانه را هم ديده ولي نتوانسته براي بچه‌هايش يك كيلو خيار يا يك عدد هندوانه بخرد. تنوع ميوه در شهرهاي معدني كرمان، خيلي زياد نيست ولي همين خيار و هندوانه‌اي هم كه به شمال كرمان مي‌رسد، در سفره خيلي از معدنكارها جايي ندارد چون از ۴ سال قبل به اين سو، نمي‌دانند چه وقت مزد مي‌گيرند و بنابراين، هر جور ولخرجي مازاد را از زندگي‌شان خط زده‌اند.
احمد مستاجر است و هر ماه ۴ ميليون تومان اجاره مي‌دهد و سه فرزند دارد؛ يك دختر ۲۰ ساله عقد كرده كه بعد از سه سال، همچنان در خانه پدري است چون جهيزيه ندارد، يك دختر كلاس اول دبستان و يك پسر كلاس اول راهنمايي. همسر احمد مي‌گويد ماه‌هاست كه دخترش را به خانه كساني كه دختر هم سن بچه خودش دارند نمي‌برد چون بچه‌هاي بعضي از خانواده‌ها، عروسك دارند و دختر احمد هم عروسك را مي‌بيند و دلش عروسك مي‌خواهد ولي «عروسك» از همان ولخرجي‌هايي است كه از ۴ سال قبل و بعد از نامنظم شدن پرداخت مزد كارگران، از زندگي خانواده احمد حذف شده است. همسر احمد مي‌گويد كه خانواده‌هاي معدنكاران را در اين منطقه زغالي به اسم «ذوب آهني‌ها» مي‌شناسند و مي‌گويد كه مثل همسران تمام معدنكاران اين منطقه، به بچه‌هايش ياد داده كه «برنج سفيد خالي رو با نون بخورن كه سير بشن» و به دو كودك محصلش هم ياد داده كه «زنگ تفريح، به خوراكي همكلاسي‌شون نگاه نكنن كه دلشون بخواد و فقط لقمه نون خودشون رو بخورن» و خودش هم ياد گرفته كه شكم ۵ نفر را با ۳ پيمانه برنج در روز سير كند و «ماه‌هاست كه اصلا سمت مرغ فروشي نميرم چون مرغ فروش تا ما رو مي‌بينه، ميگه شما ذوب‌آهني‌ها بدحسابين و من ديگه به شماها نسيه نميدم.»
https://www.etemadonline.com/tiny/news-772235
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
اعتمادآنلاین
گزارش روزنامه اعتماد از وضعیت زندگی کارگران معادل زغال کرمان / زن یک کارگر معدن: نتوانستم یک کیلو خیار برای بچه‌هایم بخرم
تنوع میوه در شهرهای معدنی کرمان، خیلی زیاد نیست ولی همین خیار و هندوانه‌ای هم که به شمال کرمان می‌رسد، در سفره خیلی از معدنکارها جایی ندارد چون از 4 سال قبل به این سو، نمی‌دانند چه وقت مزد می‌گیرند و بنابراین، هر جور ولخرجی مازاد را از زندگیشان خط زده‌اند.…
💠 #یادداشت
اینترنتِ طبقاتی: مهندسیِ طرد در لباسِ اتصال
✍محمد مالجو
آیا برخورداری شهروندان از زیرساخت‌های حیاتیِ جامعه بر مبنای حق شکل می‌گیرد یا بر مبنای امتیاز؟ آنچه امروز با نام فریبندۀ «اینترنتِ طبقاتی» عرضه می‌شود نه اختلالی فنی است و نه تصمیمی مقطعی. اعلامِ صریحِ یک منطقِ حکمرانیِ بیمارگون است: دسترسی به زیرساختِ بنیادین اینترنت جهانی اکنون دیگر نه حقِ همگانی بلکه امتیازی است قابلِ تخصیص و قابلِ خرید و قابلِ سلب.
یک گام عقب‌تر برویم. مسئله اساساً اینترنت جهانی نیست. اینترنت فقط تازه‌ترین صحنه‌ای است که همان منطقِ آشنای تبعیض را عریان‌تر از همیشه آشکار می‌کند: تفکیکِ شهروندان به برخورداران و نابرخورداران بر مبنای نزدیکی به قدرت سیاسی یا برخورداری از ثروت اقتصادی. در این منطق اصولاً زیرساخت‌ها دیگر نه بسترسازِ برابری بلکه ابزارِ تمایزند. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً در همین نقطه اهمیت می‌یابد. آنچه می‌بایست امکانی همگانی برای زیستن می‌بود به سازوکاری برای طرد تبدیل شده است.
اما آنچه امروز در جریان است حتی یک گام فراتر می‌رود. ما دیگر فقط با تکرارِ الگوهای پیشین مواجه نیستیم بلکه با هم‌افزایی‌شان مواجه‌ایم. پیش‌تر یا نزدیکی به قدرت سیاسی بود که درهای دسترسی را می‌گشود یا منطقِ بازار که مرزهای بهره‌مندی را ترسیم می‌کرد. اکنون این دو به هم جوش خورده‌اند. نتیجۀ این هم‌افزایی چیست؟ نظمی که دسترسی پایدار به اینترنتِ جهانی را فقط برای کسانی میسر می‌کند که یا در مدارِ قدرت سیاسی یا در مدارِ ثروت اقتصادی جای دارند و هر چه این دو بر هم منطبق‌تر شوند دسترسی به اینترنت جهانی نیز بی‌دردسرتر می‌شود. این نه ایجاد یک نابرابریِ ساده بلکه معماریِ آگاهانۀ یک نظمِ نفرت‌انگیزِ دوپاره است. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً همان نقطه‌ای است که تبعیضِ سیاسی و اقتصادی دست در دست هم می‌دهند و سازوکاری سخت‌تر و پایدارتر و بی‌رحم‌تر می‌سازند.
سخن‌گفتن از «حق»، در چنین وضعی، دیگر نه ژستی اخلاقی بلکه ضرورتی سیاسی است. حق یعنی دسترسیِ غیرمشروط، مستقل از قدرت سیاسی و ثروت اقتصادی، و مصون از مداخلاتِ گزینشی. اینترنت جهانی، در این معنا، نه یک کالای لوکس است و نه حتی یک خدمتِ معمولی بلکه پیش‌شرطِ شهروندی است. بدون دسترسیِ آزاد و برابر به اطلاعات اصولاً مشارکتِ سیاسی به نمایش بدل می‌شود، داوریِ آگاهانه فرو می‌ریزد، و زیستِ اقتصادی از کار می‌افتد. سلبِ اینترنت جهانی یعنی سلبِ بخشی از حق شهروندی.
اما سیاستگذار برای پنهان‌کردن این واقعیت به ترفندی آشنا متوسل می‌شود: تقلیلِ مسئله به امرِ فنی. از «مدیریتِ پهنای باند» سخن می‌گوید، از «ملاحظاتِ امنیتی»، از «تنظیمِ ترافیک». اینها همه پرده‌اند. پشتِ این پرده اصلاً مسئله چیز دیگری است: چه کسی حق دارد ببیند و بداند و تفسیر کند؟ وقتی اقلیتی به اینترنتِ پایدارِ جهانی دسترسی دارد و اکثریت در انقطاع نگه داشته می‌شود، مسئله نه سرعت است و نه کیفیت. مسئله عبارت است از توزیعِ نابرابرِ قدرت بر جریانِ اطلاعات.
در برابرِ چنین نظم نفرت‌انگیزی اصولاً پاسخ نمی‌تواند در چارچوبِ همان منطق شکل بگیرد. راه‌حل نه گسترشِ «اینترنت پرو» است نه ارزان‌ترکردنِ چنین امتیازی. مسئله عبارت است از برچیدنِ خودِ منطقِ امتیاز. هر گونه سطح‌بندیِ دسترسی، با هر نام و هر توجیهی، باید صراحتاً رد شود. اینترنتِ جهانی باید حقی پایه باشد: برای همگان و به طور برابر و بدون هیچ تبعیضی.
از همینجا می‌توان سه مطالبۀ حداقلی را طرح کرد: یکم، به‌رسمیت‌شناسیِ اینترنتِ جهانی همچون حقی تعلیق‌ناپذیر؛ دوم، ممنوعیتِ هر گونه سطح‌بندی در دسترسی؛ و سوم، ممنوعیت هر گونه محدودسازی یا اختلال. اینها نه مطالباتی حداکثری که حداقل‌های یک نظمِ عادلانه‌اند.
اما این حداقل‌ها از بالا اعطا نخواهند شد. منطقِ امتیاز از خلالِ پذیرشِ اجتماعی‌اش بازتولید می‌شود. کنشِ جمعی بر این مبنا تعیین‌کننده است. نه‌گویی به اینترنتِ طبقاتی لازم اما ناکافی است. این «نه» باید با اصرار و ابرام بر یک «آریِ» روشن تکمیل شود: آری به حقِ برابر، آری به حقِ همگانیِ برخورداری از زیرساختِ عمومی، آری به نفیِ کالایی‌سازیِ اتصال.
ما شهروندان دو مسیر متفاوت را در پیش داریم: اینترنت جهانی یا همچون حقِ زیرساختی به رسمیت شناخته می‌شود یا به کالایی بدل می‌شود که بر اساس قدرتِ خرید و نزدیکی به قدرت سیاسی توزیع خواهد شد. اگر پای در اولین مسیر بگذاریم، امکانِ مشارکت‌مان زنده میماند. اگر به مسیر دوم هُل‌مان دهند، جامعه به دو پاره تقسیم می‌شود: اقلیتی که جهان را می‌بیند و اکثریتی که در تاریکی نگه داشته می‌شود. نزاع بر سر اینترنت به‌هیچ‌وجه نزاعی فنی نیست. نزاعی است بر سر آیندۀ برابریِ شهروندی در ایران.
اینترنتِ طبقاتی: مهندسیِ طرد در لباسِ اتصال
✍محمد مالجو
آیا برخورداری شهروندان از زیرساخت‌های حیاتیِ جامعه بر مبنای حق شکل می‌گیرد یا بر مبنای امتیاز؟ آنچه امروز با نام فریبندۀ «اینترنتِ طبقاتی» عرضه می‌شود نه اختلالی فنی است و نه تصمیمی مقطعی. اعلامِ صریحِ یک منطقِ حکمرانیِ بیمارگون است: دسترسی به زیرساختِ بنیادین اینترنت جهانی اکنون دیگر نه حقِ همگانی بلکه امتیازی است قابلِ تخصیص و قابلِ خرید و قابلِ سلب.
یک گام عقب‌تر برویم. مسئله اساساً اینترنت جهانی نیست. اینترنت فقط تازه‌ترین صحنه‌ای است که همان منطقِ آشنای تبعیض را عریان‌تر از همیشه آشکار می‌کند: تفکیکِ شهروندان به برخورداران و نابرخورداران بر مبنای نزدیکی به قدرت سیاسی یا برخورداری از ثروت اقتصادی. در این منطق اصولاً زیرساخت‌ها دیگر نه بسترسازِ برابری بلکه ابزارِ تمایزند. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً در همین نقطه اهمیت می‌یابد. آنچه می‌بایست امکانی همگانی برای زیستن می‌بود به سازوکاری برای طرد تبدیل شده است.
اما آنچه امروز در جریان است حتی یک گام فراتر می‌رود. ما دیگر فقط با تکرارِ الگوهای پیشین مواجه نیستیم بلکه با هم‌افزایی‌شان مواجه‌ایم. پیش‌تر یا نزدیکی به قدرت سیاسی بود که درهای دسترسی را می‌گشود یا منطقِ بازار که مرزهای بهره‌مندی را ترسیم می‌کرد. اکنون این دو به هم جوش خورده‌اند. نتیجۀ این هم‌افزایی چیست؟ نظمی که دسترسی پایدار به اینترنتِ جهانی را فقط برای کسانی میسر می‌کند که یا در مدارِ قدرت سیاسی یا در مدارِ ثروت اقتصادی جای دارند و هر چه این دو بر هم منطبق‌تر شوند دسترسی به اینترنت جهانی نیز بی‌دردسرتر می‌شود. این نه ایجاد یک نابرابریِ ساده بلکه معماریِ آگاهانۀ یک نظمِ نفرت‌انگیزِ دوپاره است. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً همان نقطه‌ای است که تبعیضِ سیاسی و اقتصادی دست در دست هم می‌دهند و سازوکاری سخت‌تر و پایدارتر و بی‌رحم‌تر می‌سازند.
سخن‌گفتن از «حق»، در چنین وضعی، دیگر نه ژستی اخلاقی بلکه ضرورتی سیاسی است. حق یعنی دسترسیِ غیرمشروط، مستقل از قدرت سیاسی و ثروت اقتصادی، و مصون از مداخلاتِ گزینشی. اینترنت جهانی، در این معنا، نه یک کالای لوکس است و نه حتی یک خدمتِ معمولی بلکه پیش‌شرطِ شهروندی است. بدون دسترسیِ آزاد و برابر به اطلاعات اصولاً مشارکتِ سیاسی به نمایش بدل می‌شود، داوریِ آگاهانه فرو می‌ریزد، و زیستِ اقتصادی از کار می‌افتد. سلبِ اینترنت جهانی یعنی سلبِ بخشی از حق شهروندی.
اما سیاستگذار برای پنهان‌کردن این واقعیت به ترفندی آشنا متوسل می‌شود: تقلیلِ مسئله به امرِ فنی. از «مدیریتِ پهنای باند» سخن می‌گوید، از «ملاحظاتِ امنیتی»، از «تنظیمِ ترافیک». اینها همه پرده‌اند. پشتِ این پرده اصلاً مسئله چیز دیگری است: چه کسی حق دارد ببیند و بداند و تفسیر کند؟ وقتی اقلیتی به اینترنتِ پایدارِ جهانی دسترسی دارد و اکثریت در انقطاع نگه داشته می‌شود، مسئله نه سرعت است و نه کیفیت. مسئله عبارت است از توزیعِ نابرابرِ قدرت بر جریانِ اطلاعات.
در برابرِ چنین نظم نفرت‌انگیزی اصولاً پاسخ نمی‌تواند در چارچوبِ همان منطق شکل بگیرد. راه‌حل نه گسترشِ «اینترنت پرو» است نه ارزان‌ترکردنِ چنین امتیازی. مسئله عبارت است از برچیدنِ خودِ منطقِ امتیاز. هر گونه سطح‌بندیِ دسترسی، با هر نام و هر توجیهی، باید صراحتاً رد شود. اینترنتِ جهانی باید حقی پایه باشد: برای همگان و به طور برابر و بدون هیچ تبعیضی.
از همینجا می‌توان سه مطالبۀ حداقلی را طرح کرد: یکم، به‌رسمیت‌شناسیِ اینترنتِ جهانی همچون حقی تعلیق‌ناپذیر؛ دوم، ممنوعیتِ هر گونه سطح‌بندی در دسترسی؛ و سوم، ممنوعیت هر گونه محدودسازی یا اختلال. اینها نه مطالباتی حداکثری که حداقل‌های یک نظمِ عادلانه‌اند.
اما این حداقل‌ها از بالا اعطا نخواهند شد. منطقِ امتیاز از خلالِ پذیرشِ اجتماعی‌اش بازتولید می‌شود. کنشِ جمعی بر این مبنا تعیین‌کننده است. نه‌گویی به اینترنتِ طبقاتی لازم اما ناکافی است. این «نه» باید با اصرار و ابرام بر یک «آریِ» روشن تکمیل شود: آری به حقِ برابر، آری به حقِ همگانیِ برخورداری از زیرساختِ عمومی، آری به نفیِ کالایی‌سازیِ اتصال.
ما شهروندان دو مسیر متفاوت را در پیش داریم: اینترنت جهانی یا همچون حقِ زیرساختی به رسمیت شناخته می‌شود یا به کالایی بدل می‌شود که بر اساس قدرتِ خرید و نزدیکی به قدرت سیاسی توزیع خواهد شد. اگر پای در اولین مسیر بگذاریم، امکانِ مشارکت‌مان زنده میماند. اگر به مسیر دوم هُل‌مان دهند، جامعه به دو پاره تقسیم می‌شود: اقلیتی که جهان را می‌بیند و اکثریتی که در تاریکی نگه داشته می‌شود. نزاع بر سر اینترنت به‌هیچ‌وجه نزاعی فنی نیست. نزاعی است بر سر آیندۀ برابریِ شهروندی در ایران.
اگر در این نزاع شکست بخوریم نه‌فقط اینترنت جهانی را که خودِ امکانِ دیدنِ جهان و دیده‌شدن در آینه‌اش را واگذار کرده‌ایم.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۷)
✍ ه-ص
میگفت: تا به حال نمی‌دانستم هنوز هم هستند آدم‌هایی که برای پرنده‌ها گندم می‌ریزند. انگار نذر گندم دارند. کنار یکی از این ویرانی‌های وسیع، مردی کیسه‌ای گندم را به دست گرفته بود و مشت‌مشت برای کبوترها روی زمین می‌ریخت. کبوترها دور و برش می‌پریدند. می‌نشستند. گندم می‌خوردند. بغ‌بغو می‌کردند و … در جایی دیگری از شهر، نزدیک سی تیر، انگار صبح خیلی زود گندم‌ها ریخته شده بودند و کبوترها مشغول دانه برچیدن بودند.
هرازگاهی ماشینی که رد می‌شد، دسته‌جمعی می‌پریدند و بر روی هره‌های آجری دیوارهای قدیمی می‌نشستند. مطمئن که می‌شدند خطری نیست دوباره برمی‌گشتند برای دانه برچیدن. می‌گویند قلب پرنده‌ها کوچک است و به راحتی با صداهای بلند سکته میکنند. تصور اینکه با این همه انفجار چند تا پرنده جان‌شان را از دست داده‌اند، دلم را پر غصه کرد. کسی برای آنها عزاداری می‌کند؟ از جلوی مغازه پرنده‌فروشی رد شدم. ساختمان‌های ضلع مقابل خیابان را کامل کوبیده بودند. یعنی در انفجار اینجا، پرنده‌های این مغازه سالم مانده بودند؟ کاش مغازه باز بود و احوال پرنده‌ها را از مغازه‌دار می‌پرسیدم.
***
میگفت: توی خرابه‌های ناشی از موشک‌ها، توی کوچه‌ها و خانه‌ها، توجه‌ام به درختها جلب شد. درخت‌هایی که ایستاده کشته شده بودند، سرشان کنده شده بود، سوخته اما همچنان استوار سر جایشان باقی مانده بودند. نسیم بهاری که از لابه‌لای شاخه‌های شکسته و زخمی‌شان می‌گذشت، بوی چوب سوخته را به مشامت می‌رساند، حتا بعد از گذشت یک ماه. چرا کسی از این درخت‌های قربانی چیزی نمی‌گوید؟ درخت‌هایی که در بهار هنوز جوانه نزده و سبز نشده، مرگ بر سرشان آوار شده بود. آدم‌های قربانی را می‌برند و دفن میکنند، کسانشان برایشان عزاداری میکنند، اما آنها سیاه و سوخته و مرده، دل و چشم را می‌خراشند. شاید رسالت‌شان این است که کاری کنند تا تباهی جنگ از یاد هیچ کس نرود. اما رسالت دیگری هم دارند انگار. با دقت که نگاه کردم دیدم آن‌هایی که لجوجانه به زندگی چسبیده‌اند و تن به مرگ نداده‌اند دوباره جوانه زده بودند. جوانه‌های سبز کوچک نوید زندگی می‌داد. آرزو کردم کاش زنده بمانند و بتوانند دوباره سبز شوند، سبز سبز.
***
میگفت: ساعت یازده شب، یکی از شیفت‌هایی بود که جنگنده‌ها مرتب می‌آمدند و می‌زدند و می‌رفتند تا شیفت بعدی‌شان که حدود یک و دو نیمه‌شب بود. صدای انفجاری نشنیده بودم اما کلاغ‌ها یک‌صدا غارغار می‌کردند. یعنی چه چیز آنها را ترسانده، شاید از جایی دورتر از نزدیک محل انفجار به محله ما پناه آورده‌اند؟ شنیدن سمفونی کلاغ‌ها در نیمه‌شب را نشان چه باید بدانم؟ جنگنده‌ها دارند می‌آیند یا آمده‌اند و بار «شوم‌شان» را خالی کرده و رفته‌اند؟
***
میگفت: توجه‌ام به اسکلت ساختمان‌های خراب‌شده جلب شده بود. چقدر با هم تفاوت دارند بناهای تهران. برخی آنقدر استوار و محکم سرپا هستند که انگار بادی آمده و آجر و سیمان و گچ و خاک‌شان را فوت کرده و برده است. برخی دیگر هنوز سرپا هستند، اما مشخص است که به زور، لرزان‌اند و بی‌جان و برخی دیگر مچاله شده، تکه‌تکه شده و کج و کوله لابه‌لای باقیمانده گچ و خاک و سیمان‌ها روی زمین آوار شده‌اند. درست مثل آدم‌ها که پی و بنیان‌شان با هم فرق می‌کند. بعضی استوارند و محکم و برخی به ظاهر استوار اما از درون لرزان، بعضی هم به کوچک‌ترین ناملایمت زندگی له می‌شوند و تکه‌پاره. چقدر استحکام‌سازی و مقاوم‌سازی‌ها مهم‌اند، هم برای ساختمان‌ها و هم برای آدم‌ها.
***
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۷)
✍ ه-ص
میگفت: تا به حال نمی‌دانستم هنوز هم هستند آدم‌هایی که برای پرنده‌ها گندم می‌ریزند. انگار نذر گندم دارند. کنار یکی از این ویرانی‌های وسیع، مردی کیسه‌ای گندم را به دست گرفته بود و مشت‌مشت برای کبوترها روی زمین می‌ریخت. کبوترها دور و برش می‌پریدند. می‌نشستند. گندم می‌خوردند. بغ‌بغو می‌کردند و … در جایی دیگری از شهر، نزدیک سی تیر، انگار صبح خیلی زود گندم‌ها ریخته شده بودند و کبوترها مشغول دانه برچیدن بودند.
هرازگاهی ماشینی که رد می‌شد، دسته‌جمعی می‌پریدند و بر روی هره‌های آجری دیوارهای قدیمی می‌نشستند. مطمئن که می‌شدند خطری نیست دوباره برمی‌گشتند برای دانه برچیدن. می‌گویند قلب پرنده‌ها کوچک است و به راحتی با صداهای بلند سکته میکنند. تصور اینکه با این همه انفجار چند تا پرنده جان‌شان را از دست داده‌اند، دلم را پر غصه کرد. کسی برای آنها عزاداری می‌کند؟ از جلوی مغازه پرنده‌فروشی رد شدم. ساختمان‌های ضلع مقابل خیابان را کامل کوبیده بودند. یعنی در انفجار اینجا، پرنده‌های این مغازه سالم مانده بودند؟ کاش مغازه باز بود و احوال پرنده‌ها را از مغازه‌دار می‌پرسیدم.
***
میگفت: توی خرابه‌های ناشی از موشک‌ها، توی کوچه‌ها و خانه‌ها، توجه‌ام به درختها جلب شد. درخت‌هایی که ایستاده کشته شده بودند، سرشان کنده شده بود، سوخته اما همچنان استوار سر جایشان باقی مانده بودند. نسیم بهاری که از لابه‌لای شاخه‌های شکسته و زخمی‌شان می‌گذشت، بوی چوب سوخته را به مشامت می‌رساند، حتا بعد از گذشت یک ماه. چرا کسی از این درخت‌های قربانی چیزی نمی‌گوید؟ درخت‌هایی که در بهار هنوز جوانه نزده و سبز نشده، مرگ بر سرشان آوار شده بود. آدم‌های قربانی را می‌برند و دفن میکنند، کسانشان برایشان عزاداری میکنند، اما آنها سیاه و سوخته و مرده، دل و چشم را می‌خراشند. شاید رسالت‌شان این است که کاری کنند تا تباهی جنگ از یاد هیچ کس نرود. اما رسالت دیگری هم دارند انگار. با دقت که نگاه کردم دیدم آن‌هایی که لجوجانه به زندگی چسبیده‌اند و تن به مرگ نداده‌اند دوباره جوانه زده بودند. جوانه‌های سبز کوچک نوید زندگی می‌داد. آرزو کردم کاش زنده بمانند و بتوانند دوباره سبز شوند، سبز سبز.
***
میگفت: ساعت یازده شب، یکی از شیفت‌هایی بود که جنگنده‌ها مرتب می‌آمدند و می‌زدند و می‌رفتند تا شیفت بعدی‌شان که حدود یک و دو نیمه‌شب بود. صدای انفجاری نشنیده بودم اما کلاغ‌ها یک‌صدا غارغار می‌کردند. یعنی چه چیز آنها را ترسانده، شاید از جایی دورتر از نزدیک محل انفجار به محله ما پناه آورده‌اند؟ شنیدن سمفونی کلاغ‌ها در نیمه‌شب را نشان چه باید بدانم؟ جنگنده‌ها دارند می‌آیند یا آمده‌اند و بار «شوم‌شان» را خالی کرده و رفته‌اند؟
***
میگفت: توجه‌ام به اسکلت ساختمان‌های خراب‌شده جلب شده بود. چقدر با هم تفاوت دارند بناهای تهران. برخی آنقدر استوار و محکم سرپا هستند که انگار بادی آمده و آجر و سیمان و گچ و خاک‌شان را فوت کرده و برده است. برخی دیگر هنوز سرپا هستند، اما مشخص است که به زور، لرزان‌اند و بی‌جان و برخی دیگر مچاله شده، تکه‌تکه شده و کج و کوله لابه‌لای باقیمانده گچ و خاک و سیمان‌ها روی زمین آوار شده‌اند. درست مثل آدم‌ها که پی و بنیان‌شان با هم فرق می‌کند. بعضی استوارند و محکم و برخی به ظاهر استوار اما از درون لرزان، بعضی هم به کوچک‌ترین ناملایمت زندگی له می‌شوند و تکه‌پاره. چقدر استحکام‌سازی و مقاوم‌سازی‌ها مهم‌اند، هم برای ساختمان‌ها و هم برای آدم‌ها.
***
⤵️
⤴️
میگفت: این روزها که در خیابان‌های تهران گذر کنی، جا به جا خرابه‌هایی میبینی؛ اما در بزرگی تهران گم‌اند. می‌دانی خرابه‌های تهران چهار دسته‌اند:
خرابه‌های ناشی از موشک‌باران‌ها و نقطه‌زنی‌های این جنگ ۴۰ روزه
خرابه‌های جنگ ۱۲ روزه
خرابه‌های باقیمانده از دی‌ماه
خرابه‌های ساختمان‌های قدیمی.
هر کدام از این خرابه‌ها نشانه‌های خاص خودشان را دارند. خرابه‌های این جنگ هنوز تازه‌اند و بیشتر. آوارها هنوز سر جایشان هستند و کمتر جایی را میبینی که مشغول آواربرداری شده باشند. اصلاً فرصت آواربرداری نیست، چرا که هر شب ساختمان‌های جدیدی بر سر آدم‌های جدیدی آوار می‌شوند و باید اقدامات اولیه انجام شود. از پنجره ساختمان‌های مسکونی صدمه‌دیده‌ی اطراف محل اصابت موشک، باقیمانده پرده و لوسترهای شکسته از قاب برخی از پنجره دیده می‌شود. باقیمانده کولرهای آبی و گازی، خراب و آویزان تاب می‌خورند، انگار که کسی به دارشان زده باشد. دیوارهای سوراخ‌شده از ترکش‌ها و اتاق‌هایی که انگار غولی بزرگ گازشان زده و نیمی‌شان ناپدید شده است…
خرابه‌های جنگ قبلی اما فرق میکنند. گذر زمان را بر آنها حس می‌کنی. بعضی‌ها هنوز کپه‌ای خاک‌اند و بعضی‌هاشان آواربرداری اولیه شده‌اند و زمینی خالی هستند. اکثرا، با بلوک‌های سیمانی، دیواری جلویشان ساخته شده یا با گونی پوشیده شده‌اند. اما خانه‌های مسکونی تخریب‌شده‌ی اطراف‌شان اکثرا غمگین، تنها و رها شده، منتظر بودجه‌ای و حمایتی تا دوباره ساخته شوند. جز در یک شهرک حوالی نوبنیاد، ساختمانی را ندیدم که دوباره ساخته شده باشد.
خرابه‌های دی‌ماه: ساختمان‌هایی سوخته و ویران رها شده‌اند، مال روزهایی که مردم به جان آمده از این همه فشار اقتصادی و بی‌عدالتی به خیابان ریخته بودند. آثار سوختگی و دود بر دیوارهایشان به چشم می‌خورد. اینکه چه کسانی آنها را آتش زده‌اند جای سوال است هنوز؟! می‌توان تصور کرد که خشم مردم از این همه بی‌عدالتی و سرکوب چه قدرتی دارد و چگونه بانک‌ها و نهادهای مالی و محل استقرار نیروهای سرکوبگر را نشانه می‌رود، می‌توان هم تصور کرد که چگونه لباس‌شخصی‌ها یا لباس‌فرم‌پوشیده‌ها، پنهانی کوکتل مولوتفی را از درون شیشه شکسته به درون مسجدی می‌اندازند تا بهانه‌ای شود برای تیراندازی به سوی مردم. می‌شود هم تصور کرد که جاسوسان و ماموران دشمن این کار را کرده‌اند با برنامه قبلی. چرا که این حجم از سوختگی جز با دبه‌های بیست لیتری بنزین فقط با تجهیزات کامل امکان‌پذیر است. همه این خرابه‌ها سیاه‌اند از آتش و دود.
نوع دیگری از خرابه‌ها را هم میبینی. ساختمان‌هایی که میراث فرهنگی اجازه تخریب نمی‌دهد و سودجویان که همیشه مترصد فرصتند، این روزها دست به کار شده‌اند. هر روز که می‌گذرد، میبینی گوشه‌ای از این گونه بناها را تخریب کرده‌اند. فکر کنم تا پایان جنگ چیزی از برخی از آنها باقی نمی‌ماند و به راحتی می‌توانند جواز ساخت بگیرند تا به جایشان برج‌هایی برپا کنند و پول پارو کنند.
***
میگفت: از خیابان شکوفه می‌گذشتم. توجه‌ام به مغازه‌داری جلب شد که داشت برای دوستانش از لحظه انفجار میگفت: «علی و حمید آمده بودند دم مغازه و داشتیم گپ می‌زدیم که صدای سوتی از بالای سرمان آمد. موشک بود. دیدیمش و بعد بوووم. بچه‌ها خیلی ترسیده بودند. از ترس همه‌شان هجوم آوردند به سمت مغازه، به‌هم تنه می‌زدند و نمی‌توانستند وارد مغازه شوند…» همه اینها را با خنده داشت تعریف می‌کرد. تعریف کردن لحظه‌ای به این وحشتناکی با خنده چه معنایی دارد؟ خندیدن به دردها و ترس‌ها، نوعی واکنش دفاعی آدم است. پرسیدم: کجا را زده‌اند؟ کوچه روبه‌رو را نشان داد. وارد کوچه شدم. چند تا ساختمان تخریب شده بود. از کسانی که در پیاده‌رو نشسته بودند، پرسیدم اینجا چی بوده که زدنش؟ گفت: شهرداری. مرد جوانی که داشت رد می‌شد، شنید، ایستاد و گفت: نه اینجا بسیج بود. مرد اول انکار کرد و گفت نه شهرداری است. مرد عابر گفت: «نه. می‌دانم که بسیج بوده. من تو اسنپ کار می‌کنم. کلی برایشان غذا آورده‌ام…» مرد اول گفت: «خب بسیج شهرداری هم بوده». پیرمردی پرسید، هزینه تعمیر این ساختمان‌ها را که می‌دهد؟ مرد اول گفت: «خب معلومه شهرداری». پیرمرد با شک گفت: «واقعا؟ اگر بدهد که خیلی خوب است».
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
میگفت: این روزها که در خیابان‌های تهران گذر کنی، جا به جا خرابه‌هایی میبینی؛ اما در بزرگی تهران گم‌اند. می‌دانی خرابه‌های تهران چهار دسته‌اند:
خرابه‌های ناشی از موشک‌باران‌ها و نقطه‌زنی‌های این جنگ ۴۰ روزه
خرابه‌های جنگ ۱۲ روزه
خرابه‌های باقیمانده از دی‌ماه
خرابه‌های ساختمان‌های قدیمی.
هر کدام از این خرابه‌ها نشانه‌های خاص خودشان را دارند. خرابه‌های این جنگ هنوز تازه‌اند و بیشتر. آوارها هنوز سر جایشان هستند و کمتر جایی را میبینی که مشغول آواربرداری شده باشند. اصلاً فرصت آواربرداری نیست، چرا که هر شب ساختمان‌های جدیدی بر سر آدم‌های جدیدی آوار می‌شوند و باید اقدامات اولیه انجام شود. از پنجره ساختمان‌های مسکونی صدمه‌دیده‌ی اطراف محل اصابت موشک، باقیمانده پرده و لوسترهای شکسته از قاب برخی از پنجره دیده می‌شود. باقیمانده کولرهای آبی و گازی، خراب و آویزان تاب می‌خورند، انگار که کسی به دارشان زده باشد. دیوارهای سوراخ‌شده از ترکش‌ها و اتاق‌هایی که انگار غولی بزرگ گازشان زده و نیمی‌شان ناپدید شده است…
خرابه‌های جنگ قبلی اما فرق میکنند. گذر زمان را بر آنها حس می‌کنی. بعضی‌ها هنوز کپه‌ای خاک‌اند و بعضی‌هاشان آواربرداری اولیه شده‌اند و زمینی خالی هستند. اکثرا، با بلوک‌های سیمانی، دیواری جلویشان ساخته شده یا با گونی پوشیده شده‌اند. اما خانه‌های مسکونی تخریب‌شده‌ی اطراف‌شان اکثرا غمگین، تنها و رها شده، منتظر بودجه‌ای و حمایتی تا دوباره ساخته شوند. جز در یک شهرک حوالی نوبنیاد، ساختمانی را ندیدم که دوباره ساخته شده باشد.
خرابه‌های دی‌ماه: ساختمان‌هایی سوخته و ویران رها شده‌اند، مال روزهایی که مردم به جان آمده از این همه فشار اقتصادی و بی‌عدالتی به خیابان ریخته بودند. آثار سوختگی و دود بر دیوارهایشان به چشم می‌خورد. اینکه چه کسانی آنها را آتش زده‌اند جای سوال است هنوز؟! می‌توان تصور کرد که خشم مردم از این همه بی‌عدالتی و سرکوب چه قدرتی دارد و چگونه بانک‌ها و نهادهای مالی و محل استقرار نیروهای سرکوبگر را نشانه می‌رود، می‌توان هم تصور کرد که چگونه لباس‌شخصی‌ها یا لباس‌فرم‌پوشیده‌ها، پنهانی کوکتل مولوتفی را از درون شیشه شکسته به درون مسجدی می‌اندازند تا بهانه‌ای شود برای تیراندازی به سوی مردم. می‌شود هم تصور کرد که جاسوسان و ماموران دشمن این کار را کرده‌اند با برنامه قبلی. چرا که این حجم از سوختگی جز با دبه‌های بیست لیتری بنزین فقط با تجهیزات کامل امکان‌پذیر است. همه این خرابه‌ها سیاه‌اند از آتش و دود.
نوع دیگری از خرابه‌ها را هم میبینی. ساختمان‌هایی که میراث فرهنگی اجازه تخریب نمی‌دهد و سودجویان که همیشه مترصد فرصتند، این روزها دست به کار شده‌اند. هر روز که می‌گذرد، میبینی گوشه‌ای از این گونه بناها را تخریب کرده‌اند. فکر کنم تا پایان جنگ چیزی از برخی از آنها باقی نمی‌ماند و به راحتی می‌توانند جواز ساخت بگیرند تا به جایشان برج‌هایی برپا کنند و پول پارو کنند.
***
میگفت: از خیابان شکوفه می‌گذشتم. توجه‌ام به مغازه‌داری جلب شد که داشت برای دوستانش از لحظه انفجار میگفت: «علی و حمید آمده بودند دم مغازه و داشتیم گپ می‌زدیم که صدای سوتی از بالای سرمان آمد. موشک بود. دیدیمش و بعد بوووم. بچه‌ها خیلی ترسیده بودند. از ترس همه‌شان هجوم آوردند به سمت مغازه، به‌هم تنه می‌زدند و نمی‌توانستند وارد مغازه شوند…» همه اینها را با خنده داشت تعریف می‌کرد. تعریف کردن لحظه‌ای به این وحشتناکی با خنده چه معنایی دارد؟ خندیدن به دردها و ترس‌ها، نوعی واکنش دفاعی آدم است. پرسیدم: کجا را زده‌اند؟ کوچه روبه‌رو را نشان داد. وارد کوچه شدم. چند تا ساختمان تخریب شده بود. از کسانی که در پیاده‌رو نشسته بودند، پرسیدم اینجا چی بوده که زدنش؟ گفت: شهرداری. مرد جوانی که داشت رد می‌شد، شنید، ایستاد و گفت: نه اینجا بسیج بود. مرد اول انکار کرد و گفت نه شهرداری است. مرد عابر گفت: «نه. می‌دانم که بسیج بوده. من تو اسنپ کار می‌کنم. کلی برایشان غذا آورده‌ام…» مرد اول گفت: «خب بسیج شهرداری هم بوده». پیرمردی پرسید، هزینه تعمیر این ساختمان‌ها را که می‌دهد؟ مرد اول گفت: «خب معلومه شهرداری». پیرمرد با شک گفت: «واقعا؟ اگر بدهد که خیلی خوب است».
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و جنگ و تعلیق پس از جنگ چنان سنگین بود و هست و روان آدمی را چنان تحت فشار قرار می دهد که شاید تحمل و گذر از آن به راحتی برای همه ممکن نباشد.
تداوم تعطیلی مدارس و مجازی شدن کلاسها از یک سو و قطع اینترنت کودکان، نوجوانان و جوانان را از امکان ارتباط با همسالانشان به شکل گسترده ای محروم کرد؛ محرومیتی که تبعات آن کم از آسیبهای مستقیم جنگ نیست و نخواهد بود و صد البته بسیار گسترده تر، پیچیده تر و عمیق تر.
این آسیبها برای دختران بیشتر از پسران است.
کمی به چرایی این مسأله بپردازیم.
استقلال طلبی وظیفه نوجوان است.
رفتن به مدرسه، دور شدن از فضای خانه و زندگی با همسالان مسیر مستقل شدن را برای نوجوان هموار می کند. ارتباط چهره به چهره با همسالان، بدون حضور یا نظارت والدین، یکی از حیاتی‌ترین فرآیندهای «تکوین روانی» در دوران نوجوانی است. از دیدگاه روان‌شناسی تحولی، این نوع ارتباط، «آزمایشگاه اصلی» برای تبدیل شدن کودکِ وابسته به یک بزرگسالِ مستقل است.
🔹 ارتباط با همسالان در فضای حضوری مدرسه (بدون دخالت والدین) چند نقش حیاتی ایفا می‌کند:
۱.کمک به شکل گیری هویت اجتماعی فرد:
در حضور والدین، نوجوان همیشه در نقش «فرزند» است (کسی که باید اطاعت کند یا تحت نظر باشد). اما در حضور همسالان، او در نقش «فرد» است. این فرصت به او اجازه می‌دهد تا بفهمد در نبودِ حمایتِ مستقیم والدین، چگونه رفتار کند، چگونه نظر دهد و چگونه در یک گروه جایی پیدا کند.
۲. یادگیری «قوانین غیررسمی» جامعه:
تعاملات حضوری شامل زبان بدن، لحن صدا، ایستادگی و واکنش‌های لحظه‌ای است. اینها چیزهایی نیستند که بتوان در کلاس آنلاین یا از طریق پیام یاد گرفت. مدیریت تعارض، مذاکره برای رسیدن به یک هدف مشترک و حتی تجربه «طرد شدن» یا «پذیرفته شدن»، همگی در این فضا رخ می‌دهند و باعث ایجاد «مصونیت روانی» می‌شوند.
۳. تنظیم هیجانی
همسالان، «آینه‌های هیجانی» یکدیگرند.
وقتی یک نوجوان با درد یا شادی با همسال خود درگیر می‌شود، یاد می‌گیرد که چگونه احساساتش را با دیگران هم‌راستا کند. این فرآیند، بسیار قدرتمندتر از پند و اندرز والدین است، زیرا نوجوان احساس می‌کند «درک شدن» توسط کسی که در شرایط مشابه است، به او قدرت می‌دهد.
و حالا نوجوانان ما از اینها محروم شده اند.
اگرچه هر دو جنس به این ارتباط نیاز دارند، اما «نحوه تجربه» و «نوع آسیبها» در صورت نبود این ارتباط، برای دختران و پسران متفاوت است:
آنها که پیش از این دنیای مجازی و گسترده را تجربه کرده بودند، آنها که هر روز ساعتها در محیط مدرسه بدون حضور والدین شان، زندگی را تجربه می کردند، حالا دنیای فیزیکی آنها (خانه) محدود و تحت کنترل است و دنیای مجازی شان هم به «شاد», «بله» و سایر پیام رسان های داخلی محدود شده است.
پیامد شناختی این کنترل ها و محدودیتهای زیاد، تخریب حس"خودکارآمدی" در نوجوان دختر است. او احساس می‌کند کنترلی بر زندگی خود ندارد.
وقتی فضای فیزیکی (خانه) بیش از حد کنترل‌شده و "خفه‌کننده" باشد، فضای مجازی برای او تبدیل به تنها قلمرویی می‌شود که در آن احساس "عاملیت" می کند. در این فضا، او می‌تواند هویت خود را انتخاب کند، لباس بپوشد، یا با کسانی حرف بزند که به او حس قدرت می‌دهند. این یعنی فضای مجازی برای او نه فقط یک سرگرمی، بلکه یک فضای بقای روانی می‌شود. و حالا این فضا را هم از دست داده است.
دختران نوجوان نیاز دارند با آزمون و خطا، هویت خود را بسازند. کنترل شدید والدین، این "آزمون و خطا" را مسدود می‌کند. وقتی نوجوان اجازه تجربه کردن (حتی اشتباه کردن) را نداشته باشد، دچار "تعلیق رشد" می‌شود. کاهش مهارت‌های اجتماعی واقعی سبب افزایش اضطراب اجتماعی می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و جنگ و تعلیق پس از جنگ چنان سنگین بود و هست و روان آدمی را چنان تحت فشار قرار می دهد که شاید تحمل و گذر از آن به راحتی برای همه ممکن نباشد.
تداوم تعطیلی مدارس و مجازی شدن کلاسها از یک سو و قطع اینترنت کودکان، نوجوانان و جوانان را از امکان ارتباط با همسالانشان به شکل گسترده ای محروم کرد؛ محرومیتی که تبعات آن کم از آسیبهای مستقیم جنگ نیست و نخواهد بود و صد البته بسیار گسترده تر، پیچیده تر و عمیق تر.
این آسیبها برای دختران بیشتر از پسران است.
کمی به چرایی این مسأله بپردازیم.
استقلال طلبی وظیفه نوجوان است.
رفتن به مدرسه، دور شدن از فضای خانه و زندگی با همسالان مسیر مستقل شدن را برای نوجوان هموار می کند. ارتباط چهره به چهره با همسالان، بدون حضور یا نظارت والدین، یکی از حیاتی‌ترین فرآیندهای «تکوین روانی» در دوران نوجوانی است. از دیدگاه روان‌شناسی تحولی، این نوع ارتباط، «آزمایشگاه اصلی» برای تبدیل شدن کودکِ وابسته به یک بزرگسالِ مستقل است.
🔹 ارتباط با همسالان در فضای حضوری مدرسه (بدون دخالت والدین) چند نقش حیاتی ایفا می‌کند:
۱.کمک به شکل گیری هویت اجتماعی فرد:
در حضور والدین، نوجوان همیشه در نقش «فرزند» است (کسی که باید اطاعت کند یا تحت نظر باشد). اما در حضور همسالان، او در نقش «فرد» است. این فرصت به او اجازه می‌دهد تا بفهمد در نبودِ حمایتِ مستقیم والدین، چگونه رفتار کند، چگونه نظر دهد و چگونه در یک گروه جایی پیدا کند.
۲. یادگیری «قوانین غیررسمی» جامعه:
تعاملات حضوری شامل زبان بدن، لحن صدا، ایستادگی و واکنش‌های لحظه‌ای است. اینها چیزهایی نیستند که بتوان در کلاس آنلاین یا از طریق پیام یاد گرفت. مدیریت تعارض، مذاکره برای رسیدن به یک هدف مشترک و حتی تجربه «طرد شدن» یا «پذیرفته شدن»، همگی در این فضا رخ می‌دهند و باعث ایجاد «مصونیت روانی» می‌شوند.
۳. تنظیم هیجانی
همسالان، «آینه‌های هیجانی» یکدیگرند.
وقتی یک نوجوان با درد یا شادی با همسال خود درگیر می‌شود، یاد می‌گیرد که چگونه احساساتش را با دیگران هم‌راستا کند. این فرآیند، بسیار قدرتمندتر از پند و اندرز والدین است، زیرا نوجوان احساس می‌کند «درک شدن» توسط کسی که در شرایط مشابه است، به او قدرت می‌دهد.
و حالا نوجوانان ما از اینها محروم شده اند.
اگرچه هر دو جنس به این ارتباط نیاز دارند، اما «نحوه تجربه» و «نوع آسیبها» در صورت نبود این ارتباط، برای دختران و پسران متفاوت است:
بی تردید در جوامعی مانند ایران, مدرسه رفتن برای بسیاری از دختران، تنها امکان حضور مستقل و بدون نظارت مستقیم والدین در اجتماع است و حالا از این امکان محروم شده اند. بیشتر آنها امکان هر گونه ارتباط واقعی با دوستانشان را از دست داده اند و به قولی در خانه ها زندانی اند.
وقتی «مجازی شدن مدارس » را در کنار« قطعی اینترنت», «کنترل شدید والدین» و «نیاز به استقلال» قرار می‌دهیم، با یک تضاد ساختاری روبرو می‌شویم که می‌تواند فشارهای روانی را به شدت افزایش دهد.
آنها که پیش از این دنیای مجازی و گسترده را تجربه کرده بودند، آنها که هر روز ساعتها در محیط مدرسه بدون حضور والدین شان، زندگی را تجربه می کردند، حالا دنیای فیزیکی آنها (خانه) محدود و تحت کنترل است و دنیای مجازی شان هم به «شاد», «بله» و سایر پیام رسان های داخلی محدود شده است.
پیامد شناختی این کنترل ها و محدودیتهای زیاد، تخریب حس"خودکارآمدی" در نوجوان دختر است. او احساس می‌کند کنترلی بر زندگی خود ندارد.
وقتی فضای فیزیکی (خانه) بیش از حد کنترل‌شده و "خفه‌کننده" باشد، فضای مجازی برای او تبدیل به تنها قلمرویی می‌شود که در آن احساس "عاملیت" می کند. در این فضا، او می‌تواند هویت خود را انتخاب کند، لباس بپوشد، یا با کسانی حرف بزند که به او حس قدرت می‌دهند. این یعنی فضای مجازی برای او نه فقط یک سرگرمی، بلکه یک فضای بقای روانی می‌شود. و حالا این فضا را هم از دست داده است.
دختران نوجوان نیاز دارند با آزمون و خطا، هویت خود را بسازند. کنترل شدید والدین، این "آزمون و خطا" را مسدود می‌کند. وقتی نوجوان اجازه تجربه کردن (حتی اشتباه کردن) را نداشته باشد، دچار "تعلیق رشد" می‌شود. کاهش مهارت‌های اجتماعی واقعی سبب افزایش اضطراب اجتماعی می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #صبحگاه
ما راهِ دیگری برایمان باقی نمانده است؛
ما باید خیلی چیزها را کنار بگذاریم.
ما باید با نخستین نشانه‌های سپیده‌دَم
چشم‌هایمان را به نور عادت دهیم...
وگرنه ظلمت،
ظلمتِ دیگری خواهد زایید!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ما راهِ دیگری برایمان باقی نمانده است؛
ما باید خیلی چیزها را کنار بگذاریم.
ما باید با نخستین نشانه‌های سپیده‌دَم
چشم‌هایمان را به نور عادت دهیم...
وگرنه ظلمت،
ظلمتِ دیگری خواهد زایید!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #آموزش
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۸
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۸. درس کاربردی هشتم:
«مطالب و مباحث درسی کمتر، عمق و ژرف‌نگری بیشتر»
در هشتمین درس کاربردی از نظام آموزشی فنلاند به موارد ذیل اشاره شده است:
در مدارس فنلاند به فراگیری مطالب با ژرف‌نگری و نگاه عمیق توجه می شود. سعی می‌شود در برنامه‌ریزی درسی محتوای دروسی مانند ریاضی به گونه‌ای به دانش‌آموزان در هفته ارائه شود که دانش‌آموزان مطالب کمتری را با علاقه و تحلیل بیشتری یاد بگیرند. دانش‌آموزان در طول هفته در دوره آموزش ابتدایی و متوسطه مطالب را به تدریج و کم‌کم فرا می‌گیرند و هیچ اجبار و استرسی در برنامه آموزشی مدارس مشاهده نمی‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۸
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۸. درس کاربردی هشتم:
«مطالب و مباحث درسی کمتر، عمق و ژرف‌نگری بیشتر»
در هشتمین درس کاربردی از نظام آموزشی فنلاند به موارد ذیل اشاره شده است:
در مدارس فنلاند به فراگیری مطالب با ژرف‌نگری و نگاه عمیق توجه می شود. سعی می‌شود در برنامه‌ریزی درسی محتوای دروسی مانند ریاضی به گونه‌ای به دانش‌آموزان در هفته ارائه شود که دانش‌آموزان مطالب کمتری را با علاقه و تحلیل بیشتری یاد بگیرند. دانش‌آموزان در طول هفته در دوره آموزش ابتدایی و متوسطه مطالب را به تدریج و کم‌کم فرا می‌گیرند و هیچ اجبار و استرسی در برنامه آموزشی مدارس مشاهده نمی‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۲
✍سارا صبحی
از سوی دیگر تماشای مداوم صفحه نمایش در کلاس های درس و تلاش برای تمرکز بر درسها، باراینترنت ضعیف و قطع و وصل های مدام، باعث بار شناختی بیش از حد می‌شود. این موضوع منجر به خستگی مفرط، بی‌حوصلگی و کاهش توانایی تصمیم‌گیری می‌گردد که در کنار سایر موارد می‌تواند زمینه‌ساز افسردگی باشد.
و نوجوان بی تجربه، که هنوز فرصت یادگیری راه های مقابله با بحرانهای زندگی را ندارد و خود در بحرانی ترین مرحله زندگی اش است، چه می کند؟
اگر به زور والدین و برای پرهیز از توبیخ مدیر و مدرسه، در کلاس حاضر شود، عملا در کلاس نخواهد بود، یا دوباره می خوابد، یا در گروه های دوستانه، به گپ و گفت می گذراند تا فرصت اندکی از تعامل با همسالانش را بقاپد. معلم هم با تعدادی اسم حاضر در کلاس بی حضور واقعی، کلاس را می گذراند.
بعضی هایشان هم عطای مدرسه را به لقایش می بخشند و ترک تحصیل می کنند.
حال بماند که برخی از خانواده ها این شرایط را بهانه ای می کنند تا دخترانشان را دیگر به مدرسه نفرستند و هزینه اضافه نکنند.
نوجوان دختر در چرخه معیوبی از اضطراب، کاهش انگیزه تحصیلی، احساس عدم کارآمدی و شکاف عمیق عاطفی با خانواده اش گیر می کند.
بسیاری شان به دره افسردگی می غلتند، افسردگی ای که با خشم و پرخاشگری زیاد همراه است.
و وقتی نمی توان شرایط را تغییر داد، مطب روانپزشک و دارو درمانی سهل ترین راه است البته اگر خانواده بتوانند از پس هزینه آن برآید.
بسیاری از آنها در سکوت و تنهایی سلامت روان شان را به تدریج از دست می دهند
باید فریاد خاموش شأن را، صدا شد و به دادشان رسید.
معلمان شان که شرایط آنان را درک می کنند، صدای شان هستند. آنها هستند که مسوولانه می پرسند چرا مجازی بودن مدارس ادامه یافته؟
احتمال تشدید بحران جنگی و ضرورت حفاظت از جان شان نمی تواند دلیل درستی برای تحمیل چنین شرایط دشوار بر آنان باشد. آن هم در کل ایران در حالی که در بسیاری از نقاط و شهرها و روستاها در دوره حمله نظامی هم مشکلی وجود نداشته اما انگار گوش و چشم شنوایی نیست؟!
باید گفت فریاد زد: سلامت روانی آنان به همان اندازه سلامت جسمی شأن مهم است.
و اما تنها توصیه برای خانواده ها، در شرایطی که امکان تغییر سیاست های کلان وجود ندارد، این می تواند باشد:
وقتی «دنیای بیرون» محدود و خشک است، «دنیای خانه» باید پناهگاه امن و منعطفی باشد که امکان ارتباط با همسالان را برایشان فراهم کند. مدام زیر ذره بین بودن برایشان سم است. دریابیمشان.
https://t.me/KSMtehran/23825
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۲
✍سارا صبحی
از سوی دیگر تماشای مداوم صفحه نمایش در کلاس های درس و تلاش برای تمرکز بر درسها، باراینترنت ضعیف و قطع و وصل های مدام، باعث بار شناختی بیش از حد می‌شود. این موضوع منجر به خستگی مفرط، بی‌حوصلگی و کاهش توانایی تصمیم‌گیری می‌گردد که در کنار سایر موارد می‌تواند زمینه‌ساز افسردگی باشد.
و نوجوان بی تجربه، که هنوز فرصت یادگیری راه های مقابله با بحرانهای زندگی را ندارد و خود در بحرانی ترین مرحله زندگی اش است، چه می کند؟
اگر به زور والدین و برای پرهیز از توبیخ مدیر و مدرسه، در کلاس حاضر شود، عملا در کلاس نخواهد بود، یا دوباره می خوابد، یا در گروه های دوستانه، به گپ و گفت می گذراند تا فرصت اندکی از تعامل با همسالانش را بقاپد. معلم هم با تعدادی اسم حاضر در کلاس بی حضور واقعی، کلاس را می گذراند.
بعضی هایشان هم عطای مدرسه را به لقایش می بخشند و ترک تحصیل می کنند.
حال بماند که برخی از خانواده ها این شرایط را بهانه ای می کنند تا دخترانشان را دیگر به مدرسه نفرستند و هزینه اضافه نکنند.
نوجوان دختر در چرخه معیوبی از اضطراب، کاهش انگیزه تحصیلی، احساس عدم کارآمدی و شکاف عمیق عاطفی با خانواده اش گیر می کند.
بسیاری شان به دره افسردگی می غلتند، افسردگی ای که با خشم و پرخاشگری زیاد همراه است.
و وقتی نمی توان شرایط را تغییر داد، مطب روانپزشک و دارو درمانی سهل ترین راه است البته اگر خانواده بتوانند از پس هزینه آن برآید.
بسیاری از آنها در سکوت و تنهایی سلامت روان شان را به تدریج از دست می دهند
باید فریاد خاموش شأن را، صدا شد و به دادشان رسید.
معلمان شان که شرایط آنان را درک می کنند، صدای شان هستند. آنها هستند که مسوولانه می پرسند چرا مجازی بودن مدارس ادامه یافته؟
احتمال تشدید بحران جنگی و ضرورت حفاظت از جان شان نمی تواند دلیل درستی برای تحمیل چنین شرایط دشوار بر آنان باشد. آن هم در کل ایران در حالی که در بسیاری از نقاط و شهرها و روستاها در دوره حمله نظامی هم مشکلی وجود نداشته اما انگار گوش و چشم شنوایی نیست؟!
باید گفت فریاد زد: سلامت روانی آنان به همان اندازه سلامت جسمی شأن مهم است.
و اما تنها توصیه برای خانواده ها، در شرایطی که امکان تغییر سیاست های کلان وجود ندارد، این می تواند باشد:
وقتی «دنیای بیرون» محدود و خشک است، «دنیای خانه» باید پناهگاه امن و منعطفی باشد که امکان ارتباط با همسالان را برایشان فراهم کند. مدام زیر ذره بین بودن برایشان سم است. دریابیمشان.
https://t.me/KSMtehran/23825
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Telegram
کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
💠 #یادداشت
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و…
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و…
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۲)
✍آرمان ذاکری
در این بحث می خواهم همین پیوندها را در چهار دهه اخیر ایران، یعنی از انقلاب سال ۱۳۵۷ تا امروز، توضیح دهم.
در ایام انقلاب بخش بزرگی از جامعه ایران متحد شد و یکی از بزرگترین انقلاب های قرن بیستم را رقم زد. بنابراین، آن سالها را می توان دوره همبستگی نامید. پس از آن، جامعه ایران وارد جنگ شد و این جنگ عامل دیگری بود که همبستگی جامعه را تقویت کرد. در واقع همواره بین جنگ و همبستگی پیوند وجود دارد. این دو عامل -زنده بودن انقلاب و آرمانهای آن و وقوع جنگ- باعث شد که گاه به صورت تقلیل گرایانه از دهه شصت صحبت شود، گویی در دهه شصت همبستگی اجتماعی کاملی وجود داشته و هیچ شکافی نبوده است. اما می‌توان به چند شکاف اشاره کرد که پیش‌زمینه بسیاری از مسائلی بود که بعد از جنگ و تا به امروز در جامعه ایران وجود داشته است.
شکاف اول در حوزه سیاست است.
در دهه شصت اما عمده‌ی نیروهایی که به نحوی با انقلاب برآمده بودند، دچار اختلاف‌های اساسی شدند و برخی از آنها کلا از عرصه سیاست بیرون رفتند. بنابراین، گرچه همبستگی تودهای و بی‌واسطه بین بخش بزرگی از جامعه ایران و نظام برآمده از انقلاب وجود داشت، نیروهای سیاسی متعددی شکل گرفتند و برخی افراد و گروه‌ها از صحنه سیاست حذف شدند. در نتیجه، در دهه شصت شکاف سیاسی بسیار جدی بین نظام برآمده از انقلاب و گروه های مختلف به وجود آمد که تا دهه های بعد ادامه پیدا کرد. در این دوران، برخی گروه‌های سیاسی که در انقلاب شرکت داشتند، دیگر تحمل نمی‌شدند و این حتی شامل برخی گروه‌هایی بود که وارد فعالیت های مسلحانه نشده بودند. نهضت آزادی، جبهه ملی و کانون نویسندگان نمونه‌هایی از این گروه‌ها بودند؛ به علاوه در این دهه بود که منازعاتی جدی بین گروه های مسلح و نظام پیش آمد. بنابراین، این شکاف از نوع سیاسی بود و به حذف نیروهای مخالف منجر شد.
شکاف دوم در عرصه ی فرهنگ بود.
حرف‌ها و خاطرات اصحاب فرهنگ در دهه شصت بیانگر وجود شکاف فرهنگی میان بسیاری از اهالی فرهنگ و حاکمیت وقت است. یکدست سازی فرهنگی در آن دهه آغاز شد و تا به امروز نیز در بخشی از ساختار قدرت ایران دنبال می شود. مدتی پیش، مستندی درباره موسیقی ساخته شد با عنوان بزم رزم که در آن با کسانی مانند حسین علیزاده گفتگو شده بود در این مستند می توان شرحی از محدودیتهای دهه شصت را مشاهده کرد این چهره‌ها البته نمایندگان موسیقی سنتی بودند که علی القاعده، از حیث فرهنگی، با نظام برآمده از انقلاب همنوایی بیشتری داشتند (در مقایسه با مثلا موسیقی‌های پاپ غربی). از سوی دیگر، بحث سانسور و حجاب بود و این یعنی به رسمیت نشناختن تفاوت در حوزه فرهنگ. همچنین، بحث انقلاب فرهنگی در دانشگاه‌ها در دهه شصت نیز در اینجا اهمیت پیدا می کند این نمونه‌ها بیانگر شکاف دوم در عرصه فرهنگ است که در آن بخش‌هایی از جامعه که به نحوی با فرهنگ حکومتی یا فرهنگ مذهبی رسمی ناسازگار بودند از عرصه ی اجتماع حذف می شدند و حتی حوزه خصوصی آنها گاهی به رسمیت شناخته نمی شد.
شکاف سوم در حوزه مصرف است.
وقوع انقلاب و جنگ باعث شد که در دهه شصت امکان مصرف برای جامعه چندان وجود نداشته باشد و انواع محدودیت‌ها در این حوزه بر جامعه تحمیل شود. جامعه ایران در این دهه مجبور بود کمتر مصرف کند و این بازماندن از مصرف کالا به صورت واکنشی ناگهانی به شکل میل به مصرف در دهه ۷۰ بروز کرد. در دهه‌ی شصت فقط اقلیتی امکان مصرف قابل توجه داشتند.
شکاف بعدی در حوزه ی نیروی کار است.
از حیث وضعیت نیروی کار، ممانعت از تشکل‌یابی به شکل گسترده‌ای در دهه شصت انجام شد و بسیاری از سازمانها و اتحادیه‌ها در محیط‌های کار مجال شکل‌گیری پیدا نکردند در نتیجه، در پایان دهه شصت، جامعه‌ای تودهای شکل گرفت که تشکل‌های چندانی نداشت و بسیاری از تشکل‌ها هم از عرصه سیاست و هم از محیط‌های کار حذف شده بودند.
یکدست سازی در عرصه فرهنگ نیز در کنار ممانعت از تشکل یابی قرار گرفت و نقطه تعارضاتی را تشکیل داد که در دهه های بعد بروز کرد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۲)
✍آرمان ذاکری
در این بحث می خواهم همین پیوندها را در چهار دهه اخیر ایران، یعنی از انقلاب سال ۱۳۵۷ تا امروز، توضیح دهم.
در ایام انقلاب بخش بزرگی از جامعه ایران متحد شد و یکی از بزرگترین انقلاب های قرن بیستم را رقم زد. بنابراین، آن سالها را می توان دوره همبستگی نامید. پس از آن، جامعه ایران وارد جنگ شد و این جنگ عامل دیگری بود که همبستگی جامعه را تقویت کرد. در واقع همواره بین جنگ و همبستگی پیوند وجود دارد. این دو عامل -زنده بودن انقلاب و آرمانهای آن و وقوع جنگ- باعث شد که گاه به صورت تقلیل گرایانه از دهه شصت صحبت شود، گویی در دهه شصت همبستگی اجتماعی کاملی وجود داشته و هیچ شکافی نبوده است. اما می‌توان به چند شکاف اشاره کرد که پیش‌زمینه بسیاری از مسائلی بود که بعد از جنگ و تا به امروز در جامعه ایران وجود داشته است.
شکاف اول در حوزه سیاست است.
در دهه شصت اما عمده‌ی نیروهایی که به نحوی با انقلاب برآمده بودند، دچار اختلاف‌های اساسی شدند و برخی از آنها کلا از عرصه سیاست بیرون رفتند. بنابراین، گرچه همبستگی تودهای و بی‌واسطه بین بخش بزرگی از جامعه ایران و نظام برآمده از انقلاب وجود داشت، نیروهای سیاسی متعددی شکل گرفتند و برخی افراد و گروه‌ها از صحنه سیاست حذف شدند. در نتیجه، در دهه شصت شکاف سیاسی بسیار جدی بین نظام برآمده از انقلاب و گروه های مختلف به وجود آمد که تا دهه های بعد ادامه پیدا کرد. در این دوران، برخی گروه‌های سیاسی که در انقلاب شرکت داشتند، دیگر تحمل نمی‌شدند و این حتی شامل برخی گروه‌هایی بود که وارد فعالیت های مسلحانه نشده بودند. نهضت آزادی، جبهه ملی و کانون نویسندگان نمونه‌هایی از این گروه‌ها بودند؛ به علاوه در این دهه بود که منازعاتی جدی بین گروه های مسلح و نظام پیش آمد. بنابراین، این شکاف از نوع سیاسی بود و به حذف نیروهای مخالف منجر شد.
شکاف دوم در عرصه ی فرهنگ بود.
حرف‌ها و خاطرات اصحاب فرهنگ در دهه شصت بیانگر وجود شکاف فرهنگی میان بسیاری از اهالی فرهنگ و حاکمیت وقت است. یکدست سازی فرهنگی در آن دهه آغاز شد و تا به امروز نیز در بخشی از ساختار قدرت ایران دنبال می شود. مدتی پیش، مستندی درباره موسیقی ساخته شد با عنوان بزم رزم که در آن با کسانی مانند حسین علیزاده گفتگو شده بود در این مستند می توان شرحی از محدودیتهای دهه شصت را مشاهده کرد این چهره‌ها البته نمایندگان موسیقی سنتی بودند که علی القاعده، از حیث فرهنگی، با نظام برآمده از انقلاب همنوایی بیشتری داشتند (در مقایسه با مثلا موسیقی‌های پاپ غربی). از سوی دیگر، بحث سانسور و حجاب بود و این یعنی به رسمیت نشناختن تفاوت در حوزه فرهنگ. همچنین، بحث انقلاب فرهنگی در دانشگاه‌ها در دهه شصت نیز در اینجا اهمیت پیدا می کند این نمونه‌ها بیانگر شکاف دوم در عرصه فرهنگ است که در آن بخش‌هایی از جامعه که به نحوی با فرهنگ حکومتی یا فرهنگ مذهبی رسمی ناسازگار بودند از عرصه ی اجتماع حذف می شدند و حتی حوزه خصوصی آنها گاهی به رسمیت شناخته نمی شد.
شکاف سوم در حوزه مصرف است.
وقوع انقلاب و جنگ باعث شد که در دهه شصت امکان مصرف برای جامعه چندان وجود نداشته باشد و انواع محدودیت‌ها در این حوزه بر جامعه تحمیل شود. جامعه ایران در این دهه مجبور بود کمتر مصرف کند و این بازماندن از مصرف کالا به صورت واکنشی ناگهانی به شکل میل به مصرف در دهه ۷۰ بروز کرد. در دهه‌ی شصت فقط اقلیتی امکان مصرف قابل توجه داشتند.
شکاف بعدی در حوزه ی نیروی کار است.
از حیث وضعیت نیروی کار، ممانعت از تشکل‌یابی به شکل گسترده‌ای در دهه شصت انجام شد و بسیاری از سازمانها و اتحادیه‌ها در محیط‌های کار مجال شکل‌گیری پیدا نکردند در نتیجه، در پایان دهه شصت، جامعه‌ای تودهای شکل گرفت که تشکل‌های چندانی نداشت و بسیاری از تشکل‌ها هم از عرصه سیاست و هم از محیط‌های کار حذف شده بودند.
یکدست سازی در عرصه فرهنگ نیز در کنار ممانعت از تشکل یابی قرار گرفت و نقطه تعارضاتی را تشکیل داد که در دهه های بعد بروز کرد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۸)
✍ ه-ص
میگفت: برای خرید آب‌میوه وارد مغازه‌ای شدم. کمی بعد خانمی آمد و از فروشنده پرسید: این طرف‌ها کجا را زده‌اند؟ فروشنده پرسید: برای چه می‌خواهی؟ جوابش داد: می‌خواهم بروم ببینم تا بیشتر عصبانی شوم. فروشنده که پیرمردی بود با خنده گفت: برای عصبانی شدن لازم نیست اینقدر به خودت زحمت بدهی. با یکی دو تا از این «زبان‌نفهم»ها بحث کن به حدی عصبانی می‌شوی که دود از کله‌ات بلند می‌شود. جستجوگر خرابه‌ها رفت و من هم راهی خیابان شدم. با خودم گفتم کاش از فروشنده پرسیده بودم کدام «زبان‌نفهم»ها را می‌گوید؟
***
میگفت: همه‌اش تهران بودم ولی چند روزی رفتم شمال. به رشت که رسیدیم، سوار تاکسی شدیم. مسافری به راننده گفت: «امسال باید کسب و کارتان خیلی خوب باشد. همه از تهران فرار کرده‌اند شمال.» خنده تلخی کرد: «نه بابا. کو مسافر؟! آخه کی دل و دماغ سفر دارد؟ این‌هایی که آمده‌اند، یا خانه دارند یا خانه آشنا و فامیل‌اند. توریست نیستند. سال‌های قبل اینجا پر بود از مسافر. مسافر یعنی کسی که برای گردش آمده، با جیب پرپول که خرج کند و خوش بگذراند. اما امسال نه، خبری نیست. اصلا همه چی کساده کساده. هنوز مردم عزادارن. نشنیدید دو ماه قبل رشت چه خبر بود؟ چقدر بچه‌ها، جوونا رو کشتن؟ مسجد آتیش گرفته بود و آتش به مغازه‌های دیگر سرایت کرد. همه لباس‌فروشی بودن. یکی نیست بگه مردم که این‌طوری چیزی رو آتیش نمی‌زنن. کوچه‌های پشت بازار را بسته بودند. مردم را هم گیر انداختند و به رگبار بستند. خانواده‌ای نیست که عزیزی از دست نداده باشه. جنگ باعث شد که اون کشتار به چشم نیاد. اما مردم که فراموش نمی‌کنن. حالا هم یکی‌یکی مغازه‌دارهایی که پول دارن، مغازه‌هاشون را تعمیر می‌کنن، بقیه هم که فقط سرمایه‌شان را از دست داده‌اند و زانوی غم بغل گرفته‌اند که چه کنند…»
عصر خروجی رشت به سمت انزلی، تاکسی‌های بین‌شهری ایستاده بودند. دوستم بهم تاکید کرد که سوار خطی بشوم. شخصی سوار نشو. به سمت تاکسی زردی حرکت کردم که صدای مردی مرا به خود آورد: کجا می‌روید؟ بیایید این را سوار شوید. بلافاصله حرکته. با دست پرایدی را نشان می‌داد که خانمی کنارش ایستاده بود. مرد ادامه داد: «بیا اینجا، زن، زندگی، آزادی.
راننده خانم با دست‌فرمون عالی، حرکت بلافاصله.» خندیدم و گفتم: «وقتی زن، زندگی، آزادیه دیگه نمی‌شه جای دیگه‌ای رفت.» و به سمت ماشین رفتم و سوار شدم. راننده میگفت بعد مرگ همسرش هفده سال است با رانندگی خرج زندگی رو درآورده و بچه‌هایش را به جایی رسانده. از بمباران انزلی گفت، از ناوهایی که کوهی از آتش شدند وسط دریا و غرق شدند، از نیروی دریایی ویران شده و مسیر را هم جوری انتخاب کرد که بتواند اینها را به ما نشان دهد. میگفت و لعنت می‌کرد به جنگ که زندگی برای مردم نگذاشته است. میگفت مردم انزلی می‌گفتند پیش بقیه خجالت می‌کشیدیم که همه جا را زده و تو شهر ما خبری نبود که اینجا را هم زد. هیچ کجای ایران از دست اینها در امان نیست. مردم نمی‌دانند که «این دزد آش را با جایش می‌خواهد».
***
میگفت: شب بود که به تهران رسیدم. چشمم ناراحت بود و داروخانه داروی ضدعفونی نداد. دکتر داروخانه توصیه کرد به بیمارستان فارابی بروم تا مطمئن شوم که قرنیه آسیب ندیده. خیابانها خلوت بود به‌خصوص خیابان کارگر جنوبی. اتوبوسی در کار نبود. ماشینی مرا سوار کرد و تا نزدیکی بیمارستان برد. هنگام برگشت دیگر خیابان سوت و کور کامل بود. تک و توک ماشینی رد می‌شد. اسنپ کار نمی‌کرد. نت قطع بود. پیاده به سمت انقلاب راه افتادم. خبری از تاکسی هم نبود. ماشین‌های عبوری هم بیشترشان پرچم به دست برای دور زدن در خیابانها آمده بودند و صدای حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. همان روز میدان حر را زده بودند. هنوز ماشین‌های آتش‌نشانی توی کوچه‌ها به آن سمت می‌پیچیدند. به‌جز کارتن‌خواب‌ها و بی‌خانمان‌ها، عابر پیاده‌ای هم نبود. سکوت و خلوتی خیابان مرا می‌ترساند. بیست دقیقه‌ای که رفتم یک ماشین نگه داشت. خوشحال شدم. خسته بودم و سریع سوار شدم. هنوز یک دقیقه‌ای از سوار شدنم نگذشته بود که راننده گفت: «اهل برنامه‌ای دیگه؟» جا خوردم. توی این شرایط با احتمال اینکه هر لحظه ممکن است موشکی روی سرمان بخورد، این دیگر چه می‌گوید؟ گفتم: «نگه دار. اقلا نگاه کن طرفت را بشناس و بعد سوار کن.» ماشین را نگه داشت پیاده شدم. داشت چیزی میگفت. گوش نکردم در ماشین را به هم زدم و دور شدم. احساس ناامنی‌ام بیشتر شده بود. فکر میکردم وای هنوز خیلی زود است که زنان تهران، ایران، ناامنی‌های ناشی از جنگ را تجربه کنند. خیلی زود است. خیلی زود. جنگ‌ها همیشه برای زنان خطرناک‌ترند.
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۸)
✍ ه-ص
میگفت: برای خرید آب‌میوه وارد مغازه‌ای شدم. کمی بعد خانمی آمد و از فروشنده پرسید: این طرف‌ها کجا را زده‌اند؟ فروشنده پرسید: برای چه می‌خواهی؟ جوابش داد: می‌خواهم بروم ببینم تا بیشتر عصبانی شوم. فروشنده که پیرمردی بود با خنده گفت: برای عصبانی شدن لازم نیست اینقدر به خودت زحمت بدهی. با یکی دو تا از این «زبان‌نفهم»ها بحث کن به حدی عصبانی می‌شوی که دود از کله‌ات بلند می‌شود. جستجوگر خرابه‌ها رفت و من هم راهی خیابان شدم. با خودم گفتم کاش از فروشنده پرسیده بودم کدام «زبان‌نفهم»ها را می‌گوید؟
***
میگفت: همه‌اش تهران بودم ولی چند روزی رفتم شمال. به رشت که رسیدیم، سوار تاکسی شدیم. مسافری به راننده گفت: «امسال باید کسب و کارتان خیلی خوب باشد. همه از تهران فرار کرده‌اند شمال.» خنده تلخی کرد: «نه بابا. کو مسافر؟! آخه کی دل و دماغ سفر دارد؟ این‌هایی که آمده‌اند، یا خانه دارند یا خانه آشنا و فامیل‌اند. توریست نیستند. سال‌های قبل اینجا پر بود از مسافر. مسافر یعنی کسی که برای گردش آمده، با جیب پرپول که خرج کند و خوش بگذراند. اما امسال نه، خبری نیست. اصلا همه چی کساده کساده. هنوز مردم عزادارن. نشنیدید دو ماه قبل رشت چه خبر بود؟ چقدر بچه‌ها، جوونا رو کشتن؟ مسجد آتیش گرفته بود و آتش به مغازه‌های دیگر سرایت کرد. همه لباس‌فروشی بودن. یکی نیست بگه مردم که این‌طوری چیزی رو آتیش نمی‌زنن. کوچه‌های پشت بازار را بسته بودند. مردم را هم گیر انداختند و به رگبار بستند. خانواده‌ای نیست که عزیزی از دست نداده باشه. جنگ باعث شد که اون کشتار به چشم نیاد. اما مردم که فراموش نمی‌کنن. حالا هم یکی‌یکی مغازه‌دارهایی که پول دارن، مغازه‌هاشون را تعمیر می‌کنن، بقیه هم که فقط سرمایه‌شان را از دست داده‌اند و زانوی غم بغل گرفته‌اند که چه کنند…»
عصر خروجی رشت به سمت انزلی، تاکسی‌های بین‌شهری ایستاده بودند. دوستم بهم تاکید کرد که سوار خطی بشوم. شخصی سوار نشو. به سمت تاکسی زردی حرکت کردم که صدای مردی مرا به خود آورد: کجا می‌روید؟ بیایید این را سوار شوید. بلافاصله حرکته. با دست پرایدی را نشان می‌داد که خانمی کنارش ایستاده بود. مرد ادامه داد: «بیا اینجا، زن، زندگی، آزادی.
راننده خانم با دست‌فرمون عالی، حرکت بلافاصله.» خندیدم و گفتم: «وقتی زن، زندگی، آزادیه دیگه نمی‌شه جای دیگه‌ای رفت.» و به سمت ماشین رفتم و سوار شدم. راننده میگفت بعد مرگ همسرش هفده سال است با رانندگی خرج زندگی رو درآورده و بچه‌هایش را به جایی رسانده. از بمباران انزلی گفت، از ناوهایی که کوهی از آتش شدند وسط دریا و غرق شدند، از نیروی دریایی ویران شده و مسیر را هم جوری انتخاب کرد که بتواند اینها را به ما نشان دهد. میگفت و لعنت می‌کرد به جنگ که زندگی برای مردم نگذاشته است. میگفت مردم انزلی می‌گفتند پیش بقیه خجالت می‌کشیدیم که همه جا را زده و تو شهر ما خبری نبود که اینجا را هم زد. هیچ کجای ایران از دست اینها در امان نیست. مردم نمی‌دانند که «این دزد آش را با جایش می‌خواهد».
***
میگفت: شب بود که به تهران رسیدم. چشمم ناراحت بود و داروخانه داروی ضدعفونی نداد. دکتر داروخانه توصیه کرد به بیمارستان فارابی بروم تا مطمئن شوم که قرنیه آسیب ندیده. خیابانها خلوت بود به‌خصوص خیابان کارگر جنوبی. اتوبوسی در کار نبود. ماشینی مرا سوار کرد و تا نزدیکی بیمارستان برد. هنگام برگشت دیگر خیابان سوت و کور کامل بود. تک و توک ماشینی رد می‌شد. اسنپ کار نمی‌کرد. نت قطع بود. پیاده به سمت انقلاب راه افتادم. خبری از تاکسی هم نبود. ماشین‌های عبوری هم بیشترشان پرچم به دست برای دور زدن در خیابانها آمده بودند و صدای حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. همان روز میدان حر را زده بودند. هنوز ماشین‌های آتش‌نشانی توی کوچه‌ها به آن سمت می‌پیچیدند. به‌جز کارتن‌خواب‌ها و بی‌خانمان‌ها، عابر پیاده‌ای هم نبود. سکوت و خلوتی خیابان مرا می‌ترساند. بیست دقیقه‌ای که رفتم یک ماشین نگه داشت. خوشحال شدم. خسته بودم و سریع سوار شدم. هنوز یک دقیقه‌ای از سوار شدنم نگذشته بود که راننده گفت: «اهل برنامه‌ای دیگه؟» جا خوردم. توی این شرایط با احتمال اینکه هر لحظه ممکن است موشکی روی سرمان بخورد، این دیگر چه می‌گوید؟ گفتم: «نگه دار. اقلا نگاه کن طرفت را بشناس و بعد سوار کن.» ماشین را نگه داشت پیاده شدم. داشت چیزی میگفت. گوش نکردم در ماشین را به هم زدم و دور شدم. احساس ناامنی‌ام بیشتر شده بود. فکر میکردم وای هنوز خیلی زود است که زنان تهران، ایران، ناامنی‌های ناشی از جنگ را تجربه کنند. خیلی زود است. خیلی زود. جنگ‌ها همیشه برای زنان خطرناک‌ترند.
⤵️