💠 #اندیشه


همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۴)

✍ آرمان ذاکری


بنابراین، روشن است که

تا به امروز، ذره‌ای تردید در اصل مقررات زدایی، خصوصی سازی، موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و آزادسازی اقتصاد در هیچ یک از جریان‌های سیاسی کشور به وجود نیامده در واقع، به‌رغم اختلافاتی که در حوزه‌های سیاسی و فرهنگی مختلف وجود داشته، اجماعی که بر سر ضرورت اجرای این سیاست‌های اقتصادی در کلیت نظام وجود داشته تا به امروز نشکسته و به سیاست‌های کلی نظام تبدیل شده است و هر دو جریان سیاسی عمده کشور از آن استقبال کردند.

اگرچه حتی چهره‌ای مثل موسی غنی‌نژاد در مقالاتش خواهان توقف خصوصی‌سازی به‌شکل جاری آن شده، این برنامه پیش خواهد رفت و به دلیل شکل‌گیری نظام‌های منافع قدرتمند، حتی اگر اقتصاددانان هر دو جناح راست و چپ نیز خصوصی سازی را نپسندند، این برنامه متوقف نخواهد شد.
برنامه‌های تعدیل ساختاری از ابتدای دهه هفتاد تداوم داشته و باعث شده‌اند که بیش از ۹۰ درصد نیروی کار کشور به حالت موقت در آیند. فسادهای زیادی در پوشش خصوصی‌سازی رخ داده و الیگارشی‌هایی به وجود آمده‌اند که کنترل سرمایه‌ها را در دست گرفته‌اند؛ اموال ملت به بخش‌های خصوصی منتقل شده و اگرچه همواره گفته شده که بخش خصوصی فسادآلود است اما در اصل این سیاست‌ها تغییری ایجاد نشده است.

در کلان شهرها نیز سیاست‌هایی برای کالایی شدن زمین و مسکن و تراکم فروشی دنبال شده که در جهت همان برنامه‌های تعدیل ساختاری بوده است. از طرف دیگر، موقتی‌سازی قراردادهای نیروی کار در جامعه‌ای که تشکل‌زدایی نیز شده به معنای آن است که امکان همبستگی اجتماعی در بخش مهمی از فضاهای اجتماعی به‌کلی از بین می رود. موقتی‌سازی نیروی کار یعنی نابودی پیوندهایی که در محیط کار وجود داشت و بخش مهمی از حیات جمعی افراد را تشکیل می داد. در واقع این پیوندها تبدیل می شوند به پیوندهای ناپایدار موقت فقط در محیط کار که نمی‌تواند افراد را در کنار یکدیگر نگه دارد. تشکل‌زدایی، مقررات‌زدایی و موقتی‌سازی نیروی کار موجب افول سرمایه اجتماعی می شود. مقررات‌زدایی تکمیل کننده‌ی فشارهایی است که از قبل وجود داشته است. در نتیجه، اصولا هویت دائم و پایداری در محیط‌ کار به وجود نمی‌آید که به افزایش همبستگی کمک کند.
بر اساس، اجرای سیاست‌های مذکور ؟؟؟ منجر به اتمیزاسیون بسیار گسترده‌ای در محیط‌های کاری شد و افراد را به موجوداتی منزوی تبدیل کرد که پیوند معناداری در محیط کاری ندارند پس صرفا می‌آیند و می‌روند و هیچ تشکل و همبستگی موثری تشکیل نمی دهند. یکی از اهداف سیاست‌های مذکور این است که درگیری و تنشی که ناشی از مطالبه‌گری نیروی کار است در محیط‌های کاری کاهش پیدا کند.

از طرف دیگر، اجرای برنامه‌های تراکم‌فروشی و کالایی‌سازی مسکن باعث می شود که امکان خرید مسکن برای بخش‌های مهمی از جامعه کاهش پیدا کند و میزان اجاره‌نشینی به سرعت افزایش یابد. میزان اجاره‌نشینی در پایان دهه شصت تا حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد بود که در دهه نود به بیش از ۴۰ درصد رسید و این به‌معنای ناپایداری محل سکونت بخش قابل‌توجهی از افراد جامعه است. در نتیجه، پیوندها و هویت محلی و مفاهیمی مانند همسایگی از بین رفت. این وضعیت تاکنون بیشتر در کلان‌شهرها وجود داشته و در شهرستان‌ها میزان مالکیت همچنان بالاست اما چون همین روند کلان‌شهرها در حال گسترش به شهرهای کوچک تر است، این دگرگونی، البته با سرعت کمتر، در شهرستان‌ها نیز اتفاق خواهد افتاد. الان وضعیت این‌طور است که بخش بزرگی از ساکنان کلان شهرها دائما اسباب و اثاثیه‌شان روی کول‌شان است و بین مناطق مختلف جابه‌جا می شوند و اصلا فرصت نمی‌کنند که با همسایگان و محلات‌شان پیوند پایداری تشکیل دهند.

وقتی از گسیختگی در جامعه ایران صحبت می شود، میانجی هایش همین‌هایند و باید بتوان این میانجی‌ها را پیدا و تحلیل کرد. اجرای سیاست‌های نئولیبرال از عوامل مهمی بود که به کاهش پیوندها و همبستگی اجتماعی - چه در سطح محلات، چه در سطح محیط‌های کار و چه در سطح ملی - منجر شد. زوال کاریزمای بنیان‌گذار در پایان دهه شصت نیز عامل دیگری بود که همبستگی را تضعیف کرد.
همچنین، تعارضاتی که نطفه‌شان در دهه شصت بسته شده بود در دهه هفتاد شروع به گسترش کرد. یکی از این تعارضات ناشی از جامعه‌ای بود که از نظر فرهنگی و سیاسی با فضای بسته مواجه شده بود و در نتیجه، برای کسب فردیت و آزادی تلاش می کرد. در اینجا، دیالکتیکی بین فضای بسته و تلاش برای اثبات هویت به وجود آمد به طوری که نظام حاکم هرچه بیشتر برای به رسمیت نشناختن هویت‌های مختلف فرهنگی و مذهبی و قومی تلاش می کرد، این هویت‌ها درون خودشان منسجم‌تر می شدند.

⤵️

⤴️

بروز انواع این هویت‌ها در دهه ۸۰ بارزتر شد؛ سیاست یکدست سازی فرهنگی که طیف‌های متکثر هویت‌ها را در جامعه برنمی‌تابید، باعث شد که هر یک از این هویت‌ها برای انسجام خودشان بیشتر تلاش کنند و در نتیجه، در جامعه تقویت شدند. در دهه هفتاد اصلاح‌طلبان به نمایندگان بخشی از واکنش جامعه به این یک دست‌سازی تبدیل شدند؛ یعنی اصلاح‌طلبان نماینده بخشی از جامعه بودند که می‌خواست میل به فردیت و تفاوت و تکثر و آزادی را تجربه کند. اصلاح‌طلبان به نمایندگان سیاسی آن طیف تبدیل شدند و در انتخابات دوم خرداد ۷۶ بخش بزرگی از جامعه به آن‌ها رای داد تا در این دوگانه یکدست سازی و به رسمیت شناسی هویت و تفاوت نماینده آن بخش ها باشند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش


🔺 سقوط آرام اقتصاد زنانی که تنهــــا نان‌آور خانه‌اند

قطع اینترنت ۷۰ روزگی خود را پشت سر گذاشت. کشور در شرایط نه جنگ و نه صلح است. تورم از دیوار اقتصاد خانوارها بالا می‌رود. نگرانی‌های سیاست‌گذاران انرژی و تأمین مایحتاج مردم و... است. زنان سرپرست خانوار روستایی جای قابل‌توجهی در برنامه‌های دولت ندارند. زنانی که سال‌ها با اداره یک بوم‌گردی که بخشی از خانه‌شان است و با تولید صنایع‌دستی به کمک شبکه‌های اجتماعی و حضور گردشگران امرارمعاش می‌کردند، حالا هر دو را ازدست‌داده‌اند. هم فروش اینترنتی، هم گردشگر. این گزارش نگاهی دارد به تأثیر قطع اینترنت و کاهش گردشگر بر اقتصاد زنان سرپرست خانوار روستایی.

🔹 فاطمه»، ۴۳ساله، ساکن روستای «ابیانه» در نطنز است. شوهرش پنج سال پیش در یک تصادف جاده‌ای مرد و سه بچه ماندند؛ یک پسر هفده‌ساله و دو دختر کلاس ششم و هشتم. فاطمه از هفت سال پیش، وقتی هنوز شوهرش زنده بود، یاد گرفته بود که پارچه‌های سنتی ابیانه را رنگرزی کند. بعد از مرگ شوهر، همین «پیرون»، «تمون» و «چورقاد» شدند تنها منبع درآمدش. در اینستاگرام محصولاتش را می‌گذاشت. چند مشتری ثابت در تهران و اصفهان داشت که سفارش‌هایشان گاهی دو ماه از پیش رزرو می‌شد.

صبح ۹ اسفند، اینترنت رفت. نه کند شد، نه مختل، رفت. فاطمه می‌گوید: «اول فکر کردم قطعی موقت است. تا عصر که نشد، فهمیدم نیست. همان روز سه نفر پیام داده بودند که می‌خواهند سفارش بدهند. دیدم پیام‌ها خوانده نشده مانده. نتوانستم جواب بدهم. نتوانستم توضیح بدهم که چه شده. آن سه نفر دیگر پیام ندادند.» فاطمه از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، قریب به ۷۰ روز عملاً از بازارش جداافتاده است.

بررسی‌های نشان می‌دهد که وضعیت فاطمه استثنا نیست. در روستاهای توریستی و صنایع‌دستی‌خیز ایران، از ابیانه در اصفهان تا «ماسوله» در گیلان و «اورامان» در کردستان، زنان سرپرست خانوار در سال‌های اخیر با اتکا به اینترنت برای فروش محصولات دست‌ساز، رزرو اقامتگاه‌های بوم‌گردی و دریافت سفارش، توانسته بودند پایه‌ای از درآمد مستقل برای خودشان بسازند. این پایه حالا از سه طرف زخم‌خورده است: قطع اینترنت از ۹ اسفند، کاهش گردشگری از نیمه دوم سال ۱۴۰۴ و افزایش هزینه‌های زندگی که هم‌زمان با هر دوی این‌ها آمده.

▫️نمودار نزولی گردشگری روستایی بعد از جنگ اول

▫️قطع اینترنت دست زنان روستایی را از بازار قطع کرد


https://payamema.ir/payam/151970

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گفتگو

🔴 هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟


یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین می‌گوید:

«به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل می‌شود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»

محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن می‌گوید: «در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»

🔺آموزش مجازی؛ راه‌حل اضطراری یا سیاست دائمی؟/ ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی

🔺 فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست

نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.

او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته می‌شود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.

همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»

نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند:

«یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر می‌شود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»

khabaronline.ir/xpRTD

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

شب را گریستیم،‌ سحر را گریستیم
ما گام‌گامِ راهِ سفر را گریستیم

وقتی که می‌زدند سپیدارِ باغ را
ما یک‌به یک صدایِ تبر را گریستیم

دست و دهانِ بسته به فریاد آمدیم
یعنی تمامِ خونِ جگر را گریستیم

در سرزمینِ حادثه و داربستِ شعر
روز و شبِ سیاهِ هنر را گریستیم

بر آستانِ آتش و خاکسترِ مراد
آیینه‌دار و آینه‌گر را گریستیم

باری ز مرگ‌ومیر چو فارغ شدیم ما
دیه و دیارِ خاک‌به‌سر را گریستیم

مضمونِ گریه کم نشد از دور و پیشِ ما
هرچند که بلا و بتر را گریستیم

#عبدالقهار_عاصی


📸 : میدان آزادی ۱۳ اسفند ۱۴۰۴

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۱)

✍ ه-ص


می گفت: تهران نبودیم که همسایه‌ای زنگ زد، توی کوچه‌مان را زده‌اند. خانه‌تان خراب شده. با عجله برگشتیم. وقتی رسیدیم، توی خانه تعداد زیادی آدم‌های غریبه را دیدم. شوک دیدن آن‌ها بیشتر از شوک دیدن خانه ویرانمان بود. شروع به کار کردیم. پنجرهای سالم نمانده بود. درها از جا در آمده بودند. بیشتر وسایل خراب شده بود. اما اثری از بعضی از وسایلم پیدا نکردیم، حتا خرابشان را: لپ تاپم، یک گوشی، مقداری طلا و…

***

می گفت: از اول جنگ چند روزی را رفتیم شمال. اما بیشتر این مدت را خانه ماندیم. شیشه‌ها را چسب زده، یک اتاق امن را انتخاب کرده بودیم و شب‌ها بچه‌ها را آنجا می‌خواباندم.
آن شب ساعت حدود ۱۱ بود. بچه‌ها مشغول بازی وسط‌ هال بودند که صدای انفجار و همزمان با آن آوار شیشه‌ها. آنقدر ناگهانی و ترسناک بود که فرصت فکر و عکس‌العمل نبود. همه شوکه شده بودیم. در آپارتمان را که باز کردیم تا به حیاط برویم، راهرو با جیغ‌های همسایه‌ای پر شده بود که دچار حمله پانیک شده بود. دیدن این صحنه و صدای آن خانم، بچه‌ها را بیشتر از خود انفجار ترساند. آن‌ها هم به شدت شروع به گریه کردند. تا ساعت ۵ صبح طول کشید تا آرام شدند آنقدر که بتوانند بخوابند. من و همسرم هم مشغول جمع کردن خرده‌شیشه‌ها و پلاستیک و چسب زدن پنجره‌های خالی از قاب و شیشه شدیم تا کمی از سرمای هوای دم صبح را کم کنیم. به تکه‌های شیشه‌های شکسته نگاه می‌کردم که مثل خنجری سینه خاک باغچه را سوراخ کرده بودند و فکر می‌کردم معجزه شده که یکی از این خنجرهای شیشه‌ای بچه‌ها را زخمی نکرده. تصورش هم دیوانه‌ام می‌کرد. دو روزی طول کشید تا شیشه‌های جدید را نصب کردیم؛ اما غروب همان روز، کنار همان ساختمانی را زدند که دو روز پیش آوار کرده بودند و دوباره شیشه‌های خانه فرو ریخت. این بار من هم بریدم… مگر یک آدم چقدر توان دارد؟

***

می گفت: با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم. به زور خودم را از عمیق ترین لایه های خواب بیرون کشیدم و تلفن را جواب دادم. دوستی بود فقط گفت آسمان آسمان را ببین و قطع کرد. نگاهی به پنجره کردم. با خود گفتم هنوز شبه؟ صبح نشده چرا؟ ساعت را نگاه کردم. هفت صبح را نشان می داد. زمان را گم کرده بودم.سیاهی شب را باور کنم یا ساعت را؟؛سیاهی عادی نبود. حتا نور چراغهای کوچه هم دیده نمی شد. پنجره را باز کردم. دود غلیظی وارد اتاق شد و مشامم را پر کرد. نه شب نبود. تهران در دود غلیظ و سیاه ناشی از آسیب دیدن پالایشگاه شهر ری و انبارهای نفت شهران غرق شده بود. پنجره را بستم. نمی دانستم چه کار کنم. اصلا در چنین شرایطی در یک اتاق گاز بزرگ چه می شود کرد ؟ مدعیان قربانیان اتاق های گاز نازی ها، به بهانه آوردن آزادی برایمان، اتاق گازی به وسعت تهران برایمان ساخته اند؟ شاید بستن پنجره، خفگی را به تاخیر بیاندازد؟! چگونه می شود جمعیت تهران از این اتاق گاز فرار کنند؟ و بعد انتظار و انتظار و انتظار و...
دو روزی طول کشید که دود کمتر و کمتر شد. باران و باد هم به کمک آمد و هوا در حدی شد که بتوان از خانه بیرون آمد.

***

می گفت: چند سالی بود گذرم به شهر ری نیافتاده بود. سوار تاکسی شدم. راننده از آن روزهای سیاه پس از موشک خوردن پالایشگاه و انبارهای نفت می گفت: دو هفته ای دود بود و دود. دوده همه چیز را سیاه کرده بود. دوده که نبود روغن سوخته بود انگار. مثل دانه های برنج روی ماشین می ریختند و به جدار ماشین و هر چیز دیگر می چسبیدند. سه بار ماشین را شستم. یک بار با تاید. بار دوم با گازوییل و دوباره با تاید.
برج دیدبانی ای را نشان داد که با موشک ویران شده بود و تاکسی مچاله شده ای را که از بد روزگار همان لحظه از آنجا عبور می کرده و اینکه هیچ‌کدام از پنج سرنشین آن زنده نمانده بودند.
از دختران چادر به سر و پرچم به دستی که جلوی مقر بسیج در اثر اصابت موشک پودر شده بودند گفت، از جنگ و پلشتی های آن گفت و گفت و گفت. از گرانی، از کشتار دی ماه و از بی پناهی ما مردم... فقط گوش کردم حرفی نداشتم بزنم. می اندیشیدم چرا اینقدر بی پناهیم، ما مردم ؟ اصلا پناه ما مردم چه باید باشد؟ انگار جز خودمان پناهی نیست
***

...ادامه دارد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #اندیشه

همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۵)

✍آرمان ذاکری


اما شکاف دیگری که وجود داشت شکاف طبقاتی بود. قبل از انقلاب، اصلاحات ارضی منجر به مهاجرت گسترده مردم به کلان‌شهرها و گسترش حاشیه نشینی شد. این روند کم و بیش در دهه‌های شصت و هفتاد ادامه پیدا کرد و این فاصله طبقاتی به ویژه در کلان شهرها بسیار آشکارتر شد. اوج این قضیه در سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و در زمان شورش‌های حاشیه نشینان شهری بود. در این دوره تحولی شروع شد که میتوان آن را «فراموشی عدالت» نامید. در واقع، پایان دهه شصت به معنای آغاز فراموشی عدالت بود که با فروپاشی اردوگاه چپ و قدرت یابی راست‌گرایان همراه شد. با اجرای برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال، موضوع عدالت به تدریج فراموش شد. بنابراین، برخورد با اعتراضات حاشیه‌نشینان شهری در دهه هفتاد با هیچ واکنشی از سوی نیروهای مختلف در ساختار قدرت و حتی نیروهایی که خود را روشنفکر می دانستند روبرو نشد، به طوری که امروز کمتر می توان اطلاعاتی درباره حوادث آن سالها در رسانه‌ها پیدا کرد. این به معنای آن بود که بخش مهمی از جامعه هیچ نماینده‌ای چه در بخش فرهنگی و چه در ساختار سیاسی کشور نداشت. اما بخش بزرگی از مردمی که در دوم خرداد به اصلاحات رای دادند از همین اقشار بودند که می‌خواستند در قالب جنبش اصلاح‌طلبی، مخالفت‌شان را با وضع موجود اعلام کنند و به شرایط حاکم وقت نه بگویند. اما فراموشی مسئله‌ی عدالت باعث شد که جریان اصلاح‌طلبی هرگز به نماینده‌ی موثری برای آن ها تبدیل نشود.

در فیلم زیر پوست شهر، که خانم رخشان بنی اعتماد در سال ۱۳۷۹ ساخت گفتگوی درخشانی وجود دارد که دقیقا همین وضعیت را توضیح می دهد. در انتهای فیلم، گلاب آدینه میگوید: «مدام به ما گفتند انقلاب شده؛ صبر کنید! گفتند جنگ شده؛ صبر کنید! گفتند سازندگی است؛ صبر کنید! حالا هم میگویند یکی آمده می خواهد به شما توجه کند. بروید به او رای بدهید ولی کی نوبت ما می شود؟». سلطه دوقطبی «فرهنگ حکومتی» و «فرهنگ غیرحکومتی» باعث شد که مسائل اقتصادی و شکاف طبقاتی، که در حال گسترش در جامعه بود، دیده نشود. بنابراین، علاوه‌بر شکاف‌های سیاسی و فرهنگی، شکاف دیگری در جامعه با عنوان شکاف طبقاتی ایجاد شده بود که بخش پایین این شکاف مطلقا نماینده‌ای در ساختار سیاسی کشور نداشت و کسی نبود که نماینده طبقات پایین جامعه باشد. آن چیزی هم که در جریان‌های عدالت‌خواهی اصولگرایان بیان می شد صرفا شامل مبارزه با فسادهایی بود که به سطح فردی تقلیل می‌یافت، موضوعی که تا به امروز به همان حالت باقی مانده است. این جریان صرفا بر برخی مفسدان و مطالبه اجرای عدالت در مورد آنها متمرکز بوده است و اصولا با بحثهای کلی‌تری مانند عدالت‌‌خواهی سیاسی و دموکراسی خواهی و بحث‌های ساختاری سر و کار نداشته است. آن چیزی که امروز با عنوان عدالت‌خواهی دنبال میشود ادامه همان جریان است و هنوز نسبت پایداری با تغییرات ساختاری و مسئله دموکراسی ندارد.
بنابراین، شکاف طبقاتی در این دوران به شدت گسترش یافت و در کنار آن، پدیده‌ای به نام اتمیزاسیون اجتماعی رخ داد.

سیاست‌های یکدست کننده‌ای که از دهه شصت شروع شده بود، به علاوه بی‌توجهی به مسئله عدالت اجتماعی و اقتصادی و همچنین تشکل‌زدایی و سرکوب مصرف‌گرایی و به دنبال آن ظهور انواع سبک‌های زندگی در جامعه، همگی باعث شد که افراد هرچه بیشتر بر فردیت خود تمرکز کنند و منزوی‌تر شوند. وقتی این وضعیت در دهه‌های بعد با افزایش ناگهانی مصرف‌گرایی در برخی بخش‌های جامعه گره خورد، تبدیل شد به آن چیزی که جامعه‌شناسان «فردگرایی خودخواهانه» می نامند. فردگرایی خودخواهانه مبتنی بر قرارداد اجتماعی نیست و در آن «دیگری» به رسمیت شناخته نمی شود.

در این حالت، افراد فقط به پیگیری منافع شخصی‌شان توجه دارند و هر فرد کم‌کم به سوژه ای فردگرا و همزمان خودخواه تبدیل می شود. فردگرایی اخلاقی در جامعه شکل نگرفت. در نتیجه، اعتماد اجتماعی کم‌کم تضعیف شد و بی‌اعتمادی در جامعه گسترش یافت؛ یعنی هرفرد احساس می‌کرد که بقیه مردم نسبت به او اخلاقی عمل نمی‌کنند و می‌خواهند او را فریب دهند یا از او سوءاستفاده کنند. پیمایش‌هایی که در چند موج درباره ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان انجام شد (موج اول در سال ۱۳۷۹، موج دوم در سال ۱۳۸۱ و موج سوم در سال ۱۳۹۴) بیانگر افزایش بدبینی مردم نسبت به یکدیگر، احساس دیگریِ غیراخلاقی، رواج مصرف‌گرایی و به خصوص، تکوین فردگرایی خودخواهانه بود.

این اتمیزاسیون اجتماعی با مقررات‌زدایی نیروی کار پیوند دارد؛ با تراکم فروشی، که حوزه مسکن را ناپایدار می سازد، پیوند دارد؛ با آن سیاست‌هایی که هویت‌های مختلف را وادار به واکنش می‌کند، پیوند دارد؛ و همچنین با سیاست‌های نئولیبرالی که موفقیت در رقابت‌های اقتصادی را از ارزش‌های مسلط جامعه معرفی می کند پیوند دارد.

⤵️

⤴️

امروزه حتی ارزش های غالب بر صدا و سیمای کشور رقابت و موفقیت فردی است. محبوب ترین برنامه های صدا و سیما بر مبنای مسابقه و رقابت تمایز فردی است و براساس تمایز و تفاوت های فردی طراحی می شود و دائما این‌ها را ترویج می کند صدا و سیما مدام به بیننده القا می‌کند که تو می‌توانی همه مشکلات را به تنهایی حل کنی و اگر موفق نمی شوی، مشکل از خود توست. این برنامه‌ها افرادی را نشان می‌دهد که در امور شخصی موفق بوده‌اند و بر مشکلات فائق آمده‌اند؛ انگار نه انگار ساختارهای اجتماعی نیز وجود دارد که مانع موفقیت جوانان محروم سیستان و بلوچستان و بوشهر و خوزستان است. برنامه ی عصر جدید نمونه خوبی از این برنامه‌ها بود. ارزش های حاکم بر این برنامه‌ها مختص یک جریان سیاسی خاص نیست بلکه در کل کشور و در تمام جریان‌های سیاسی و فرهنگی مشاهده می شود.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔴 روش‌های جایگزین مستأجران برای تأمین هزینه اجاره‌بهای خانه

🔺بازگشت به خانه پدری

✍️ نیلوفر حامدی

🔹زن ۴۵ساله‌ای که دو دهه اخیر زندگی‌اش را به تنهایی در خانه‌ای در محله «بهار» تهران زندگی می‌کرده، دنبال همخانه می‌گردد. دو برادری که از ۲۱سالگی تا به همین حالا که ۳۵ سال دارند و با هم زندگی می‌کردند، این روزها در تلاش‌اند هم‌خانه‌ای جدید اضافه کنند تا هزینه‌ها تقسیم شود. «هانیه» که پس از جدایی از همسرش، هشت سالی می‌شد ‌در یکی از خانه‌های محله اکباتان زندگی می‌کرد، حالا با خودش فکر می‌کند شاید بهتر است به خانه پدر و مادرش برگردد.

🔹افرادی هم هستند که بعد از سال‌ها زندگی و کار در پایتخت، به مهاجرت معکوس به شهرشان فکر می‌کنند. تغییرات چشمگیر در اقتصاد ایران، ابعاد درخور توجهی از زندگی مردم را دستخوش دگرگونی کرده و هزینه مسکن، یکی از مهم‌ترین آنهاست؛ تغییری که طی سال‌های اخیر هر بار به نحوی عرصه زندگی را برای اجاره‌نشینان تنگ‌تر می‌کرد و حالا به جایی رسیده که ادامه زندگی در پایتخت برای بسیاری‌ کم‌کم به امری طاقت‌فرسا بدل شده است.

🔹پلتفرم‌های آنلاین و بنگاه‌های املاک نشان می‌دهد حجم فایل‌های عرضه‌شده کاهش یافته است. بر‌اساس اعلام سایت خبری «اکوایران،» بازار مسکن در اوایل خرداد‌ مانند ماه‌های گذشته، همچنان در رکود است و این را هم می‌توان در رصد بسترهای فروش و اجاره مسکن آنلاین دید و هم در گفت‌وگو با املاکی‌ها به آن اشاره کرد.

🔹«عبدالوهاب شهلی‌بر»، جامعه‌شناس و نویسنده کتاب امکان‌سنجی ایجاد سکونت‌سرا در شهر تهران است، به «شرق» می‌گوید: «در ایران زندگی جمعی، صرفا به واسطه تمایل جامعه برای کاهش هزینه‌های زندگی رخ می‌دهد. اغلب آنها هم دانشجویان، کارگران فصلی، ورشکسته‌ها یا کارمندان جزئی هستند که از پس هزینه‌های زندگی برنمی‌‌آیند».

🔹این جامعه‌شناس حوزه مسکن، معتقد است که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در سال‌های اخیر با شکست روبه‌رو شده‌اند: «باید پذیرفت که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در کشور ما و در تمام سال‌های گذشته با شکست روبه‌رو شده‌اند. حتی مسکن مهر که قرار بود راهکاری برای خانه‌دار شدن دهک‌های پایین جامعه باشد، هم چاره‌ساز نشد. طرح‌های مربوط به نهضت ملی هم راه به جایی نبردند»

🔺متن کامل گزارش👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1103555

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺سازمان بهداشت جهانی: میزان مرگ و میر مرتبط با شیوع ویروس هانتا حدود ۲۷ درصد است و هیچ واکسن یا درمان خاصی برای ویروسی که می‌تواند باعث سندرم حاد تنفسی شدید شود، وجود ندارد. / انتخاب


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


ما بايد روی تمامِ ديوارها
کلماتی روشن‌تر از نشانیِ‌ نور بنويسيم.
مادرانِ ما می‌گفتند
نمی‌شود از نور
سمتِ خاموشیِ خواب رفت و نترسيد.
اما از تاريکی که به درآيی
تمام درياها از دور پيداست.

برای همين برخاستن است
که گاهی بايد زمين بخوريم!

بله
اين يک شعر کاملا سياسی است
شما حق نداريد کلمه‌ی پوزخند و قيچی را به ياد آوريد!

شوخی می‌کنم آقا
کوچه پر از گلدان‌های شکسته است
به زودی ماشينِ رفتگرانِ شهرداری سَر خواهد رسيد
همه چيز درست خواهد شد.
آرامشِ نهايیِ نی‌زار
خبر از تاريکیِ بادهای بی‌دليل نمی‌دهد.

نگرانِ ردِپای کلماتِ ما
بر اين کوچه‌ی بی‌نام و بی‌انتها نباش
اين‌ها همه حرف است
که هی حرف توی حرف می‌آيد!

#سیدعلی_صالحی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح شد:

🔺هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟

✍الهه جعفرزاده، خبرآنلاین

یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین می‌گوید: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل می‌شود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»

«آموزش در ایران عملاً از اولویت خارج شده است»؛ این گزاره‌ای است که این روزها بیش از هر زمان دیگری در میان کارشناسان آموزشی تکرار می‌شود. تداوم تعطیلی مدارس، گسترش آموزش مجازی، نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ و بحران‌های اقتصادی، حالا نظام آموزشی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛ مرحله‌ای که بسیاری معتقدند دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک وضعیت موقت یا اضطراری دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آموزش در ایران تا چه اندازه قربانی بحران‌های پی‌درپی شده و آیا «مجازی‌سازی آموزش» به تدریج در حال تبدیل شدن به یک سیاست دائمی است؟

محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن می‌گوید:

« در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»


نیک‌نژاد با اشاره به شرایط جنگی و نگرانی‌های امنیتی، تعطیلی مدارس در وضعیت بحرانی را قابل درک می‌داند، اما معتقد است این مسئله نباید به حذف تدریجی آموزش حضوری منجر شود: «در شرایط جنگی یا بحران‌هایی مثل کرونا، طبیعی است که عقل و پروتکل‌های ایمنی حکم کنند مدارس تعطیل باشند، چون جان دانش‌آموزان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی مهم‌تر از آموزش.»

با این حال، او تأکید می‌کند که بسیاری از کشورهای پیشرفته، حتی در شرایط بحرانی، آموزش را پس از امنیت جانی در اولویت قرار می‌دهند: «در کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، چین یا کشورهای اسکاندیناوی، بعد از جان دانش‌آموز، ذهن و روح او اولویت دارد. برای همین آموزش را تعطیل‌بردار نمی‌بینند.
مثلاً در بریتانیا، وقتی شدت کرونا کم می‌شد، مدارس را دوباره باز می‌کردند و فقط در مقاطع اوج بیماری، تعطیلی‌های کوتاه‌مدت اعمال می‌شد. یعنی اصل بر باز نگه داشتن مدارس بود.

نیک‌نژاد با اشاره به آمارهای جهانی دوران کرونا توضیح می‌دهد: «برآوردهای جهانی نشان می‌داد حتی در کشورهای پیشرفته، حدود ۶۰ درصد افت در مهارت‌های پایه مثل خواندن، نوشتن و حساب کردن اتفاق افتاد؛ که مستقیماً ناشی از آموزش مجازی و تعطیلی طولانی مدارس در دوران پاندمی بود.»

او اضافه می‌کند: «امروزه در کشور ما شاید ۷۰ تا ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است. دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
⤵️

⤴️
ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی

این کارشناس آموزش معتقد است آنچه در ایران رخ داده، دیگر صرفاً استفاده موقت از آموزش مجازی نیست: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل می‌شود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است.»

به گفته او، پژوهش‌های جهانی بعد از دوران کرونا نشان داده‌اند که آموزش مجازی، حتی در کشورهای توسعه‌یافته، نتوانسته جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری باشد:

«در سطح جهان هم پژوهش‌ها بارها بر ناکارآمدی آموزش مجازی تأکید کرده‌اند. حالا تصور کنید در ایران، با اینترنت محدود و پلتفرم‌های ضعیف داخلی، این ناکارآمدی چند برابر می‌شود. در همین شرایط اختلال اینترنت، دانش‌آموزان مجبور شده‌اند به سامانه‌هایی مثل «شاد» بروند؛ در حالی که این پلتفرم‌ها اصلاً قابل مقایسه با ابزارهایی مثل گوگل‌میت، اسکای‌روم یا دیگر بسترهای حرفه‌ای نیستند.»

فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست

نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.

او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته می‌شود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.

همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»

این کارشناس معتقد است:
«متأسفانه آموزش در ایران فقط مورد بی‌توجهیِ دولت نیست؛ در بخش‌هایی از جامعه هم اهمیت گذشته را ندارد. مشکل اینجاست که آموزش عملاً در بحران‌های بزرگ‌تر گم شده است. اگر شرایط عادی بود، الان باید درباره «آموزش در بحران» برنامه‌ریزی جدی می‌شد؛ باید سازوکارهای حمایتی، روانی و آموزشی ویژه‌ای برای دانش‌آموزان طراحی می‌شد. اما الان نه برای دولت، نه برای جامعه و نه حتی برای بخشی از خانواده‌ها، آموزش در اولویت نیست و این بسیار نگران‌کننده است.»

او می‌گوید: «وقتی از آسیب آموزش صحبت می‌کنم، منظورم فقط تعطیلی فیزیکی مدرسه نیست؛ الان دانش‌آموزان کشور به‌شدت در حال آسیب دیدن هستند. اگر خطر واقعی وجود داشته باشد، تعطیلی قابل درک است؛ اما چیزی که من و بسیاری از کارشناسان آموزش‌وپرورش را نگران کرده، این است که به نظر می‌رسد دولت هم اساساً با تعطیلی مدارس مسئله‌ای ندارد، بلکه تا حدی از آن استقبال هم می‌کند. دلیلش هم روشن است؛ آموزش مجازی از چند جهت به نفع دولت تمام می‌شود؛ مهم‌ترینش مسئله بودجه است. آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه جدی روبه‌روست و فضای مجازی این امکان را فراهم کرده که بخشی از این بحران پنهان شود.»

نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند: «یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر می‌شود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»

او تأکید می‌کند:

«مسئله اصلی من دولت است. دولت باید اولین نهادی باشد که نگران آموزش است، اما انگار نه انگار. مضاف بر این، دولت در زمینه اعتمادسازی و تضمین امنیت عملکرد قابل قبولی نداشته؛ وظیفه دولت این است که امنیت ایجاد کند و برای خانواده‌ها توضیح دهد که می‌توانند با اطمینان فرزندانشان را به مدرسه بفرستند. اما الان نه توضیحی داده می‌شود و نه حتی به نظر می‌رسد آموزش دغدغه دولت باشد.»


#خبرآنلاین
#محمدرضا_نیک‌نژاد
#بحران_آموزش

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۲)

✍ ه-ص


می‌گفت: سه تا خانم سوار مترو شدند و روی صندلی مقابلم نشستند. حسابی گرم گفتگو بودند و بلندبلند حرف می‌زدند آنقدر که ناخواسته در جریان گفتگوهایشان قرار می‌گرفتی. دو نفرشان مقنعه سر داشتند و معلوم بود کارمند یا کارگرند. داشتند از بیمه بیکاری و کارهای اداری آن صحبت می‌کردند. یکی‌شان می‌گفت: «جای قبلی که کار می‌کردم برایم بیمه رد نکرده بود و با این همه سال کار، فقط ده سال و چند ماه سابقه کار دارم». آن یکی می‌گفت: «من می‌گم اصلاً طلبامونو ندن، به جاش بیمه را برامون درست کنند. بعداً چند ماه دیگه، اصلا سال دیگه حقوقای عقب‌افتاده را بدهند». از حرف‌هایشان معلوم بود از بیکار‌شده‌های این جنگند. آن یکی حساب و کتابی کرد و گفت: «با این حساب حدود ده دوازده میلیون برای مدت دو سال بهمون می‌دن». آن یکی گفت: «اگه بدن؟!» و آن یکی: «خدا کنه درست بشه. با این گرونی و … چه جوری زندگی کنیم؟»
نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. بعد از معذرت‌خواهی از اینکه ناخواسته حرف‌هایشان را شنیده‌ام، پرسیدم کجا کار می‌کنید؟ یکی‌شان گفت: «می‌کردیم. توی هتلِ ورزشگاه آزادی کار می‌کردیم. از وقتی زدنش بیکار شدیم. دویست نفریم و سرگردان. معرفی‌مان کرده‌اند به بیمه بیکاری. امیدوارم به نتیجه برسیم.»

دختر جوان دیگری خوشحال بود که توی شرکت‌شان قرار گذاشته‌اند برای همه بیست روز بیمه رد کنند. می‌گفت: «درسته این طوری سابقه کارمان کم می‌شود، و حقوق همه‌مان کم ‌می‌شود، اما راضی هستیم. این طوری حداقل کسی اخراج نمی‌شه. بیکار شدن توی این شرایط خیلی بده. همه‌مان موافقت کردیم. چاره‌ای نداشتیم. کارفرما می‌گفت ندارم که حقوق و بیمه کامل همه را بپردازم.» دو مرد جوان هم از تولیدی‌هایی گفتند که تعطیل‌اند، چون کسی خرید نمی‌کند که بخواهند اینها لباسی بدوزند و از این که بیکار شده بودند…
چند هزار کارگر در صنایع فولاد، پتروشیمی‌ها، بیکار شده‌اند، کارمندان اسکله‌ها و بنادر، کارمندان و کارگران شرکت‌های خصوصی، کسب‌وکارهای آن‌لاین تعطیل شده، دفاتر و شرکت‌های فروش بلیت هواپیما و… سونامی بیکاری جامعه را می‌بلعد و آدم‌ها و خانواده‌هایی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، آیا از این سونامی به‌سلامت گذر خواهند کرد؟

***

می‌گفت: از دور دیدم که بحثی میان چند تا خانم چادری و دو سه تا دختر نوجوان بی‌حجاب در گرفته. تا من رسیدم غائله خاتمه یافته بود. خانم میانسالی دخترکانش را دور می‌کرد و من پشت خانم‌های چادری پرچم به دست وارد مترو شدم. خانمی که سن و سالش بیشتر بود به زن جوان‌تر با عصبانیت می‌گفت: «لازم نکرده به من تذکر بدهی. حق‌اش بود محکم می‌کوبیدم توی سرش. مدتی است به دستور رهبر چیزی بهشون نمی‌گیم، پررو شدن. حسابشان را باید برسیم، جمع‌شان کنیم از خیابان‌ها. برن به رضاجونشون بگن بیان کمکشون. دیدی چطور رید بهشون… » کمی آرام‌تر شده بود و سکوت کرد و این فرصتی شد برای زن همراهش. او هم گفت: «دیدی چطور مادرشون معذرت‌خواهی می‌کرد و دختراشو برد؟ بیخود می‌گفت خونه‌مونو موشک خراب کرده.» خانم اولی گفت: «حقشونه. مگه نمی‌گفتن مردمو نمی‌زنه، اصلا خدا کنه تمام بمب‌ها بخوره تو سر اینها…»

***

می‌گفت: بعد آتش‌بس، در فضای تعلیق و سردرگمی جنگ و صلح و آتش‌بس و مذاکره، کم‌کم تهران شبیه تهران همیشگی شده. شلوغ، پر رفت‌وآمد. ترافیک. همهمه و سروصدا. بدو بدو و عجله. حتماً آلودگی هوا هم شروع می‌شود. تازه فهمیدم چقدر دلم برای تهران همیشگی تنگ شده بود و وقتی خوب فکر می‌کنم، ‌می‌بینم برای تنها چیزی از این چهل روز که دلم تنگ می‌شود، آسمان آبی آبی تهران است که سال‌ها بود حسرت دیدنش را داشتیم و جنگ فرصتی شد تا آن را دوباره ببینیم.
فرصت اینکه از هر جای تهران که به شمال نگاه ‌می‌کردی، دماوند را ‌می‌دیدی و گاهی که به این زیبای گسترده نگاه ‌می‌کردم از خودم ‌می‌پرسیدم: «آخه چطور از دل این زیبایی، مرگ و وحشت ‌می‌بارد.»


تهران_فروردین ۱۴۰۵
***

#پایان

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

آرزو کن آن اتفاق قشنگ بیفتد
رویا ببارد ،
دختران برقصند ،
قند باشد ،
بوسه باشد ،
خدا بخندد به خاطر ما ،
ما که کاری نکرده ایم...


#سیدعلی_صالحی

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #اندیشه

همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۶)

✍ آرمان ذاکری


تغییر مهم دیگر در فضاهای روشنفکری رخ داد. زمانی که اردوگاه چپ فروپاشید و جریان پست‌مدرن در فضای روشنفکری ایران اقبال پیدا کرد، موضوعاتی مثل تفاوت و فردیت و نیز تکثر و فهم دین در حوزه روشنفکری دینی به مسئله تبدیل شدند. برعکس بخشی از افراد جامعه که وضعیت مشابهی دارند، به حاشیه رانده می شوند. اما مثلا در حوزه روشنفکری دینی، عبدالکریم سروش دینداری را به سه نوع دینداری معیشت اندیش (عامیانه)، تجربه اندیش (عارفانه) و معرفت‌اندیش (محققانه) تقسیم کرده است و دینداری معیشت اندیش را تحقیر می کند. سروش می گوید: «روحانیت متعلق به دین‌داری معیشت‌اندیش است و دین‌داران معیشت‌اندیش نیز به دنبال روحانیت می‌روند، زیرا قائمه دینداری معیشت‌اندیش تقلید است و اسطوره است و آن دینداری دین دارای دلیلی نیست، بلکه علتی است».
او به جای دینداری معیشت‌اندیش بر دینداری معرفت‌اندیش و تجربه‌اندیش تاکید دارد که این‌ها نیز اساسا با توده‌های جامعه پیوندی ندارند. اما سروش بدیلی برای عرضه به دینداران معیشت‌اندیش ندارد و از این بدتر اینکه از درک علل اجتماعی تکوین دینداری معیشت‌اندیش ناتوان است.

بنابراین، رهاشدگی بخش مهمی از جامعه که قبلا در قالب اقتصاد و موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و ثبات‌زدایی از مسکن خودش را نشان داده بود، در عرصه معرفتی نیز خودش را اینگونه نشان می‌دهد؛ یعنی طبقات پایین تحقیر می‌شوند و گفتگو منحصر می‌شود به گفتگوی تمدن‌ها یا فرهنگ‌ها و دیگر اثری از گفتگو با طبقات پایین یا گفتگو بر سر حداقل دستمزد نیست. در اینجا، مسائل طبقات پایین دیگر اهمیتی ندارند. درنتیجه، جریان اصلاح‌طلب نیز در دوره‌ای که دولت را در دست داشت به عملکرد احزابی مثل حزب کار و و خانه کارگر از حیث وظیفه نمایندگی طبقات پایین و کمک به تشکل نیروی کار توجه نداشت و اصولا این مسائل را جدی نمی‌گرفت و تا امروز نیز جدی نمی گیرد. ضعیف‌ترین و شاید بدنام‌ترین بخش‌های جریان اصلاح‌طلبی را می‌توان همین بخش‌های کارگری آن‌ها دانست.

فراموشی موضوع عدالت به‌همراه بی‌توجهی گفتمان‌های سیاسی و روشنفکری به طبقات پایین جامعه باعث شد شکاف بین این طبقات و ساختار سیاسی و حزبی در جامعه به طور فزاینده‌ای بیشتر شود.

انتخاب احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴ برمبنای همین شکاف بود. احمدی نژاد -که در واقع یک راست گرای اقتصادی بود- توانست اقشار رها شده را به سمت خود جلب کند. این اقشار نیز از آمدن احمدی‌نژاد استقبال کردند، اما بیشترین ضرر را در همان هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد متحمل شدند، زیرا در آن دوره، خصوصی‌سازی با همان قاطعیت و سرعت پیگیری شد و آزادسازی‌هایی که هیچ یک از نیروهای تندرو و راست‌گرای اقتصادی قبلی جرئت انجامش را نداشتند در دوره احمدی‌نژاد انجام شد اجرای این برنامه‌ها با شدت گرفتن تنش ایران و غرب و نیز انواع تحریم‌ها همزمان شد. در کنار آن فساد به دلیل یکدستی ساختار سیاسی گسترشی بی سابقه یافت. تداوم شکاف فرهنگی، که از قبل وجود داشت، نیز جامعه را هرچه بیشتر به سمت گسیختگی سوق داد. هرچه این شکاف‌ها رادیکال‌تر می‌شدند، نیروهای سیاسی از نمایندگی این شکاف‌ها باز می‌ماندند.
بنابراین گرچه امروزه مطالبات طبقات پایین، قومیت‌ها و اقلیت‌های دینی و زنان و جریان‌های مختلف فرهنگی و روشنفکری فرصت بروز پیدا می‌کنند و با صراحت بیشتری بیان می شوند، نمایندگان چندانی در بین نیروهای سیاسی و رسمی کشور ندارند. از یک طرف، اصولگرایان دغدغه تکثر، دموکراسی و فرهنگ آزادی بیان را نداشته‌اند و از طرف دیگر، معدود نیروهای اصلاح‌طلب، که نماینده چنین دغدغه‌هایی بودند، به‌تدریج از ساختار سیاسی کشور حذف شدند. آن‌چه باقی می‌ماند نیروهایی است که نماینده شایسته‌ای برای این مطالبات نیستند. بنابراین،

شکاف‌های سیاسی و فرهنگی باعث می شود که هر دو جناح سیاسی عمده کشور کارایی‌شان را از دست بدهند. در عین‌حال این شکاف‌ها تشدید می‌شود و هیچ راه‌حل پایداری برایش ارائه نمی‌شود. نکته مهم‌تر این است که تشدید این شکاف‌ها فقط در ساحت سیاسی نیست و در سطح فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی نیز افزایش می یابد. هیچ گروهی در سیاست کشور طبقات پایین را نمایندگی نمی کند.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran