💠 #صبحگاه
من از جهان چه خواستم؟
کمی نشستن و
به ماه و آسمان نگاه کردن و
کمی دویدن و
به قله‌های دورها رسیدن و
کمی سکوت کردن و
صدای کائنات را شنیدن و
کمی از عشق گفتن و شنفتن و
کمی رهایی و شُکوهِ آشنایی و
کمی سفر...
من از جهان چه خواستم؟
کمی خیالِ خوش، نه بیشتر...
#نرگس_صرافیان_طوفان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
من از جهان چه خواستم؟
کمی نشستن و
به ماه و آسمان نگاه کردن و
کمی دویدن و
به قله‌های دورها رسیدن و
کمی سکوت کردن و
صدای کائنات را شنیدن و
کمی از عشق گفتن و شنفتن و
کمی رهایی و شُکوهِ آشنایی و
کمی سفر...
من از جهان چه خواستم؟
کمی خیالِ خوش، نه بیشتر...
#نرگس_صرافیان_طوفان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #آموزش
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۹
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۹. درس کاربردی نهم:
«تکالیف کمتر برای دانش‌آموزان، مشارکت بیشتر برای دانش آموزان»
بر اساس گزارش سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، دانش‌آموزان فنلاند در سطح جهانی از کمترین میزان تکالیف درسی برخوردار هستند. آنها به‌طور میانگین، هر شب نیم‌ساعت تکلیف درسی دارند؛ در حالی که به لحاظ بازدهی هوشی، دانش‌آموزان فنلاندی در سطح جهانی از رتبه بالایی برخوردار هستند. به دانش‌آموزان فرصت داده میشود در مدرسه تکلیف‌های‌شان را انجام دهند و کمتر آنها را به منزل ببرند. یک توافق نانوشته بین دانش‌آموزان و معلمان وجود دارد که در صورت فراگیری و فهم مطالب، تکالیف کمتری به آنها داده میشود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۹
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۹. درس کاربردی نهم:
«تکالیف کمتر برای دانش‌آموزان، مشارکت بیشتر برای دانش آموزان»
بر اساس گزارش سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، دانش‌آموزان فنلاند در سطح جهانی از کمترین میزان تکالیف درسی برخوردار هستند. آنها به‌طور میانگین، هر شب نیم‌ساعت تکلیف درسی دارند؛ در حالی که به لحاظ بازدهی هوشی، دانش‌آموزان فنلاندی در سطح جهانی از رتبه بالایی برخوردار هستند. به دانش‌آموزان فرصت داده میشود در مدرسه تکلیف‌های‌شان را انجام دهند و کمتر آنها را به منزل ببرند. یک توافق نانوشته بین دانش‌آموزان و معلمان وجود دارد که در صورت فراگیری و فهم مطالب، تکالیف کمتری به آنها داده میشود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۹)
✍ ه-ص
می‌گفت: سیزده‌به‌در بود. اولین سیزده‌به‌دری که خانه مانده بودم. گفتم سری به پارکی بزنم. پارک اندیشه را دوست داشتم. پارک زیبایی در خیابان شریعتی نزدیک سیدخندان و میدان پالیزی. توی شهر خبری از ماشین‌هایی نبود که صبح‌های سیزده‌به‌در با سبزه‌های روی کاپوت و سقف‌شان به دل طبیعت می‌رفتند. شهر خوابِ خواب بود. اما بهار را با تمام وجود می‌شد حس کرد. درخت‌ها، گل‌ها، سبزه‌ها، گربه‌ها و پرنده‌ها. توی پارک مردم مشغول قدم زدن و گپ و گفت بودند. البته میانگین سنی عابران بالای پنجاه سال بود. به ندرت جوانی می‌دیدی یا کودکی. کمی توی پارک گشتم و به سمت میدان پالیزی رفتم. ساختمان ویرانی کنار میدان رخ می‌نمود. آسفالت جلوی ساختمان خراب شده بود و به نظر می‌آمد گودالی را با شن و ماسه و خاک پر کرده بودند و ماشین‌ها به کندی از آن می‌گذشتند. ساختمانی قدیمی تقریبا چیزی از آن باقی نمانده بود. از کوچه‌پس‌کوچه‌ها به سمت غرب حرکت کردم. پیاده‌روی در آن هوای لطیف بهاری زیر آن آسمان آبی که سالها بود در تهران نمی‌شد پیدایش کرد می‌توانست سیزده‌به‌در خوبی باشد. وارد کوچه‌ای شدم که تابلوی خیابان یکم را داشت. گل‌های زرد «آبشار طلایی» و یاس‌های بنفش جا به جا روی دیوار خانه‌ها را پوشانده بودند.
همین‌طور جلو می‌رفتم و درختان و گل‌ها را ناز می‌کردم و قربون صدقه‌شان می‌رفتم. ناگهان در چشم‌انداز انتهای کوچه کپه‌ای از سنگ و کلوخ نمایان شد. وای ساختمانی دیگر و آواری دیگر. دقت کردم دیدم دارم به میدان نیلوفر نزدیک می‌شوم. فضای سبز کوچکی که قبل از ورودی به میدان بود خرابه و پر از آوار با وسایل نرمش و ورزش که کج و کوله شده بودند. روی دیوار نوشته شده بود جای بازی بچه‌ها و روی دیوار چند تا بازی فکری نقاشی شده بود و زیر هر کدام راهنمایی برای آن بازی. جدول، دوز و… توی کوچه ساختمان مخروبه‌ی مدرسه‌ای هم بود. بچه‌های این محل بعد از این کجا باید درس بخوانند؟
درست پشت این فضای سبز، ویرانی‌ها خودنمایی می‌کرد. دیوارهایی که دیگر از ترکش‌ها، آبکش شده بودند، و جای خالی وسیع کلانتری نیلوفر با برج سوخته مخابراتی وسطش. خرابی گسترده بود. کارگران مشغول کار بودند. آهن‌قراضه‌ها را از زیر آوارها در می‌آوردند و گوشه‌ای یا درون وانتی انبار می‌کردند. ساختمان‌های کوچه بغلی همه ویران. آرزو می‌کردم موقع انفجار کسی در آنها نبوده باشد. در خانه کوچک دو طبقه‌ای باز بود. دو ماشین ویران هم توی حیاط به چشم می‌خورد. مگر میشود ساعت دو نیمه‌شب کسی در این خانه‌ها نباشد و نگهبانی و بازداشتی اینجا نبوده باشد. اما همسایه‌ها مثل بقیه جاها می‌گفتند کسی کشته نشده. جمله‌ای تکراری و کلیشه‌ای که با واقعیت همخوانی نداشت. مغازه‌ای آن طرف میدان باز بود. آب خریدم و با جوان فروشنده مشغول صحبت شدم. مغازه‌اش را نشان داد و گفت: «یک ماهه دارم کار می‌کنم تازه این شکلی شده.» نگاهی به قفسه‌ها انداختم. کیسه‌های نه چندان بزرگی روی طبقات قفسه‌ها به چشم می‌خورد توی یکی پفک بود، توی دیگری دستمال کاغذی و… شکل و شمایل مغازه‌های کوچک توی یک ده کوچک دورافتاده را داشت. فروشنده ادامه داد: «همان روزهای اول فرم خسارت پر کردیم ولی هنوز خبری نیست. کسی نیامده برای بازدید و تعیین خسارت و… بابا اصلا خسارت نخواستیم، سنگ نیاندازند جلوی پایمان، تازه یادشان آمده که آیا مالیات و عوارض داده‌ایم …»
دلش پر بود از جنگ، از موشک‌های امریکایی و اسرائیلی می‌گفت که زندگی‌اش را نابود کرده‌اند، از اینکه هیچ کس دلش برای ما مردم نسوخته. از سنگ‌اندازی‌ها و بی‌توجهی‌های این‌طرفی‌ها، از آینده‌ای که نمی‌تواند برای خودش تصور کند… گفت و گفت و گفت و در آخر هم جمله‌ای که آتش به جانم انداخت: «کاش آن شب انفجار من هم اینجا بودم و می‌مردم.» ؟؟!!
***
کوچه پشتی مغازه، ساختمان بزرگی را زده بودند. انگار آگاهی یا کلانتری بوده. فروشنده می‌گفت: بخشی از اجناس‌مان آسیب دید. اما عیبی ندارد. نمی‌دانی آن روزهای دی، چقدر بچه‌ها، جوان‌ها را آوردند اینجا و چقدر اذیت‌شان کردند. هر ساختمان این‌چنینی که خراب شود، دلم خنک میشود.
مشتری دیگری که توی مغازه بود، گفت: «می‌گفت یک روز راه افتادم بروم محل‌هایی را که زده بودند و ازشان خاطره داشتم ببینم. دادگاه انقلاب، کلانتری فلسطین، بهارستان، بازار سبزه‌میدان، میدان نیلوفر، گیشا، میدان انقلاب، پلیس پیشگیری و… بارها دم هر کدام از اینها ساعت‌ها ایستاده بودیم برای پیگیری وضعیت دستگیرشدگان و بازداشتی‌های تجمعات، برای اینکه ببینیم کجا می‌برندشان، آزادی‌شان را می‌خواستیم و…
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۹)
✍ ه-ص
می‌گفت: سیزده‌به‌در بود. اولین سیزده‌به‌دری که خانه مانده بودم. گفتم سری به پارکی بزنم. پارک اندیشه را دوست داشتم. پارک زیبایی در خیابان شریعتی نزدیک سیدخندان و میدان پالیزی. توی شهر خبری از ماشین‌هایی نبود که صبح‌های سیزده‌به‌در با سبزه‌های روی کاپوت و سقف‌شان به دل طبیعت می‌رفتند. شهر خوابِ خواب بود. اما بهار را با تمام وجود می‌شد حس کرد. درخت‌ها، گل‌ها، سبزه‌ها، گربه‌ها و پرنده‌ها. توی پارک مردم مشغول قدم زدن و گپ و گفت بودند. البته میانگین سنی عابران بالای پنجاه سال بود. به ندرت جوانی می‌دیدی یا کودکی. کمی توی پارک گشتم و به سمت میدان پالیزی رفتم. ساختمان ویرانی کنار میدان رخ می‌نمود. آسفالت جلوی ساختمان خراب شده بود و به نظر می‌آمد گودالی را با شن و ماسه و خاک پر کرده بودند و ماشین‌ها به کندی از آن می‌گذشتند. ساختمانی قدیمی تقریبا چیزی از آن باقی نمانده بود. از کوچه‌پس‌کوچه‌ها به سمت غرب حرکت کردم. پیاده‌روی در آن هوای لطیف بهاری زیر آن آسمان آبی که سالها بود در تهران نمی‌شد پیدایش کرد می‌توانست سیزده‌به‌در خوبی باشد. وارد کوچه‌ای شدم که تابلوی خیابان یکم را داشت. گل‌های زرد «آبشار طلایی» و یاس‌های بنفش جا به جا روی دیوار خانه‌ها را پوشانده بودند.
همین‌طور جلو می‌رفتم و درختان و گل‌ها را ناز می‌کردم و قربون صدقه‌شان می‌رفتم. ناگهان در چشم‌انداز انتهای کوچه کپه‌ای از سنگ و کلوخ نمایان شد. وای ساختمانی دیگر و آواری دیگر. دقت کردم دیدم دارم به میدان نیلوفر نزدیک می‌شوم. فضای سبز کوچکی که قبل از ورودی به میدان بود خرابه و پر از آوار با وسایل نرمش و ورزش که کج و کوله شده بودند. روی دیوار نوشته شده بود جای بازی بچه‌ها و روی دیوار چند تا بازی فکری نقاشی شده بود و زیر هر کدام راهنمایی برای آن بازی. جدول، دوز و… توی کوچه ساختمان مخروبه‌ی مدرسه‌ای هم بود. بچه‌های این محل بعد از این کجا باید درس بخوانند؟
درست پشت این فضای سبز، ویرانی‌ها خودنمایی می‌کرد. دیوارهایی که دیگر از ترکش‌ها، آبکش شده بودند، و جای خالی وسیع کلانتری نیلوفر با برج سوخته مخابراتی وسطش. خرابی گسترده بود. کارگران مشغول کار بودند. آهن‌قراضه‌ها را از زیر آوارها در می‌آوردند و گوشه‌ای یا درون وانتی انبار می‌کردند. ساختمان‌های کوچه بغلی همه ویران. آرزو می‌کردم موقع انفجار کسی در آنها نبوده باشد. در خانه کوچک دو طبقه‌ای باز بود. دو ماشین ویران هم توی حیاط به چشم می‌خورد. مگر میشود ساعت دو نیمه‌شب کسی در این خانه‌ها نباشد و نگهبانی و بازداشتی اینجا نبوده باشد. اما همسایه‌ها مثل بقیه جاها می‌گفتند کسی کشته نشده. جمله‌ای تکراری و کلیشه‌ای که با واقعیت همخوانی نداشت. مغازه‌ای آن طرف میدان باز بود. آب خریدم و با جوان فروشنده مشغول صحبت شدم. مغازه‌اش را نشان داد و گفت: «یک ماهه دارم کار می‌کنم تازه این شکلی شده.» نگاهی به قفسه‌ها انداختم. کیسه‌های نه چندان بزرگی روی طبقات قفسه‌ها به چشم می‌خورد توی یکی پفک بود، توی دیگری دستمال کاغذی و… شکل و شمایل مغازه‌های کوچک توی یک ده کوچک دورافتاده را داشت. فروشنده ادامه داد: «همان روزهای اول فرم خسارت پر کردیم ولی هنوز خبری نیست. کسی نیامده برای بازدید و تعیین خسارت و… بابا اصلا خسارت نخواستیم، سنگ نیاندازند جلوی پایمان، تازه یادشان آمده که آیا مالیات و عوارض داده‌ایم …»
دلش پر بود از جنگ، از موشک‌های امریکایی و اسرائیلی می‌گفت که زندگی‌اش را نابود کرده‌اند، از اینکه هیچ کس دلش برای ما مردم نسوخته. از سنگ‌اندازی‌ها و بی‌توجهی‌های این‌طرفی‌ها، از آینده‌ای که نمی‌تواند برای خودش تصور کند… گفت و گفت و گفت و در آخر هم جمله‌ای که آتش به جانم انداخت: «کاش آن شب انفجار من هم اینجا بودم و می‌مردم.» ؟؟!!
***
کوچه پشتی مغازه، ساختمان بزرگی را زده بودند. انگار آگاهی یا کلانتری بوده. فروشنده می‌گفت: بخشی از اجناس‌مان آسیب دید. اما عیبی ندارد. نمی‌دانی آن روزهای دی، چقدر بچه‌ها، جوان‌ها را آوردند اینجا و چقدر اذیت‌شان کردند. هر ساختمان این‌چنینی که خراب شود، دلم خنک میشود.
مشتری دیگری که توی مغازه بود، گفت: «می‌گفت یک روز راه افتادم بروم محل‌هایی را که زده بودند و ازشان خاطره داشتم ببینم. دادگاه انقلاب، کلانتری فلسطین، بهارستان، بازار سبزه‌میدان، میدان نیلوفر، گیشا، میدان انقلاب، پلیس پیشگیری و… بارها دم هر کدام از اینها ساعت‌ها ایستاده بودیم برای پیگیری وضعیت دستگیرشدگان و بازداشتی‌های تجمعات، برای اینکه ببینیم کجا می‌برندشان، آزادی‌شان را می‌خواستیم و…
⤵️
⤴️
و حالا همه‌شان ویرانه‌ای بیش نبودند. اما اصلا خوشحال نبودم. حس خوبی نداشتم از دیدن این حجم از ویرانی محل‌هایی که بسیاری در آن آزار دیده بودند، آزار دیده بودیم. از تصور اینکه ماموران و نگهبانانی احتمالاً در اینجاها کشته شده بودند، ناراحت بودم. ما که مرگ نمی‌خواستیم، نمی‌خواهیم برای هیچ کس، ما فقط زندگی و حق‌مان را خواسته‌ایم و می‌خواهیم. مجازات این حق‌خواهی‌ها، زندان و بازداشت و مرگ نباید می‌بود و باشد، هر چند که حاکمان ما را دشمن می‌پنداشتند و با ما سر جنگ داشتند و دارند. هنوز هم با اسلحه توی خیابان‌ها هستند. این اسلحه‌ها که به کار جنگنده‌ها نمی‌آید، برای مردم است…»
فکر می‌کردم چه فایده‌ای دارد این گونه ویرانی‌ها و مرگ‌ها؟ سیستم که سر جایش هست و کارش را دارد می‌کند. دستگیری پشت دستگیری، کلی خانه امن پنهان، بازداشت و بی‌خبری، مصاحبه‌های اجباری و حکم‌های اعدام. تا به اینجا جنگ فقط سیستم سرکوب را قوی‌تر کرده و در فردای جنگ نمی‌دانم…؟؟؟
***
حالش خوب نبود. تقریبا ازهم‌پاشیده و ناامید. می‌گفت: «دو بار نزدیک خانه ما را زدند. تازه خونه‌ام را روبه‌راه کرده بودم. کلی زحمت کشیده بودم. پول جمع کرده بودم که یک خونه خوب توی یک محله خوب بگیرم. وسایل نو، پرده‌های نو. همه‌اش با حاصل پس‌انداز سالها کار. انفجار اول باعث شد که شیشه‌هایمان بشکند. ساختمان خیلی صدمه ندید. خونه را سرو سامان دادم. شیشه‌ها که درست شد دو روز بعد دوباره زدند. این بار خونه نبودم و وقتی برگشتم با خرابه‌ای روبرو شدم. وسایلم سالم نبودند. پرده‌ها تکه‌تکه شده بودند.
مگر میشود دوباره آنها را از نو به دست آورد. ناامید ناامیدم…»
***
سنی ازش گذشته بود. موی سفیدش نشان می‌داد که جوانی‌اش را قبل از سال ۵۷ شروع کرده. با حسرت می‌گفت: «تا قبل از فراخوان ۱۸ دی، همه چی خوب داشت پیش می‌رفت. اگر می‌گذاشتند، همین جوان‌ها، دخترهامان با برداشتن روسری‌هایشان، داشتند کار را به نتیجه می‌رساندند. چقدر خوب پیش می‌رفتند. با دست خالی، قدم به قدم جلو می‌رفتیم. گاهی عقب می‌نشستیم. کشته می‌دادیم… بالا پایین داشتیم، اما داشتیم پیش می‌رفتیم که نگذاشتند. حالا جنگ همه رشته‌هایمان را پنبه می‌کند و باید دوباره از نو شروع کنیم.
***
توی مترو نشسته بودند. لباس‌فرم اداری تنشان بود. مانتو شلوار و مقنعه مشکی. یکی‌شان می‌گفت: خودم را سانتی‌مانتال درست کرده بودم. موهایم را فر زده بودم، لباس خوشگل پوشیده بودم و با خواهرم و دو تا بچه‌اش داشتیم می‌رفتیم مهمانی. به یک «ایست بازرسی» رسیدیم. تعدادی ماشین ایستاده بودند تا بتوانند یکی‌یکی رد شوند، که «ایست» را زدند. همزمان با صدای انفجار، موج انفجار از من رد شد. دقیقا حس‌اش کردم. خواهرم بلافاصله بچه‌ی کوچیکش را انداخت کف ماشین آن یکی را روی آن و خودش سپرشان شد. من هم خودم را روی خواهرم انداختم. باران ترکش و سنگ و آجر و تکه‌های سیمان بر سرمان می‌بارید. ترکشی به ماشین خورد و از بالای سرمان رد شد از شیشه پشت بیرون رفت. کمی زخمی شدیم در حد خراش ولی آسیب جدی ندیدیم. معجزه بود. راننده ماشین جلویی بلافاصله بعد انفجار از ماشین پیاده شده بود که خودش را به جای امنی برساند، ترکشی به پایش خورده بود و پایش را قطع کرده بود. آن یکی ماشین وای خیلی بد بود، میلگردی از جلو وارد ماشین شده بود از پهلوی راننده گذشته بود و از عقب ماشین بیرون زده بود مثل خنجری… وحشتناک بود. خیلی وحشتناک. اگه بلایی سر خواهرم، بچه‌هاش می‌آمد، چی؟ حتا نمی‌توانم بهش فکر کنم.
فردایش رفتم ماشین را نشان بدهم که برای گرفتن خسارت، آنقدر ماشین‌ها با خسارت‌های شدید و بد دیدم که خجالت کشیدم و گفتم بابا من اصلا خسارت نمی‌خوام، به اینها خسارت بدهید.
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
و حالا همه‌شان ویرانه‌ای بیش نبودند. اما اصلا خوشحال نبودم. حس خوبی نداشتم از دیدن این حجم از ویرانی محل‌هایی که بسیاری در آن آزار دیده بودند، آزار دیده بودیم. از تصور اینکه ماموران و نگهبانانی احتمالاً در اینجاها کشته شده بودند، ناراحت بودم. ما که مرگ نمی‌خواستیم، نمی‌خواهیم برای هیچ کس، ما فقط زندگی و حق‌مان را خواسته‌ایم و می‌خواهیم. مجازات این حق‌خواهی‌ها، زندان و بازداشت و مرگ نباید می‌بود و باشد، هر چند که حاکمان ما را دشمن می‌پنداشتند و با ما سر جنگ داشتند و دارند. هنوز هم با اسلحه توی خیابان‌ها هستند. این اسلحه‌ها که به کار جنگنده‌ها نمی‌آید، برای مردم است…»
فکر می‌کردم چه فایده‌ای دارد این گونه ویرانی‌ها و مرگ‌ها؟ سیستم که سر جایش هست و کارش را دارد می‌کند. دستگیری پشت دستگیری، کلی خانه امن پنهان، بازداشت و بی‌خبری، مصاحبه‌های اجباری و حکم‌های اعدام. تا به اینجا جنگ فقط سیستم سرکوب را قوی‌تر کرده و در فردای جنگ نمی‌دانم…؟؟؟
***
حالش خوب نبود. تقریبا ازهم‌پاشیده و ناامید. می‌گفت: «دو بار نزدیک خانه ما را زدند. تازه خونه‌ام را روبه‌راه کرده بودم. کلی زحمت کشیده بودم. پول جمع کرده بودم که یک خونه خوب توی یک محله خوب بگیرم. وسایل نو، پرده‌های نو. همه‌اش با حاصل پس‌انداز سالها کار. انفجار اول باعث شد که شیشه‌هایمان بشکند. ساختمان خیلی صدمه ندید. خونه را سرو سامان دادم. شیشه‌ها که درست شد دو روز بعد دوباره زدند. این بار خونه نبودم و وقتی برگشتم با خرابه‌ای روبرو شدم. وسایلم سالم نبودند. پرده‌ها تکه‌تکه شده بودند.
مگر میشود دوباره آنها را از نو به دست آورد. ناامید ناامیدم…»
***
سنی ازش گذشته بود. موی سفیدش نشان می‌داد که جوانی‌اش را قبل از سال ۵۷ شروع کرده. با حسرت می‌گفت: «تا قبل از فراخوان ۱۸ دی، همه چی خوب داشت پیش می‌رفت. اگر می‌گذاشتند، همین جوان‌ها، دخترهامان با برداشتن روسری‌هایشان، داشتند کار را به نتیجه می‌رساندند. چقدر خوب پیش می‌رفتند. با دست خالی، قدم به قدم جلو می‌رفتیم. گاهی عقب می‌نشستیم. کشته می‌دادیم… بالا پایین داشتیم، اما داشتیم پیش می‌رفتیم که نگذاشتند. حالا جنگ همه رشته‌هایمان را پنبه می‌کند و باید دوباره از نو شروع کنیم.
***
توی مترو نشسته بودند. لباس‌فرم اداری تنشان بود. مانتو شلوار و مقنعه مشکی. یکی‌شان می‌گفت: خودم را سانتی‌مانتال درست کرده بودم. موهایم را فر زده بودم، لباس خوشگل پوشیده بودم و با خواهرم و دو تا بچه‌اش داشتیم می‌رفتیم مهمانی. به یک «ایست بازرسی» رسیدیم. تعدادی ماشین ایستاده بودند تا بتوانند یکی‌یکی رد شوند، که «ایست» را زدند. همزمان با صدای انفجار، موج انفجار از من رد شد. دقیقا حس‌اش کردم. خواهرم بلافاصله بچه‌ی کوچیکش را انداخت کف ماشین آن یکی را روی آن و خودش سپرشان شد. من هم خودم را روی خواهرم انداختم. باران ترکش و سنگ و آجر و تکه‌های سیمان بر سرمان می‌بارید. ترکشی به ماشین خورد و از بالای سرمان رد شد از شیشه پشت بیرون رفت. کمی زخمی شدیم در حد خراش ولی آسیب جدی ندیدیم. معجزه بود. راننده ماشین جلویی بلافاصله بعد انفجار از ماشین پیاده شده بود که خودش را به جای امنی برساند، ترکشی به پایش خورده بود و پایش را قطع کرده بود. آن یکی ماشین وای خیلی بد بود، میلگردی از جلو وارد ماشین شده بود از پهلوی راننده گذشته بود و از عقب ماشین بیرون زده بود مثل خنجری… وحشتناک بود. خیلی وحشتناک. اگه بلایی سر خواهرم، بچه‌هاش می‌آمد، چی؟ حتا نمی‌توانم بهش فکر کنم.
فردایش رفتم ماشین را نشان بدهم که برای گرفتن خسارت، آنقدر ماشین‌ها با خسارت‌های شدید و بد دیدم که خجالت کشیدم و گفتم بابا من اصلا خسارت نمی‌خوام، به اینها خسارت بدهید.
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۳)
✍آرمان ذاکری
یکی از ویژگی های مهم دهه هفتاد این بود که کاریزمای بنیانگذار دیگر در آن وجود نداشت، در حالی که کاریزمای بنیانگذار جزو مهمترین عواملی بود که در دهه شصت به ایجاد همبستگی توده‌ای در بخش بزرگی از جامعه ایران کمک می‌کرد، از طرف دیگر وجود این کاریزما در شخص بنیانگذار به حذف نیروهای مخالف از صحنه جامعه کمک می کرد. از آنجا که کاریزما جایگزین ناپذیر است، نبود آن در دهه هفتاد باعث شد تداوم آن شکل از همبستگی که در دهه شصت وجود داشت دشوار شود.
تحولات مهمی که در اوایل دهه هفتاد رخ داد بر این دهه تاثیر زیادی گذاشت، از جمله پایان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۸ و تقریبا همزمان با آن، فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ و پس از آن، فروپاشی شوروی. این تحولات اهمیت زیادی در عرصه بین‌المللی داشت.
مسعود روغنی‌زنجانی، که وزیر برنامه و بودجه در سالهای ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۸ و رئیس سازمان برنامه و بودجه در سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۴ بود و پیش‌نویس برنامه اول توسعه را به شورای اقتصاد ارائه کرد، در این کتاب می گوید: «تفکر آن برنامه همان تفکر باز کردن فضای اقتصادی و خروج از سیستم متمرکز دولتی و میدان‌دادن به بخش خصوصی و سرمایه‌های خصوصی و تجارت آزاد بود»(همان، ۱۶۶).
بنابراین،
با چند نقل قول از افراد مختلف میتوان بهتر فهمید که منظور از این اجماع در سطح کلی چیست. سعید حجاريان در مقاله «زنده باد اصلاحات» که در سال ۱۳۸۵ در مجله آیین منتشر شد، می گوید: «اصلاحات دینی و اصلاحات اقتصادی هر دو متکی به پشتوانه های قابل توجه نظری بودند؛ یکی بر شانه‌های فلسفه تحلیلی نشسته بود و دیگری بر لیبرالیسم و نئولیبرالیسم اقتصادی».
اسحاق جهانگیری در اردیبهشت ۱۳۹۹ گفت: «امروز اجماعی همگانی در کشور در این باره وجود دارد و پس از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، تقریبا هیچ‌کس با اصل خصوصی‌سازی مخالفت ندارد... مقام معظم رهبری در بالاترین سطح نظام ابهامات را از پیش‌روی بخش خصوصی برداشته‌اند و کسانی که در اجرای این قانون مسئولیت دارند اما کوتاهی می‌کنند باید در پیشگاه ملت پاسخگو باشند».
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۳)
✍آرمان ذاکری
یکی از ویژگی های مهم دهه هفتاد این بود که کاریزمای بنیانگذار دیگر در آن وجود نداشت، در حالی که کاریزمای بنیانگذار جزو مهمترین عواملی بود که در دهه شصت به ایجاد همبستگی توده‌ای در بخش بزرگی از جامعه ایران کمک می‌کرد، از طرف دیگر وجود این کاریزما در شخص بنیانگذار به حذف نیروهای مخالف از صحنه جامعه کمک می کرد. از آنجا که کاریزما جایگزین ناپذیر است، نبود آن در دهه هفتاد باعث شد تداوم آن شکل از همبستگی که در دهه شصت وجود داشت دشوار شود.
تحولات مهمی که در اوایل دهه هفتاد رخ داد بر این دهه تاثیر زیادی گذاشت، از جمله پایان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۸ و تقریبا همزمان با آن، فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ و پس از آن، فروپاشی شوروی. این تحولات اهمیت زیادی در عرصه بین‌المللی داشت.
تک‌قطبی شدن جهان - یا آن چیزی که فرانسیس فوکویاما پایان تاریخ می‌نامد- باعث شد که اصول اقتصادی خاصی که در نظام بین‌المللی «برنامه های تعدیل ساختاری» نامیده می شود در ایران نیز مطرح و اجرا شوند. این برنامه‌ها، که تحت مدیریت نهادهایی مانند بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول بود، درواقع برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال بود.کتاب بسیار ارزشمندی در این زمینه وجود دارد شامل مصاحبه‌هایی که آقای بهمن احمدی‌امویی با روسای سازمان برنامه و بانک مرکزی ایران در دوره‌های مختلف انجام داده است. در این کتاب، از زبان دست اندرکاران اقتصادی کشور در آن دوره‌ها، به بسیاری از این قضایا اشاره شده است. مثلا، در صفحه ۹۶ این کتاب از محسن نوربخش، رئیس بانک مرکزی در دو دوره‌ی ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۵ و ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۲، و وزیر امور اقتصادی در سال های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲، نقل شده است که «یک طرز تفکر این بود که ما با توجه به اتمام جنگ و تحولات بین‌المللی، باید وارد سیستم بین‌المللی شده، از امکانات آنها استفاده کرده و مراودات بین‌المللی‌مان را افزایش دهیم و به مقولاتی چون صادرات غیرنفتی، استفاده از امکانات خارجی و جذب سرمایه خارجی به طور جدی توجه کنیم. این امر نیز مستلزم نگرش جدید به اقتصاد بود. دیدگاه‌هایی همچون خصوصی‌سازی و کوچک‌کردن حجم دولت که ما در اواسط کار به برنامه اول اضافه کردیم نتیجه این تغییر نگرش بود» (احمدی عمویی ۱۳۸۵: ص ۹۶).
مسعود روغنی‌زنجانی، که وزیر برنامه و بودجه در سالهای ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۸ و رئیس سازمان برنامه و بودجه در سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۴ بود و پیش‌نویس برنامه اول توسعه را به شورای اقتصاد ارائه کرد، در این کتاب می گوید: «تفکر آن برنامه همان تفکر باز کردن فضای اقتصادی و خروج از سیستم متمرکز دولتی و میدان‌دادن به بخش خصوصی و سرمایه‌های خصوصی و تجارت آزاد بود»(همان، ۱۶۶).
بنابراین،
برنامه‌های اقتصادی متعددی در کشور اجرا شد که در جهت همان برنامه‌های تعدیل ساختاری با محوریت خصوصی‌سازی، مقررات‌زدایی از بازار کار، موقتی‌سازی قراردادهای نیروی کار و عقب‌نشینی دولت از عرصه‌های مختلف اجتماعی بود.این برنامه‌ها در آن دوران به عنوان یگانه مسیر درست اقتصاد کشور دنبال می‌شد و تا به امروز نیز
همه بخش‌های حاکمیت - به رغم برخی فراز و فرودها در برخی دوره‌ها- بر سر اجرای آن اجماع کامل داشته‌اند. در واقع، در هیچ دوره‌ای و در هیچ بخشی از حاکمیت تردیدی در مورد اصول کلی اجرای این برنامه‌ها وجود نداشته استملاحظهای اگر وجود داشته است، اغلب در مورد سرعت اجرای این برنامه‌ها یا شیوه اجرای آن‌هاست. اگر در برخی اوقات هم اجرای آنها متوقف شده باشد، به دلیل هراس از ناتوانی در کنترل نارضایتی‌های ناشی از آن بوده است. این نکته‌ی بسیار مهمی است، زیرا نشان می‌دهد که نباید اجرای این برنامه‌ها را به دولتی خاص یا به جریان سیاسی خاصی نسبت داد. همه دولت‌ها به درجات مختلفی اصول این برنامه را اجرا کرده‌اند.
با چند نقل قول از افراد مختلف میتوان بهتر فهمید که منظور از این اجماع در سطح کلی چیست. سعید حجاريان در مقاله «زنده باد اصلاحات» که در سال ۱۳۸۵ در مجله آیین منتشر شد، می گوید: «اصلاحات دینی و اصلاحات اقتصادی هر دو متکی به پشتوانه های قابل توجه نظری بودند؛ یکی بر شانه‌های فلسفه تحلیلی نشسته بود و دیگری بر لیبرالیسم و نئولیبرالیسم اقتصادی».
اسحاق جهانگیری در اردیبهشت ۱۳۹۹ گفت: «امروز اجماعی همگانی در کشور در این باره وجود دارد و پس از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، تقریبا هیچ‌کس با اصل خصوصی‌سازی مخالفت ندارد... مقام معظم رهبری در بالاترین سطح نظام ابهامات را از پیش‌روی بخش خصوصی برداشته‌اند و کسانی که در اجرای این قانون مسئولیت دارند اما کوتاهی می‌کنند باید در پیشگاه ملت پاسخگو باشند».
⤵️
⤴️
حجت‌الاسلام رئیسی در آبان ۱۳۹۹ چنین گفت:« تخلفات اندک در حوزه خصوصی‌سازی نباید مانع اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ شود... حتما باید تصدی‌گری دولت کاهش یابد و نظارت، حمایت و توانمندسازی بخش خصوصی تقویت شود».
محمدباقر قالیباف نیز در دی ماه ۱۳۹۹ گفت: «ما با واگذاری و خصوصی‌سازی، که از سیاست‌های قطعی است، موافقیم».
عباس آخوندی در تیر ۱۳۸۰ گفت: « هرچند جهت‌گیری برنامه اقتصادی سوم به‌روشنی بیان نشده است، لیکن ترویج برنامه و از جمله، خصوصی‌سازی گسترده، شامل واگذاری انحصاری مدیریت سازمان‌های دولتی نیز می‌گردد که خود آن از ویژگی های نظام‌های اقتصادی بازار آزاد جاافتاده یا به نوعی نئولیبرال است».
محمدرضا باهنر در اسفند ۱۳۹۰ گفت: «من از قانون برنامه پنجم توسعه دفاع می کنم... برنامه پنجم هم سیاست‌های کلان چشم انداز را مد نظر قرار داده است و هم موضوع اجرای برخی قوانین نظیر قانون اجرای اصل ۴۴ قانون اساسی یا هدفمندی یارانه‌ها و ... برخی تصمیمات در برنامه پنجم متهورانه بود که حتی ما از سوی برخی اصولگرایان مورد نقد قرار گرفتیم. مثلا قانون آزادسازی فضای کسب و کار مورد انتقاد شدید و حتی خشن دولت قرار گرفت».
در نهایت، محمود احمدی‌نژاد در مرداد ۱۳۸۶ گفت:« مصمم هستیم که براساس سیاست‌های اعلام شده درباره اصل ۴۴، وظایف خود را در بخش واگذاری‌ها به‌طور کامل انجام دهیم و موانع این کار را از پیش رو برداریم».
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
حجت‌الاسلام رئیسی در آبان ۱۳۹۹ چنین گفت:« تخلفات اندک در حوزه خصوصی‌سازی نباید مانع اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ شود... حتما باید تصدی‌گری دولت کاهش یابد و نظارت، حمایت و توانمندسازی بخش خصوصی تقویت شود».
محمدباقر قالیباف نیز در دی ماه ۱۳۹۹ گفت: «ما با واگذاری و خصوصی‌سازی، که از سیاست‌های قطعی است، موافقیم».
عباس آخوندی در تیر ۱۳۸۰ گفت: « هرچند جهت‌گیری برنامه اقتصادی سوم به‌روشنی بیان نشده است، لیکن ترویج برنامه و از جمله، خصوصی‌سازی گسترده، شامل واگذاری انحصاری مدیریت سازمان‌های دولتی نیز می‌گردد که خود آن از ویژگی های نظام‌های اقتصادی بازار آزاد جاافتاده یا به نوعی نئولیبرال است».
محمدرضا باهنر در اسفند ۱۳۹۰ گفت: «من از قانون برنامه پنجم توسعه دفاع می کنم... برنامه پنجم هم سیاست‌های کلان چشم انداز را مد نظر قرار داده است و هم موضوع اجرای برخی قوانین نظیر قانون اجرای اصل ۴۴ قانون اساسی یا هدفمندی یارانه‌ها و ... برخی تصمیمات در برنامه پنجم متهورانه بود که حتی ما از سوی برخی اصولگرایان مورد نقد قرار گرفتیم. مثلا قانون آزادسازی فضای کسب و کار مورد انتقاد شدید و حتی خشن دولت قرار گرفت».
در نهایت، محمود احمدی‌نژاد در مرداد ۱۳۸۶ گفت:« مصمم هستیم که براساس سیاست‌های اعلام شده درباره اصل ۴۴، وظایف خود را در بخش واگذاری‌ها به‌طور کامل انجام دهیم و موانع این کار را از پیش رو برداریم».
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥1
Forwarded from کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
💠 #یاد
🍃#مریم_میرزاخانی
(زاده ۲۲ اردیبهشت ۱۳۵۶ – درگذشته ۲۳ تیر ۱۳۹۶)
نامت سپیده دمی‌ست
كه بر پیشانیِ آسمان می گذرد.
متبرک باد نامِ تو
🔹 ۲۲ اردیبهشت (۱۲ مه) #روز_جهانی_زنان_در_ریاضیات است. این روز به مناسبت تولد #مریم_میرزاخانی و به منظور تشویق و حمایت زنان برای گسترش دستاوردهایشان در ریاضیات از سوی اتحادیه بین‌المللی انجمن‌های ریاضی جهان، روز «زنان در ریاضیات» نام گرفت.
مریم میرزاخانی در زمینه «دینامیک و هندسه سطوح ریمانی و فضاهای پیمانه‌ای آنها»کاوش می کرد او اولین زن و اولین ایرانی بود که موفق شد این مدال را بدست آورد.
🔹این ریاضیدان به عنوان یکی از ۱۰ ذهن جوان برگزیده سال ۲۰۰۵ از سوی نشریه پاپیولار ساینس در آمریکا و به عنوان «ذهن برتر» در رشته ریاضیات تجلیل شد.
🔹او نخستین ایرانی و نخستین زنی بود که موفق به دریافت مدال فیلدز اتحادیه جهانی ریاضیات (IMU) شد. مریم میرزاخانی ۴۲ سال پیش در چنین روزی به دنیا آمد و دو سال قبل، پس از چهار سال مبارزه با بیماری سرطان، در سن ۴۰ سالگی از دنیا رفت
📌نغزترین سخن را پدرش احمد میرزاخانی گفت: مریم را، #الگو_کنید_نه_اسطوره...
🌺 ۲۲ اردیبهشت ماه زاد روز فخرِ ایران‌زمین
«مریمِ میرزاخانی» تنها زنِ برنده‌یِ معتبرترین جایزه‌یِ ریاضیات در جهان را گرامی می‌داریم.
#نشرآگاهی
#زادروز
#زنان_موفق
#زنان_تاثیر_گذار
#الگوی_دختران
#آشنایی_با_بزرگان
#معرفی_زنان_تاثیر_گذار
https://t.me/ksmtehran1/239
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
🍃#مریم_میرزاخانی
(زاده ۲۲ اردیبهشت ۱۳۵۶ – درگذشته ۲۳ تیر ۱۳۹۶)
نامت سپیده دمی‌ست
كه بر پیشانیِ آسمان می گذرد.
متبرک باد نامِ تو
🔹 ۲۲ اردیبهشت (۱۲ مه) #روز_جهانی_زنان_در_ریاضیات است. این روز به مناسبت تولد #مریم_میرزاخانی و به منظور تشویق و حمایت زنان برای گسترش دستاوردهایشان در ریاضیات از سوی اتحادیه بین‌المللی انجمن‌های ریاضی جهان، روز «زنان در ریاضیات» نام گرفت.
مریم میرزاخانی در زمینه «دینامیک و هندسه سطوح ریمانی و فضاهای پیمانه‌ای آنها»کاوش می کرد او اولین زن و اولین ایرانی بود که موفق شد این مدال را بدست آورد.
🔹این ریاضیدان به عنوان یکی از ۱۰ ذهن جوان برگزیده سال ۲۰۰۵ از سوی نشریه پاپیولار ساینس در آمریکا و به عنوان «ذهن برتر» در رشته ریاضیات تجلیل شد.
🔹او نخستین ایرانی و نخستین زنی بود که موفق به دریافت مدال فیلدز اتحادیه جهانی ریاضیات (IMU) شد. مریم میرزاخانی ۴۲ سال پیش در چنین روزی به دنیا آمد و دو سال قبل، پس از چهار سال مبارزه با بیماری سرطان، در سن ۴۰ سالگی از دنیا رفت
📌نغزترین سخن را پدرش احمد میرزاخانی گفت: مریم را، #الگو_کنید_نه_اسطوره...
🌺 ۲۲ اردیبهشت ماه زاد روز فخرِ ایران‌زمین
«مریمِ میرزاخانی» تنها زنِ برنده‌یِ معتبرترین جایزه‌یِ ریاضیات در جهان را گرامی می‌داریم.
#نشرآگاهی
#زادروز
#زنان_موفق
#زنان_تاثیر_گذار
#الگوی_دختران
#آشنایی_با_بزرگان
#معرفی_زنان_تاثیر_گذار
https://t.me/ksmtehran1/239
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
Telegram
..
🕊2❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
زهی شکوه قامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند
نگاه کن
هنوز آن بلنددور
آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور
کهربای آرزوست
سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بیفتی از نشیب راه و باز
رو نهی بدان فراز
#هوشنگ_ابتهاج
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
زهی شکوه قامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند
نگاه کن
هنوز آن بلنددور
آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور
کهربای آرزوست
سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بیفتی از نشیب راه و باز
رو نهی بدان فراز
#هوشنگ_ابتهاج
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏1
💠 #آموزش
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۱۰
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۱۰. درس کاربردی دهم:
«تعداد دانش‌آموزان کمتر در هر کلاس، توجه فردی بیشتر به دانش آموزان»
این امری بدیهی است که اگر معلمان دانش‌آموزان کمتری در هر کلاس داشته باشند، فرصت بیشتری برای توجه به آنان و درک نیازهای یادگیری‌شان خواهند داشت. یک معلم در طول روز، سه تا چهار کلاس یک ساعت و ربعی برای گروه دانش‌آموزان با سقف هر کلاس ۲۰ نفر دارد و آنها این دانش آموزان را هر روز می بینند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۱۰
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۱۰. درس کاربردی دهم:
«تعداد دانش‌آموزان کمتر در هر کلاس، توجه فردی بیشتر به دانش آموزان»
این امری بدیهی است که اگر معلمان دانش‌آموزان کمتری در هر کلاس داشته باشند، فرصت بیشتری برای توجه به آنان و درک نیازهای یادگیری‌شان خواهند داشت. یک معلم در طول روز، سه تا چهار کلاس یک ساعت و ربعی برای گروه دانش‌آموزان با سقف هر کلاس ۲۰ نفر دارد و آنها این دانش آموزان را هر روز می بینند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏2
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۰)
✍ ه-ص
می‌گفت: شب‌ها تا نیمه‌های شب، خیابان‌ها قرقِ ماشین‌ها و آدم‌های پرچم به دست‌اند. یک شب برای خرید دارو باید به داروخانه می‌رفتم. تا راهی خیابان شدم، صدای چهار انفجار میخکوبم کرد. برگردم، برنگردم؟ بالاخره دل به دریا زدم و به طرف میدان و سمت داروخانه شبانه‌روزی محل به راه افتادم. فضا فضای حکومت نظامی بود. ماشین‌های زره‌پوش، نیروهای با لباس‌های نظامی و مسلسل‌های آویخته بر شانه و لباس‌شخصی‌ها که سر هر کوچه در دسته‌های کوچک ایستاده بودند. کسی از مردم محل توی خیابان نبود. فقط بی‌خانمان‌ها با کیسه‌های پر از زباله‌های بازیافتی در تردد بودند. حتماً به امید گرفتن غذا و خوراکی به سمت ایستگاه‌های صلواتی دور میدان می‌رفتند. صدای شعار و نوحه و حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. کاروانی از ماشین‌ها به سمت غرب در حال حرکت بودند. پرچم‌ها از پنجره‌ها بیرون و با جریان هوا در رقص بودند. پشت پنجره بسیاری از ماشین‌ها بچه‌هایی را می‌شد دید در هر سنی. خوشحال از این گردش‌های شبانه خیابان را نظاره می‌کردند. هر چه به میدان نزدیک‌تر می‌شدی، افراد ماموران مسلح بیشتر می‌شد. راستی این سلاح‌ها به چه کار می‌آید؟ مگر قرار است چتربازان امریکایی و اسرائیلی از هوا بر سرمان ببارند؟ یا اینکه مثل همیشه این سلاح‌ها برای مردم است؟ در میدان سه گروه ده‌بیست نفره، با تکان دادن پرچم، از کاروان ماشین‌ها استقبال می‌کردند. چادرهایی هم به‌عنوان ایستگاه‌های نقاشی و سرگرمی کودکان و بساط چای و غذا برپا بود.
***
می‌گفت: حس غریبی داشتم. خشم، عصبانیت، ترس… آری لابه‌لای احساس‌های دیگر ترس هم لانه کرده بود. ترس از مورد هجوم قرار گرفتن از بالای سر و از آسمان یا از روبه‌رو و پشت سر. با مسلسل و یا با موشک. از دیدن این همه آدم که حیدر حیدرکنان خیابان‌ها را در می‌نوردیدند، تازه فهمیدم که قدرت‌های توتالیتر چگونه با تبلیغات و برنامه‌های این‌چنینی هواداران‌شان را تهیج می‌کنند.
سرباز جوانی بود با دست پانسمان‌شده. با دوستی حرف می‌زد یا شاید هم با همسفری در اندک زمان سفر با مترو. می‌گفت: به فرمانده‌مان می‌گفتیم بذار بریم. مرخصی بده. همه‌اش می‌گفت: «سرباز قوی باش، شجاع باش.» تکیه‌کلامش بود. آن روز خسته شده بودم. به محوطه سبز محل خدمتم رفتم که کمی نفس بکشم که صدای انفجاری بزرگ شنیدم و همزمان موج انفجار پرتابم کرد. درست یادم نیست چه اتفاقی افتاد. فقط یادمه همراه با ماشینی در حال پرواز در هوا بودم. انگار همان ماشین فرشته نجاتم شده بود و مثل سپری ترکش‌ها را گرفته بود. در بیمارستان چشم باز کردم. کمی که حالم بهتر شد و توانستم حرف بزنم از حال همقطارانم پرسیدم و متوجه شدم آن روز، در آنجا فقط من و یک سرباز دیگر زنده مانده‌ایم. حتا فرمانده‌مان هم رفته است. آن همقطارم حالش بدتر از من است. تکه‌ای سیمان از ساختمانی نصف صورتش را برده است.
***
می‌گفت: با دوستم که پرستار است تماسی گرفتم که حال و احوال کنم. حالش اصلا خوب نبود. قرار گذاشتم هم را ببینیم. توی پارک قدم می‌زدیم و حرف می‌زد. گفتم: «اگر اذیت می‌شی نگو». گفت: «نه آمده‌ام که حرف بزنم. دارم دق می‌کنم. مگر ما کادر درمان چقدر تحمل داریم؟ هنوز یادم نرفته بود که توی دی‌ماه چی گذشت که جنگ شروع شد. آن روزها را اصلا نمی‌شود فراموش کرد. زخمی پشت زخمی، سر شکافته، شکم و پهلوی پاره شده، چشم‌های پرخون و ساچمه، رگ‌های پاره شده و فوران خون، آن قدر وقت نداشتیم که حتا وقتی مجروحی می‌مرد او را با برانکارد ببرند. جسدش را روی زمین می‌انداختیم تا تخت برای مجروح بعدی باز شود و بتوانیم با سرعت بیشتری به زنده‌ها برسیم. انگار که در پشت جبهه مشغول رسیدگی به زخمی‌های جنگ بودیم و حالا باز هم جنگ، زخمی‌های این جنگ را هم باید درمان کنیم. جنگی که معنایش را نمی‌فهمم. نمی‌فهمم آنهایی را که فریاد می‌زنند و تشکر می‌کنند از «بی‌بی» و «ترامپ» و می‌خواهند که بزنند و میگویند مردم را که نمی‌زنند. اگر اینجا بودند، اگر جای ما این همه مردم غیرنظامی زخمی را می‌دیدند باز هم تقاضای موشک‌باران را می‌کردند؟ تصورشان از جنگ خیلی شیک و سینمایی است مثل خودشان. سال‌هاست که ما در میانه جنگ زندگی می‌کنیم. ۹۶، ۹۸، ۴۰۱، ۴۰۴، ۴۰۵. بسه دیگه. جنگ نمی‌خواهیم. فقط یک زندگی می‌خواهیم…» و بغضش ترکید و گریه نگذاشت ادامه دهد. پاسخی نداشتم. فقط در آغوشش گرفتم تا یک دل سیر گریه کند.
***
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۰)
✍ ه-ص
می‌گفت: شب‌ها تا نیمه‌های شب، خیابان‌ها قرقِ ماشین‌ها و آدم‌های پرچم به دست‌اند. یک شب برای خرید دارو باید به داروخانه می‌رفتم. تا راهی خیابان شدم، صدای چهار انفجار میخکوبم کرد. برگردم، برنگردم؟ بالاخره دل به دریا زدم و به طرف میدان و سمت داروخانه شبانه‌روزی محل به راه افتادم. فضا فضای حکومت نظامی بود. ماشین‌های زره‌پوش، نیروهای با لباس‌های نظامی و مسلسل‌های آویخته بر شانه و لباس‌شخصی‌ها که سر هر کوچه در دسته‌های کوچک ایستاده بودند. کسی از مردم محل توی خیابان نبود. فقط بی‌خانمان‌ها با کیسه‌های پر از زباله‌های بازیافتی در تردد بودند. حتماً به امید گرفتن غذا و خوراکی به سمت ایستگاه‌های صلواتی دور میدان می‌رفتند. صدای شعار و نوحه و حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. کاروانی از ماشین‌ها به سمت غرب در حال حرکت بودند. پرچم‌ها از پنجره‌ها بیرون و با جریان هوا در رقص بودند. پشت پنجره بسیاری از ماشین‌ها بچه‌هایی را می‌شد دید در هر سنی. خوشحال از این گردش‌های شبانه خیابان را نظاره می‌کردند. هر چه به میدان نزدیک‌تر می‌شدی، افراد ماموران مسلح بیشتر می‌شد. راستی این سلاح‌ها به چه کار می‌آید؟ مگر قرار است چتربازان امریکایی و اسرائیلی از هوا بر سرمان ببارند؟ یا اینکه مثل همیشه این سلاح‌ها برای مردم است؟ در میدان سه گروه ده‌بیست نفره، با تکان دادن پرچم، از کاروان ماشین‌ها استقبال می‌کردند. چادرهایی هم به‌عنوان ایستگاه‌های نقاشی و سرگرمی کودکان و بساط چای و غذا برپا بود.
***
می‌گفت: حس غریبی داشتم. خشم، عصبانیت، ترس… آری لابه‌لای احساس‌های دیگر ترس هم لانه کرده بود. ترس از مورد هجوم قرار گرفتن از بالای سر و از آسمان یا از روبه‌رو و پشت سر. با مسلسل و یا با موشک. از دیدن این همه آدم که حیدر حیدرکنان خیابان‌ها را در می‌نوردیدند، تازه فهمیدم که قدرت‌های توتالیتر چگونه با تبلیغات و برنامه‌های این‌چنینی هواداران‌شان را تهیج می‌کنند.
سرباز جوانی بود با دست پانسمان‌شده. با دوستی حرف می‌زد یا شاید هم با همسفری در اندک زمان سفر با مترو. می‌گفت: به فرمانده‌مان می‌گفتیم بذار بریم. مرخصی بده. همه‌اش می‌گفت: «سرباز قوی باش، شجاع باش.» تکیه‌کلامش بود. آن روز خسته شده بودم. به محوطه سبز محل خدمتم رفتم که کمی نفس بکشم که صدای انفجاری بزرگ شنیدم و همزمان موج انفجار پرتابم کرد. درست یادم نیست چه اتفاقی افتاد. فقط یادمه همراه با ماشینی در حال پرواز در هوا بودم. انگار همان ماشین فرشته نجاتم شده بود و مثل سپری ترکش‌ها را گرفته بود. در بیمارستان چشم باز کردم. کمی که حالم بهتر شد و توانستم حرف بزنم از حال همقطارانم پرسیدم و متوجه شدم آن روز، در آنجا فقط من و یک سرباز دیگر زنده مانده‌ایم. حتا فرمانده‌مان هم رفته است. آن همقطارم حالش بدتر از من است. تکه‌ای سیمان از ساختمانی نصف صورتش را برده است.
***
می‌گفت: با دوستم که پرستار است تماسی گرفتم که حال و احوال کنم. حالش اصلا خوب نبود. قرار گذاشتم هم را ببینیم. توی پارک قدم می‌زدیم و حرف می‌زد. گفتم: «اگر اذیت می‌شی نگو». گفت: «نه آمده‌ام که حرف بزنم. دارم دق می‌کنم. مگر ما کادر درمان چقدر تحمل داریم؟ هنوز یادم نرفته بود که توی دی‌ماه چی گذشت که جنگ شروع شد. آن روزها را اصلا نمی‌شود فراموش کرد. زخمی پشت زخمی، سر شکافته، شکم و پهلوی پاره شده، چشم‌های پرخون و ساچمه، رگ‌های پاره شده و فوران خون، آن قدر وقت نداشتیم که حتا وقتی مجروحی می‌مرد او را با برانکارد ببرند. جسدش را روی زمین می‌انداختیم تا تخت برای مجروح بعدی باز شود و بتوانیم با سرعت بیشتری به زنده‌ها برسیم. انگار که در پشت جبهه مشغول رسیدگی به زخمی‌های جنگ بودیم و حالا باز هم جنگ، زخمی‌های این جنگ را هم باید درمان کنیم. جنگی که معنایش را نمی‌فهمم. نمی‌فهمم آنهایی را که فریاد می‌زنند و تشکر می‌کنند از «بی‌بی» و «ترامپ» و می‌خواهند که بزنند و میگویند مردم را که نمی‌زنند. اگر اینجا بودند، اگر جای ما این همه مردم غیرنظامی زخمی را می‌دیدند باز هم تقاضای موشک‌باران را می‌کردند؟ تصورشان از جنگ خیلی شیک و سینمایی است مثل خودشان. سال‌هاست که ما در میانه جنگ زندگی می‌کنیم. ۹۶، ۹۸، ۴۰۱، ۴۰۴، ۴۰۵. بسه دیگه. جنگ نمی‌خواهیم. فقط یک زندگی می‌خواهیم…» و بغضش ترکید و گریه نگذاشت ادامه دهد. پاسخی نداشتم. فقط در آغوشش گرفتم تا یک دل سیر گریه کند.
***
⤵️
⤴️
***
مادر نودساله‌ای بود که به اصرار دخترش به شمال آمده بود. تا به حال زنی به این سن و سال و اینقدر قبراق و سرحال ندیده بودم. توی کوچه‌های خاکی روستا قدم می‌زد. می‌گفت: خانه خودم را می‌خواهم. پنجاه سال است که آنجا زندگی می‌کنم. کوچه‌ها و خانه‌ها و آدم‌هایش را می‌خواهم. همه منو می‌شناسن. بقالی، سبزی‌فروشی، میوه‌فروشی، همسایه‌ها. اصلا تنها نیستم. ولی اینجا چیه؟ توی کوچه هم که می‌آیی کسی نیست. به ندرت آدم رد میشه. همه‌شون توی ویلاهاشونن. یه همسایه دارم یه دختر گل. نمی‌دانی چقدر مهربونه. عاشقشم. هر کاری دارم برام انجام می‌ده هوامو داره. همه چیزم اینجا به هم خورده. غذا نمی‌تونم بخورم، خوابم درست نیست. حوصله‌ام سر می‌ره. دارم دیوونه می‌شم. می‌گم بذارین برگردم خونه‌ام. مگه چقدر می‌خواهم زنده بمانم. می‌گم خیابون ما را نمی‌زنه. کسی توی خیابون ما توی این محله قدیمی نمی‌آید قایم بشه که بخوان بزننش. ولی دخترم گوش نمی‌کنه.
***
می‌گفت: «روز آخر ضرب‌العجل بود. تهدید که نیروگاه‌ها و پل‌ها و راه‌آهن را می‌زند و ایران را به عصر حجر برمی‌گرداند. کرج بودم که ساعت حدود ده خواهرم تماس گرفت. شنیده بود که راه‌آهن تهران را زده‌اند. نگران بود. (بازار شایعات داغ داغ) بهش اطمینان دادم و آرامش کردم. اما اضطرابی که سعی می‌کردم با کار آرامش کنم، دوباره به جانم افتاد. به راه افتادم تا به تهران برگردم. انگار در تهران خبری بود و من اگر برنمی‌گشتم عقب می‌ماندم. توی مترو، دختر جوانی می‌پرسید: «یعنی مترو را هم می‌زنند؟ من خیلی می‌ترسم. کرایه ماشین‌های سواری خیلی گران است و نمی‌توانم سوار شوم. فقط تا تهران برسیم بقیه راه که زیر زمین است، امن است.» تازه یادم افتاد که مترو هم قطار است و روی ریل حرکت می‌کند و در مسیرش هم کلی پل هست. اما دلداری‌اش دادم که: «نگران نباش. نگفته که مترو را می‌زند.» سوار قطار که شدیم پسر جوانی با گیتار جلو آمد و شروع به صحبت کرد: «کارت‌خوان ندارم، اما شماره کارت دارم. اگر دلتان خواست و از ترانه‌ام خوش‌تان آمد، مبلغی برایم بریزید… حالا چه ترانه‌ای را می‌خواهید؟» خوش‌زبانی می‌کرد. چند تا پیشنهاد داد. گیتارش را کوک کرد و شروع به خواندن کرد. هنوز از جمله اول به جمله دوم ترانه نرسیده بود که صدای انفجاری صدای گیتارش را تحت‌الشعاع قرار داد. مسافران سراسیمه به سمت پنجره‌ها رفتند. دود سیاهی پشت قطار کمی دورتر از مسیر، به سمت آسمان بالا می‌رفت. همهمه بود و نگرانی و اظهار نظر:
«آخه هنوز به پایان مهلت‌شان که چند ساعتی باقی مانده، چرا الان شروع کرده‌اند؟»
«کی قول‌شان قول بوده که حالا عمل کنند؟»
«بابا نگران نباشید، هر چی خدا بخواد همون میشه.»
«راه‌آهن که فقط مال حمل و نقل نیروها نیست.»
«آره بابا. پس بیایند سوپری‌ها را هم بزنند، آخه نیروها از اونجاها آب می‌خرن.»
«می‌خواست به مردم کمک کنه، حالا مردمو می‌زنه.»
«آخه با برق مردم چه کار دارید؟ بدون برق چه جوری زندگی کنیم؟»
و…
گفتند و گفتند اما هیچ کس نگفت که: «بذار بزنه تا اینها برن» جمله‌ای که روزهای اول جنگ خیلی شنیده می‌شد. کسی از مسافران طرفداری از حکومت نمی‌کرد. اما همه‌شان ضد جنگ بودند. طرفدار حکومت هم نبودند چرا که با گوشت و پوست‌شان هر دو را لمس کرده بودند.
پسر نوازنده بار دیگر گفت: «خب ما را که نزد. پس من ادامه می‌دهم.» و دوباره شروع به خواندن کرد که صدای انفجار دیگری و باز هم ستون دودی در پشت قطار. مثل فیلم‌های سینمایی. انگار جنگنده داشت قطار را تعقیب می‌کرد و می‌زد. پسر جوان که خودش هم ترسیده بود، برای آرام کردن مسافران با خنده گفت: «باشه بابا، دیگه نمی‌زنم. نگران نباشید انگار دنبال منند و نمی‌خواهند من آوازی بخوانم.» بهش گفتم شده‌ای مثل نوازنده‌های کشتی تایتانیک. خنده‌ای کرد گیتارش را برداشت و پشت در رفت. زن جوانی دنبالش دوید و ازش شماره کارت گرفت. گفت به محضی که بتونم کمی برایت واریز می‌کنم. پسر نوازنده گفت اما من که نخواندم. کمی بعد در اولین ایستگاه پیاده شد. بعد فهمیدیم که آن موقع پل راه‌آهن کرج را زده است.
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
***
مادر نودساله‌ای بود که به اصرار دخترش به شمال آمده بود. تا به حال زنی به این سن و سال و اینقدر قبراق و سرحال ندیده بودم. توی کوچه‌های خاکی روستا قدم می‌زد. می‌گفت: خانه خودم را می‌خواهم. پنجاه سال است که آنجا زندگی می‌کنم. کوچه‌ها و خانه‌ها و آدم‌هایش را می‌خواهم. همه منو می‌شناسن. بقالی، سبزی‌فروشی، میوه‌فروشی، همسایه‌ها. اصلا تنها نیستم. ولی اینجا چیه؟ توی کوچه هم که می‌آیی کسی نیست. به ندرت آدم رد میشه. همه‌شون توی ویلاهاشونن. یه همسایه دارم یه دختر گل. نمی‌دانی چقدر مهربونه. عاشقشم. هر کاری دارم برام انجام می‌ده هوامو داره. همه چیزم اینجا به هم خورده. غذا نمی‌تونم بخورم، خوابم درست نیست. حوصله‌ام سر می‌ره. دارم دیوونه می‌شم. می‌گم بذارین برگردم خونه‌ام. مگه چقدر می‌خواهم زنده بمانم. می‌گم خیابون ما را نمی‌زنه. کسی توی خیابون ما توی این محله قدیمی نمی‌آید قایم بشه که بخوان بزننش. ولی دخترم گوش نمی‌کنه.
***
می‌گفت: «روز آخر ضرب‌العجل بود. تهدید که نیروگاه‌ها و پل‌ها و راه‌آهن را می‌زند و ایران را به عصر حجر برمی‌گرداند. کرج بودم که ساعت حدود ده خواهرم تماس گرفت. شنیده بود که راه‌آهن تهران را زده‌اند. نگران بود. (بازار شایعات داغ داغ) بهش اطمینان دادم و آرامش کردم. اما اضطرابی که سعی می‌کردم با کار آرامش کنم، دوباره به جانم افتاد. به راه افتادم تا به تهران برگردم. انگار در تهران خبری بود و من اگر برنمی‌گشتم عقب می‌ماندم. توی مترو، دختر جوانی می‌پرسید: «یعنی مترو را هم می‌زنند؟ من خیلی می‌ترسم. کرایه ماشین‌های سواری خیلی گران است و نمی‌توانم سوار شوم. فقط تا تهران برسیم بقیه راه که زیر زمین است، امن است.» تازه یادم افتاد که مترو هم قطار است و روی ریل حرکت می‌کند و در مسیرش هم کلی پل هست. اما دلداری‌اش دادم که: «نگران نباش. نگفته که مترو را می‌زند.» سوار قطار که شدیم پسر جوانی با گیتار جلو آمد و شروع به صحبت کرد: «کارت‌خوان ندارم، اما شماره کارت دارم. اگر دلتان خواست و از ترانه‌ام خوش‌تان آمد، مبلغی برایم بریزید… حالا چه ترانه‌ای را می‌خواهید؟» خوش‌زبانی می‌کرد. چند تا پیشنهاد داد. گیتارش را کوک کرد و شروع به خواندن کرد. هنوز از جمله اول به جمله دوم ترانه نرسیده بود که صدای انفجاری صدای گیتارش را تحت‌الشعاع قرار داد. مسافران سراسیمه به سمت پنجره‌ها رفتند. دود سیاهی پشت قطار کمی دورتر از مسیر، به سمت آسمان بالا می‌رفت. همهمه بود و نگرانی و اظهار نظر:
«آخه هنوز به پایان مهلت‌شان که چند ساعتی باقی مانده، چرا الان شروع کرده‌اند؟»
«کی قول‌شان قول بوده که حالا عمل کنند؟»
«بابا نگران نباشید، هر چی خدا بخواد همون میشه.»
«راه‌آهن که فقط مال حمل و نقل نیروها نیست.»
«آره بابا. پس بیایند سوپری‌ها را هم بزنند، آخه نیروها از اونجاها آب می‌خرن.»
«می‌خواست به مردم کمک کنه، حالا مردمو می‌زنه.»
«آخه با برق مردم چه کار دارید؟ بدون برق چه جوری زندگی کنیم؟»
و…
گفتند و گفتند اما هیچ کس نگفت که: «بذار بزنه تا اینها برن» جمله‌ای که روزهای اول جنگ خیلی شنیده می‌شد. کسی از مسافران طرفداری از حکومت نمی‌کرد. اما همه‌شان ضد جنگ بودند. طرفدار حکومت هم نبودند چرا که با گوشت و پوست‌شان هر دو را لمس کرده بودند.
پسر نوازنده بار دیگر گفت: «خب ما را که نزد. پس من ادامه می‌دهم.» و دوباره شروع به خواندن کرد که صدای انفجار دیگری و باز هم ستون دودی در پشت قطار. مثل فیلم‌های سینمایی. انگار جنگنده داشت قطار را تعقیب می‌کرد و می‌زد. پسر جوان که خودش هم ترسیده بود، برای آرام کردن مسافران با خنده گفت: «باشه بابا، دیگه نمی‌زنم. نگران نباشید انگار دنبال منند و نمی‌خواهند من آوازی بخوانم.» بهش گفتم شده‌ای مثل نوازنده‌های کشتی تایتانیک. خنده‌ای کرد گیتارش را برداشت و پشت در رفت. زن جوانی دنبالش دوید و ازش شماره کارت گرفت. گفت به محضی که بتونم کمی برایت واریز می‌کنم. پسر نوازنده گفت اما من که نخواندم. کمی بعد در اولین ایستگاه پیاده شد. بعد فهمیدیم که آن موقع پل راه‌آهن کرج را زده است.
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۴)
✍ آرمان ذاکری
بنابراین، روشن است که
اگرچه حتی چهره‌ای مثل موسی غنی‌نژاد در مقالاتش خواهان توقف خصوصی‌سازی به‌شکل جاری آن شده، این برنامه پیش خواهد رفت و به دلیل شکل‌گیری نظام‌های منافع قدرتمند، حتی اگر اقتصاددانان هر دو جناح راست و چپ نیز خصوصی سازی را نپسندند، این برنامه متوقف نخواهد شد.
برنامه‌های تعدیل ساختاری از ابتدای دهه هفتاد تداوم داشته و باعث شده‌اند که بیش از ۹۰ درصد نیروی کار کشور به حالت موقت در آیند. فسادهای زیادی در پوشش خصوصی‌سازی رخ داده و الیگارشی‌هایی به وجود آمده‌اند که کنترل سرمایه‌ها را در دست گرفته‌اند؛ اموال ملت به بخش‌های خصوصی منتقل شده و اگرچه همواره گفته شده که بخش خصوصی فسادآلود است اما در اصل این سیاست‌ها تغییری ایجاد نشده است.
در کلان شهرها نیز سیاست‌هایی برای کالایی شدن زمین و مسکن و تراکم فروشی دنبال شده که در جهت همان برنامه‌های تعدیل ساختاری بوده است. از طرف دیگر، موقتی‌سازی قراردادهای نیروی کار در جامعه‌ای که تشکل‌زدایی نیز شده به معنای آن است که امکان همبستگی اجتماعی در بخش مهمی از فضاهای اجتماعی به‌کلی از بین می رود. موقتی‌سازی نیروی کار یعنی نابودی پیوندهایی که در محیط کار وجود داشت و بخش مهمی از حیات جمعی افراد را تشکیل می داد. در واقع این پیوندها تبدیل می شوند به پیوندهای ناپایدار موقت فقط در محیط کار که نمی‌تواند افراد را در کنار یکدیگر نگه دارد. تشکل‌زدایی، مقررات‌زدایی و موقتی‌سازی نیروی کار موجب افول سرمایه اجتماعی می شود. مقررات‌زدایی تکمیل کننده‌ی فشارهایی است که از قبل وجود داشته است. در نتیجه، اصولا هویت دائم و پایداری در محیط کار به وجود نمی‌آید که به افزایش همبستگی کمک کند.
بر اساس، اجرای سیاست‌های مذکور ؟؟؟ منجر به اتمیزاسیون بسیار گسترده‌ای در محیط‌های کاری شد و افراد را به موجوداتی منزوی تبدیل کرد که پیوند معناداری در محیط کاری ندارند پس صرفا می‌آیند و می‌روند و هیچ تشکل و همبستگی موثری تشکیل نمی دهند. یکی از اهداف سیاست‌های مذکور این است که درگیری و تنشی که ناشی از مطالبه‌گری نیروی کار است در محیط‌های کاری کاهش پیدا کند.
از طرف دیگر، اجرای برنامه‌های تراکم‌فروشی و کالایی‌سازی مسکن باعث می شود که امکان خرید مسکن برای بخش‌های مهمی از جامعه کاهش پیدا کند و میزان اجاره‌نشینی به سرعت افزایش یابد. میزان اجاره‌نشینی در پایان دهه شصت تا حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد بود که در دهه نود به بیش از ۴۰ درصد رسید و این به‌معنای ناپایداری محل سکونت بخش قابل‌توجهی از افراد جامعه است. در نتیجه، پیوندها و هویت محلی و مفاهیمی مانند همسایگی از بین رفت. این وضعیت تاکنون بیشتر در کلان‌شهرها وجود داشته و در شهرستان‌ها میزان مالکیت همچنان بالاست اما چون همین روند کلان‌شهرها در حال گسترش به شهرهای کوچک تر است، این دگرگونی، البته با سرعت کمتر، در شهرستان‌ها نیز اتفاق خواهد افتاد. الان وضعیت این‌طور است که بخش بزرگی از ساکنان کلان شهرها دائما اسباب و اثاثیه‌شان روی کول‌شان است و بین مناطق مختلف جابه‌جا می شوند و اصلا فرصت نمی‌کنند که با همسایگان و محلات‌شان پیوند پایداری تشکیل دهند.
وقتی از گسیختگی در جامعه ایران صحبت می شود، میانجی هایش همین‌هایند و باید بتوان این میانجی‌ها را پیدا و تحلیل کرد. اجرای سیاست‌های نئولیبرال از عوامل مهمی بود که به کاهش پیوندها و همبستگی اجتماعی - چه در سطح محلات، چه در سطح محیط‌های کار و چه در سطح ملی - منجر شد. زوال کاریزمای بنیانگذار در پایان دهه شصت نیز عامل دیگری بود که همبستگی را تضعیف کرد.
همچنین، تعارضاتی که نطفه‌شان در دهه شصت بسته شده بود در دهه هفتاد شروع به گسترش کرد. یکی از این تعارضات ناشی از جامعه‌ای بود که از نظر فرهنگی و سیاسی با فضای بسته مواجه شده بود و در نتیجه، برای کسب فردیت و آزادی تلاش می کرد. در اینجا، دیالکتیکی بین فضای بسته و تلاش برای اثبات هویت به وجود آمد به طوری که نظام حاکم هرچه بیشتر برای به رسمیت نشناختن هویت‌های مختلف فرهنگی و مذهبی و قومی تلاش می کرد، این هویت‌ها درون خودشان منسجم‌تر می شدند.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۴)
✍ آرمان ذاکری
بنابراین، روشن است که
تا به امروز، ذره‌ای تردید در اصل مقررات زدایی، خصوصی سازی، موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و آزادسازی اقتصاد در هیچ یک از جریان‌های سیاسی کشور به وجود نیامده در واقع، به‌رغم اختلافاتی که در حوزه‌های سیاسی و فرهنگی مختلف وجود داشته، اجماعی که بر سر ضرورت اجرای این سیاست‌های اقتصادی در کلیت نظام وجود داشته تا به امروز نشکسته و به سیاست‌های کلی نظام تبدیل شده است و هر دو جریان سیاسی عمده کشور از آن استقبال کردند.
اگرچه حتی چهره‌ای مثل موسی غنی‌نژاد در مقالاتش خواهان توقف خصوصی‌سازی به‌شکل جاری آن شده، این برنامه پیش خواهد رفت و به دلیل شکل‌گیری نظام‌های منافع قدرتمند، حتی اگر اقتصاددانان هر دو جناح راست و چپ نیز خصوصی سازی را نپسندند، این برنامه متوقف نخواهد شد.
برنامه‌های تعدیل ساختاری از ابتدای دهه هفتاد تداوم داشته و باعث شده‌اند که بیش از ۹۰ درصد نیروی کار کشور به حالت موقت در آیند. فسادهای زیادی در پوشش خصوصی‌سازی رخ داده و الیگارشی‌هایی به وجود آمده‌اند که کنترل سرمایه‌ها را در دست گرفته‌اند؛ اموال ملت به بخش‌های خصوصی منتقل شده و اگرچه همواره گفته شده که بخش خصوصی فسادآلود است اما در اصل این سیاست‌ها تغییری ایجاد نشده است.
در کلان شهرها نیز سیاست‌هایی برای کالایی شدن زمین و مسکن و تراکم فروشی دنبال شده که در جهت همان برنامه‌های تعدیل ساختاری بوده است. از طرف دیگر، موقتی‌سازی قراردادهای نیروی کار در جامعه‌ای که تشکل‌زدایی نیز شده به معنای آن است که امکان همبستگی اجتماعی در بخش مهمی از فضاهای اجتماعی به‌کلی از بین می رود. موقتی‌سازی نیروی کار یعنی نابودی پیوندهایی که در محیط کار وجود داشت و بخش مهمی از حیات جمعی افراد را تشکیل می داد. در واقع این پیوندها تبدیل می شوند به پیوندهای ناپایدار موقت فقط در محیط کار که نمی‌تواند افراد را در کنار یکدیگر نگه دارد. تشکل‌زدایی، مقررات‌زدایی و موقتی‌سازی نیروی کار موجب افول سرمایه اجتماعی می شود. مقررات‌زدایی تکمیل کننده‌ی فشارهایی است که از قبل وجود داشته است. در نتیجه، اصولا هویت دائم و پایداری در محیط کار به وجود نمی‌آید که به افزایش همبستگی کمک کند.
بر اساس، اجرای سیاست‌های مذکور ؟؟؟ منجر به اتمیزاسیون بسیار گسترده‌ای در محیط‌های کاری شد و افراد را به موجوداتی منزوی تبدیل کرد که پیوند معناداری در محیط کاری ندارند پس صرفا می‌آیند و می‌روند و هیچ تشکل و همبستگی موثری تشکیل نمی دهند. یکی از اهداف سیاست‌های مذکور این است که درگیری و تنشی که ناشی از مطالبه‌گری نیروی کار است در محیط‌های کاری کاهش پیدا کند.
از طرف دیگر، اجرای برنامه‌های تراکم‌فروشی و کالایی‌سازی مسکن باعث می شود که امکان خرید مسکن برای بخش‌های مهمی از جامعه کاهش پیدا کند و میزان اجاره‌نشینی به سرعت افزایش یابد. میزان اجاره‌نشینی در پایان دهه شصت تا حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد بود که در دهه نود به بیش از ۴۰ درصد رسید و این به‌معنای ناپایداری محل سکونت بخش قابل‌توجهی از افراد جامعه است. در نتیجه، پیوندها و هویت محلی و مفاهیمی مانند همسایگی از بین رفت. این وضعیت تاکنون بیشتر در کلان‌شهرها وجود داشته و در شهرستان‌ها میزان مالکیت همچنان بالاست اما چون همین روند کلان‌شهرها در حال گسترش به شهرهای کوچک تر است، این دگرگونی، البته با سرعت کمتر، در شهرستان‌ها نیز اتفاق خواهد افتاد. الان وضعیت این‌طور است که بخش بزرگی از ساکنان کلان شهرها دائما اسباب و اثاثیه‌شان روی کول‌شان است و بین مناطق مختلف جابه‌جا می شوند و اصلا فرصت نمی‌کنند که با همسایگان و محلات‌شان پیوند پایداری تشکیل دهند.
وقتی از گسیختگی در جامعه ایران صحبت می شود، میانجی هایش همین‌هایند و باید بتوان این میانجی‌ها را پیدا و تحلیل کرد. اجرای سیاست‌های نئولیبرال از عوامل مهمی بود که به کاهش پیوندها و همبستگی اجتماعی - چه در سطح محلات، چه در سطح محیط‌های کار و چه در سطح ملی - منجر شد. زوال کاریزمای بنیانگذار در پایان دهه شصت نیز عامل دیگری بود که همبستگی را تضعیف کرد.
همچنین، تعارضاتی که نطفه‌شان در دهه شصت بسته شده بود در دهه هفتاد شروع به گسترش کرد. یکی از این تعارضات ناشی از جامعه‌ای بود که از نظر فرهنگی و سیاسی با فضای بسته مواجه شده بود و در نتیجه، برای کسب فردیت و آزادی تلاش می کرد. در اینجا، دیالکتیکی بین فضای بسته و تلاش برای اثبات هویت به وجود آمد به طوری که نظام حاکم هرچه بیشتر برای به رسمیت نشناختن هویت‌های مختلف فرهنگی و مذهبی و قومی تلاش می کرد، این هویت‌ها درون خودشان منسجم‌تر می شدند.
⤵️
⤴️
بروز انواع این هویت‌ها در دهه ۸۰ بارزتر شد؛ سیاست یکدست سازی فرهنگی که طیف‌های متکثر هویت‌ها را در جامعه برنمی‌تابید، باعث شد که هر یک از این هویت‌ها برای انسجام خودشان بیشتر تلاش کنند و در نتیجه، در جامعه تقویت شدند. در دهه هفتاد اصلاح‌طلبان به نمایندگان بخشی از واکنش جامعه به این یک دست‌سازی تبدیل شدند؛ یعنی اصلاح‌طلبان نماینده بخشی از جامعه بودند که می‌خواست میل به فردیت و تفاوت و تکثر و آزادی را تجربه کند. اصلاح‌طلبان به نمایندگان سیاسی آن طیف تبدیل شدند و در انتخابات دوم خرداد ۷۶ بخش بزرگی از جامعه به آنها رای داد تا در این دوگانه یکدست سازی و به رسمیت شناسی هویت و تفاوت نماینده آن بخش ها باشند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
بروز انواع این هویت‌ها در دهه ۸۰ بارزتر شد؛ سیاست یکدست سازی فرهنگی که طیف‌های متکثر هویت‌ها را در جامعه برنمی‌تابید، باعث شد که هر یک از این هویت‌ها برای انسجام خودشان بیشتر تلاش کنند و در نتیجه، در جامعه تقویت شدند. در دهه هفتاد اصلاح‌طلبان به نمایندگان بخشی از واکنش جامعه به این یک دست‌سازی تبدیل شدند؛ یعنی اصلاح‌طلبان نماینده بخشی از جامعه بودند که می‌خواست میل به فردیت و تفاوت و تکثر و آزادی را تجربه کند. اصلاح‌طلبان به نمایندگان سیاسی آن طیف تبدیل شدند و در انتخابات دوم خرداد ۷۶ بخش بزرگی از جامعه به آنها رای داد تا در این دوگانه یکدست سازی و به رسمیت شناسی هویت و تفاوت نماینده آن بخش ها باشند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #گزارش
🔺 سقوط آرام اقتصاد زنانی که تنهــــا نان‌آور خانه‌اند
قطع اینترنت ۷۰ روزگی خود را پشت سر گذاشت. کشور در شرایط نه جنگ و نه صلح است. تورم از دیوار اقتصاد خانوارها بالا می‌رود. نگرانی‌های سیاست‌گذاران انرژی و تأمین مایحتاج مردم و... است. زنان سرپرست خانوار روستایی جای قابل‌توجهی در برنامه‌های دولت ندارند. زنانی که سالها با اداره یک بوم‌گردی که بخشی از خانه‌شان است و با تولید صنایع‌دستی به کمک شبکه‌های اجتماعی و حضور گردشگران امرارمعاش می‌کردند، حالا هر دو را ازدست‌داده‌اند. هم فروش اینترنتی، هم گردشگر. این گزارش نگاهی دارد به تأثیر قطع اینترنت و کاهش گردشگر بر اقتصاد زنان سرپرست خانوار روستایی.
🔹 فاطمه»، ۴۳ساله، ساکن روستای «ابیانه» در نطنز است. شوهرش پنج سال پیش در یک تصادف جاده‌ای مرد و سه بچه ماندند؛ یک پسر هفده‌ساله و دو دختر کلاس ششم و هشتم. فاطمه از هفت سال پیش، وقتی هنوز شوهرش زنده بود، یاد گرفته بود که پارچه‌های سنتی ابیانه را رنگرزی کند. بعد از مرگ شوهر، همین «پیرون»، «تمون» و «چورقاد» شدند تنها منبع درآمدش. در اینستاگرام محصولاتش را می‌گذاشت. چند مشتری ثابت در تهران و اصفهان داشت که سفارش‌هایشان گاهی دو ماه از پیش رزرو می‌شد.
صبح ۹ اسفند، اینترنت رفت. نه کند شد، نه مختل، رفت. فاطمه میگوید: «اول فکر کردم قطعی موقت است. تا عصر که نشد، فهمیدم نیست. همان روز سه نفر پیام داده بودند که می‌خواهند سفارش بدهند. دیدم پیام‌ها خوانده نشده مانده. نتوانستم جواب بدهم. نتوانستم توضیح بدهم که چه شده. آن سه نفر دیگر پیام ندادند.» فاطمه از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، قریب به ۷۰ روز عملاً از بازارش جداافتاده است.
▫️نمودار نزولی گردشگری روستایی بعد از جنگ اول
▫️قطع اینترنت دست زنان روستایی را از بازار قطع کرد
https://payamema.ir/payam/151970
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 سقوط آرام اقتصاد زنانی که تنهــــا نان‌آور خانه‌اند
قطع اینترنت ۷۰ روزگی خود را پشت سر گذاشت. کشور در شرایط نه جنگ و نه صلح است. تورم از دیوار اقتصاد خانوارها بالا می‌رود. نگرانی‌های سیاست‌گذاران انرژی و تأمین مایحتاج مردم و... است. زنان سرپرست خانوار روستایی جای قابل‌توجهی در برنامه‌های دولت ندارند. زنانی که سالها با اداره یک بوم‌گردی که بخشی از خانه‌شان است و با تولید صنایع‌دستی به کمک شبکه‌های اجتماعی و حضور گردشگران امرارمعاش می‌کردند، حالا هر دو را ازدست‌داده‌اند. هم فروش اینترنتی، هم گردشگر. این گزارش نگاهی دارد به تأثیر قطع اینترنت و کاهش گردشگر بر اقتصاد زنان سرپرست خانوار روستایی.
🔹 فاطمه»، ۴۳ساله، ساکن روستای «ابیانه» در نطنز است. شوهرش پنج سال پیش در یک تصادف جاده‌ای مرد و سه بچه ماندند؛ یک پسر هفده‌ساله و دو دختر کلاس ششم و هشتم. فاطمه از هفت سال پیش، وقتی هنوز شوهرش زنده بود، یاد گرفته بود که پارچه‌های سنتی ابیانه را رنگرزی کند. بعد از مرگ شوهر، همین «پیرون»، «تمون» و «چورقاد» شدند تنها منبع درآمدش. در اینستاگرام محصولاتش را می‌گذاشت. چند مشتری ثابت در تهران و اصفهان داشت که سفارش‌هایشان گاهی دو ماه از پیش رزرو می‌شد.
صبح ۹ اسفند، اینترنت رفت. نه کند شد، نه مختل، رفت. فاطمه میگوید: «اول فکر کردم قطعی موقت است. تا عصر که نشد، فهمیدم نیست. همان روز سه نفر پیام داده بودند که می‌خواهند سفارش بدهند. دیدم پیام‌ها خوانده نشده مانده. نتوانستم جواب بدهم. نتوانستم توضیح بدهم که چه شده. آن سه نفر دیگر پیام ندادند.» فاطمه از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، قریب به ۷۰ روز عملاً از بازارش جداافتاده است.
بررسی‌های نشان می‌دهد که وضعیت فاطمه استثنا نیست. در روستاهای توریستی و صنایع‌دستی‌خیز ایران، از ابیانه در اصفهان تا «ماسوله» در گیلان و «اورامان» در کردستان، زنان سرپرست خانوار در سالهای اخیر با اتکا به اینترنت برای فروش محصولات دست‌ساز، رزرو اقامتگاه‌های بوم‌گردی و دریافت سفارش، توانسته بودند پایه‌ای از درآمد مستقل برای خودشان بسازند. این پایه حالا از سه طرف زخم‌خورده است: قطع اینترنت از ۹ اسفند، کاهش گردشگری از نیمه دوم سال ۱۴۰۴ و افزایش هزینه‌های زندگی که همزمان با هر دوی اینها آمده.
▫️نمودار نزولی گردشگری روستایی بعد از جنگ اول
▫️قطع اینترنت دست زنان روستایی را از بازار قطع کرد
https://payamema.ir/payam/151970
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
پیام ما؛ رسانه توسعه پایدار ایران
سقوط آرام اقتصاد زنانی که تنهــــا نان‌آور خانه‌اند
«فاطمه»، ۴۳ساله، ساکن روستای «ابیانه» در نطنز است. شوهرش پنج سال پیش در یک تصادف جاده‌ای مرد و سه بچه ماندند؛ یک پسر هفده‌ساله و دو دختر کلاس ششم و هشتم. فاطمه از هفت سال پیش، وقتی هنوز شوهرش زنده بود،
💠 #گفتگو
🔴 هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید:
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید: «در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»
🔺آموزش مجازی؛ راه‌حل اضطراری یا سیاست دائمی؟/ ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
🔺 فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهمترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند:
«یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
khabaronline.ir/xpRTD
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔴 هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید:
«به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید: «در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»
🔺آموزش مجازی؛ راه‌حل اضطراری یا سیاست دائمی؟/ ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
🔺 فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهمترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند:
«یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
khabaronline.ir/xpRTD
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
شب را گریستیم، سحر را گریستیم
ما گام‌گامِ راهِ سفر را گریستیم
وقتی که می‌زدند سپیدارِ باغ را
ما یک‌به یک صدایِ تبر را گریستیم
دست و دهانِ بسته به فریاد آمدیم
یعنی تمامِ خونِ جگر را گریستیم
در سرزمینِ حادثه و داربستِ شعر
روز و شبِ سیاهِ هنر را گریستیم
بر آستانِ آتش و خاکسترِ مراد
آیینه‌دار و آینه‌گر را گریستیم
باری ز مرگ‌ومیر چو فارغ شدیم ما
دیه و دیارِ خاک‌به‌سر را گریستیم
مضمونِ گریه کم نشد از دور و پیشِ ما
هرچند که بلا و بتر را گریستیم
#عبدالقهار_عاصی
📸 : میدان آزادی ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شب را گریستیم، سحر را گریستیم
ما گام‌گامِ راهِ سفر را گریستیم
وقتی که می‌زدند سپیدارِ باغ را
ما یک‌به یک صدایِ تبر را گریستیم
دست و دهانِ بسته به فریاد آمدیم
یعنی تمامِ خونِ جگر را گریستیم
در سرزمینِ حادثه و داربستِ شعر
روز و شبِ سیاهِ هنر را گریستیم
بر آستانِ آتش و خاکسترِ مراد
آیینه‌دار و آینه‌گر را گریستیم
باری ز مرگ‌ومیر چو فارغ شدیم ما
دیه و دیارِ خاک‌به‌سر را گریستیم
مضمونِ گریه کم نشد از دور و پیشِ ما
هرچند که بلا و بتر را گریستیم
#عبدالقهار_عاصی
📸 : میدان آزادی ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍2❤1
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۱)
✍ ه-ص
می گفت: تهران نبودیم که همسایه‌ای زنگ زد، توی کوچه‌مان را زده‌اند. خانه‌تان خراب شده. با عجله برگشتیم. وقتی رسیدیم، توی خانه تعداد زیادی آدم‌های غریبه را دیدم. شوک دیدن آنها بیشتر از شوک دیدن خانه ویرانمان بود. شروع به کار کردیم. پنجرهای سالم نمانده بود. درها از جا در آمده بودند. بیشتر وسایل خراب شده بود. اما اثری از بعضی از وسایلم پیدا نکردیم، حتا خرابشان را: لپ تاپم، یک گوشی، مقداری طلا و…
***
می گفت: از اول جنگ چند روزی را رفتیم شمال. اما بیشتر این مدت را خانه ماندیم. شیشه‌ها را چسب زده، یک اتاق امن را انتخاب کرده بودیم و شب‌ها بچه‌ها را آنجا می‌خواباندم.
آن شب ساعت حدود ۱۱ بود. بچه‌ها مشغول بازی وسط هال بودند که صدای انفجار و همزمان با آن آوار شیشه‌ها. آنقدر ناگهانی و ترسناک بود که فرصت فکر و عکس‌العمل نبود. همه شوکه شده بودیم. در آپارتمان را که باز کردیم تا به حیاط برویم، راهرو با جیغ‌های همسایه‌ای پر شده بود که دچار حمله پانیک شده بود. دیدن این صحنه و صدای آن خانم، بچه‌ها را بیشتر از خود انفجار ترساند. آنها هم به شدت شروع به گریه کردند. تا ساعت ۵ صبح طول کشید تا آرام شدند آنقدر که بتوانند بخوابند. من و همسرم هم مشغول جمع کردن خرده‌شیشه‌ها و پلاستیک و چسب زدن پنجره‌های خالی از قاب و شیشه شدیم تا کمی از سرمای هوای دم صبح را کم کنیم. به تکه‌های شیشه‌های شکسته نگاه می‌کردم که مثل خنجری سینه خاک باغچه را سوراخ کرده بودند و فکر می‌کردم معجزه شده که یکی از این خنجرهای شیشه‌ای بچه‌ها را زخمی نکرده. تصورش هم دیوانه‌ام می‌کرد. دو روزی طول کشید تا شیشه‌های جدید را نصب کردیم؛ اما غروب همان روز، کنار همان ساختمانی را زدند که دو روز پیش آوار کرده بودند و دوباره شیشه‌های خانه فرو ریخت. این بار من هم بریدم… مگر یک آدم چقدر توان دارد؟
***
می گفت: با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم. به زور خودم را از عمیق ترین لایه های خواب بیرون کشیدم و تلفن را جواب دادم. دوستی بود فقط گفت آسمان آسمان را ببین و قطع کرد. نگاهی به پنجره کردم. با خود گفتم هنوز شبه؟ صبح نشده چرا؟ ساعت را نگاه کردم. هفت صبح را نشان می داد. زمان را گم کرده بودم.سیاهی شب را باور کنم یا ساعت را؟؛سیاهی عادی نبود. حتا نور چراغهای کوچه هم دیده نمی شد. پنجره را باز کردم. دود غلیظی وارد اتاق شد و مشامم را پر کرد. نه شب نبود. تهران در دود غلیظ و سیاه ناشی از آسیب دیدن پالایشگاه شهر ری و انبارهای نفت شهران غرق شده بود. پنجره را بستم. نمی دانستم چه کار کنم. اصلا در چنین شرایطی در یک اتاق گاز بزرگ چه می شود کرد ؟ مدعیان قربانیان اتاق های گاز نازی ها، به بهانه آوردن آزادی برایمان، اتاق گازی به وسعت تهران برایمان ساخته اند؟ شاید بستن پنجره، خفگی را به تاخیر بیاندازد؟! چگونه می شود جمعیت تهران از این اتاق گاز فرار کنند؟ و بعد انتظار و انتظار و انتظار و...
دو روزی طول کشید که دود کمتر و کمتر شد. باران و باد هم به کمک آمد و هوا در حدی شد که بتوان از خانه بیرون آمد.
***
می گفت: چند سالی بود گذرم به شهر ری نیافتاده بود. سوار تاکسی شدم. راننده از آن روزهای سیاه پس از موشک خوردن پالایشگاه و انبارهای نفت می گفت: دو هفته ای دود بود و دود. دوده همه چیز را سیاه کرده بود. دوده که نبود روغن سوخته بود انگار. مثل دانه های برنج روی ماشین می ریختند و به جدار ماشین و هر چیز دیگر می چسبیدند. سه بار ماشین را شستم. یک بار با تاید. بار دوم با گازوییل و دوباره با تاید.
برج دیدبانی ای را نشان داد که با موشک ویران شده بود و تاکسی مچاله شده ای را که از بد روزگار همان لحظه از آنجا عبور می کرده و اینکه هیچ‌کدام از پنج سرنشین آن زنده نمانده بودند.
از دختران چادر به سر و پرچم به دستی که جلوی مقر بسیج در اثر اصابت موشک پودر شده بودند گفت، از جنگ و پلشتی های آن گفت و گفت و گفت. از گرانی، از کشتار دی ماه و از بی پناهی ما مردم... فقط گوش کردم حرفی نداشتم بزنم. می اندیشیدم چرا اینقدر بی پناهیم، ما مردم ؟ اصلا پناه ما مردم چه باید باشد؟ انگار جز خودمان پناهی نیست
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۱)
✍ ه-ص
می گفت: تهران نبودیم که همسایه‌ای زنگ زد، توی کوچه‌مان را زده‌اند. خانه‌تان خراب شده. با عجله برگشتیم. وقتی رسیدیم، توی خانه تعداد زیادی آدم‌های غریبه را دیدم. شوک دیدن آنها بیشتر از شوک دیدن خانه ویرانمان بود. شروع به کار کردیم. پنجرهای سالم نمانده بود. درها از جا در آمده بودند. بیشتر وسایل خراب شده بود. اما اثری از بعضی از وسایلم پیدا نکردیم، حتا خرابشان را: لپ تاپم، یک گوشی، مقداری طلا و…
***
می گفت: از اول جنگ چند روزی را رفتیم شمال. اما بیشتر این مدت را خانه ماندیم. شیشه‌ها را چسب زده، یک اتاق امن را انتخاب کرده بودیم و شب‌ها بچه‌ها را آنجا می‌خواباندم.
آن شب ساعت حدود ۱۱ بود. بچه‌ها مشغول بازی وسط هال بودند که صدای انفجار و همزمان با آن آوار شیشه‌ها. آنقدر ناگهانی و ترسناک بود که فرصت فکر و عکس‌العمل نبود. همه شوکه شده بودیم. در آپارتمان را که باز کردیم تا به حیاط برویم، راهرو با جیغ‌های همسایه‌ای پر شده بود که دچار حمله پانیک شده بود. دیدن این صحنه و صدای آن خانم، بچه‌ها را بیشتر از خود انفجار ترساند. آنها هم به شدت شروع به گریه کردند. تا ساعت ۵ صبح طول کشید تا آرام شدند آنقدر که بتوانند بخوابند. من و همسرم هم مشغول جمع کردن خرده‌شیشه‌ها و پلاستیک و چسب زدن پنجره‌های خالی از قاب و شیشه شدیم تا کمی از سرمای هوای دم صبح را کم کنیم. به تکه‌های شیشه‌های شکسته نگاه می‌کردم که مثل خنجری سینه خاک باغچه را سوراخ کرده بودند و فکر می‌کردم معجزه شده که یکی از این خنجرهای شیشه‌ای بچه‌ها را زخمی نکرده. تصورش هم دیوانه‌ام می‌کرد. دو روزی طول کشید تا شیشه‌های جدید را نصب کردیم؛ اما غروب همان روز، کنار همان ساختمانی را زدند که دو روز پیش آوار کرده بودند و دوباره شیشه‌های خانه فرو ریخت. این بار من هم بریدم… مگر یک آدم چقدر توان دارد؟
***
می گفت: با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم. به زور خودم را از عمیق ترین لایه های خواب بیرون کشیدم و تلفن را جواب دادم. دوستی بود فقط گفت آسمان آسمان را ببین و قطع کرد. نگاهی به پنجره کردم. با خود گفتم هنوز شبه؟ صبح نشده چرا؟ ساعت را نگاه کردم. هفت صبح را نشان می داد. زمان را گم کرده بودم.سیاهی شب را باور کنم یا ساعت را؟؛سیاهی عادی نبود. حتا نور چراغهای کوچه هم دیده نمی شد. پنجره را باز کردم. دود غلیظی وارد اتاق شد و مشامم را پر کرد. نه شب نبود. تهران در دود غلیظ و سیاه ناشی از آسیب دیدن پالایشگاه شهر ری و انبارهای نفت شهران غرق شده بود. پنجره را بستم. نمی دانستم چه کار کنم. اصلا در چنین شرایطی در یک اتاق گاز بزرگ چه می شود کرد ؟ مدعیان قربانیان اتاق های گاز نازی ها، به بهانه آوردن آزادی برایمان، اتاق گازی به وسعت تهران برایمان ساخته اند؟ شاید بستن پنجره، خفگی را به تاخیر بیاندازد؟! چگونه می شود جمعیت تهران از این اتاق گاز فرار کنند؟ و بعد انتظار و انتظار و انتظار و...
دو روزی طول کشید که دود کمتر و کمتر شد. باران و باد هم به کمک آمد و هوا در حدی شد که بتوان از خانه بیرون آمد.
***
می گفت: چند سالی بود گذرم به شهر ری نیافتاده بود. سوار تاکسی شدم. راننده از آن روزهای سیاه پس از موشک خوردن پالایشگاه و انبارهای نفت می گفت: دو هفته ای دود بود و دود. دوده همه چیز را سیاه کرده بود. دوده که نبود روغن سوخته بود انگار. مثل دانه های برنج روی ماشین می ریختند و به جدار ماشین و هر چیز دیگر می چسبیدند. سه بار ماشین را شستم. یک بار با تاید. بار دوم با گازوییل و دوباره با تاید.
برج دیدبانی ای را نشان داد که با موشک ویران شده بود و تاکسی مچاله شده ای را که از بد روزگار همان لحظه از آنجا عبور می کرده و اینکه هیچ‌کدام از پنج سرنشین آن زنده نمانده بودند.
از دختران چادر به سر و پرچم به دستی که جلوی مقر بسیج در اثر اصابت موشک پودر شده بودند گفت، از جنگ و پلشتی های آن گفت و گفت و گفت. از گرانی، از کشتار دی ماه و از بی پناهی ما مردم... فقط گوش کردم حرفی نداشتم بزنم. می اندیشیدم چرا اینقدر بی پناهیم، ما مردم ؟ اصلا پناه ما مردم چه باید باشد؟ انگار جز خودمان پناهی نیست
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۵)
✍آرمان ذاکری
اما شکاف دیگری که وجود داشت شکاف طبقاتی بود. قبل از انقلاب، اصلاحات ارضی منجر به مهاجرت گسترده مردم به کلان‌شهرها و گسترش حاشیه نشینی شد. این روند کم و بیش در دهه‌های شصت و هفتاد ادامه پیدا کرد و این فاصله طبقاتی به ویژه در کلان شهرها بسیار آشکارتر شد. اوج این قضیه در سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و در زمان شورش‌های حاشیه نشینان شهری بود. در این دوره تحولی شروع شد که میتوان آن را «فراموشی عدالت» نامید. در واقع، پایان دهه شصت به معنای آغاز فراموشی عدالت بود که با فروپاشی اردوگاه چپ و قدرت یابی راست‌گرایان همراه شد. با اجرای برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال، موضوع عدالت به تدریج فراموش شد. بنابراین، برخورد با اعتراضات حاشیه‌نشینان شهری در دهه هفتاد با هیچ واکنشی از سوی نیروهای مختلف در ساختار قدرت و حتی نیروهایی که خود را روشنفکر می دانستند روبرو نشد، به طوری که امروز کمتر می توان اطلاعاتی درباره حوادث آن سالها در رسانه‌ها پیدا کرد. این به معنای آن بود که بخش مهمی از جامعه هیچ نماینده‌ای چه در بخش فرهنگی و چه در ساختار سیاسی کشور نداشت. اما بخش بزرگی از مردمی که در دوم خرداد به اصلاحات رای دادند از همین اقشار بودند که می‌خواستند در قالب جنبش اصلاح‌طلبی، مخالفت‌شان را با وضع موجود اعلام کنند و به شرایط حاکم وقت نه بگویند. اما فراموشی مسئله‌ی عدالت باعث شد که جریان اصلاح‌طلبی هرگز به نماینده‌ی موثری برای آن ها تبدیل نشود.
در فیلم زیر پوست شهر، که خانم رخشان بنی اعتماد در سال ۱۳۷۹ ساخت گفتگوی درخشانی وجود دارد که دقیقا همین وضعیت را توضیح می دهد. در انتهای فیلم، گلاب آدینه میگوید: «مدام به ما گفتند انقلاب شده؛ صبر کنید! گفتند جنگ شده؛ صبر کنید! گفتند سازندگی است؛ صبر کنید! حالا هم میگویند یکی آمده می خواهد به شما توجه کند. بروید به او رای بدهید ولی کی نوبت ما می شود؟». سلطه دوقطبی «فرهنگ حکومتی» و «فرهنگ غیرحکومتی» باعث شد که مسائل اقتصادی و شکاف طبقاتی، که در حال گسترش در جامعه بود، دیده نشود. بنابراین، علاوه‌بر شکاف‌های سیاسی و فرهنگی، شکاف دیگری در جامعه با عنوان شکاف طبقاتی ایجاد شده بود که بخش پایین این شکاف مطلقا نماینده‌ای در ساختار سیاسی کشور نداشت و کسی نبود که نماینده طبقات پایین جامعه باشد. آن چیزی هم که در جریان‌های عدالتخواهی اصولگرایان بیان می شد صرفا شامل مبارزه با فسادهایی بود که به سطح فردی تقلیل می‌یافت، موضوعی که تا به امروز به همان حالت باقی مانده است. این جریان صرفا بر برخی مفسدان و مطالبه اجرای عدالت در مورد آنها متمرکز بوده است و اصولا با بحثهای کلی‌تری مانند عدالتخواهی سیاسی و دموکراسی خواهی و بحثهای ساختاری سر و کار نداشته است. آن چیزی که امروز با عنوان عدالتخواهی دنبال میشود ادامه همان جریان است و هنوز نسبت پایداری با تغییرات ساختاری و مسئله دموکراسی ندارد.
بنابراین، شکاف طبقاتی در این دوران به شدت گسترش یافت و در کنار آن، پدیده‌ای به نام اتمیزاسیون اجتماعی رخ داد.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۵)
✍آرمان ذاکری
اما شکاف دیگری که وجود داشت شکاف طبقاتی بود. قبل از انقلاب، اصلاحات ارضی منجر به مهاجرت گسترده مردم به کلان‌شهرها و گسترش حاشیه نشینی شد. این روند کم و بیش در دهه‌های شصت و هفتاد ادامه پیدا کرد و این فاصله طبقاتی به ویژه در کلان شهرها بسیار آشکارتر شد. اوج این قضیه در سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و در زمان شورش‌های حاشیه نشینان شهری بود. در این دوره تحولی شروع شد که میتوان آن را «فراموشی عدالت» نامید. در واقع، پایان دهه شصت به معنای آغاز فراموشی عدالت بود که با فروپاشی اردوگاه چپ و قدرت یابی راست‌گرایان همراه شد. با اجرای برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال، موضوع عدالت به تدریج فراموش شد. بنابراین، برخورد با اعتراضات حاشیه‌نشینان شهری در دهه هفتاد با هیچ واکنشی از سوی نیروهای مختلف در ساختار قدرت و حتی نیروهایی که خود را روشنفکر می دانستند روبرو نشد، به طوری که امروز کمتر می توان اطلاعاتی درباره حوادث آن سالها در رسانه‌ها پیدا کرد. این به معنای آن بود که بخش مهمی از جامعه هیچ نماینده‌ای چه در بخش فرهنگی و چه در ساختار سیاسی کشور نداشت. اما بخش بزرگی از مردمی که در دوم خرداد به اصلاحات رای دادند از همین اقشار بودند که می‌خواستند در قالب جنبش اصلاح‌طلبی، مخالفت‌شان را با وضع موجود اعلام کنند و به شرایط حاکم وقت نه بگویند. اما فراموشی مسئله‌ی عدالت باعث شد که جریان اصلاح‌طلبی هرگز به نماینده‌ی موثری برای آن ها تبدیل نشود.
در فیلم زیر پوست شهر، که خانم رخشان بنی اعتماد در سال ۱۳۷۹ ساخت گفتگوی درخشانی وجود دارد که دقیقا همین وضعیت را توضیح می دهد. در انتهای فیلم، گلاب آدینه میگوید: «مدام به ما گفتند انقلاب شده؛ صبر کنید! گفتند جنگ شده؛ صبر کنید! گفتند سازندگی است؛ صبر کنید! حالا هم میگویند یکی آمده می خواهد به شما توجه کند. بروید به او رای بدهید ولی کی نوبت ما می شود؟». سلطه دوقطبی «فرهنگ حکومتی» و «فرهنگ غیرحکومتی» باعث شد که مسائل اقتصادی و شکاف طبقاتی، که در حال گسترش در جامعه بود، دیده نشود. بنابراین، علاوه‌بر شکاف‌های سیاسی و فرهنگی، شکاف دیگری در جامعه با عنوان شکاف طبقاتی ایجاد شده بود که بخش پایین این شکاف مطلقا نماینده‌ای در ساختار سیاسی کشور نداشت و کسی نبود که نماینده طبقات پایین جامعه باشد. آن چیزی هم که در جریان‌های عدالتخواهی اصولگرایان بیان می شد صرفا شامل مبارزه با فسادهایی بود که به سطح فردی تقلیل می‌یافت، موضوعی که تا به امروز به همان حالت باقی مانده است. این جریان صرفا بر برخی مفسدان و مطالبه اجرای عدالت در مورد آنها متمرکز بوده است و اصولا با بحثهای کلی‌تری مانند عدالتخواهی سیاسی و دموکراسی خواهی و بحثهای ساختاری سر و کار نداشته است. آن چیزی که امروز با عنوان عدالتخواهی دنبال میشود ادامه همان جریان است و هنوز نسبت پایداری با تغییرات ساختاری و مسئله دموکراسی ندارد.
بنابراین، شکاف طبقاتی در این دوران به شدت گسترش یافت و در کنار آن، پدیده‌ای به نام اتمیزاسیون اجتماعی رخ داد.
سیاست‌های یکدست کننده‌ای که از دهه شصت شروع شده بود، به علاوه بی‌توجهی به مسئله عدالت اجتماعی و اقتصادی و همچنین تشکل‌زدایی و سرکوب مصرف‌گرایی و به دنبال آن ظهور انواع سبک‌های زندگی در جامعه، همگی باعث شد که افراد هرچه بیشتر بر فردیت خود تمرکز کنند و منزوی‌تر شوند. وقتی این وضعیت در دهه‌های بعد با افزایش ناگهانی مصرف‌گرایی در برخی بخش‌های جامعه گره خورد، تبدیل شد به آن چیزی که جامعه‌شناسان «فردگرایی خودخواهانه» می نامند. فردگرایی خودخواهانه مبتنی بر قرارداد اجتماعی نیست و در آن «دیگری» به رسمیت شناخته نمی شود.در این حالت، افراد فقط به پیگیری منافع شخصی‌شان توجه دارند و هر فرد کم‌کم به سوژه ای فردگرا و همزمان خودخواه تبدیل می شود. فردگرایی اخلاقی در جامعه شکل نگرفت. در نتیجه، اعتماد اجتماعی کم‌کم تضعیف شد و بی‌اعتمادی در جامعه گسترش یافت؛ یعنی هرفرد احساس می‌کرد که بقیه مردم نسبت به او اخلاقی عمل نمی‌کنند و می‌خواهند او را فریب دهند یا از او سوءاستفاده کنند. پیمایش‌هایی که در چند موج درباره ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان انجام شد (موج اول در سال ۱۳۷۹، موج دوم در سال ۱۳۸۱ و موج سوم در سال ۱۳۹۴) بیانگر افزایش بدبینی مردم نسبت به یکدیگر، احساس دیگریِ غیراخلاقی، رواج مصرف‌گرایی و به خصوص، تکوین فردگرایی خودخواهانه بود.
این اتمیزاسیون اجتماعی با مقررات‌زدایی نیروی کار پیوند دارد؛ با تراکم فروشی، که حوزه مسکن را ناپایدار می سازد، پیوند دارد؛ با آن سیاست‌هایی که هویت‌های مختلف را وادار به واکنش می‌کند، پیوند دارد؛ و همچنین با سیاست‌های نئولیبرالی که موفقیت در رقابت‌های اقتصادی را از ارزش‌های مسلط جامعه معرفی می کند پیوند دارد.
⤵️
❤2