💠 #صبحگاه
شب را گریستیم، سحر را گریستیم
ما گام‌گامِ راهِ سفر را گریستیم
وقتی که می‌زدند سپیدارِ باغ را
ما یک‌به یک صدایِ تبر را گریستیم
دست و دهانِ بسته به فریاد آمدیم
یعنی تمامِ خونِ جگر را گریستیم
در سرزمینِ حادثه و داربستِ شعر
روز و شبِ سیاهِ هنر را گریستیم
بر آستانِ آتش و خاکسترِ مراد
آیینه‌دار و آینه‌گر را گریستیم
باری ز مرگ‌ومیر چو فارغ شدیم ما
دیه و دیارِ خاک‌به‌سر را گریستیم
مضمونِ گریه کم نشد از دور و پیشِ ما
هرچند که بلا و بتر را گریستیم
#عبدالقهار_عاصی
📸 : میدان آزادی ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شب را گریستیم، سحر را گریستیم
ما گام‌گامِ راهِ سفر را گریستیم
وقتی که می‌زدند سپیدارِ باغ را
ما یک‌به یک صدایِ تبر را گریستیم
دست و دهانِ بسته به فریاد آمدیم
یعنی تمامِ خونِ جگر را گریستیم
در سرزمینِ حادثه و داربستِ شعر
روز و شبِ سیاهِ هنر را گریستیم
بر آستانِ آتش و خاکسترِ مراد
آیینه‌دار و آینه‌گر را گریستیم
باری ز مرگ‌ومیر چو فارغ شدیم ما
دیه و دیارِ خاک‌به‌سر را گریستیم
مضمونِ گریه کم نشد از دور و پیشِ ما
هرچند که بلا و بتر را گریستیم
#عبدالقهار_عاصی
📸 : میدان آزادی ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍2❤1
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۱)
✍ ه-ص
می گفت: تهران نبودیم که همسایه‌ای زنگ زد، توی کوچه‌مان را زده‌اند. خانه‌تان خراب شده. با عجله برگشتیم. وقتی رسیدیم، توی خانه تعداد زیادی آدم‌های غریبه را دیدم. شوک دیدن آنها بیشتر از شوک دیدن خانه ویرانمان بود. شروع به کار کردیم. پنجرهای سالم نمانده بود. درها از جا در آمده بودند. بیشتر وسایل خراب شده بود. اما اثری از بعضی از وسایلم پیدا نکردیم، حتا خرابشان را: لپ تاپم، یک گوشی، مقداری طلا و…
***
می گفت: از اول جنگ چند روزی را رفتیم شمال. اما بیشتر این مدت را خانه ماندیم. شیشه‌ها را چسب زده، یک اتاق امن را انتخاب کرده بودیم و شب‌ها بچه‌ها را آنجا می‌خواباندم.
آن شب ساعت حدود ۱۱ بود. بچه‌ها مشغول بازی وسط هال بودند که صدای انفجار و همزمان با آن آوار شیشه‌ها. آنقدر ناگهانی و ترسناک بود که فرصت فکر و عکس‌العمل نبود. همه شوکه شده بودیم. در آپارتمان را که باز کردیم تا به حیاط برویم، راهرو با جیغ‌های همسایه‌ای پر شده بود که دچار حمله پانیک شده بود. دیدن این صحنه و صدای آن خانم، بچه‌ها را بیشتر از خود انفجار ترساند. آنها هم به شدت شروع به گریه کردند. تا ساعت ۵ صبح طول کشید تا آرام شدند آنقدر که بتوانند بخوابند. من و همسرم هم مشغول جمع کردن خرده‌شیشه‌ها و پلاستیک و چسب زدن پنجره‌های خالی از قاب و شیشه شدیم تا کمی از سرمای هوای دم صبح را کم کنیم. به تکه‌های شیشه‌های شکسته نگاه می‌کردم که مثل خنجری سینه خاک باغچه را سوراخ کرده بودند و فکر می‌کردم معجزه شده که یکی از این خنجرهای شیشه‌ای بچه‌ها را زخمی نکرده. تصورش هم دیوانه‌ام می‌کرد. دو روزی طول کشید تا شیشه‌های جدید را نصب کردیم؛ اما غروب همان روز، کنار همان ساختمانی را زدند که دو روز پیش آوار کرده بودند و دوباره شیشه‌های خانه فرو ریخت. این بار من هم بریدم… مگر یک آدم چقدر توان دارد؟
***
می گفت: با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم. به زور خودم را از عمیق ترین لایه های خواب بیرون کشیدم و تلفن را جواب دادم. دوستی بود فقط گفت آسمان آسمان را ببین و قطع کرد. نگاهی به پنجره کردم. با خود گفتم هنوز شبه؟ صبح نشده چرا؟ ساعت را نگاه کردم. هفت صبح را نشان می داد. زمان را گم کرده بودم.سیاهی شب را باور کنم یا ساعت را؟؛سیاهی عادی نبود. حتا نور چراغهای کوچه هم دیده نمی شد. پنجره را باز کردم. دود غلیظی وارد اتاق شد و مشامم را پر کرد. نه شب نبود. تهران در دود غلیظ و سیاه ناشی از آسیب دیدن پالایشگاه شهر ری و انبارهای نفت شهران غرق شده بود. پنجره را بستم. نمی دانستم چه کار کنم. اصلا در چنین شرایطی در یک اتاق گاز بزرگ چه می شود کرد ؟ مدعیان قربانیان اتاق های گاز نازی ها، به بهانه آوردن آزادی برایمان، اتاق گازی به وسعت تهران برایمان ساخته اند؟ شاید بستن پنجره، خفگی را به تاخیر بیاندازد؟! چگونه می شود جمعیت تهران از این اتاق گاز فرار کنند؟ و بعد انتظار و انتظار و انتظار و...
دو روزی طول کشید که دود کمتر و کمتر شد. باران و باد هم به کمک آمد و هوا در حدی شد که بتوان از خانه بیرون آمد.
***
می گفت: چند سالی بود گذرم به شهر ری نیافتاده بود. سوار تاکسی شدم. راننده از آن روزهای سیاه پس از موشک خوردن پالایشگاه و انبارهای نفت می گفت: دو هفته ای دود بود و دود. دوده همه چیز را سیاه کرده بود. دوده که نبود روغن سوخته بود انگار. مثل دانه های برنج روی ماشین می ریختند و به جدار ماشین و هر چیز دیگر می چسبیدند. سه بار ماشین را شستم. یک بار با تاید. بار دوم با گازوییل و دوباره با تاید.
برج دیدبانی ای را نشان داد که با موشک ویران شده بود و تاکسی مچاله شده ای را که از بد روزگار همان لحظه از آنجا عبور می کرده و اینکه هیچ‌کدام از پنج سرنشین آن زنده نمانده بودند.
از دختران چادر به سر و پرچم به دستی که جلوی مقر بسیج در اثر اصابت موشک پودر شده بودند گفت، از جنگ و پلشتی های آن گفت و گفت و گفت. از گرانی، از کشتار دی ماه و از بی پناهی ما مردم... فقط گوش کردم حرفی نداشتم بزنم. می اندیشیدم چرا اینقدر بی پناهیم، ما مردم ؟ اصلا پناه ما مردم چه باید باشد؟ انگار جز خودمان پناهی نیست
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۱)
✍ ه-ص
می گفت: تهران نبودیم که همسایه‌ای زنگ زد، توی کوچه‌مان را زده‌اند. خانه‌تان خراب شده. با عجله برگشتیم. وقتی رسیدیم، توی خانه تعداد زیادی آدم‌های غریبه را دیدم. شوک دیدن آنها بیشتر از شوک دیدن خانه ویرانمان بود. شروع به کار کردیم. پنجرهای سالم نمانده بود. درها از جا در آمده بودند. بیشتر وسایل خراب شده بود. اما اثری از بعضی از وسایلم پیدا نکردیم، حتا خرابشان را: لپ تاپم، یک گوشی، مقداری طلا و…
***
می گفت: از اول جنگ چند روزی را رفتیم شمال. اما بیشتر این مدت را خانه ماندیم. شیشه‌ها را چسب زده، یک اتاق امن را انتخاب کرده بودیم و شب‌ها بچه‌ها را آنجا می‌خواباندم.
آن شب ساعت حدود ۱۱ بود. بچه‌ها مشغول بازی وسط هال بودند که صدای انفجار و همزمان با آن آوار شیشه‌ها. آنقدر ناگهانی و ترسناک بود که فرصت فکر و عکس‌العمل نبود. همه شوکه شده بودیم. در آپارتمان را که باز کردیم تا به حیاط برویم، راهرو با جیغ‌های همسایه‌ای پر شده بود که دچار حمله پانیک شده بود. دیدن این صحنه و صدای آن خانم، بچه‌ها را بیشتر از خود انفجار ترساند. آنها هم به شدت شروع به گریه کردند. تا ساعت ۵ صبح طول کشید تا آرام شدند آنقدر که بتوانند بخوابند. من و همسرم هم مشغول جمع کردن خرده‌شیشه‌ها و پلاستیک و چسب زدن پنجره‌های خالی از قاب و شیشه شدیم تا کمی از سرمای هوای دم صبح را کم کنیم. به تکه‌های شیشه‌های شکسته نگاه می‌کردم که مثل خنجری سینه خاک باغچه را سوراخ کرده بودند و فکر می‌کردم معجزه شده که یکی از این خنجرهای شیشه‌ای بچه‌ها را زخمی نکرده. تصورش هم دیوانه‌ام می‌کرد. دو روزی طول کشید تا شیشه‌های جدید را نصب کردیم؛ اما غروب همان روز، کنار همان ساختمانی را زدند که دو روز پیش آوار کرده بودند و دوباره شیشه‌های خانه فرو ریخت. این بار من هم بریدم… مگر یک آدم چقدر توان دارد؟
***
می گفت: با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم. به زور خودم را از عمیق ترین لایه های خواب بیرون کشیدم و تلفن را جواب دادم. دوستی بود فقط گفت آسمان آسمان را ببین و قطع کرد. نگاهی به پنجره کردم. با خود گفتم هنوز شبه؟ صبح نشده چرا؟ ساعت را نگاه کردم. هفت صبح را نشان می داد. زمان را گم کرده بودم.سیاهی شب را باور کنم یا ساعت را؟؛سیاهی عادی نبود. حتا نور چراغهای کوچه هم دیده نمی شد. پنجره را باز کردم. دود غلیظی وارد اتاق شد و مشامم را پر کرد. نه شب نبود. تهران در دود غلیظ و سیاه ناشی از آسیب دیدن پالایشگاه شهر ری و انبارهای نفت شهران غرق شده بود. پنجره را بستم. نمی دانستم چه کار کنم. اصلا در چنین شرایطی در یک اتاق گاز بزرگ چه می شود کرد ؟ مدعیان قربانیان اتاق های گاز نازی ها، به بهانه آوردن آزادی برایمان، اتاق گازی به وسعت تهران برایمان ساخته اند؟ شاید بستن پنجره، خفگی را به تاخیر بیاندازد؟! چگونه می شود جمعیت تهران از این اتاق گاز فرار کنند؟ و بعد انتظار و انتظار و انتظار و...
دو روزی طول کشید که دود کمتر و کمتر شد. باران و باد هم به کمک آمد و هوا در حدی شد که بتوان از خانه بیرون آمد.
***
می گفت: چند سالی بود گذرم به شهر ری نیافتاده بود. سوار تاکسی شدم. راننده از آن روزهای سیاه پس از موشک خوردن پالایشگاه و انبارهای نفت می گفت: دو هفته ای دود بود و دود. دوده همه چیز را سیاه کرده بود. دوده که نبود روغن سوخته بود انگار. مثل دانه های برنج روی ماشین می ریختند و به جدار ماشین و هر چیز دیگر می چسبیدند. سه بار ماشین را شستم. یک بار با تاید. بار دوم با گازوییل و دوباره با تاید.
برج دیدبانی ای را نشان داد که با موشک ویران شده بود و تاکسی مچاله شده ای را که از بد روزگار همان لحظه از آنجا عبور می کرده و اینکه هیچ‌کدام از پنج سرنشین آن زنده نمانده بودند.
از دختران چادر به سر و پرچم به دستی که جلوی مقر بسیج در اثر اصابت موشک پودر شده بودند گفت، از جنگ و پلشتی های آن گفت و گفت و گفت. از گرانی، از کشتار دی ماه و از بی پناهی ما مردم... فقط گوش کردم حرفی نداشتم بزنم. می اندیشیدم چرا اینقدر بی پناهیم، ما مردم ؟ اصلا پناه ما مردم چه باید باشد؟ انگار جز خودمان پناهی نیست
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۵)
✍آرمان ذاکری
اما شکاف دیگری که وجود داشت شکاف طبقاتی بود. قبل از انقلاب، اصلاحات ارضی منجر به مهاجرت گسترده مردم به کلان‌شهرها و گسترش حاشیه نشینی شد. این روند کم و بیش در دهه‌های شصت و هفتاد ادامه پیدا کرد و این فاصله طبقاتی به ویژه در کلان شهرها بسیار آشکارتر شد. اوج این قضیه در سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و در زمان شورش‌های حاشیه نشینان شهری بود. در این دوره تحولی شروع شد که میتوان آن را «فراموشی عدالت» نامید. در واقع، پایان دهه شصت به معنای آغاز فراموشی عدالت بود که با فروپاشی اردوگاه چپ و قدرت یابی راست‌گرایان همراه شد. با اجرای برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال، موضوع عدالت به تدریج فراموش شد. بنابراین، برخورد با اعتراضات حاشیه‌نشینان شهری در دهه هفتاد با هیچ واکنشی از سوی نیروهای مختلف در ساختار قدرت و حتی نیروهایی که خود را روشنفکر می دانستند روبرو نشد، به طوری که امروز کمتر می توان اطلاعاتی درباره حوادث آن سالها در رسانه‌ها پیدا کرد. این به معنای آن بود که بخش مهمی از جامعه هیچ نماینده‌ای چه در بخش فرهنگی و چه در ساختار سیاسی کشور نداشت. اما بخش بزرگی از مردمی که در دوم خرداد به اصلاحات رای دادند از همین اقشار بودند که می‌خواستند در قالب جنبش اصلاح‌طلبی، مخالفت‌شان را با وضع موجود اعلام کنند و به شرایط حاکم وقت نه بگویند. اما فراموشی مسئله‌ی عدالت باعث شد که جریان اصلاح‌طلبی هرگز به نماینده‌ی موثری برای آن ها تبدیل نشود.
در فیلم زیر پوست شهر، که خانم رخشان بنی اعتماد در سال ۱۳۷۹ ساخت گفتگوی درخشانی وجود دارد که دقیقا همین وضعیت را توضیح می دهد. در انتهای فیلم، گلاب آدینه میگوید: «مدام به ما گفتند انقلاب شده؛ صبر کنید! گفتند جنگ شده؛ صبر کنید! گفتند سازندگی است؛ صبر کنید! حالا هم میگویند یکی آمده می خواهد به شما توجه کند. بروید به او رای بدهید ولی کی نوبت ما می شود؟». سلطه دوقطبی «فرهنگ حکومتی» و «فرهنگ غیرحکومتی» باعث شد که مسائل اقتصادی و شکاف طبقاتی، که در حال گسترش در جامعه بود، دیده نشود. بنابراین، علاوه‌بر شکاف‌های سیاسی و فرهنگی، شکاف دیگری در جامعه با عنوان شکاف طبقاتی ایجاد شده بود که بخش پایین این شکاف مطلقا نماینده‌ای در ساختار سیاسی کشور نداشت و کسی نبود که نماینده طبقات پایین جامعه باشد. آن چیزی هم که در جریان‌های عدالتخواهی اصولگرایان بیان می شد صرفا شامل مبارزه با فسادهایی بود که به سطح فردی تقلیل می‌یافت، موضوعی که تا به امروز به همان حالت باقی مانده است. این جریان صرفا بر برخی مفسدان و مطالبه اجرای عدالت در مورد آنها متمرکز بوده است و اصولا با بحثهای کلی‌تری مانند عدالتخواهی سیاسی و دموکراسی خواهی و بحثهای ساختاری سر و کار نداشته است. آن چیزی که امروز با عنوان عدالتخواهی دنبال میشود ادامه همان جریان است و هنوز نسبت پایداری با تغییرات ساختاری و مسئله دموکراسی ندارد.
بنابراین، شکاف طبقاتی در این دوران به شدت گسترش یافت و در کنار آن، پدیده‌ای به نام اتمیزاسیون اجتماعی رخ داد.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۵)
✍آرمان ذاکری
اما شکاف دیگری که وجود داشت شکاف طبقاتی بود. قبل از انقلاب، اصلاحات ارضی منجر به مهاجرت گسترده مردم به کلان‌شهرها و گسترش حاشیه نشینی شد. این روند کم و بیش در دهه‌های شصت و هفتاد ادامه پیدا کرد و این فاصله طبقاتی به ویژه در کلان شهرها بسیار آشکارتر شد. اوج این قضیه در سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و در زمان شورش‌های حاشیه نشینان شهری بود. در این دوره تحولی شروع شد که میتوان آن را «فراموشی عدالت» نامید. در واقع، پایان دهه شصت به معنای آغاز فراموشی عدالت بود که با فروپاشی اردوگاه چپ و قدرت یابی راست‌گرایان همراه شد. با اجرای برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال، موضوع عدالت به تدریج فراموش شد. بنابراین، برخورد با اعتراضات حاشیه‌نشینان شهری در دهه هفتاد با هیچ واکنشی از سوی نیروهای مختلف در ساختار قدرت و حتی نیروهایی که خود را روشنفکر می دانستند روبرو نشد، به طوری که امروز کمتر می توان اطلاعاتی درباره حوادث آن سالها در رسانه‌ها پیدا کرد. این به معنای آن بود که بخش مهمی از جامعه هیچ نماینده‌ای چه در بخش فرهنگی و چه در ساختار سیاسی کشور نداشت. اما بخش بزرگی از مردمی که در دوم خرداد به اصلاحات رای دادند از همین اقشار بودند که می‌خواستند در قالب جنبش اصلاح‌طلبی، مخالفت‌شان را با وضع موجود اعلام کنند و به شرایط حاکم وقت نه بگویند. اما فراموشی مسئله‌ی عدالت باعث شد که جریان اصلاح‌طلبی هرگز به نماینده‌ی موثری برای آن ها تبدیل نشود.
در فیلم زیر پوست شهر، که خانم رخشان بنی اعتماد در سال ۱۳۷۹ ساخت گفتگوی درخشانی وجود دارد که دقیقا همین وضعیت را توضیح می دهد. در انتهای فیلم، گلاب آدینه میگوید: «مدام به ما گفتند انقلاب شده؛ صبر کنید! گفتند جنگ شده؛ صبر کنید! گفتند سازندگی است؛ صبر کنید! حالا هم میگویند یکی آمده می خواهد به شما توجه کند. بروید به او رای بدهید ولی کی نوبت ما می شود؟». سلطه دوقطبی «فرهنگ حکومتی» و «فرهنگ غیرحکومتی» باعث شد که مسائل اقتصادی و شکاف طبقاتی، که در حال گسترش در جامعه بود، دیده نشود. بنابراین، علاوه‌بر شکاف‌های سیاسی و فرهنگی، شکاف دیگری در جامعه با عنوان شکاف طبقاتی ایجاد شده بود که بخش پایین این شکاف مطلقا نماینده‌ای در ساختار سیاسی کشور نداشت و کسی نبود که نماینده طبقات پایین جامعه باشد. آن چیزی هم که در جریان‌های عدالتخواهی اصولگرایان بیان می شد صرفا شامل مبارزه با فسادهایی بود که به سطح فردی تقلیل می‌یافت، موضوعی که تا به امروز به همان حالت باقی مانده است. این جریان صرفا بر برخی مفسدان و مطالبه اجرای عدالت در مورد آنها متمرکز بوده است و اصولا با بحثهای کلی‌تری مانند عدالتخواهی سیاسی و دموکراسی خواهی و بحثهای ساختاری سر و کار نداشته است. آن چیزی که امروز با عنوان عدالتخواهی دنبال میشود ادامه همان جریان است و هنوز نسبت پایداری با تغییرات ساختاری و مسئله دموکراسی ندارد.
بنابراین، شکاف طبقاتی در این دوران به شدت گسترش یافت و در کنار آن، پدیده‌ای به نام اتمیزاسیون اجتماعی رخ داد.
سیاست‌های یکدست کننده‌ای که از دهه شصت شروع شده بود، به علاوه بی‌توجهی به مسئله عدالت اجتماعی و اقتصادی و همچنین تشکل‌زدایی و سرکوب مصرف‌گرایی و به دنبال آن ظهور انواع سبک‌های زندگی در جامعه، همگی باعث شد که افراد هرچه بیشتر بر فردیت خود تمرکز کنند و منزوی‌تر شوند. وقتی این وضعیت در دهه‌های بعد با افزایش ناگهانی مصرف‌گرایی در برخی بخش‌های جامعه گره خورد، تبدیل شد به آن چیزی که جامعه‌شناسان «فردگرایی خودخواهانه» می نامند. فردگرایی خودخواهانه مبتنی بر قرارداد اجتماعی نیست و در آن «دیگری» به رسمیت شناخته نمی شود.در این حالت، افراد فقط به پیگیری منافع شخصی‌شان توجه دارند و هر فرد کم‌کم به سوژه ای فردگرا و همزمان خودخواه تبدیل می شود. فردگرایی اخلاقی در جامعه شکل نگرفت. در نتیجه، اعتماد اجتماعی کم‌کم تضعیف شد و بی‌اعتمادی در جامعه گسترش یافت؛ یعنی هرفرد احساس می‌کرد که بقیه مردم نسبت به او اخلاقی عمل نمی‌کنند و می‌خواهند او را فریب دهند یا از او سوءاستفاده کنند. پیمایش‌هایی که در چند موج درباره ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان انجام شد (موج اول در سال ۱۳۷۹، موج دوم در سال ۱۳۸۱ و موج سوم در سال ۱۳۹۴) بیانگر افزایش بدبینی مردم نسبت به یکدیگر، احساس دیگریِ غیراخلاقی، رواج مصرف‌گرایی و به خصوص، تکوین فردگرایی خودخواهانه بود.
این اتمیزاسیون اجتماعی با مقررات‌زدایی نیروی کار پیوند دارد؛ با تراکم فروشی، که حوزه مسکن را ناپایدار می سازد، پیوند دارد؛ با آن سیاست‌هایی که هویت‌های مختلف را وادار به واکنش می‌کند، پیوند دارد؛ و همچنین با سیاست‌های نئولیبرالی که موفقیت در رقابت‌های اقتصادی را از ارزش‌های مسلط جامعه معرفی می کند پیوند دارد.
⤵️
❤2
⤴️
امروزه حتی ارزش های غالب بر صدا و سیمای کشور رقابت و موفقیت فردی است. محبوب ترین برنامه های صدا و سیما بر مبنای مسابقه و رقابت تمایز فردی است و براساس تمایز و تفاوت های فردی طراحی می شود و دائما اینها را ترویج می کند صدا و سیما مدام به بیننده القا می‌کند که تو می‌توانی همه مشکلات را به تنهایی حل کنی و اگر موفق نمی شوی، مشکل از خود توست. این برنامه‌ها افرادی را نشان می‌دهد که در امور شخصی موفق بوده‌اند و بر مشکلات فائق آمده‌اند؛ انگار نه انگار ساختارهای اجتماعی نیز وجود دارد که مانع موفقیت جوانان محروم سیستان و بلوچستان و بوشهر و خوزستان است. برنامه ی عصر جدید نمونه خوبی از این برنامه‌ها بود. ارزش های حاکم بر این برنامه‌ها مختص یک جریان سیاسی خاص نیست بلکه در کل کشور و در تمام جریان‌های سیاسی و فرهنگی مشاهده می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
امروزه حتی ارزش های غالب بر صدا و سیمای کشور رقابت و موفقیت فردی است. محبوب ترین برنامه های صدا و سیما بر مبنای مسابقه و رقابت تمایز فردی است و براساس تمایز و تفاوت های فردی طراحی می شود و دائما اینها را ترویج می کند صدا و سیما مدام به بیننده القا می‌کند که تو می‌توانی همه مشکلات را به تنهایی حل کنی و اگر موفق نمی شوی، مشکل از خود توست. این برنامه‌ها افرادی را نشان می‌دهد که در امور شخصی موفق بوده‌اند و بر مشکلات فائق آمده‌اند؛ انگار نه انگار ساختارهای اجتماعی نیز وجود دارد که مانع موفقیت جوانان محروم سیستان و بلوچستان و بوشهر و خوزستان است. برنامه ی عصر جدید نمونه خوبی از این برنامه‌ها بود. ارزش های حاکم بر این برنامه‌ها مختص یک جریان سیاسی خاص نیست بلکه در کل کشور و در تمام جریان‌های سیاسی و فرهنگی مشاهده می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
🔴 روش‌های جایگزین مستأجران برای تأمین هزینه اجاره‌بهای خانه
🔺بازگشت به خانه پدری
✍️ نیلوفر حامدی
🔹زن ۴۵سالهای که دو دهه اخیر زندگی‌اش را به تنهایی در خانه‌ای در محله «بهار» تهران زندگی می‌کرده، دنبال همخانه می‌گردد. دو برادری که از ۲۱سالگی تا به همین حالا که ۳۵ سال دارند و با هم زندگی می‌کردند، این روزها در تلاش‌اند هم‌خانه‌ای جدید اضافه کنند تا هزینه‌ها تقسیم شود. «هانیه» که پس از جدایی از همسرش، هشت سالی می‌شد در یکی از خانه‌های محله اکباتان زندگی می‌کرد، حالا با خودش فکر می‌کند شاید بهتر است به خانه پدر و مادرش برگردد.
🔹افرادی هم هستند که بعد از سالها زندگی و کار در پایتخت، به مهاجرت معکوس به شهرشان فکر می‌کنند. تغییرات چشمگیر در اقتصاد ایران، ابعاد درخور توجهی از زندگی مردم را دستخوش دگرگونی کرده و هزینه مسکن، یکی از مهم‌ترین آنهاست؛ تغییری که طی سالهای اخیر هر بار به نحوی عرصه زندگی را برای اجاره‌نشینان تنگ‌تر می‌کرد و حالا به جایی رسیده که ادامه زندگی در پایتخت برای بسیاری کم‌کم به امری طاقت‌فرسا بدل شده است.
🔹پلتفرم‌های آنلاین و بنگاه‌های املاک نشان می‌دهد حجم فایل‌های عرضه‌شده کاهش یافته است. براساس اعلام سایت خبری «اکوایران،» بازار مسکن در اوایل خرداد مانند ماه‌های گذشته، همچنان در رکود است و این را هم میتوان در رصد بسترهای فروش و اجاره مسکن آنلاین دید و هم در گفت‌وگو با املاکی‌ها به آن اشاره کرد.
🔹«عبدالوهاب شهلی‌بر»، جامعه‌شناس و نویسنده کتاب امکان‌سنجی ایجاد سکونت‌سرا در شهر تهران است، به «شرق» میگوید: «در ایران زندگی جمعی، صرفا به واسطه تمایل جامعه برای کاهش هزینه‌های زندگی رخ می‌دهد. اغلب آنها هم دانشجویان، کارگران فصلی، ورشکسته‌ها یا کارمندان جزئی هستند که از پس هزینه‌های زندگی برنمی‌‌آیند».
🔹این جامعه‌شناس حوزه مسکن، معتقد است که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در سالهای اخیر با شکست روبه‌رو شده‌اند: «باید پذیرفت که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در کشور ما و در تمام سالهای گذشته با شکست روبه‌رو شده‌اند. حتی مسکن مهر که قرار بود راهکاری برای خانه‌دار شدن دهک‌های پایین جامعه باشد، هم چاره‌ساز نشد. طرح‌های مربوط به نهضت ملی هم راه به جایی نبردند»
🔺متن کامل گزارش👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1103555
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔴 روش‌های جایگزین مستأجران برای تأمین هزینه اجاره‌بهای خانه
🔺بازگشت به خانه پدری
✍️ نیلوفر حامدی
🔹زن ۴۵سالهای که دو دهه اخیر زندگی‌اش را به تنهایی در خانه‌ای در محله «بهار» تهران زندگی می‌کرده، دنبال همخانه می‌گردد. دو برادری که از ۲۱سالگی تا به همین حالا که ۳۵ سال دارند و با هم زندگی می‌کردند، این روزها در تلاش‌اند هم‌خانه‌ای جدید اضافه کنند تا هزینه‌ها تقسیم شود. «هانیه» که پس از جدایی از همسرش، هشت سالی می‌شد در یکی از خانه‌های محله اکباتان زندگی می‌کرد، حالا با خودش فکر می‌کند شاید بهتر است به خانه پدر و مادرش برگردد.
🔹افرادی هم هستند که بعد از سالها زندگی و کار در پایتخت، به مهاجرت معکوس به شهرشان فکر می‌کنند. تغییرات چشمگیر در اقتصاد ایران، ابعاد درخور توجهی از زندگی مردم را دستخوش دگرگونی کرده و هزینه مسکن، یکی از مهم‌ترین آنهاست؛ تغییری که طی سالهای اخیر هر بار به نحوی عرصه زندگی را برای اجاره‌نشینان تنگ‌تر می‌کرد و حالا به جایی رسیده که ادامه زندگی در پایتخت برای بسیاری کم‌کم به امری طاقت‌فرسا بدل شده است.
🔹پلتفرم‌های آنلاین و بنگاه‌های املاک نشان می‌دهد حجم فایل‌های عرضه‌شده کاهش یافته است. براساس اعلام سایت خبری «اکوایران،» بازار مسکن در اوایل خرداد مانند ماه‌های گذشته، همچنان در رکود است و این را هم میتوان در رصد بسترهای فروش و اجاره مسکن آنلاین دید و هم در گفت‌وگو با املاکی‌ها به آن اشاره کرد.
🔹«عبدالوهاب شهلی‌بر»، جامعه‌شناس و نویسنده کتاب امکان‌سنجی ایجاد سکونت‌سرا در شهر تهران است، به «شرق» میگوید: «در ایران زندگی جمعی، صرفا به واسطه تمایل جامعه برای کاهش هزینه‌های زندگی رخ می‌دهد. اغلب آنها هم دانشجویان، کارگران فصلی، ورشکسته‌ها یا کارمندان جزئی هستند که از پس هزینه‌های زندگی برنمی‌‌آیند».
🔹این جامعه‌شناس حوزه مسکن، معتقد است که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در سالهای اخیر با شکست روبه‌رو شده‌اند: «باید پذیرفت که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در کشور ما و در تمام سالهای گذشته با شکست روبه‌رو شده‌اند. حتی مسکن مهر که قرار بود راهکاری برای خانه‌دار شدن دهک‌های پایین جامعه باشد، هم چاره‌ساز نشد. طرح‌های مربوط به نهضت ملی هم راه به جایی نبردند»
🔺متن کامل گزارش👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1103555
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شرق
بازگشت به خانه پدری
زن 45سالهای که دو دهه اخیر زندگی‌اش را به تنهایی در خانه‌ای در محله «بهار» تهران زندگی می‌کرده، دنبال همخانه می‌گردد. دو برادری که از 21سالگی تا به همین حالا که 35 سال دارند و با هم زندگی می‌کردند، این روزها در تلاش هستند خانه‌ای جدید اجاره کرده و هم‌خانه‌ای…
💠 #خبر
🔺سازمان بهداشت جهانی: میزان مرگ و میر مرتبط با شیوع ویروس هانتا حدود ۲۷ درصد است و هیچ واکسن یا درمان خاصی برای ویروسی که می‌تواند باعث سندرم حاد تنفسی شدید شود، وجود ندارد. / انتخاب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺سازمان بهداشت جهانی: میزان مرگ و میر مرتبط با شیوع ویروس هانتا حدود ۲۷ درصد است و هیچ واکسن یا درمان خاصی برای ویروسی که می‌تواند باعث سندرم حاد تنفسی شدید شود، وجود ندارد. / انتخاب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
ما بايد روی تمامِ ديوارها
کلماتی روشن‌تر از نشانیِ نور بنويسيم.
مادرانِ ما می‌گفتند
نمی‌شود از نور
سمتِ خاموشیِ خواب رفت و نترسيد.
اما از تاريکی که به درآيی
تمام درياها از دور پيداست.
برای همين برخاستن است
که گاهی بايد زمين بخوريم!
بله
اين يک شعر کاملا سياسی است
شما حق نداريد کلمه‌ی پوزخند و قيچی را به ياد آوريد!
شوخی می‌کنم آقا
کوچه پر از گلدان‌های شکسته است
به زودی ماشينِ رفتگرانِ شهرداری سَر خواهد رسيد
همه چيز درست خواهد شد.
آرامشِ نهايیِ نی‌زار
خبر از تاريکیِ بادهای بی‌دليل نمی‌دهد.
نگرانِ ردِپای کلماتِ ما
بر اين کوچه‌ی بی‌نام و بی‌انتها نباش
اين‌ها همه حرف است
که هی حرف توی حرف می‌آيد!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ما بايد روی تمامِ ديوارها
کلماتی روشن‌تر از نشانیِ نور بنويسيم.
مادرانِ ما می‌گفتند
نمی‌شود از نور
سمتِ خاموشیِ خواب رفت و نترسيد.
اما از تاريکی که به درآيی
تمام درياها از دور پيداست.
برای همين برخاستن است
که گاهی بايد زمين بخوريم!
بله
اين يک شعر کاملا سياسی است
شما حق نداريد کلمه‌ی پوزخند و قيچی را به ياد آوريد!
شوخی می‌کنم آقا
کوچه پر از گلدان‌های شکسته است
به زودی ماشينِ رفتگرانِ شهرداری سَر خواهد رسيد
همه چيز درست خواهد شد.
آرامشِ نهايیِ نی‌زار
خبر از تاريکیِ بادهای بی‌دليل نمی‌دهد.
نگرانِ ردِپای کلماتِ ما
بر اين کوچه‌ی بی‌نام و بی‌انتها نباش
اين‌ها همه حرف است
که هی حرف توی حرف می‌آيد!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏1
💠 #گزارش
در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح شد:
🔺هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
✍الهه جعفرزاده، خبرآنلاین
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
«آموزش در ایران عملاً از اولویت خارج شده است»؛ این گزاره‌ای است که این روزها بیش از هر زمان دیگری در میان کارشناسان آموزشی تکرار میشود. تداوم تعطیلی مدارس، گسترش آموزش مجازی، نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ و بحران‌های اقتصادی، حالا نظام آموزشی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛ مرحله‌ای که بسیاری معتقدند دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک وضعیت موقت یا اضطراری دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آموزش در ایران تا چه اندازه قربانی بحران‌های پی‌درپی شده و آیا «مجازی‌سازی آموزش» به تدریج در حال تبدیل شدن به یک سیاست دائمی است؟
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید:
نیک‌نژاد با اشاره به شرایط جنگی و نگرانی‌های امنیتی، تعطیلی مدارس در وضعیت بحرانی را قابل درک می‌داند، اما معتقد است این مسئله نباید به حذف تدریجی آموزش حضوری منجر شود: «در شرایط جنگی یا بحران‌هایی مثل کرونا، طبیعی است که عقل و پروتکل‌های ایمنی حکم کنند مدارس تعطیل باشند، چون جان دانش‌آموزان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی مهم‌تر از آموزش.»
با این حال، او تأکید می‌کند که بسیاری از کشورهای پیشرفته، حتی در شرایط بحرانی، آموزش را پس از امنیت جانی در اولویت قرار می‌دهند: «در کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، چین یا کشورهای اسکاندیناوی، بعد از جان دانش‌آموز، ذهن و روح او اولویت دارد. برای همین آموزش را تعطیل‌بردار نمی‌بینند.
مثلاً در بریتانیا، وقتی شدت کرونا کم می‌شد، مدارس را دوباره باز می‌کردند و فقط در مقاطع اوج بیماری، تعطیلی‌های کوتاه‌مدت اعمال می‌شد. یعنی اصل بر باز نگه داشتن مدارس بود.
نیک‌نژاد با اشاره به آمارهای جهانی دوران کرونا توضیح می‌دهد: «برآوردهای جهانی نشان می‌داد حتی در کشورهای پیشرفته، حدود ۶۰ درصد افت در مهارت‌های پایه مثل خواندن، نوشتن و حساب کردن اتفاق افتاد؛ که مستقیماً ناشی از آموزش مجازی و تعطیلی طولانی مدارس در دوران پاندمی بود.»
او اضافه می‌کند: «امروزه در کشور ما شاید ۷۰ تا ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است. دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
⤵️
در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح شد:
🔺هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
✍الهه جعفرزاده، خبرآنلاین
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
«آموزش در ایران عملاً از اولویت خارج شده است»؛ این گزاره‌ای است که این روزها بیش از هر زمان دیگری در میان کارشناسان آموزشی تکرار میشود. تداوم تعطیلی مدارس، گسترش آموزش مجازی، نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ و بحران‌های اقتصادی، حالا نظام آموزشی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛ مرحله‌ای که بسیاری معتقدند دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک وضعیت موقت یا اضطراری دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آموزش در ایران تا چه اندازه قربانی بحران‌های پی‌درپی شده و آیا «مجازی‌سازی آموزش» به تدریج در حال تبدیل شدن به یک سیاست دائمی است؟
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید:
« در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»
نیک‌نژاد با اشاره به شرایط جنگی و نگرانی‌های امنیتی، تعطیلی مدارس در وضعیت بحرانی را قابل درک می‌داند، اما معتقد است این مسئله نباید به حذف تدریجی آموزش حضوری منجر شود: «در شرایط جنگی یا بحران‌هایی مثل کرونا، طبیعی است که عقل و پروتکل‌های ایمنی حکم کنند مدارس تعطیل باشند، چون جان دانش‌آموزان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی مهم‌تر از آموزش.»
با این حال، او تأکید می‌کند که بسیاری از کشورهای پیشرفته، حتی در شرایط بحرانی، آموزش را پس از امنیت جانی در اولویت قرار می‌دهند: «در کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، چین یا کشورهای اسکاندیناوی، بعد از جان دانش‌آموز، ذهن و روح او اولویت دارد. برای همین آموزش را تعطیل‌بردار نمی‌بینند.
مثلاً در بریتانیا، وقتی شدت کرونا کم می‌شد، مدارس را دوباره باز می‌کردند و فقط در مقاطع اوج بیماری، تعطیلی‌های کوتاه‌مدت اعمال می‌شد. یعنی اصل بر باز نگه داشتن مدارس بود.
نیک‌نژاد با اشاره به آمارهای جهانی دوران کرونا توضیح می‌دهد: «برآوردهای جهانی نشان می‌داد حتی در کشورهای پیشرفته، حدود ۶۰ درصد افت در مهارت‌های پایه مثل خواندن، نوشتن و حساب کردن اتفاق افتاد؛ که مستقیماً ناشی از آموزش مجازی و تعطیلی طولانی مدارس در دوران پاندمی بود.»
او اضافه می‌کند: «امروزه در کشور ما شاید ۷۰ تا ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است. دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
⤵️
⤴️
ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
این کارشناس آموزش معتقد است آنچه در ایران رخ داده، دیگر صرفاً استفاده موقت از آموزش مجازی نیست: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است.»
به گفته او، پژوهش‌های جهانی بعد از دوران کرونا نشان داده‌اند که آموزش مجازی، حتی در کشورهای توسعه‌یافته، نتوانسته جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری باشد:
«در سطح جهان هم پژوهش‌ها بارها بر ناکارآمدی آموزش مجازی تأکید کرده‌اند. حالا تصور کنید در ایران، با اینترنت محدود و پلتفرم‌های ضعیف داخلی، این ناکارآمدی چند برابر میشود. در همین شرایط اختلال اینترنت، دانش‌آموزان مجبور شده‌اند به سامانه‌هایی مثل «شاد» بروند؛ در حالی که این پلتفرم‌ها اصلاً قابل مقایسه با ابزارهایی مثل گوگل‌میت، اسکای‌روم یا دیگر بسترهای حرفه‌ای نیستند.»
فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
این کارشناس معتقد است:
«متأسفانه آموزش در ایران فقط مورد بی‌توجهیِ دولت نیست؛ در بخش‌هایی از جامعه هم اهمیت گذشته را ندارد. مشکل اینجاست که آموزش عملاً در بحران‌های بزرگ‌تر گم شده است. اگر شرایط عادی بود، الان باید درباره «آموزش در بحران» برنامه‌ریزی جدی می‌شد؛ باید سازوکارهای حمایتی، روانی و آموزشی ویژه‌ای برای دانش‌آموزان طراحی می‌شد. اما الان نه برای دولت، نه برای جامعه و نه حتی برای بخشی از خانواده‌ها، آموزش در اولویت نیست و این بسیار نگران‌کننده است.»
او میگوید: «وقتی از آسیب آموزش صحبت می‌کنم، منظورم فقط تعطیلی فیزیکی مدرسه نیست؛ الان دانش‌آموزان کشور به‌شدت در حال آسیب دیدن هستند. اگر خطر واقعی وجود داشته باشد، تعطیلی قابل درک است؛ اما چیزی که من و بسیاری از کارشناسان آموزش‌وپرورش را نگران کرده، این است که به نظر می‌رسد دولت هم اساساً با تعطیلی مدارس مسئله‌ای ندارد، بلکه تا حدی از آن استقبال هم می‌کند. دلیلش هم روشن است؛ آموزش مجازی از چند جهت به نفع دولت تمام میشود؛ مهم‌ترینش مسئله بودجه است. آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه جدی روبه‌روست و فضای مجازی این امکان را فراهم کرده که بخشی از این بحران پنهان شود.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند: «یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
او تأکید می‌کند:
#خبرآنلاین
#محمدرضا_نیک‌نژاد
#بحران_آموزش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
این کارشناس آموزش معتقد است آنچه در ایران رخ داده، دیگر صرفاً استفاده موقت از آموزش مجازی نیست: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است.»
به گفته او، پژوهش‌های جهانی بعد از دوران کرونا نشان داده‌اند که آموزش مجازی، حتی در کشورهای توسعه‌یافته، نتوانسته جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری باشد:
«در سطح جهان هم پژوهش‌ها بارها بر ناکارآمدی آموزش مجازی تأکید کرده‌اند. حالا تصور کنید در ایران، با اینترنت محدود و پلتفرم‌های ضعیف داخلی، این ناکارآمدی چند برابر میشود. در همین شرایط اختلال اینترنت، دانش‌آموزان مجبور شده‌اند به سامانه‌هایی مثل «شاد» بروند؛ در حالی که این پلتفرم‌ها اصلاً قابل مقایسه با ابزارهایی مثل گوگل‌میت، اسکای‌روم یا دیگر بسترهای حرفه‌ای نیستند.»
فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
این کارشناس معتقد است:
«متأسفانه آموزش در ایران فقط مورد بی‌توجهیِ دولت نیست؛ در بخش‌هایی از جامعه هم اهمیت گذشته را ندارد. مشکل اینجاست که آموزش عملاً در بحران‌های بزرگ‌تر گم شده است. اگر شرایط عادی بود، الان باید درباره «آموزش در بحران» برنامه‌ریزی جدی می‌شد؛ باید سازوکارهای حمایتی، روانی و آموزشی ویژه‌ای برای دانش‌آموزان طراحی می‌شد. اما الان نه برای دولت، نه برای جامعه و نه حتی برای بخشی از خانواده‌ها، آموزش در اولویت نیست و این بسیار نگران‌کننده است.»
او میگوید: «وقتی از آسیب آموزش صحبت می‌کنم، منظورم فقط تعطیلی فیزیکی مدرسه نیست؛ الان دانش‌آموزان کشور به‌شدت در حال آسیب دیدن هستند. اگر خطر واقعی وجود داشته باشد، تعطیلی قابل درک است؛ اما چیزی که من و بسیاری از کارشناسان آموزش‌وپرورش را نگران کرده، این است که به نظر می‌رسد دولت هم اساساً با تعطیلی مدارس مسئله‌ای ندارد، بلکه تا حدی از آن استقبال هم می‌کند. دلیلش هم روشن است؛ آموزش مجازی از چند جهت به نفع دولت تمام میشود؛ مهم‌ترینش مسئله بودجه است. آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه جدی روبه‌روست و فضای مجازی این امکان را فراهم کرده که بخشی از این بحران پنهان شود.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند: «یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
او تأکید می‌کند:
«مسئله اصلی من دولت است. دولت باید اولین نهادی باشد که نگران آموزش است، اما انگار نه انگار. مضاف بر این، دولت در زمینه اعتمادسازی و تضمین امنیت عملکرد قابل قبولی نداشته؛ وظیفه دولت این است که امنیت ایجاد کند و برای خانواده‌ها توضیح دهد که می‌توانند با اطمینان فرزندانشان را به مدرسه بفرستند. اما الان نه توضیحی داده میشود و نه حتی به نظر می‌رسد آموزش دغدغه دولت باشد.»
#خبرآنلاین
#محمدرضا_نیک‌نژاد
#بحران_آموزش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۲)
✍ ه-ص
می‌گفت: سه تا خانم سوار مترو شدند و روی صندلی مقابلم نشستند. حسابی گرم گفتگو بودند و بلندبلند حرف می‌زدند آنقدر که ناخواسته در جریان گفتگوهایشان قرار می‌گرفتی. دو نفرشان مقنعه سر داشتند و معلوم بود کارمند یا کارگرند. داشتند از بیمه بیکاری و کارهای اداری آن صحبت می‌کردند. یکی‌شان می‌گفت: «جای قبلی که کار می‌کردم برایم بیمه رد نکرده بود و با این همه سال کار، فقط ده سال و چند ماه سابقه کار دارم». آن یکی می‌گفت: «من می‌گم اصلاً طلبامونو ندن، به جاش بیمه را برامون درست کنند. بعداً چند ماه دیگه، اصلا سال دیگه حقوقای عقب‌افتاده را بدهند». از حرف‌هایشان معلوم بود از بیکار‌شده‌های این جنگند. آن یکی حساب و کتابی کرد و گفت: «با این حساب حدود ده دوازده میلیون برای مدت دو سال بهمون می‌دن». آن یکی گفت: «اگه بدن؟!» و آن یکی: «خدا کنه درست بشه. با این گرونی و … چه جوری زندگی کنیم؟»
نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. بعد از معذرت‌خواهی از اینکه ناخواسته حرف‌هایشان را شنیده‌ام، پرسیدم کجا کار می‌کنید؟ یکی‌شان گفت: «می‌کردیم. توی هتلِ ورزشگاه آزادی کار می‌کردیم. از وقتی زدنش بیکار شدیم. دویست نفریم و سرگردان. معرفی‌مان کرده‌اند به بیمه بیکاری. امیدوارم به نتیجه برسیم.»
دختر جوان دیگری خوشحال بود که توی شرکت‌شان قرار گذاشته‌اند برای همه بیست روز بیمه رد کنند. می‌گفت: «درسته این طوری سابقه کارمان کم میشود، و حقوق همه‌مان کم میشود، اما راضی هستیم. این طوری حداقل کسی اخراج نمی‌شه. بیکار شدن توی این شرایط خیلی بده. همه‌مان موافقت کردیم. چاره‌ای نداشتیم. کارفرما می‌گفت ندارم که حقوق و بیمه کامل همه را بپردازم.» دو مرد جوان هم از تولیدی‌هایی گفتند که تعطیل‌اند، چون کسی خرید نمی‌کند که بخواهند اینها لباسی بدوزند و از این که بیکار شده بودند…
چند هزار کارگر در صنایع فولاد، پتروشیمی‌ها، بیکار شده‌اند، کارمندان اسکله‌ها و بنادر، کارمندان و کارگران شرکت‌های خصوصی، کسب‌وکارهای آنلاین تعطیل شده، دفاتر و شرکت‌های فروش بلیت هواپیما و… سونامی بیکاری جامعه را می‌بلعد و آدم‌ها و خانواده‌هایی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، آیا از این سونامی به‌سلامت گذر خواهند کرد؟
***
می‌گفت: از دور دیدم که بحثی میان چند تا خانم چادری و دو سه تا دختر نوجوان بی‌حجاب در گرفته. تا من رسیدم غائله خاتمه یافته بود. خانم میانسالی دخترکانش را دور می‌کرد و من پشت خانم‌های چادری پرچم به دست وارد مترو شدم. خانمی که سن و سالش بیشتر بود به زن جوان‌تر با عصبانیت می‌گفت: «لازم نکرده به من تذکر بدهی. حق‌اش بود محکم می‌کوبیدم توی سرش. مدتی است به دستور رهبر چیزی بهشون نمی‌گیم، پررو شدن. حسابشان را باید برسیم، جمع‌شان کنیم از خیابان‌ها. برن به رضاجونشون بگن بیان کمکشون. دیدی چطور رید بهشون… » کمی آرام‌تر شده بود و سکوت کرد و این فرصتی شد برای زن همراهش. او هم گفت: «دیدی چطور مادرشون معذرت‌خواهی می‌کرد و دختراشو برد؟ بیخود می‌گفت خونه‌مونو موشک خراب کرده.» خانم اولی گفت: «حقشونه. مگه نمی‌گفتن مردمو نمی‌زنه، اصلا خدا کنه تمام بمب‌ها بخوره تو سر اینها…»
***
می‌گفت: بعد آتش‌بس، در فضای تعلیق و سردرگمی جنگ و صلح و آتش‌بس و مذاکره، کم‌کم تهران شبیه تهران همیشگی شده. شلوغ، پر رفت‌وآمد. ترافیک. همهمه و سروصدا. بدو بدو و عجله. حتماً آلودگی هوا هم شروع میشود. تازه فهمیدم چقدر دلم برای تهران همیشگی تنگ شده بود و وقتی خوب فکر می‌کنم، می‌بینم برای تنها چیزی از این چهل روز که دلم تنگ میشود، آسمان آبی آبی تهران است که سالها بود حسرت دیدنش را داشتیم و جنگ فرصتی شد تا آن را دوباره ببینیم.
فرصت اینکه از هر جای تهران که به شمال نگاه می‌کردی، دماوند را می‌دیدی و گاهی که به این زیبای گسترده نگاه می‌کردم از خودم می‌پرسیدم: «آخه چطور از دل این زیبایی، مرگ و وحشت می‌بارد.»
تهران_فروردین ۱۴۰۵
***
#پایان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۲)
✍ ه-ص
می‌گفت: سه تا خانم سوار مترو شدند و روی صندلی مقابلم نشستند. حسابی گرم گفتگو بودند و بلندبلند حرف می‌زدند آنقدر که ناخواسته در جریان گفتگوهایشان قرار می‌گرفتی. دو نفرشان مقنعه سر داشتند و معلوم بود کارمند یا کارگرند. داشتند از بیمه بیکاری و کارهای اداری آن صحبت می‌کردند. یکی‌شان می‌گفت: «جای قبلی که کار می‌کردم برایم بیمه رد نکرده بود و با این همه سال کار، فقط ده سال و چند ماه سابقه کار دارم». آن یکی می‌گفت: «من می‌گم اصلاً طلبامونو ندن، به جاش بیمه را برامون درست کنند. بعداً چند ماه دیگه، اصلا سال دیگه حقوقای عقب‌افتاده را بدهند». از حرف‌هایشان معلوم بود از بیکار‌شده‌های این جنگند. آن یکی حساب و کتابی کرد و گفت: «با این حساب حدود ده دوازده میلیون برای مدت دو سال بهمون می‌دن». آن یکی گفت: «اگه بدن؟!» و آن یکی: «خدا کنه درست بشه. با این گرونی و … چه جوری زندگی کنیم؟»
نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. بعد از معذرت‌خواهی از اینکه ناخواسته حرف‌هایشان را شنیده‌ام، پرسیدم کجا کار می‌کنید؟ یکی‌شان گفت: «می‌کردیم. توی هتلِ ورزشگاه آزادی کار می‌کردیم. از وقتی زدنش بیکار شدیم. دویست نفریم و سرگردان. معرفی‌مان کرده‌اند به بیمه بیکاری. امیدوارم به نتیجه برسیم.»
دختر جوان دیگری خوشحال بود که توی شرکت‌شان قرار گذاشته‌اند برای همه بیست روز بیمه رد کنند. می‌گفت: «درسته این طوری سابقه کارمان کم میشود، و حقوق همه‌مان کم میشود، اما راضی هستیم. این طوری حداقل کسی اخراج نمی‌شه. بیکار شدن توی این شرایط خیلی بده. همه‌مان موافقت کردیم. چاره‌ای نداشتیم. کارفرما می‌گفت ندارم که حقوق و بیمه کامل همه را بپردازم.» دو مرد جوان هم از تولیدی‌هایی گفتند که تعطیل‌اند، چون کسی خرید نمی‌کند که بخواهند اینها لباسی بدوزند و از این که بیکار شده بودند…
چند هزار کارگر در صنایع فولاد، پتروشیمی‌ها، بیکار شده‌اند، کارمندان اسکله‌ها و بنادر، کارمندان و کارگران شرکت‌های خصوصی، کسب‌وکارهای آنلاین تعطیل شده، دفاتر و شرکت‌های فروش بلیت هواپیما و… سونامی بیکاری جامعه را می‌بلعد و آدم‌ها و خانواده‌هایی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، آیا از این سونامی به‌سلامت گذر خواهند کرد؟
***
می‌گفت: از دور دیدم که بحثی میان چند تا خانم چادری و دو سه تا دختر نوجوان بی‌حجاب در گرفته. تا من رسیدم غائله خاتمه یافته بود. خانم میانسالی دخترکانش را دور می‌کرد و من پشت خانم‌های چادری پرچم به دست وارد مترو شدم. خانمی که سن و سالش بیشتر بود به زن جوان‌تر با عصبانیت می‌گفت: «لازم نکرده به من تذکر بدهی. حق‌اش بود محکم می‌کوبیدم توی سرش. مدتی است به دستور رهبر چیزی بهشون نمی‌گیم، پررو شدن. حسابشان را باید برسیم، جمع‌شان کنیم از خیابان‌ها. برن به رضاجونشون بگن بیان کمکشون. دیدی چطور رید بهشون… » کمی آرام‌تر شده بود و سکوت کرد و این فرصتی شد برای زن همراهش. او هم گفت: «دیدی چطور مادرشون معذرت‌خواهی می‌کرد و دختراشو برد؟ بیخود می‌گفت خونه‌مونو موشک خراب کرده.» خانم اولی گفت: «حقشونه. مگه نمی‌گفتن مردمو نمی‌زنه، اصلا خدا کنه تمام بمب‌ها بخوره تو سر اینها…»
***
می‌گفت: بعد آتش‌بس، در فضای تعلیق و سردرگمی جنگ و صلح و آتش‌بس و مذاکره، کم‌کم تهران شبیه تهران همیشگی شده. شلوغ، پر رفت‌وآمد. ترافیک. همهمه و سروصدا. بدو بدو و عجله. حتماً آلودگی هوا هم شروع میشود. تازه فهمیدم چقدر دلم برای تهران همیشگی تنگ شده بود و وقتی خوب فکر می‌کنم، می‌بینم برای تنها چیزی از این چهل روز که دلم تنگ میشود، آسمان آبی آبی تهران است که سالها بود حسرت دیدنش را داشتیم و جنگ فرصتی شد تا آن را دوباره ببینیم.
فرصت اینکه از هر جای تهران که به شمال نگاه می‌کردی، دماوند را می‌دیدی و گاهی که به این زیبای گسترده نگاه می‌کردم از خودم می‌پرسیدم: «آخه چطور از دل این زیبایی، مرگ و وحشت می‌بارد.»
تهران_فروردین ۱۴۰۵
***
#پایان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🙏2
💠 #صبحگاه
آرزو کن آن اتفاق قشنگ بیفتد
رویا ببارد ،
دختران برقصند ،
قند باشد ،
بوسه باشد ،
خدا بخندد به خاطر ما ،
ما که کاری نکرده ایم...
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
آرزو کن آن اتفاق قشنگ بیفتد
رویا ببارد ،
دختران برقصند ،
قند باشد ،
بوسه باشد ،
خدا بخندد به خاطر ما ،
ما که کاری نکرده ایم...
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤3
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۶)
✍ آرمان ذاکری
تغییر مهم دیگر در فضاهای روشنفکری رخ داد. زمانی که اردوگاه چپ فروپاشید و جریان پست‌مدرن در فضای روشنفکری ایران اقبال پیدا کرد، موضوعاتی مثل تفاوت و فردیت و نیز تکثر و فهم دین در حوزه روشنفکری دینی به مسئله تبدیل شدند. برعکس بخشی از افراد جامعه که وضعیت مشابهی دارند، به حاشیه رانده می شوند. اما مثلا در حوزه روشنفکری دینی، عبدالکریم سروش دینداری را به سه نوع دینداری معیشت اندیش (عامیانه)، تجربه اندیش (عارفانه) و معرفت‌اندیش (محققانه) تقسیم کرده است و دینداری معیشت اندیش را تحقیر می کند. سروش می گوید: «روحانیت متعلق به دینداری معیشت‌اندیش است و دینداران معیشت‌اندیش نیز به دنبال روحانیت می‌روند، زیرا قائمه دینداری معیشت‌اندیش تقلید است و اسطوره است و آن دینداری دین دارای دلیلی نیست، بلکه علتی است».
او به جای دینداری معیشت‌اندیش بر دینداری معرفت‌اندیش و تجربه‌اندیش تاکید دارد که اینها نیز اساسا با توده‌های جامعه پیوندی ندارند. اما سروش بدیلی برای عرضه به دینداران معیشت‌اندیش ندارد و از این بدتر اینکه از درک علل اجتماعی تکوین دینداری معیشت‌اندیش ناتوان است.
بنابراین، رهاشدگی بخش مهمی از جامعه که قبلا در قالب اقتصاد و موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و ثبات‌زدایی از مسکن خودش را نشان داده بود، در عرصه معرفتی نیز خودش را اینگونه نشان می‌دهد؛ یعنی طبقات پایین تحقیر می‌شوند و گفتگو منحصر میشود به گفتگوی تمدن‌ها یا فرهنگ‌ها و دیگر اثری از گفتگو با طبقات پایین یا گفتگو بر سر حداقل دستمزد نیست. در اینجا، مسائل طبقات پایین دیگر اهمیتی ندارند. درنتیجه، جریان اصلاح‌طلب نیز در دوره‌ای که دولت را در دست داشت به عملکرد احزابی مثل حزب کار و و خانه کارگر از حیث وظیفه نمایندگی طبقات پایین و کمک به تشکل نیروی کار توجه نداشت و اصولا این مسائل را جدی نمی‌گرفت و تا امروز نیز جدی نمی گیرد. ضعیف‌ترین و شاید بدنام‌ترین بخش‌های جریان اصلاح‌طلبی را میتوان همین بخش‌های کارگری آنها دانست.
فراموشی موضوع عدالت به‌همراه بی‌توجهی گفتمان‌های سیاسی و روشنفکری به طبقات پایین جامعه باعث شد شکاف بین این طبقات و ساختار سیاسی و حزبی در جامعه به طور فزاینده‌ای بیشتر شود.
انتخاب احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴ برمبنای همین شکاف بود. احمدی نژاد -که در واقع یک راست گرای اقتصادی بود- توانست اقشار رها شده را به سمت خود جلب کند. این اقشار نیز از آمدن احمدی‌نژاد استقبال کردند، اما بیشترین ضرر را در همان هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد متحمل شدند، زیرا در آن دوره، خصوصی‌سازی با همان قاطعیت و سرعت پیگیری شد و آزادسازی‌هایی که هیچ یک از نیروهای تندرو و راست‌گرای اقتصادی قبلی جرئت انجامش را نداشتند در دوره احمدی‌نژاد انجام شد اجرای این برنامه‌ها با شدت گرفتن تنش ایران و غرب و نیز انواع تحریم‌ها همزمان شد. در کنار آن فساد به دلیل یکدستی ساختار سیاسی گسترشی بی سابقه یافت. تداوم شکاف فرهنگی، که از قبل وجود داشت، نیز جامعه را هرچه بیشتر به سمت گسیختگی سوق داد. هرچه این شکاف‌ها رادیکال‌تر می‌شدند، نیروهای سیاسی از نمایندگی این شکاف‌ها باز می‌ماندند.
بنابراین گرچه امروزه مطالبات طبقات پایین، قومیت‌ها و اقلیت‌های دینی و زنان و جریان‌های مختلف فرهنگی و روشنفکری فرصت بروز پیدا می‌کنند و با صراحت بیشتری بیان می شوند، نمایندگان چندانی در بین نیروهای سیاسی و رسمی کشور ندارند. از یک طرف، اصولگرایان دغدغه تکثر، دموکراسی و فرهنگ آزادی بیان را نداشته‌اند و از طرف دیگر، معدود نیروهای اصلاح‌طلب، که نماینده چنین دغدغه‌هایی بودند، به‌تدریج از ساختار سیاسی کشور حذف شدند. آنچه باقی می‌ماند نیروهایی است که نماینده شایسته‌ای برای این مطالبات نیستند. بنابراین،
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۶)
✍ آرمان ذاکری
تغییر مهم دیگر در فضاهای روشنفکری رخ داد. زمانی که اردوگاه چپ فروپاشید و جریان پست‌مدرن در فضای روشنفکری ایران اقبال پیدا کرد، موضوعاتی مثل تفاوت و فردیت و نیز تکثر و فهم دین در حوزه روشنفکری دینی به مسئله تبدیل شدند. برعکس بخشی از افراد جامعه که وضعیت مشابهی دارند، به حاشیه رانده می شوند. اما مثلا در حوزه روشنفکری دینی، عبدالکریم سروش دینداری را به سه نوع دینداری معیشت اندیش (عامیانه)، تجربه اندیش (عارفانه) و معرفت‌اندیش (محققانه) تقسیم کرده است و دینداری معیشت اندیش را تحقیر می کند. سروش می گوید: «روحانیت متعلق به دینداری معیشت‌اندیش است و دینداران معیشت‌اندیش نیز به دنبال روحانیت می‌روند، زیرا قائمه دینداری معیشت‌اندیش تقلید است و اسطوره است و آن دینداری دین دارای دلیلی نیست، بلکه علتی است».
او به جای دینداری معیشت‌اندیش بر دینداری معرفت‌اندیش و تجربه‌اندیش تاکید دارد که اینها نیز اساسا با توده‌های جامعه پیوندی ندارند. اما سروش بدیلی برای عرضه به دینداران معیشت‌اندیش ندارد و از این بدتر اینکه از درک علل اجتماعی تکوین دینداری معیشت‌اندیش ناتوان است.
بنابراین، رهاشدگی بخش مهمی از جامعه که قبلا در قالب اقتصاد و موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و ثبات‌زدایی از مسکن خودش را نشان داده بود، در عرصه معرفتی نیز خودش را اینگونه نشان می‌دهد؛ یعنی طبقات پایین تحقیر می‌شوند و گفتگو منحصر میشود به گفتگوی تمدن‌ها یا فرهنگ‌ها و دیگر اثری از گفتگو با طبقات پایین یا گفتگو بر سر حداقل دستمزد نیست. در اینجا، مسائل طبقات پایین دیگر اهمیتی ندارند. درنتیجه، جریان اصلاح‌طلب نیز در دوره‌ای که دولت را در دست داشت به عملکرد احزابی مثل حزب کار و و خانه کارگر از حیث وظیفه نمایندگی طبقات پایین و کمک به تشکل نیروی کار توجه نداشت و اصولا این مسائل را جدی نمی‌گرفت و تا امروز نیز جدی نمی گیرد. ضعیف‌ترین و شاید بدنام‌ترین بخش‌های جریان اصلاح‌طلبی را میتوان همین بخش‌های کارگری آنها دانست.
فراموشی موضوع عدالت به‌همراه بی‌توجهی گفتمان‌های سیاسی و روشنفکری به طبقات پایین جامعه باعث شد شکاف بین این طبقات و ساختار سیاسی و حزبی در جامعه به طور فزاینده‌ای بیشتر شود.
انتخاب احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴ برمبنای همین شکاف بود. احمدی نژاد -که در واقع یک راست گرای اقتصادی بود- توانست اقشار رها شده را به سمت خود جلب کند. این اقشار نیز از آمدن احمدی‌نژاد استقبال کردند، اما بیشترین ضرر را در همان هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد متحمل شدند، زیرا در آن دوره، خصوصی‌سازی با همان قاطعیت و سرعت پیگیری شد و آزادسازی‌هایی که هیچ یک از نیروهای تندرو و راست‌گرای اقتصادی قبلی جرئت انجامش را نداشتند در دوره احمدی‌نژاد انجام شد اجرای این برنامه‌ها با شدت گرفتن تنش ایران و غرب و نیز انواع تحریم‌ها همزمان شد. در کنار آن فساد به دلیل یکدستی ساختار سیاسی گسترشی بی سابقه یافت. تداوم شکاف فرهنگی، که از قبل وجود داشت، نیز جامعه را هرچه بیشتر به سمت گسیختگی سوق داد. هرچه این شکاف‌ها رادیکال‌تر می‌شدند، نیروهای سیاسی از نمایندگی این شکاف‌ها باز می‌ماندند.
بنابراین گرچه امروزه مطالبات طبقات پایین، قومیت‌ها و اقلیت‌های دینی و زنان و جریان‌های مختلف فرهنگی و روشنفکری فرصت بروز پیدا می‌کنند و با صراحت بیشتری بیان می شوند، نمایندگان چندانی در بین نیروهای سیاسی و رسمی کشور ندارند. از یک طرف، اصولگرایان دغدغه تکثر، دموکراسی و فرهنگ آزادی بیان را نداشته‌اند و از طرف دیگر، معدود نیروهای اصلاح‌طلب، که نماینده چنین دغدغه‌هایی بودند، به‌تدریج از ساختار سیاسی کشور حذف شدند. آنچه باقی می‌ماند نیروهایی است که نماینده شایسته‌ای برای این مطالبات نیستند. بنابراین،
شکاف‌های سیاسی و فرهنگی باعث می شود که هر دو جناح سیاسی عمده کشور کارایی‌شان را از دست بدهند. در عین‌حال این شکاف‌ها تشدید میشود و هیچ راه‌حل پایداری برایش ارائه نمی‌شود. نکته مهم‌تر این است که تشدید این شکاف‌ها فقط در ساحت سیاسی نیست و در سطح فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی نیز افزایش می یابد. هیچ گروهی در سیاست کشور طبقات پایین را نمایندگی نمی کند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
هرچند من ندیده‌ام این کورِ بی‌خیال
این گنگِ شب که گیج و عبوس است ــ
خود را به روشنِ سحر
نزدیک‌تر کند،
لیکن شنیده‌ام که شبِ تیره -هرچه هست-
آخر ز تنگه‌های سحرگه گذر کند.
زین‌روی در ببسته به خود رفته‌ام فرو
در انتظارِ صبح.
فریاد اگرچه بسته مرا راه بر گلو
دارم تلاش تا نکشم از جگر خروش.
اسپندوار اگرچه بر آتش نشسته‌ام
بنشسته‌ام خموش.
وز اشک گرچه حلقه به دو دیده بسته‌ام
پیچم به خویشتن که نریزد به دامنم.
#احمد_شاملو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
هرچند من ندیده‌ام این کورِ بی‌خیال
این گنگِ شب که گیج و عبوس است ــ
خود را به روشنِ سحر
نزدیک‌تر کند،
لیکن شنیده‌ام که شبِ تیره -هرچه هست-
آخر ز تنگه‌های سحرگه گذر کند.
زین‌روی در ببسته به خود رفته‌ام فرو
در انتظارِ صبح.
فریاد اگرچه بسته مرا راه بر گلو
دارم تلاش تا نکشم از جگر خروش.
اسپندوار اگرچه بر آتش نشسته‌ام
بنشسته‌ام خموش.
وز اشک گرچه حلقه به دو دیده بسته‌ام
پیچم به خویشتن که نریزد به دامنم.
#احمد_شاملو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۷)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر با تداوم این سیاست ها و همراه شدنش با تحریم، اشکال پیچیده‌ای از ادغام در نظام جهانی اتفاق افتاد که نیازمند تحلیل است. فرار سرمایه‌ها یکی از پیامدهای این وضعیت است. به موازات افزایش فشار تحریم، عدم ادغام در بازارهای جهانی منجر به فرار سرمایه‌ها میشود سرمایه‌هایی که از ایران به کشورهای خلیج فارس و ترکیه و گرجستان و حتی کشورهای غربی می رود. سازوکار این ادغام، به هر حال کشور را به سمت بازارهای جهانی سوق می دهد و این‌طور نیست که کشورها بتوانند همیشه مستقل عمل کنند. در واقع، برنده ی سیاست های تحریم قطعا همان بازار جهانی است که می تواند سرمایه‌ها را از ایران و خارج و به خود جذب کند.
نکته دیگر درباره ادغام در الگوی چینی و روسیِ سرمایه‌داری است. اسدالله بادامچیان زمانی گفته بود که در رقابت چین و آمریکا معلوم است که آمریکا شکست می خورد زیرا محور ایران و چین و روسیه بیش از دو میلیارد جمعیت دارد و اگر پاکستان و هند به این جبهه بپیوندند، نیمی از مردم جهان را در اختیار دارند و می توانند به راحتی بخشی از بازار جهان را کنترل کنند. این صحبت آقای بادامچیان ظاهرا به مناسبت صد سالگی تاسیس حزب کمونیست چین بود. در همه این سالها حزب موتلفه نشست های متعددی با حزب کمونیست چین داشته است. خبرگزاری ایسنا در گزارشی که درباره نشست مشترک حزب موتلفه اسلامی و حزب کمونیست چین منتشر کرد از قول آقای بادامچیان نوشته بود که که دو کشور ایران و چین هزاران سال است در جاده‌ی ابریشم و در سایر ارتباطات فرهنگی، سیاسی و ارتباطات ارزش‌های انسانی با یک دیگر روابط بسیار دوستانه دارند... با قیام ملت بزرگ چین و صدمین سال تاسیس حزب کمونیست چین، ما در ایران خرسند شدیم که ملت چین راه جدیدی را در استقلال سیاسی و حرکت به طرف شکوفایی گوناگون اتخاذ کرده است»(ایسنا ۱۳۹۹/۱۱/۱۵). در شرایطی که در ایران افراد به دلیل گرایش به کمونیسم و جریان‌های چپ‌گرا به زندان می افتند و به ارتباط با خارج کشور متهم می شوند، حزب موتلفه رابطه خودش را با چین تقویت می کند و صراحتا از محور ایران و چین و روسیه صحبت می کند که قرار است هند و پاکستان نیز به آن بپیوندند. این به هر حال مستلزم ادغام ایران در الگوی چینی و روسی است، که خود شکلی از سرمایه داری است، چه از حیث اقتصادی چه از حیث نظامی و تسلیحاتی. اینها ابعاد ناشناخته ای دارد که باید درباره‌اش تحقیق کرد.
بحث بعدی این است که سیاست‌های خصوصی‌سازی یکی از عوامل اصلی در حوزه اقتصادی است که همبستگی اجتماعی را تضعیف می کند. در اینجا می توان از خود کسانی که این سیاست‌ها را از ابتدای دهه هفتاد اجرا کرده‌اند نقل قول کرد تا به کمک آن بتوانیم به تبعات اجرای این سیاست‌ها در زمینه‌ی ایرانی پی ببریم. مثلا، مسعود روغنی زنجانی می گوید: « در بحث خصوصی سازی، ما فاقد یک بخش خصوصی کاردان و لایق با توان مالی بالا بودیم» (احمدی عمویی، اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی، ۱۳۸۴). در کتاب اقتصاد سیاسی ایران از آقای نیلی نقل شده است که «ما در پایان جنگ، بخش خصوصی توانمندی که بتواند عهده‌دار مسئولیت این دارایی‌ها شود اصلا نداشتیم» (همان).
بنابراین، بدیهی است که وقتی بخش خصوصی وجود ندارد اقتصاد به سمت رانت سوق پیدا می‌کند. آقای روغنی زنجانی در بحث سازوکارهای واگذاری شرکت‌ها میگوید: «قرار شد که مابقی سهام را به مدیران شرکت‌ها بدهیم اما هیچ کدام از این مدیران توان مالی خرید سهام‌های واحد تحت مدیریت خود را نداشتند. بنابراین، مقرر شد با توجه به امتیاز و تجربیات آن مدیران، سهام واگذار شده به صورت قطعی و با شرایط متعادل‌تری به آنان واگذار شود. در اینجا مسائلی مطرح می شود که نمی‌توان آن را بیان کرد اما اتفاقی که افتاد این بود که واگذاری و خصوصی‌سازی با آسان‌گیری توام شد» (همان، ۲۲۳). یعنی از همان روز اول این طور بوده است که خصوصی‌سازی می بایست به شکل رانتی انجام شود و سیاست‌گذاران کاملا به این مسئله واقف بودند. در گزارش های متعدد مرکز پژوهش های مجلس در سال های ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ گفته شده بود که این واگذاری‌ها با فساد همراه است. برخی از این واگذاری‌ها به صورت قسطی بود، در حالی که خریدار حتی قسط‌هایش را به طور کامل نمی پرداخت. صرف‌نظر از اینکه خصوصی‌سازی اصولا به معنای واگذاری اموال ملت به صاحبان سرمایه است و نوعی پروژه طبقاتی محسوب می شود و به نابرابری طبقاتی دامن می زند، خصوصی‌سازی در ایران از همان روز اول حاصلی جز ایجاد رانت نداشته است. بنابراین، اجرای سیاست‌های نئولیبرال خصوصی‌سازی به شکاف طبقاتی دامن زد و به عامل فساد گسترده تبدیل شد و همبستگی اجتماعی را تضعیف کرد.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۷)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر با تداوم این سیاست ها و همراه شدنش با تحریم، اشکال پیچیده‌ای از ادغام در نظام جهانی اتفاق افتاد که نیازمند تحلیل است. فرار سرمایه‌ها یکی از پیامدهای این وضعیت است. به موازات افزایش فشار تحریم، عدم ادغام در بازارهای جهانی منجر به فرار سرمایه‌ها میشود سرمایه‌هایی که از ایران به کشورهای خلیج فارس و ترکیه و گرجستان و حتی کشورهای غربی می رود. سازوکار این ادغام، به هر حال کشور را به سمت بازارهای جهانی سوق می دهد و این‌طور نیست که کشورها بتوانند همیشه مستقل عمل کنند. در واقع، برنده ی سیاست های تحریم قطعا همان بازار جهانی است که می تواند سرمایه‌ها را از ایران و خارج و به خود جذب کند.
نکته دیگر درباره ادغام در الگوی چینی و روسیِ سرمایه‌داری است. اسدالله بادامچیان زمانی گفته بود که در رقابت چین و آمریکا معلوم است که آمریکا شکست می خورد زیرا محور ایران و چین و روسیه بیش از دو میلیارد جمعیت دارد و اگر پاکستان و هند به این جبهه بپیوندند، نیمی از مردم جهان را در اختیار دارند و می توانند به راحتی بخشی از بازار جهان را کنترل کنند. این صحبت آقای بادامچیان ظاهرا به مناسبت صد سالگی تاسیس حزب کمونیست چین بود. در همه این سالها حزب موتلفه نشست های متعددی با حزب کمونیست چین داشته است. خبرگزاری ایسنا در گزارشی که درباره نشست مشترک حزب موتلفه اسلامی و حزب کمونیست چین منتشر کرد از قول آقای بادامچیان نوشته بود که که دو کشور ایران و چین هزاران سال است در جاده‌ی ابریشم و در سایر ارتباطات فرهنگی، سیاسی و ارتباطات ارزش‌های انسانی با یک دیگر روابط بسیار دوستانه دارند... با قیام ملت بزرگ چین و صدمین سال تاسیس حزب کمونیست چین، ما در ایران خرسند شدیم که ملت چین راه جدیدی را در استقلال سیاسی و حرکت به طرف شکوفایی گوناگون اتخاذ کرده است»(ایسنا ۱۳۹۹/۱۱/۱۵). در شرایطی که در ایران افراد به دلیل گرایش به کمونیسم و جریان‌های چپ‌گرا به زندان می افتند و به ارتباط با خارج کشور متهم می شوند، حزب موتلفه رابطه خودش را با چین تقویت می کند و صراحتا از محور ایران و چین و روسیه صحبت می کند که قرار است هند و پاکستان نیز به آن بپیوندند. این به هر حال مستلزم ادغام ایران در الگوی چینی و روسی است، که خود شکلی از سرمایه داری است، چه از حیث اقتصادی چه از حیث نظامی و تسلیحاتی. اینها ابعاد ناشناخته ای دارد که باید درباره‌اش تحقیق کرد.
بحث بعدی این است که سیاست‌های خصوصی‌سازی یکی از عوامل اصلی در حوزه اقتصادی است که همبستگی اجتماعی را تضعیف می کند. در اینجا می توان از خود کسانی که این سیاست‌ها را از ابتدای دهه هفتاد اجرا کرده‌اند نقل قول کرد تا به کمک آن بتوانیم به تبعات اجرای این سیاست‌ها در زمینه‌ی ایرانی پی ببریم. مثلا، مسعود روغنی زنجانی می گوید: « در بحث خصوصی سازی، ما فاقد یک بخش خصوصی کاردان و لایق با توان مالی بالا بودیم» (احمدی عمویی، اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی، ۱۳۸۴). در کتاب اقتصاد سیاسی ایران از آقای نیلی نقل شده است که «ما در پایان جنگ، بخش خصوصی توانمندی که بتواند عهده‌دار مسئولیت این دارایی‌ها شود اصلا نداشتیم» (همان).
بنابراین، بدیهی است که وقتی بخش خصوصی وجود ندارد اقتصاد به سمت رانت سوق پیدا می‌کند. آقای روغنی زنجانی در بحث سازوکارهای واگذاری شرکت‌ها میگوید: «قرار شد که مابقی سهام را به مدیران شرکت‌ها بدهیم اما هیچ کدام از این مدیران توان مالی خرید سهام‌های واحد تحت مدیریت خود را نداشتند. بنابراین، مقرر شد با توجه به امتیاز و تجربیات آن مدیران، سهام واگذار شده به صورت قطعی و با شرایط متعادل‌تری به آنان واگذار شود. در اینجا مسائلی مطرح می شود که نمی‌توان آن را بیان کرد اما اتفاقی که افتاد این بود که واگذاری و خصوصی‌سازی با آسان‌گیری توام شد» (همان، ۲۲۳). یعنی از همان روز اول این طور بوده است که خصوصی‌سازی می بایست به شکل رانتی انجام شود و سیاست‌گذاران کاملا به این مسئله واقف بودند. در گزارش های متعدد مرکز پژوهش های مجلس در سال های ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ گفته شده بود که این واگذاری‌ها با فساد همراه است. برخی از این واگذاری‌ها به صورت قسطی بود، در حالی که خریدار حتی قسط‌هایش را به طور کامل نمی پرداخت. صرف‌نظر از اینکه خصوصی‌سازی اصولا به معنای واگذاری اموال ملت به صاحبان سرمایه است و نوعی پروژه طبقاتی محسوب می شود و به نابرابری طبقاتی دامن می زند، خصوصی‌سازی در ایران از همان روز اول حاصلی جز ایجاد رانت نداشته است. بنابراین، اجرای سیاست‌های نئولیبرال خصوصی‌سازی به شکاف طبقاتی دامن زد و به عامل فساد گسترده تبدیل شد و همبستگی اجتماعی را تضعیف کرد.
⤵️
⤴️
میتوان این فرضیه را طرح کرد که خصوصی‌سازی در ابتدای دهه ۷۰ کمک شایانی به ریخته شدن قبح فساد و از بین رفتن فرهنگ فداکارانه دهه ۶۰ در میان نیروهای وفادار به انقلاب و جبهه رفتگان بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
میتوان این فرضیه را طرح کرد که خصوصی‌سازی در ابتدای دهه ۷۰ کمک شایانی به ریخته شدن قبح فساد و از بین رفتن فرهنگ فداکارانه دهه ۶۰ در میان نیروهای وفادار به انقلاب و جبهه رفتگان بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #خبر
🔺مقبره جبار باغچه‌بان در شهرری پس از نیم قرن به زودی میزبان شهروندان میشود
رضا شنگی شهردار منطقه۲۰: با توجه به تملک مقبره بنیان‌گذار نخستین کودکستان و مدرسه ناشنوایان ایران جبار باغچه‌بان، این ملک پس از ۶۰ سال بسته‌بودن، به‌زودی آماده بازدید عموم شهروندان قرار می گیرد.
شهرداری منطقه از ۲دهه قبل برای تملک این ملک اقدام کرد اما به دلیل موانع موجود این کار انجام نشد و اکنون با تملک این ملک اقدامات لازم برای بازسازی مقبره جبار باغچه بان انجام خواهد شد.
شهرداری علاوه بر تملک مقبره باغچه‌بان، خانه افراد مشهوری همچون پروین اعتصامی و جلال آل احمر را نیز خریداری و بازسازی کرده است.
☑️ جبار عسگرزاده ملقب به جبار باغچه‌بان مبدع روش شفاهی در تعلیم ناشنوایان و آموزش روش حساب ذهنی به ناشنوایان در سال ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد و پیکر وی در مقبره خانوادگی اشتری از دوستان نزدیک وی و در مقبره خانوادگی آنها در محله چشمه علی شهرری دفن شد.
#کانال_شهرری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺مقبره جبار باغچه‌بان در شهرری پس از نیم قرن به زودی میزبان شهروندان میشود
رضا شنگی شهردار منطقه۲۰: با توجه به تملک مقبره بنیان‌گذار نخستین کودکستان و مدرسه ناشنوایان ایران جبار باغچه‌بان، این ملک پس از ۶۰ سال بسته‌بودن، به‌زودی آماده بازدید عموم شهروندان قرار می گیرد.
شهرداری منطقه از ۲دهه قبل برای تملک این ملک اقدام کرد اما به دلیل موانع موجود این کار انجام نشد و اکنون با تملک این ملک اقدامات لازم برای بازسازی مقبره جبار باغچه بان انجام خواهد شد.
شهرداری علاوه بر تملک مقبره باغچه‌بان، خانه افراد مشهوری همچون پروین اعتصامی و جلال آل احمر را نیز خریداری و بازسازی کرده است.
☑️ جبار عسگرزاده ملقب به جبار باغچه‌بان مبدع روش شفاهی در تعلیم ناشنوایان و آموزش روش حساب ذهنی به ناشنوایان در سال ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد و پیکر وی در مقبره خانوادگی اشتری از دوستان نزدیک وی و در مقبره خانوادگی آنها در محله چشمه علی شهرری دفن شد.
#کانال_شهرری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر_گوناگون
▪️بر اساس آخرین داده‌های نت بلاکس، خاموشی دیجیتال در ایران وارد هفتادونهمین روز خود شده و اکنون دوازدهمین هفته اختلال گسترده در دسترسی به #اینترنت جهانی را پشت سر می‌گذارد. این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان اعلام کرد که تداوم این محدودیت‌ها، شکل مشارکت مدنی در ایران را دگرگون کرده و کنترل جریان اطلاعات، عموم شهروندان را به «تماشاگرانی در کشور خود» تبدیل کرده است.
▪️مشهد؛ نوزاد ۴۰ روزه با ضربات پیاپی و خفگی توسط پدرش به قتل رسید
یک نوزاد ۴۰ روزه در مشهد، توسط پدرش به قتل رسید. این مرد ۳۸ ساله متهم است که ابتدا با ماهیتابه و کف دست ضربات متعددی به سر فرزند خود وارد کرده و در نهایت با وارد کردن مدفوع نوزاد به دهان او و انسداد مسیر تنفسی‌اش، فرزند پسر خود را به قتل رسانده است.
▪️اردبیل؛ یک محیط‌بان در پی درگیری با متخلف محیط زیستی مجروح شد
یک #محیط_بان در منطقه حفاظت شده نئور استان اردبیل در جریان درگیری با یک صیاد متخلف زخمی شد.
▪️رئیس دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، نسبت به پیامدهای اجرای طرح «#اینترنت_پرو» هشدار داد و آن را عاملی در جهت تشدید #شکاف_اجتماعی دانست. وی در گفت‌وگو با ایسنا، با انتقاد از نحوه اجرای این طرح، اعلام کرد که شکل فعلی آن بدون شفاف‌سازی، به نمادی از تبعیض، رانت و بی‌عدالتی تبدیل شده و می‌تواند اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را تضعیف کند.
اکبر نصراللهی اعلام کرد که تداوم محدودیت‌های اینترنتی در حالی که دسترسی مشابه در قبال پرداخت هزینه برای برخی افراد فراهم است، نوعی تناقض در سیاست‌گذاری محسوب میشود که در صورت عدم تبیین، می‌تواند به افزایش نارضایتی عمومی و تضعیف انسجام اجتماعی منجر شود. وی همچنین تاکید کرد که اینترنت به عنوان بخشی از زیرساخت حیاتی کشور، نقش مهمی در حوزه‌هایی چون آموزش، سلامت و اقتصاد دارد و تداوم محدودیت‌ها آثار گسترده‌ای بر زندگی روزمره شهروندان خواهد داشت.
▪️امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه، شماری از بازنشستگان تامین اجتماعی در مقابل ساختمان این سازمان در شوش دست به #تجمع اعتراضی زدند.
این تجمع در اعتراض به تاخیر بیش از دو ماهه در افزایش حقوق سالانه موضوع ماده ۹۶، بی‌تفاوتی نسبت به تعیین و ابلاغ حق مسکن و همچنین عدم اجرای قانون الزام در بخش درمان صورت گرفته است.
▪️یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید
یک #زن ۲۶ ساله در شهرستان فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید. متهم توسط ماموران پلیس بازداشت شده است.
▪️نائب رئیس کانون بازنشستگان تامین اجتماعی شیراز، نسبت به وضعیت این سازمان هشدار داد و اعلام کرد که در صورت تداوم روند کنونی، تامین اجتماعی با خطر جدی ورشکستگی مواجه خواهد شد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا، ضمن اشاره به افزایش شدید هزینه‌ها و کاهش منابع درآمدی، این وضعیت را ناشی از رشد تعهدات، کاهش بیمه‌پردازی و شرایط اقتصادی دانست.
ناصر مصطفوی، با انتقاد از وضعیت خدمات درمانی، اعلام کرد که با وجود الزام قانونی، طرح درمان رایگان برای کارگران و بازنشستگان به‌طور کامل اجرا نشده و همزمان تعرفه‌های درمانی بدون کنترل در حال افزایش است. به گفته وی، این شرایط فشار مضاعفی بر بازنشستگان وارد کرده و در کنار مشکلاتی مانند تاخیر در صدور احکام حقوقی و بلاتکلیفی پروژه‌های درمانی، نارضایتی گسترده‌ای در میان این گروه‌ها ایجاد کرده است.
بهار صحرائیان، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت و تفهیم اتهام شد
#بهار_صحرائیان، وکیل دادگستری روز گذشته در شیراز بازداشت شد و امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ماه، جلسه بازپرسی وی در دادسرای این شهرستان برگزار شد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️بر اساس آخرین داده‌های نت بلاکس، خاموشی دیجیتال در ایران وارد هفتادونهمین روز خود شده و اکنون دوازدهمین هفته اختلال گسترده در دسترسی به #اینترنت جهانی را پشت سر می‌گذارد. این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان اعلام کرد که تداوم این محدودیت‌ها، شکل مشارکت مدنی در ایران را دگرگون کرده و کنترل جریان اطلاعات، عموم شهروندان را به «تماشاگرانی در کشور خود» تبدیل کرده است.
▪️مشهد؛ نوزاد ۴۰ روزه با ضربات پیاپی و خفگی توسط پدرش به قتل رسید
یک نوزاد ۴۰ روزه در مشهد، توسط پدرش به قتل رسید. این مرد ۳۸ ساله متهم است که ابتدا با ماهیتابه و کف دست ضربات متعددی به سر فرزند خود وارد کرده و در نهایت با وارد کردن مدفوع نوزاد به دهان او و انسداد مسیر تنفسی‌اش، فرزند پسر خود را به قتل رسانده است.
▪️اردبیل؛ یک محیط‌بان در پی درگیری با متخلف محیط زیستی مجروح شد
یک #محیط_بان در منطقه حفاظت شده نئور استان اردبیل در جریان درگیری با یک صیاد متخلف زخمی شد.
▪️رئیس دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، نسبت به پیامدهای اجرای طرح «#اینترنت_پرو» هشدار داد و آن را عاملی در جهت تشدید #شکاف_اجتماعی دانست. وی در گفت‌وگو با ایسنا، با انتقاد از نحوه اجرای این طرح، اعلام کرد که شکل فعلی آن بدون شفاف‌سازی، به نمادی از تبعیض، رانت و بی‌عدالتی تبدیل شده و می‌تواند اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را تضعیف کند.
اکبر نصراللهی اعلام کرد که تداوم محدودیت‌های اینترنتی در حالی که دسترسی مشابه در قبال پرداخت هزینه برای برخی افراد فراهم است، نوعی تناقض در سیاست‌گذاری محسوب میشود که در صورت عدم تبیین، می‌تواند به افزایش نارضایتی عمومی و تضعیف انسجام اجتماعی منجر شود. وی همچنین تاکید کرد که اینترنت به عنوان بخشی از زیرساخت حیاتی کشور، نقش مهمی در حوزه‌هایی چون آموزش، سلامت و اقتصاد دارد و تداوم محدودیت‌ها آثار گسترده‌ای بر زندگی روزمره شهروندان خواهد داشت.
▪️امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه، شماری از بازنشستگان تامین اجتماعی در مقابل ساختمان این سازمان در شوش دست به #تجمع اعتراضی زدند.
این تجمع در اعتراض به تاخیر بیش از دو ماهه در افزایش حقوق سالانه موضوع ماده ۹۶، بی‌تفاوتی نسبت به تعیین و ابلاغ حق مسکن و همچنین عدم اجرای قانون الزام در بخش درمان صورت گرفته است.
▪️یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید
یک #زن ۲۶ ساله در شهرستان فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید. متهم توسط ماموران پلیس بازداشت شده است.
▪️نائب رئیس کانون بازنشستگان تامین اجتماعی شیراز، نسبت به وضعیت این سازمان هشدار داد و اعلام کرد که در صورت تداوم روند کنونی، تامین اجتماعی با خطر جدی ورشکستگی مواجه خواهد شد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا، ضمن اشاره به افزایش شدید هزینه‌ها و کاهش منابع درآمدی، این وضعیت را ناشی از رشد تعهدات، کاهش بیمه‌پردازی و شرایط اقتصادی دانست.
ناصر مصطفوی، با انتقاد از وضعیت خدمات درمانی، اعلام کرد که با وجود الزام قانونی، طرح درمان رایگان برای کارگران و بازنشستگان به‌طور کامل اجرا نشده و همزمان تعرفه‌های درمانی بدون کنترل در حال افزایش است. به گفته وی، این شرایط فشار مضاعفی بر بازنشستگان وارد کرده و در کنار مشکلاتی مانند تاخیر در صدور احکام حقوقی و بلاتکلیفی پروژه‌های درمانی، نارضایتی گسترده‌ای در میان این گروه‌ها ایجاد کرده است.
بهار صحرائیان، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت و تفهیم اتهام شد
#بهار_صحرائیان، وکیل دادگستری روز گذشته در شیراز بازداشت شد و امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ماه، جلسه بازپرسی وی در دادسرای این شهرستان برگزار شد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran