This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
ما بايد روی تمامِ ديوارها
کلماتی روشن‌تر از نشانیِ نور بنويسيم.
مادرانِ ما می‌گفتند
نمی‌شود از نور
سمتِ خاموشیِ خواب رفت و نترسيد.
اما از تاريکی که به درآيی
تمام درياها از دور پيداست.
برای همين برخاستن است
که گاهی بايد زمين بخوريم!
بله
اين يک شعر کاملا سياسی است
شما حق نداريد کلمه‌ی پوزخند و قيچی را به ياد آوريد!
شوخی می‌کنم آقا
کوچه پر از گلدان‌های شکسته است
به زودی ماشينِ رفتگرانِ شهرداری سَر خواهد رسيد
همه چيز درست خواهد شد.
آرامشِ نهايیِ نی‌زار
خبر از تاريکیِ بادهای بی‌دليل نمی‌دهد.
نگرانِ ردِپای کلماتِ ما
بر اين کوچه‌ی بی‌نام و بی‌انتها نباش
اين‌ها همه حرف است
که هی حرف توی حرف می‌آيد!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ما بايد روی تمامِ ديوارها
کلماتی روشن‌تر از نشانیِ نور بنويسيم.
مادرانِ ما می‌گفتند
نمی‌شود از نور
سمتِ خاموشیِ خواب رفت و نترسيد.
اما از تاريکی که به درآيی
تمام درياها از دور پيداست.
برای همين برخاستن است
که گاهی بايد زمين بخوريم!
بله
اين يک شعر کاملا سياسی است
شما حق نداريد کلمه‌ی پوزخند و قيچی را به ياد آوريد!
شوخی می‌کنم آقا
کوچه پر از گلدان‌های شکسته است
به زودی ماشينِ رفتگرانِ شهرداری سَر خواهد رسيد
همه چيز درست خواهد شد.
آرامشِ نهايیِ نی‌زار
خبر از تاريکیِ بادهای بی‌دليل نمی‌دهد.
نگرانِ ردِپای کلماتِ ما
بر اين کوچه‌ی بی‌نام و بی‌انتها نباش
اين‌ها همه حرف است
که هی حرف توی حرف می‌آيد!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏1
💠 #گزارش
در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح شد:
🔺هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
✍الهه جعفرزاده، خبرآنلاین
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین می‌گوید: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل می‌شود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
«آموزش در ایران عملاً از اولویت خارج شده است»؛ این گزاره‌ای است که این روزها بیش از هر زمان دیگری در میان کارشناسان آموزشی تکرار می‌شود. تداوم تعطیلی مدارس، گسترش آموزش مجازی، نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ و بحران‌های اقتصادی، حالا نظام آموزشی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛ مرحله‌ای که بسیاری معتقدند دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک وضعیت موقت یا اضطراری دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آموزش در ایران تا چه اندازه قربانی بحران‌های پی‌درپی شده و آیا «مجازی‌سازی آموزش» به تدریج در حال تبدیل شدن به یک سیاست دائمی است؟
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن می‌گوید:
نیک‌نژاد با اشاره به شرایط جنگی و نگرانی‌های امنیتی، تعطیلی مدارس در وضعیت بحرانی را قابل درک می‌داند، اما معتقد است این مسئله نباید به حذف تدریجی آموزش حضوری منجر شود: «در شرایط جنگی یا بحران‌هایی مثل کرونا، طبیعی است که عقل و پروتکل‌های ایمنی حکم کنند مدارس تعطیل باشند، چون جان دانش‌آموزان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی مهم‌تر از آموزش.»
با این حال، او تأکید می‌کند که بسیاری از کشورهای پیشرفته، حتی در شرایط بحرانی، آموزش را پس از امنیت جانی در اولویت قرار می‌دهند: «در کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، چین یا کشورهای اسکاندیناوی، بعد از جان دانش‌آموز، ذهن و روح او اولویت دارد. برای همین آموزش را تعطیل‌بردار نمی‌بینند.
مثلاً در بریتانیا، وقتی شدت کرونا کم می‌شد، مدارس را دوباره باز می‌کردند و فقط در مقاطع اوج بیماری، تعطیلی‌های کوتاه‌مدت اعمال می‌شد. یعنی اصل بر باز نگه داشتن مدارس بود.
نیک‌نژاد با اشاره به آمارهای جهانی دوران کرونا توضیح می‌دهد: «برآوردهای جهانی نشان می‌داد حتی در کشورهای پیشرفته، حدود ۶۰ درصد افت در مهارت‌های پایه مثل خواندن، نوشتن و حساب کردن اتفاق افتاد؛ که مستقیماً ناشی از آموزش مجازی و تعطیلی طولانی مدارس در دوران پاندمی بود.»
او اضافه می‌کند: «امروزه در کشور ما شاید ۷۰ تا ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است. دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
⤵️
در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح شد:
🔺هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
✍الهه جعفرزاده، خبرآنلاین
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین می‌گوید: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل می‌شود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
«آموزش در ایران عملاً از اولویت خارج شده است»؛ این گزاره‌ای است که این روزها بیش از هر زمان دیگری در میان کارشناسان آموزشی تکرار می‌شود. تداوم تعطیلی مدارس، گسترش آموزش مجازی، نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ و بحران‌های اقتصادی، حالا نظام آموزشی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛ مرحله‌ای که بسیاری معتقدند دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک وضعیت موقت یا اضطراری دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آموزش در ایران تا چه اندازه قربانی بحران‌های پی‌درپی شده و آیا «مجازی‌سازی آموزش» به تدریج در حال تبدیل شدن به یک سیاست دائمی است؟
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن می‌گوید:
« در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»
نیک‌نژاد با اشاره به شرایط جنگی و نگرانی‌های امنیتی، تعطیلی مدارس در وضعیت بحرانی را قابل درک می‌داند، اما معتقد است این مسئله نباید به حذف تدریجی آموزش حضوری منجر شود: «در شرایط جنگی یا بحران‌هایی مثل کرونا، طبیعی است که عقل و پروتکل‌های ایمنی حکم کنند مدارس تعطیل باشند، چون جان دانش‌آموزان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی مهم‌تر از آموزش.»
با این حال، او تأکید می‌کند که بسیاری از کشورهای پیشرفته، حتی در شرایط بحرانی، آموزش را پس از امنیت جانی در اولویت قرار می‌دهند: «در کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، چین یا کشورهای اسکاندیناوی، بعد از جان دانش‌آموز، ذهن و روح او اولویت دارد. برای همین آموزش را تعطیل‌بردار نمی‌بینند.
مثلاً در بریتانیا، وقتی شدت کرونا کم می‌شد، مدارس را دوباره باز می‌کردند و فقط در مقاطع اوج بیماری، تعطیلی‌های کوتاه‌مدت اعمال می‌شد. یعنی اصل بر باز نگه داشتن مدارس بود.
نیک‌نژاد با اشاره به آمارهای جهانی دوران کرونا توضیح می‌دهد: «برآوردهای جهانی نشان می‌داد حتی در کشورهای پیشرفته، حدود ۶۰ درصد افت در مهارت‌های پایه مثل خواندن، نوشتن و حساب کردن اتفاق افتاد؛ که مستقیماً ناشی از آموزش مجازی و تعطیلی طولانی مدارس در دوران پاندمی بود.»
او اضافه می‌کند: «امروزه در کشور ما شاید ۷۰ تا ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است. دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
⤵️
⤴️
ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
این کارشناس آموزش معتقد است آنچه در ایران رخ داده، دیگر صرفاً استفاده موقت از آموزش مجازی نیست: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل می‌شود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است.»
به گفته او، پژوهش‌های جهانی بعد از دوران کرونا نشان داده‌اند که آموزش مجازی، حتی در کشورهای توسعه‌یافته، نتوانسته جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری باشد:
«در سطح جهان هم پژوهش‌ها بارها بر ناکارآمدی آموزش مجازی تأکید کرده‌اند. حالا تصور کنید در ایران، با اینترنت محدود و پلتفرم‌های ضعیف داخلی، این ناکارآمدی چند برابر می‌شود. در همین شرایط اختلال اینترنت، دانش‌آموزان مجبور شده‌اند به سامانه‌هایی مثل «شاد» بروند؛ در حالی که این پلتفرم‌ها اصلاً قابل مقایسه با ابزارهایی مثل گوگل‌میت، اسکای‌روم یا دیگر بسترهای حرفه‌ای نیستند.»
فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته می‌شود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
این کارشناس معتقد است:
«متأسفانه آموزش در ایران فقط مورد بی‌توجهیِ دولت نیست؛ در بخش‌هایی از جامعه هم اهمیت گذشته را ندارد. مشکل اینجاست که آموزش عملاً در بحران‌های بزرگ‌تر گم شده است. اگر شرایط عادی بود، الان باید درباره «آموزش در بحران» برنامه‌ریزی جدی می‌شد؛ باید سازوکارهای حمایتی، روانی و آموزشی ویژه‌ای برای دانش‌آموزان طراحی می‌شد. اما الان نه برای دولت، نه برای جامعه و نه حتی برای بخشی از خانواده‌ها، آموزش در اولویت نیست و این بسیار نگران‌کننده است.»
او می‌گوید: «وقتی از آسیب آموزش صحبت می‌کنم، منظورم فقط تعطیلی فیزیکی مدرسه نیست؛ الان دانش‌آموزان کشور به‌شدت در حال آسیب دیدن هستند. اگر خطر واقعی وجود داشته باشد، تعطیلی قابل درک است؛ اما چیزی که من و بسیاری از کارشناسان آموزش‌وپرورش را نگران کرده، این است که به نظر می‌رسد دولت هم اساساً با تعطیلی مدارس مسئله‌ای ندارد، بلکه تا حدی از آن استقبال هم می‌کند. دلیلش هم روشن است؛ آموزش مجازی از چند جهت به نفع دولت تمام می‌شود؛ مهم‌ترینش مسئله بودجه است. آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه جدی روبه‌روست و فضای مجازی این امکان را فراهم کرده که بخشی از این بحران پنهان شود.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند: «یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر می‌شود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
او تأکید می‌کند:
#خبرآنلاین
#محمدرضا_نیک‌نژاد
#بحران_آموزش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
این کارشناس آموزش معتقد است آنچه در ایران رخ داده، دیگر صرفاً استفاده موقت از آموزش مجازی نیست: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل می‌شود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است.»
به گفته او، پژوهش‌های جهانی بعد از دوران کرونا نشان داده‌اند که آموزش مجازی، حتی در کشورهای توسعه‌یافته، نتوانسته جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری باشد:
«در سطح جهان هم پژوهش‌ها بارها بر ناکارآمدی آموزش مجازی تأکید کرده‌اند. حالا تصور کنید در ایران، با اینترنت محدود و پلتفرم‌های ضعیف داخلی، این ناکارآمدی چند برابر می‌شود. در همین شرایط اختلال اینترنت، دانش‌آموزان مجبور شده‌اند به سامانه‌هایی مثل «شاد» بروند؛ در حالی که این پلتفرم‌ها اصلاً قابل مقایسه با ابزارهایی مثل گوگل‌میت، اسکای‌روم یا دیگر بسترهای حرفه‌ای نیستند.»
فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته می‌شود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
این کارشناس معتقد است:
«متأسفانه آموزش در ایران فقط مورد بی‌توجهیِ دولت نیست؛ در بخش‌هایی از جامعه هم اهمیت گذشته را ندارد. مشکل اینجاست که آموزش عملاً در بحران‌های بزرگ‌تر گم شده است. اگر شرایط عادی بود، الان باید درباره «آموزش در بحران» برنامه‌ریزی جدی می‌شد؛ باید سازوکارهای حمایتی، روانی و آموزشی ویژه‌ای برای دانش‌آموزان طراحی می‌شد. اما الان نه برای دولت، نه برای جامعه و نه حتی برای بخشی از خانواده‌ها، آموزش در اولویت نیست و این بسیار نگران‌کننده است.»
او می‌گوید: «وقتی از آسیب آموزش صحبت می‌کنم، منظورم فقط تعطیلی فیزیکی مدرسه نیست؛ الان دانش‌آموزان کشور به‌شدت در حال آسیب دیدن هستند. اگر خطر واقعی وجود داشته باشد، تعطیلی قابل درک است؛ اما چیزی که من و بسیاری از کارشناسان آموزش‌وپرورش را نگران کرده، این است که به نظر می‌رسد دولت هم اساساً با تعطیلی مدارس مسئله‌ای ندارد، بلکه تا حدی از آن استقبال هم می‌کند. دلیلش هم روشن است؛ آموزش مجازی از چند جهت به نفع دولت تمام می‌شود؛ مهم‌ترینش مسئله بودجه است. آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه جدی روبه‌روست و فضای مجازی این امکان را فراهم کرده که بخشی از این بحران پنهان شود.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند: «یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر می‌شود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
او تأکید می‌کند:
«مسئله اصلی من دولت است. دولت باید اولین نهادی باشد که نگران آموزش است، اما انگار نه انگار. مضاف بر این، دولت در زمینه اعتمادسازی و تضمین امنیت عملکرد قابل قبولی نداشته؛ وظیفه دولت این است که امنیت ایجاد کند و برای خانواده‌ها توضیح دهد که می‌توانند با اطمینان فرزندانشان را به مدرسه بفرستند. اما الان نه توضیحی داده می‌شود و نه حتی به نظر می‌رسد آموزش دغدغه دولت باشد.»
#خبرآنلاین
#محمدرضا_نیک‌نژاد
#بحران_آموزش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۲)
✍ ه-ص
می‌گفت: سه تا خانم سوار مترو شدند و روی صندلی مقابلم نشستند. حسابی گرم گفتگو بودند و بلندبلند حرف می‌زدند آنقدر که ناخواسته در جریان گفتگوهایشان قرار می‌گرفتی. دو نفرشان مقنعه سر داشتند و معلوم بود کارمند یا کارگرند. داشتند از بیمه بیکاری و کارهای اداری آن صحبت می‌کردند. یکی‌شان می‌گفت: «جای قبلی که کار می‌کردم برایم بیمه رد نکرده بود و با این همه سال کار، فقط ده سال و چند ماه سابقه کار دارم». آن یکی می‌گفت: «من می‌گم اصلاً طلبامونو ندن، به جاش بیمه را برامون درست کنند. بعداً چند ماه دیگه، اصلا سال دیگه حقوقای عقب‌افتاده را بدهند». از حرف‌هایشان معلوم بود از بیکار‌شده‌های این جنگند. آن یکی حساب و کتابی کرد و گفت: «با این حساب حدود ده دوازده میلیون برای مدت دو سال بهمون می‌دن». آن یکی گفت: «اگه بدن؟!» و آن یکی: «خدا کنه درست بشه. با این گرونی و … چه جوری زندگی کنیم؟»
نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. بعد از معذرت‌خواهی از اینکه ناخواسته حرف‌هایشان را شنیده‌ام، پرسیدم کجا کار می‌کنید؟ یکی‌شان گفت: «می‌کردیم. توی هتلِ ورزشگاه آزادی کار می‌کردیم. از وقتی زدنش بیکار شدیم. دویست نفریم و سرگردان. معرفی‌مان کرده‌اند به بیمه بیکاری. امیدوارم به نتیجه برسیم.»
دختر جوان دیگری خوشحال بود که توی شرکت‌شان قرار گذاشته‌اند برای همه بیست روز بیمه رد کنند. می‌گفت: «درسته این طوری سابقه کارمان کم می‌شود، و حقوق همه‌مان کم می‌شود، اما راضی هستیم. این طوری حداقل کسی اخراج نمی‌شه. بیکار شدن توی این شرایط خیلی بده. همه‌مان موافقت کردیم. چاره‌ای نداشتیم. کارفرما می‌گفت ندارم که حقوق و بیمه کامل همه را بپردازم.» دو مرد جوان هم از تولیدی‌هایی گفتند که تعطیل‌اند، چون کسی خرید نمی‌کند که بخواهند اینها لباسی بدوزند و از این که بیکار شده بودند…
چند هزار کارگر در صنایع فولاد، پتروشیمی‌ها، بیکار شده‌اند، کارمندان اسکله‌ها و بنادر، کارمندان و کارگران شرکت‌های خصوصی، کسب‌وکارهای آن‌لاین تعطیل شده، دفاتر و شرکت‌های فروش بلیت هواپیما و… سونامی بیکاری جامعه را می‌بلعد و آدم‌ها و خانواده‌هایی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، آیا از این سونامی به‌سلامت گذر خواهند کرد؟
***
می‌گفت: از دور دیدم که بحثی میان چند تا خانم چادری و دو سه تا دختر نوجوان بی‌حجاب در گرفته. تا من رسیدم غائله خاتمه یافته بود. خانم میانسالی دخترکانش را دور می‌کرد و من پشت خانم‌های چادری پرچم به دست وارد مترو شدم. خانمی که سن و سالش بیشتر بود به زن جوان‌تر با عصبانیت می‌گفت: «لازم نکرده به من تذکر بدهی. حق‌اش بود محکم می‌کوبیدم توی سرش. مدتی است به دستور رهبر چیزی بهشون نمی‌گیم، پررو شدن. حسابشان را باید برسیم، جمع‌شان کنیم از خیابان‌ها. برن به رضاجونشون بگن بیان کمکشون. دیدی چطور رید بهشون… » کمی آرام‌تر شده بود و سکوت کرد و این فرصتی شد برای زن همراهش. او هم گفت: «دیدی چطور مادرشون معذرت‌خواهی می‌کرد و دختراشو برد؟ بیخود می‌گفت خونه‌مونو موشک خراب کرده.» خانم اولی گفت: «حقشونه. مگه نمی‌گفتن مردمو نمی‌زنه، اصلا خدا کنه تمام بمب‌ها بخوره تو سر اینها…»
***
می‌گفت: بعد آتش‌بس، در فضای تعلیق و سردرگمی جنگ و صلح و آتش‌بس و مذاکره، کم‌کم تهران شبیه تهران همیشگی شده. شلوغ، پر رفت‌وآمد. ترافیک. همهمه و سروصدا. بدو بدو و عجله. حتماً آلودگی هوا هم شروع می‌شود. تازه فهمیدم چقدر دلم برای تهران همیشگی تنگ شده بود و وقتی خوب فکر می‌کنم، می‌بینم برای تنها چیزی از این چهل روز که دلم تنگ می‌شود، آسمان آبی آبی تهران است که سال‌ها بود حسرت دیدنش را داشتیم و جنگ فرصتی شد تا آن را دوباره ببینیم.
فرصت اینکه از هر جای تهران که به شمال نگاه می‌کردی، دماوند را می‌دیدی و گاهی که به این زیبای گسترده نگاه می‌کردم از خودم می‌پرسیدم: «آخه چطور از دل این زیبایی، مرگ و وحشت می‌بارد.»
تهران_فروردین ۱۴۰۵
***
#پایان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۲)
✍ ه-ص
می‌گفت: سه تا خانم سوار مترو شدند و روی صندلی مقابلم نشستند. حسابی گرم گفتگو بودند و بلندبلند حرف می‌زدند آنقدر که ناخواسته در جریان گفتگوهایشان قرار می‌گرفتی. دو نفرشان مقنعه سر داشتند و معلوم بود کارمند یا کارگرند. داشتند از بیمه بیکاری و کارهای اداری آن صحبت می‌کردند. یکی‌شان می‌گفت: «جای قبلی که کار می‌کردم برایم بیمه رد نکرده بود و با این همه سال کار، فقط ده سال و چند ماه سابقه کار دارم». آن یکی می‌گفت: «من می‌گم اصلاً طلبامونو ندن، به جاش بیمه را برامون درست کنند. بعداً چند ماه دیگه، اصلا سال دیگه حقوقای عقب‌افتاده را بدهند». از حرف‌هایشان معلوم بود از بیکار‌شده‌های این جنگند. آن یکی حساب و کتابی کرد و گفت: «با این حساب حدود ده دوازده میلیون برای مدت دو سال بهمون می‌دن». آن یکی گفت: «اگه بدن؟!» و آن یکی: «خدا کنه درست بشه. با این گرونی و … چه جوری زندگی کنیم؟»
نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. بعد از معذرت‌خواهی از اینکه ناخواسته حرف‌هایشان را شنیده‌ام، پرسیدم کجا کار می‌کنید؟ یکی‌شان گفت: «می‌کردیم. توی هتلِ ورزشگاه آزادی کار می‌کردیم. از وقتی زدنش بیکار شدیم. دویست نفریم و سرگردان. معرفی‌مان کرده‌اند به بیمه بیکاری. امیدوارم به نتیجه برسیم.»
دختر جوان دیگری خوشحال بود که توی شرکت‌شان قرار گذاشته‌اند برای همه بیست روز بیمه رد کنند. می‌گفت: «درسته این طوری سابقه کارمان کم می‌شود، و حقوق همه‌مان کم می‌شود، اما راضی هستیم. این طوری حداقل کسی اخراج نمی‌شه. بیکار شدن توی این شرایط خیلی بده. همه‌مان موافقت کردیم. چاره‌ای نداشتیم. کارفرما می‌گفت ندارم که حقوق و بیمه کامل همه را بپردازم.» دو مرد جوان هم از تولیدی‌هایی گفتند که تعطیل‌اند، چون کسی خرید نمی‌کند که بخواهند اینها لباسی بدوزند و از این که بیکار شده بودند…
چند هزار کارگر در صنایع فولاد، پتروشیمی‌ها، بیکار شده‌اند، کارمندان اسکله‌ها و بنادر، کارمندان و کارگران شرکت‌های خصوصی، کسب‌وکارهای آن‌لاین تعطیل شده، دفاتر و شرکت‌های فروش بلیت هواپیما و… سونامی بیکاری جامعه را می‌بلعد و آدم‌ها و خانواده‌هایی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، آیا از این سونامی به‌سلامت گذر خواهند کرد؟
***
می‌گفت: از دور دیدم که بحثی میان چند تا خانم چادری و دو سه تا دختر نوجوان بی‌حجاب در گرفته. تا من رسیدم غائله خاتمه یافته بود. خانم میانسالی دخترکانش را دور می‌کرد و من پشت خانم‌های چادری پرچم به دست وارد مترو شدم. خانمی که سن و سالش بیشتر بود به زن جوان‌تر با عصبانیت می‌گفت: «لازم نکرده به من تذکر بدهی. حق‌اش بود محکم می‌کوبیدم توی سرش. مدتی است به دستور رهبر چیزی بهشون نمی‌گیم، پررو شدن. حسابشان را باید برسیم، جمع‌شان کنیم از خیابان‌ها. برن به رضاجونشون بگن بیان کمکشون. دیدی چطور رید بهشون… » کمی آرام‌تر شده بود و سکوت کرد و این فرصتی شد برای زن همراهش. او هم گفت: «دیدی چطور مادرشون معذرت‌خواهی می‌کرد و دختراشو برد؟ بیخود می‌گفت خونه‌مونو موشک خراب کرده.» خانم اولی گفت: «حقشونه. مگه نمی‌گفتن مردمو نمی‌زنه، اصلا خدا کنه تمام بمب‌ها بخوره تو سر اینها…»
***
می‌گفت: بعد آتش‌بس، در فضای تعلیق و سردرگمی جنگ و صلح و آتش‌بس و مذاکره، کم‌کم تهران شبیه تهران همیشگی شده. شلوغ، پر رفت‌وآمد. ترافیک. همهمه و سروصدا. بدو بدو و عجله. حتماً آلودگی هوا هم شروع می‌شود. تازه فهمیدم چقدر دلم برای تهران همیشگی تنگ شده بود و وقتی خوب فکر می‌کنم، می‌بینم برای تنها چیزی از این چهل روز که دلم تنگ می‌شود، آسمان آبی آبی تهران است که سال‌ها بود حسرت دیدنش را داشتیم و جنگ فرصتی شد تا آن را دوباره ببینیم.
فرصت اینکه از هر جای تهران که به شمال نگاه می‌کردی، دماوند را می‌دیدی و گاهی که به این زیبای گسترده نگاه می‌کردم از خودم می‌پرسیدم: «آخه چطور از دل این زیبایی، مرگ و وحشت می‌بارد.»
تهران_فروردین ۱۴۰۵
***
#پایان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🙏2
💠 #صبحگاه
آرزو کن آن اتفاق قشنگ بیفتد
رویا ببارد ،
دختران برقصند ،
قند باشد ،
بوسه باشد ،
خدا بخندد به خاطر ما ،
ما که کاری نکرده ایم...
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
آرزو کن آن اتفاق قشنگ بیفتد
رویا ببارد ،
دختران برقصند ،
قند باشد ،
بوسه باشد ،
خدا بخندد به خاطر ما ،
ما که کاری نکرده ایم...
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤3
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۶)
✍ آرمان ذاکری
تغییر مهم دیگر در فضاهای روشنفکری رخ داد. زمانی که اردوگاه چپ فروپاشید و جریان پست‌مدرن در فضای روشنفکری ایران اقبال پیدا کرد، موضوعاتی مثل تفاوت و فردیت و نیز تکثر و فهم دین در حوزه روشنفکری دینی به مسئله تبدیل شدند. برعکس بخشی از افراد جامعه که وضعیت مشابهی دارند، به حاشیه رانده می شوند. اما مثلا در حوزه روشنفکری دینی، عبدالکریم سروش دینداری را به سه نوع دینداری معیشت اندیش (عامیانه)، تجربه اندیش (عارفانه) و معرفت‌اندیش (محققانه) تقسیم کرده است و دینداری معیشت اندیش را تحقیر می کند. سروش می گوید: «روحانیت متعلق به دینداری معیشت‌اندیش است و دینداران معیشت‌اندیش نیز به دنبال روحانیت می‌روند، زیرا قائمه دینداری معیشت‌اندیش تقلید است و اسطوره است و آن دینداری دین دارای دلیلی نیست، بلکه علتی است».
او به جای دینداری معیشت‌اندیش بر دینداری معرفت‌اندیش و تجربه‌اندیش تاکید دارد که اینها نیز اساسا با توده‌های جامعه پیوندی ندارند. اما سروش بدیلی برای عرضه به دینداران معیشت‌اندیش ندارد و از این بدتر اینکه از درک علل اجتماعی تکوین دینداری معیشت‌اندیش ناتوان است.
بنابراین، رهاشدگی بخش مهمی از جامعه که قبلا در قالب اقتصاد و موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و ثبات‌زدایی از مسکن خودش را نشان داده بود، در عرصه معرفتی نیز خودش را اینگونه نشان می‌دهد؛ یعنی طبقات پایین تحقیر می‌شوند و گفتگو منحصر می‌شود به گفتگوی تمدن‌ها یا فرهنگ‌ها و دیگر اثری از گفتگو با طبقات پایین یا گفتگو بر سر حداقل دستمزد نیست. در اینجا، مسائل طبقات پایین دیگر اهمیتی ندارند. درنتیجه، جریان اصلاح‌طلب نیز در دوره‌ای که دولت را در دست داشت به عملکرد احزابی مثل حزب کار و و خانه کارگر از حیث وظیفه نمایندگی طبقات پایین و کمک به تشکل نیروی کار توجه نداشت و اصولا این مسائل را جدی نمی‌گرفت و تا امروز نیز جدی نمی گیرد. ضعیف‌ترین و شاید بدنام‌ترین بخش‌های جریان اصلاح‌طلبی را می‌توان همین بخش‌های کارگری آنها دانست.
فراموشی موضوع عدالت به‌همراه بی‌توجهی گفتمان‌های سیاسی و روشنفکری به طبقات پایین جامعه باعث شد شکاف بین این طبقات و ساختار سیاسی و حزبی در جامعه به طور فزاینده‌ای بیشتر شود.
انتخاب احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴ برمبنای همین شکاف بود. احمدی نژاد -که در واقع یک راست گرای اقتصادی بود- توانست اقشار رها شده را به سمت خود جلب کند. این اقشار نیز از آمدن احمدی‌نژاد استقبال کردند، اما بیشترین ضرر را در همان هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد متحمل شدند، زیرا در آن دوره، خصوصی‌سازی با همان قاطعیت و سرعت پیگیری شد و آزادسازی‌هایی که هیچ یک از نیروهای تندرو و راست‌گرای اقتصادی قبلی جرئت انجامش را نداشتند در دوره احمدی‌نژاد انجام شد اجرای این برنامه‌ها با شدت گرفتن تنش ایران و غرب و نیز انواع تحریم‌ها همزمان شد. در کنار آن فساد به دلیل یکدستی ساختار سیاسی گسترشی بی سابقه یافت. تداوم شکاف فرهنگی، که از قبل وجود داشت، نیز جامعه را هرچه بیشتر به سمت گسیختگی سوق داد. هرچه این شکاف‌ها رادیکال‌تر می‌شدند، نیروهای سیاسی از نمایندگی این شکاف‌ها باز می‌ماندند.
بنابراین گرچه امروزه مطالبات طبقات پایین، قومیت‌ها و اقلیت‌های دینی و زنان و جریان‌های مختلف فرهنگی و روشنفکری فرصت بروز پیدا می‌کنند و با صراحت بیشتری بیان می شوند، نمایندگان چندانی در بین نیروهای سیاسی و رسمی کشور ندارند. از یک طرف، اصولگرایان دغدغه تکثر، دموکراسی و فرهنگ آزادی بیان را نداشته‌اند و از طرف دیگر، معدود نیروهای اصلاح‌طلب، که نماینده چنین دغدغه‌هایی بودند، به‌تدریج از ساختار سیاسی کشور حذف شدند. آنچه باقی می‌ماند نیروهایی است که نماینده شایسته‌ای برای این مطالبات نیستند. بنابراین،
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۶)
✍ آرمان ذاکری
تغییر مهم دیگر در فضاهای روشنفکری رخ داد. زمانی که اردوگاه چپ فروپاشید و جریان پست‌مدرن در فضای روشنفکری ایران اقبال پیدا کرد، موضوعاتی مثل تفاوت و فردیت و نیز تکثر و فهم دین در حوزه روشنفکری دینی به مسئله تبدیل شدند. برعکس بخشی از افراد جامعه که وضعیت مشابهی دارند، به حاشیه رانده می شوند. اما مثلا در حوزه روشنفکری دینی، عبدالکریم سروش دینداری را به سه نوع دینداری معیشت اندیش (عامیانه)، تجربه اندیش (عارفانه) و معرفت‌اندیش (محققانه) تقسیم کرده است و دینداری معیشت اندیش را تحقیر می کند. سروش می گوید: «روحانیت متعلق به دینداری معیشت‌اندیش است و دینداران معیشت‌اندیش نیز به دنبال روحانیت می‌روند، زیرا قائمه دینداری معیشت‌اندیش تقلید است و اسطوره است و آن دینداری دین دارای دلیلی نیست، بلکه علتی است».
او به جای دینداری معیشت‌اندیش بر دینداری معرفت‌اندیش و تجربه‌اندیش تاکید دارد که اینها نیز اساسا با توده‌های جامعه پیوندی ندارند. اما سروش بدیلی برای عرضه به دینداران معیشت‌اندیش ندارد و از این بدتر اینکه از درک علل اجتماعی تکوین دینداری معیشت‌اندیش ناتوان است.
بنابراین، رهاشدگی بخش مهمی از جامعه که قبلا در قالب اقتصاد و موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و ثبات‌زدایی از مسکن خودش را نشان داده بود، در عرصه معرفتی نیز خودش را اینگونه نشان می‌دهد؛ یعنی طبقات پایین تحقیر می‌شوند و گفتگو منحصر می‌شود به گفتگوی تمدن‌ها یا فرهنگ‌ها و دیگر اثری از گفتگو با طبقات پایین یا گفتگو بر سر حداقل دستمزد نیست. در اینجا، مسائل طبقات پایین دیگر اهمیتی ندارند. درنتیجه، جریان اصلاح‌طلب نیز در دوره‌ای که دولت را در دست داشت به عملکرد احزابی مثل حزب کار و و خانه کارگر از حیث وظیفه نمایندگی طبقات پایین و کمک به تشکل نیروی کار توجه نداشت و اصولا این مسائل را جدی نمی‌گرفت و تا امروز نیز جدی نمی گیرد. ضعیف‌ترین و شاید بدنام‌ترین بخش‌های جریان اصلاح‌طلبی را می‌توان همین بخش‌های کارگری آنها دانست.
فراموشی موضوع عدالت به‌همراه بی‌توجهی گفتمان‌های سیاسی و روشنفکری به طبقات پایین جامعه باعث شد شکاف بین این طبقات و ساختار سیاسی و حزبی در جامعه به طور فزاینده‌ای بیشتر شود.
انتخاب احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴ برمبنای همین شکاف بود. احمدی نژاد -که در واقع یک راست گرای اقتصادی بود- توانست اقشار رها شده را به سمت خود جلب کند. این اقشار نیز از آمدن احمدی‌نژاد استقبال کردند، اما بیشترین ضرر را در همان هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد متحمل شدند، زیرا در آن دوره، خصوصی‌سازی با همان قاطعیت و سرعت پیگیری شد و آزادسازی‌هایی که هیچ یک از نیروهای تندرو و راست‌گرای اقتصادی قبلی جرئت انجامش را نداشتند در دوره احمدی‌نژاد انجام شد اجرای این برنامه‌ها با شدت گرفتن تنش ایران و غرب و نیز انواع تحریم‌ها همزمان شد. در کنار آن فساد به دلیل یکدستی ساختار سیاسی گسترشی بی سابقه یافت. تداوم شکاف فرهنگی، که از قبل وجود داشت، نیز جامعه را هرچه بیشتر به سمت گسیختگی سوق داد. هرچه این شکاف‌ها رادیکال‌تر می‌شدند، نیروهای سیاسی از نمایندگی این شکاف‌ها باز می‌ماندند.
بنابراین گرچه امروزه مطالبات طبقات پایین، قومیت‌ها و اقلیت‌های دینی و زنان و جریان‌های مختلف فرهنگی و روشنفکری فرصت بروز پیدا می‌کنند و با صراحت بیشتری بیان می شوند، نمایندگان چندانی در بین نیروهای سیاسی و رسمی کشور ندارند. از یک طرف، اصولگرایان دغدغه تکثر، دموکراسی و فرهنگ آزادی بیان را نداشته‌اند و از طرف دیگر، معدود نیروهای اصلاح‌طلب، که نماینده چنین دغدغه‌هایی بودند، به‌تدریج از ساختار سیاسی کشور حذف شدند. آنچه باقی می‌ماند نیروهایی است که نماینده شایسته‌ای برای این مطالبات نیستند. بنابراین،
شکاف‌های سیاسی و فرهنگی باعث می شود که هر دو جناح سیاسی عمده کشور کارایی‌شان را از دست بدهند. در عین‌حال این شکاف‌ها تشدید می‌شود و هیچ راه‌حل پایداری برایش ارائه نمی‌شود. نکته مهم‌تر این است که تشدید این شکاف‌ها فقط در ساحت سیاسی نیست و در سطح فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی نیز افزایش می یابد. هیچ گروهی در سیاست کشور طبقات پایین را نمایندگی نمی کند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
هرچند من ندیده‌ام این کورِ بی‌خیال
این گنگِ شب که گیج و عبوس است ــ
خود را به روشنِ سحر
نزدیک‌تر کند،
لیکن شنیده‌ام که شبِ تیره -هرچه هست-
آخر ز تنگه‌های سحرگه گذر کند.
زین‌روی در ببسته به خود رفته‌ام فرو
در انتظارِ صبح.
فریاد اگرچه بسته مرا راه بر گلو
دارم تلاش تا نکشم از جگر خروش.
اسپندوار اگرچه بر آتش نشسته‌ام
بنشسته‌ام خموش.
وز اشک گرچه حلقه به دو دیده بسته‌ام
پیچم به خویشتن که نریزد به دامنم.
#احمد_شاملو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
هرچند من ندیده‌ام این کورِ بی‌خیال
این گنگِ شب که گیج و عبوس است ــ
خود را به روشنِ سحر
نزدیک‌تر کند،
لیکن شنیده‌ام که شبِ تیره -هرچه هست-
آخر ز تنگه‌های سحرگه گذر کند.
زین‌روی در ببسته به خود رفته‌ام فرو
در انتظارِ صبح.
فریاد اگرچه بسته مرا راه بر گلو
دارم تلاش تا نکشم از جگر خروش.
اسپندوار اگرچه بر آتش نشسته‌ام
بنشسته‌ام خموش.
وز اشک گرچه حلقه به دو دیده بسته‌ام
پیچم به خویشتن که نریزد به دامنم.
#احمد_شاملو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۷)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر با تداوم این سیاست ها و همراه شدنش با تحریم، اشکال پیچیده‌ای از ادغام در نظام جهانی اتفاق افتاد که نیازمند تحلیل است. فرار سرمایه‌ها یکی از پیامدهای این وضعیت است. به موازات افزایش فشار تحریم، عدم ادغام در بازارهای جهانی منجر به فرار سرمایه‌ها می‌شود سرمایه‌هایی که از ایران به کشورهای خلیج فارس و ترکیه و گرجستان و حتی کشورهای غربی می رود. سازوکار این ادغام، به هر حال کشور را به سمت بازارهای جهانی سوق می دهد و این‌طور نیست که کشورها بتوانند همیشه مستقل عمل کنند. در واقع، برنده ی سیاست های تحریم قطعا همان بازار جهانی است که می تواند سرمایه‌ها را از ایران و خارج و به خود جذب کند.
نکته دیگر درباره ادغام در الگوی چینی و روسیِ سرمایه‌داری است. اسدالله بادامچیان زمانی گفته بود که در رقابت چین و آمریکا معلوم است که آمریکا شکست می خورد زیرا محور ایران و چین و روسیه بیش از دو میلیارد جمعیت دارد و اگر پاکستان و هند به این جبهه بپیوندند، نیمی از مردم جهان را در اختیار دارند و می توانند به راحتی بخشی از بازار جهان را کنترل کنند. این صحبت آقای بادامچیان ظاهرا به مناسبت صد سالگی تاسیس حزب کمونیست چین بود. در همه این سال‌ها حزب موتلفه نشست های متعددی با حزب کمونیست چین داشته است. خبرگزاری ایسنا در گزارشی که درباره نشست مشترک حزب موتلفه اسلامی و حزب کمونیست چین منتشر کرد از قول آقای بادامچیان نوشته بود که که دو کشور ایران و چین هزاران سال است در جاده‌ی ابریشم و در سایر ارتباطات فرهنگی، سیاسی و ارتباطات ارزش‌های انسانی با یک دیگر روابط بسیار دوستانه دارند... با قیام ملت بزرگ چین و صدمین سال تاسیس حزب کمونیست چین، ما در ایران خرسند شدیم که ملت چین راه جدیدی را در استقلال سیاسی و حرکت به طرف شکوفایی گوناگون اتخاذ کرده است»(ایسنا ۱۳۹۹/۱۱/۱۵). در شرایطی که در ایران افراد به دلیل گرایش به کمونیسم و جریان‌های چپ‌گرا به زندان می افتند و به ارتباط با خارج کشور متهم می شوند، حزب موتلفه رابطه خودش را با چین تقویت می کند و صراحتا از محور ایران و چین و روسیه صحبت می کند که قرار است هند و پاکستان نیز به آن بپیوندند. این به هر حال مستلزم ادغام ایران در الگوی چینی و روسی است، که خود شکلی از سرمایه داری است، چه از حیث اقتصادی چه از حیث نظامی و تسلیحاتی. اینها ابعاد ناشناخته ای دارد که باید درباره‌اش تحقیق کرد.
بحث بعدی این است که سیاست‌های خصوصی‌سازی یکی از عوامل اصلی در حوزه اقتصادی است که همبستگی اجتماعی را تضعیف می کند. در اینجا می توان از خود کسانی که این سیاست‌ها را از ابتدای دهه هفتاد اجرا کرده‌اند نقل قول کرد تا به کمک آن بتوانیم به تبعات اجرای این سیاست‌ها در زمینه‌ی ایرانی پی ببریم. مثلا، مسعود روغنی زنجانی می گوید: « در بحث خصوصی سازی، ما فاقد یک بخش خصوصی کاردان و لایق با توان مالی بالا بودیم» (احمدی عمویی، اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی، ۱۳۸۴). در کتاب اقتصاد سیاسی ایران از آقای نیلی نقل شده است که «ما در پایان جنگ، بخش خصوصی توانمندی که بتواند عهده‌دار مسئولیت این دارایی‌ها شود اصلا نداشتیم» (همان).
بنابراین، بدیهی است که وقتی بخش خصوصی وجود ندارد اقتصاد به سمت رانت سوق پیدا می‌کند. آقای روغنی زنجانی در بحث سازوکارهای واگذاری شرکت‌ها می‌گوید: «قرار شد که مابقی سهام را به مدیران شرکت‌ها بدهیم اما هیچ کدام از این مدیران توان مالی خرید سهام‌های واحد تحت مدیریت خود را نداشتند. بنابراین، مقرر شد با توجه به امتیاز و تجربیات آن مدیران، سهام واگذار شده به صورت قطعی و با شرایط متعادل‌تری به آنان واگذار شود. در اینجا مسائلی مطرح می شود که نمی‌توان آن را بیان کرد اما اتفاقی که افتاد این بود که واگذاری و خصوصی‌سازی با آسان‌گیری توام شد» (همان، ۲۲۳). یعنی از همان روز اول این طور بوده است که خصوصی‌سازی می بایست به شکل رانتی انجام شود و سیاست‌گذاران کاملا به این مسئله واقف بودند. در گزارش های متعدد مرکز پژوهش های مجلس در سال های ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ گفته شده بود که این واگذاری‌ها با فساد همراه است. برخی از این واگذاری‌ها به صورت قسطی بود، در حالی که خریدار حتی قسط‌هایش را به طور کامل نمی پرداخت. صرف‌نظر از اینکه خصوصی‌سازی اصولا به معنای واگذاری اموال ملت به صاحبان سرمایه است و نوعی پروژه طبقاتی محسوب می شود و به نابرابری طبقاتی دامن می زند، خصوصی‌سازی در ایران از همان روز اول حاصلی جز ایجاد رانت نداشته است. بنابراین، اجرای سیاست‌های نئولیبرال خصوصی‌سازی به شکاف طبقاتی دامن زد و به عامل فساد گسترده تبدیل شد و همبستگی اجتماعی را تضعیف کرد.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۷)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر با تداوم این سیاست ها و همراه شدنش با تحریم، اشکال پیچیده‌ای از ادغام در نظام جهانی اتفاق افتاد که نیازمند تحلیل است. فرار سرمایه‌ها یکی از پیامدهای این وضعیت است. به موازات افزایش فشار تحریم، عدم ادغام در بازارهای جهانی منجر به فرار سرمایه‌ها می‌شود سرمایه‌هایی که از ایران به کشورهای خلیج فارس و ترکیه و گرجستان و حتی کشورهای غربی می رود. سازوکار این ادغام، به هر حال کشور را به سمت بازارهای جهانی سوق می دهد و این‌طور نیست که کشورها بتوانند همیشه مستقل عمل کنند. در واقع، برنده ی سیاست های تحریم قطعا همان بازار جهانی است که می تواند سرمایه‌ها را از ایران و خارج و به خود جذب کند.
نکته دیگر درباره ادغام در الگوی چینی و روسیِ سرمایه‌داری است. اسدالله بادامچیان زمانی گفته بود که در رقابت چین و آمریکا معلوم است که آمریکا شکست می خورد زیرا محور ایران و چین و روسیه بیش از دو میلیارد جمعیت دارد و اگر پاکستان و هند به این جبهه بپیوندند، نیمی از مردم جهان را در اختیار دارند و می توانند به راحتی بخشی از بازار جهان را کنترل کنند. این صحبت آقای بادامچیان ظاهرا به مناسبت صد سالگی تاسیس حزب کمونیست چین بود. در همه این سال‌ها حزب موتلفه نشست های متعددی با حزب کمونیست چین داشته است. خبرگزاری ایسنا در گزارشی که درباره نشست مشترک حزب موتلفه اسلامی و حزب کمونیست چین منتشر کرد از قول آقای بادامچیان نوشته بود که که دو کشور ایران و چین هزاران سال است در جاده‌ی ابریشم و در سایر ارتباطات فرهنگی، سیاسی و ارتباطات ارزش‌های انسانی با یک دیگر روابط بسیار دوستانه دارند... با قیام ملت بزرگ چین و صدمین سال تاسیس حزب کمونیست چین، ما در ایران خرسند شدیم که ملت چین راه جدیدی را در استقلال سیاسی و حرکت به طرف شکوفایی گوناگون اتخاذ کرده است»(ایسنا ۱۳۹۹/۱۱/۱۵). در شرایطی که در ایران افراد به دلیل گرایش به کمونیسم و جریان‌های چپ‌گرا به زندان می افتند و به ارتباط با خارج کشور متهم می شوند، حزب موتلفه رابطه خودش را با چین تقویت می کند و صراحتا از محور ایران و چین و روسیه صحبت می کند که قرار است هند و پاکستان نیز به آن بپیوندند. این به هر حال مستلزم ادغام ایران در الگوی چینی و روسی است، که خود شکلی از سرمایه داری است، چه از حیث اقتصادی چه از حیث نظامی و تسلیحاتی. اینها ابعاد ناشناخته ای دارد که باید درباره‌اش تحقیق کرد.
بحث بعدی این است که سیاست‌های خصوصی‌سازی یکی از عوامل اصلی در حوزه اقتصادی است که همبستگی اجتماعی را تضعیف می کند. در اینجا می توان از خود کسانی که این سیاست‌ها را از ابتدای دهه هفتاد اجرا کرده‌اند نقل قول کرد تا به کمک آن بتوانیم به تبعات اجرای این سیاست‌ها در زمینه‌ی ایرانی پی ببریم. مثلا، مسعود روغنی زنجانی می گوید: « در بحث خصوصی سازی، ما فاقد یک بخش خصوصی کاردان و لایق با توان مالی بالا بودیم» (احمدی عمویی، اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی، ۱۳۸۴). در کتاب اقتصاد سیاسی ایران از آقای نیلی نقل شده است که «ما در پایان جنگ، بخش خصوصی توانمندی که بتواند عهده‌دار مسئولیت این دارایی‌ها شود اصلا نداشتیم» (همان).
بنابراین، بدیهی است که وقتی بخش خصوصی وجود ندارد اقتصاد به سمت رانت سوق پیدا می‌کند. آقای روغنی زنجانی در بحث سازوکارهای واگذاری شرکت‌ها می‌گوید: «قرار شد که مابقی سهام را به مدیران شرکت‌ها بدهیم اما هیچ کدام از این مدیران توان مالی خرید سهام‌های واحد تحت مدیریت خود را نداشتند. بنابراین، مقرر شد با توجه به امتیاز و تجربیات آن مدیران، سهام واگذار شده به صورت قطعی و با شرایط متعادل‌تری به آنان واگذار شود. در اینجا مسائلی مطرح می شود که نمی‌توان آن را بیان کرد اما اتفاقی که افتاد این بود که واگذاری و خصوصی‌سازی با آسان‌گیری توام شد» (همان، ۲۲۳). یعنی از همان روز اول این طور بوده است که خصوصی‌سازی می بایست به شکل رانتی انجام شود و سیاست‌گذاران کاملا به این مسئله واقف بودند. در گزارش های متعدد مرکز پژوهش های مجلس در سال های ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ گفته شده بود که این واگذاری‌ها با فساد همراه است. برخی از این واگذاری‌ها به صورت قسطی بود، در حالی که خریدار حتی قسط‌هایش را به طور کامل نمی پرداخت. صرف‌نظر از اینکه خصوصی‌سازی اصولا به معنای واگذاری اموال ملت به صاحبان سرمایه است و نوعی پروژه طبقاتی محسوب می شود و به نابرابری طبقاتی دامن می زند، خصوصی‌سازی در ایران از همان روز اول حاصلی جز ایجاد رانت نداشته است. بنابراین، اجرای سیاست‌های نئولیبرال خصوصی‌سازی به شکاف طبقاتی دامن زد و به عامل فساد گسترده تبدیل شد و همبستگی اجتماعی را تضعیف کرد.
⤵️
⤴️
می‌توان این فرضیه را طرح کرد که خصوصی‌سازی در ابتدای دهه ۷۰ کمک شایانی به ریخته شدن قبح فساد و از بین رفتن فرهنگ فداکارانه دهه ۶۰ در میان نیروهای وفادار به انقلاب و جبهه رفتگان بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
می‌توان این فرضیه را طرح کرد که خصوصی‌سازی در ابتدای دهه ۷۰ کمک شایانی به ریخته شدن قبح فساد و از بین رفتن فرهنگ فداکارانه دهه ۶۰ در میان نیروهای وفادار به انقلاب و جبهه رفتگان بود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #خبر
🔺مقبره جبار باغچه‌بان در شهرری پس از نیم قرن به زودی میزبان شهروندان می‌شود
رضا شنگی شهردار منطقه۲۰: با توجه به تملک مقبره بنیان‌گذار نخستین کودکستان و مدرسه ناشنوایان ایران جبار باغچه‌بان، این ملک پس از ۶۰ سال بسته‌بودن، به‌زودی آماده بازدید عموم شهروندان قرار می گیرد.
شهرداری منطقه از ۲دهه قبل برای تملک این ملک اقدام کرد اما به دلیل موانع موجود این کار انجام نشد و اکنون با تملک این ملک اقدامات لازم برای بازسازی مقبره جبار باغچه بان انجام خواهد شد.
شهرداری علاوه بر تملک مقبره باغچه‌بان، خانه افراد مشهوری همچون پروین اعتصامی و جلال آل احمر را نیز خریداری و بازسازی کرده است.
☑️ جبار عسگرزاده ملقب به جبار باغچه‌بان مبدع روش شفاهی در تعلیم ناشنوایان و آموزش روش حساب ذهنی به ناشنوایان در سال ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد و پیکر وی در مقبره خانوادگی اشتری از دوستان نزدیک وی و در مقبره خانوادگی آنها در محله چشمه علی شهرری دفن شد.
#کانال_شهرری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺مقبره جبار باغچه‌بان در شهرری پس از نیم قرن به زودی میزبان شهروندان می‌شود
رضا شنگی شهردار منطقه۲۰: با توجه به تملک مقبره بنیان‌گذار نخستین کودکستان و مدرسه ناشنوایان ایران جبار باغچه‌بان، این ملک پس از ۶۰ سال بسته‌بودن، به‌زودی آماده بازدید عموم شهروندان قرار می گیرد.
شهرداری منطقه از ۲دهه قبل برای تملک این ملک اقدام کرد اما به دلیل موانع موجود این کار انجام نشد و اکنون با تملک این ملک اقدامات لازم برای بازسازی مقبره جبار باغچه بان انجام خواهد شد.
شهرداری علاوه بر تملک مقبره باغچه‌بان، خانه افراد مشهوری همچون پروین اعتصامی و جلال آل احمر را نیز خریداری و بازسازی کرده است.
☑️ جبار عسگرزاده ملقب به جبار باغچه‌بان مبدع روش شفاهی در تعلیم ناشنوایان و آموزش روش حساب ذهنی به ناشنوایان در سال ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد و پیکر وی در مقبره خانوادگی اشتری از دوستان نزدیک وی و در مقبره خانوادگی آنها در محله چشمه علی شهرری دفن شد.
#کانال_شهرری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر_گوناگون
▪️بر اساس آخرین داده‌های نت بلاکس، خاموشی دیجیتال در ایران وارد هفتادونهمین روز خود شده و اکنون دوازدهمین هفته اختلال گسترده در دسترسی به #اینترنت جهانی را پشت سر می‌گذارد. این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان اعلام کرد که تداوم این محدودیت‌ها، شکل مشارکت مدنی در ایران را دگرگون کرده و کنترل جریان اطلاعات، عموم شهروندان را به «تماشاگرانی در کشور خود» تبدیل کرده است.
▪️مشهد؛ نوزاد ۴۰ روزه با ضربات پیاپی و خفگی توسط پدرش به قتل رسید
یک نوزاد ۴۰ روزه در مشهد، توسط پدرش به قتل رسید. این مرد ۳۸ ساله متهم است که ابتدا با ماهیتابه و کف دست ضربات متعددی به سر فرزند خود وارد کرده و در نهایت با وارد کردن مدفوع نوزاد به دهان او و انسداد مسیر تنفسی‌اش، فرزند پسر خود را به قتل رسانده است.
▪️اردبیل؛ یک محیط‌بان در پی درگیری با متخلف محیط زیستی مجروح شد
یک #محیط_بان در منطقه حفاظت شده نئور استان اردبیل در جریان درگیری با یک صیاد متخلف زخمی شد.
▪️رئیس دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، نسبت به پیامدهای اجرای طرح «#اینترنت_پرو» هشدار داد و آن را عاملی در جهت تشدید #شکاف_اجتماعی دانست. وی در گفت‌وگو با ایسنا، با انتقاد از نحوه اجرای این طرح، اعلام کرد که شکل فعلی آن بدون شفاف‌سازی، به نمادی از تبعیض، رانت و بی‌عدالتی تبدیل شده و می‌تواند اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را تضعیف کند.
اکبر نصراللهی اعلام کرد که تداوم محدودیت‌های اینترنتی در حالی که دسترسی مشابه در قبال پرداخت هزینه برای برخی افراد فراهم است، نوعی تناقض در سیاست‌گذاری محسوب می‌شود که در صورت عدم تبیین، می‌تواند به افزایش نارضایتی عمومی و تضعیف انسجام اجتماعی منجر شود. وی همچنین تاکید کرد که اینترنت به عنوان بخشی از زیرساخت حیاتی کشور، نقش مهمی در حوزه‌هایی چون آموزش، سلامت و اقتصاد دارد و تداوم محدودیت‌ها آثار گسترده‌ای بر زندگی روزمره شهروندان خواهد داشت.
▪️امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه، شماری از بازنشستگان تامین اجتماعی در مقابل ساختمان این سازمان در شوش دست به #تجمع اعتراضی زدند.
این تجمع در اعتراض به تاخیر بیش از دو ماهه در افزایش حقوق سالانه موضوع ماده ۹۶، بی‌تفاوتی نسبت به تعیین و ابلاغ حق مسکن و همچنین عدم اجرای قانون الزام در بخش درمان صورت گرفته است.
▪️یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید
یک #زن ۲۶ ساله در شهرستان فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید. متهم توسط ماموران پلیس بازداشت شده است.
▪️نائب رئیس کانون بازنشستگان تامین اجتماعی شیراز، نسبت به وضعیت این سازمان هشدار داد و اعلام کرد که در صورت تداوم روند کنونی، تامین اجتماعی با خطر جدی ورشکستگی مواجه خواهد شد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا، ضمن اشاره به افزایش شدید هزینه‌ها و کاهش منابع درآمدی، این وضعیت را ناشی از رشد تعهدات، کاهش بیمه‌پردازی و شرایط اقتصادی دانست.
ناصر مصطفوی، با انتقاد از وضعیت خدمات درمانی، اعلام کرد که با وجود الزام قانونی، طرح درمان رایگان برای کارگران و بازنشستگان به‌طور کامل اجرا نشده و همزمان تعرفه‌های درمانی بدون کنترل در حال افزایش است. به گفته وی، این شرایط فشار مضاعفی بر بازنشستگان وارد کرده و در کنار مشکلاتی مانند تاخیر در صدور احکام حقوقی و بلاتکلیفی پروژه‌های درمانی، نارضایتی گسترده‌ای در میان این گروه‌ها ایجاد کرده است.
بهار صحرائیان، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت و تفهیم اتهام شد
#بهار_صحرائیان، وکیل دادگستری روز گذشته در شیراز بازداشت شد و امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ماه، جلسه بازپرسی وی در دادسرای این شهرستان برگزار شد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️بر اساس آخرین داده‌های نت بلاکس، خاموشی دیجیتال در ایران وارد هفتادونهمین روز خود شده و اکنون دوازدهمین هفته اختلال گسترده در دسترسی به #اینترنت جهانی را پشت سر می‌گذارد. این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان اعلام کرد که تداوم این محدودیت‌ها، شکل مشارکت مدنی در ایران را دگرگون کرده و کنترل جریان اطلاعات، عموم شهروندان را به «تماشاگرانی در کشور خود» تبدیل کرده است.
▪️مشهد؛ نوزاد ۴۰ روزه با ضربات پیاپی و خفگی توسط پدرش به قتل رسید
یک نوزاد ۴۰ روزه در مشهد، توسط پدرش به قتل رسید. این مرد ۳۸ ساله متهم است که ابتدا با ماهیتابه و کف دست ضربات متعددی به سر فرزند خود وارد کرده و در نهایت با وارد کردن مدفوع نوزاد به دهان او و انسداد مسیر تنفسی‌اش، فرزند پسر خود را به قتل رسانده است.
▪️اردبیل؛ یک محیط‌بان در پی درگیری با متخلف محیط زیستی مجروح شد
یک #محیط_بان در منطقه حفاظت شده نئور استان اردبیل در جریان درگیری با یک صیاد متخلف زخمی شد.
▪️رئیس دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، نسبت به پیامدهای اجرای طرح «#اینترنت_پرو» هشدار داد و آن را عاملی در جهت تشدید #شکاف_اجتماعی دانست. وی در گفت‌وگو با ایسنا، با انتقاد از نحوه اجرای این طرح، اعلام کرد که شکل فعلی آن بدون شفاف‌سازی، به نمادی از تبعیض، رانت و بی‌عدالتی تبدیل شده و می‌تواند اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را تضعیف کند.
اکبر نصراللهی اعلام کرد که تداوم محدودیت‌های اینترنتی در حالی که دسترسی مشابه در قبال پرداخت هزینه برای برخی افراد فراهم است، نوعی تناقض در سیاست‌گذاری محسوب می‌شود که در صورت عدم تبیین، می‌تواند به افزایش نارضایتی عمومی و تضعیف انسجام اجتماعی منجر شود. وی همچنین تاکید کرد که اینترنت به عنوان بخشی از زیرساخت حیاتی کشور، نقش مهمی در حوزه‌هایی چون آموزش، سلامت و اقتصاد دارد و تداوم محدودیت‌ها آثار گسترده‌ای بر زندگی روزمره شهروندان خواهد داشت.
▪️امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه، شماری از بازنشستگان تامین اجتماعی در مقابل ساختمان این سازمان در شوش دست به #تجمع اعتراضی زدند.
این تجمع در اعتراض به تاخیر بیش از دو ماهه در افزایش حقوق سالانه موضوع ماده ۹۶، بی‌تفاوتی نسبت به تعیین و ابلاغ حق مسکن و همچنین عدم اجرای قانون الزام در بخش درمان صورت گرفته است.
▪️یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید
یک #زن ۲۶ ساله در شهرستان فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید. متهم توسط ماموران پلیس بازداشت شده است.
▪️نائب رئیس کانون بازنشستگان تامین اجتماعی شیراز، نسبت به وضعیت این سازمان هشدار داد و اعلام کرد که در صورت تداوم روند کنونی، تامین اجتماعی با خطر جدی ورشکستگی مواجه خواهد شد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا، ضمن اشاره به افزایش شدید هزینه‌ها و کاهش منابع درآمدی، این وضعیت را ناشی از رشد تعهدات، کاهش بیمه‌پردازی و شرایط اقتصادی دانست.
ناصر مصطفوی، با انتقاد از وضعیت خدمات درمانی، اعلام کرد که با وجود الزام قانونی، طرح درمان رایگان برای کارگران و بازنشستگان به‌طور کامل اجرا نشده و همزمان تعرفه‌های درمانی بدون کنترل در حال افزایش است. به گفته وی، این شرایط فشار مضاعفی بر بازنشستگان وارد کرده و در کنار مشکلاتی مانند تاخیر در صدور احکام حقوقی و بلاتکلیفی پروژه‌های درمانی، نارضایتی گسترده‌ای در میان این گروه‌ها ایجاد کرده است.
بهار صحرائیان، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت و تفهیم اتهام شد
#بهار_صحرائیان، وکیل دادگستری روز گذشته در شیراز بازداشت شد و امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ماه، جلسه بازپرسی وی در دادسرای این شهرستان برگزار شد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺هشدار یک دیپلمات
✍ محمد مالجو
یادداشت کورش احمدی، دیپلمات پیشین، در میان هیاهوی نوشته‌هایی که با لحنی هیجانی و غیرمسئولانه از «مقاومت» سخن می‌گویند، صدایی است هشداردهنده و سزاوارِ توجه‌ِ همگان. اهمیت صدای احمدی دقیقاً در همین فاصله‌گیری از فضای مسلط است. در جایی که بسیارانی، بی‌اعتنا به هزینه‌ها، از ایستادگی سخن می‌گویند، احمدی از هزینه‌های تحمل‌ناپذیر مقاومت غیرمسئولانه‌ای حرف می‌زند که بنیان‌های زندگی اجتماعی را در هم می‌شکند.
نخستین ضربۀ تحلیلی‌اش متوجه همان تصور رایجی است که صِرفِ ورود به مسیر دیپلماتیک را کافی می‌داند. احمدی تلویحاً تأکید می‌کند که ورود به مسیر دیپلماتیک بدون ارائۀ پیشنهادهای مشخص و قابل‌قبول عملاً بی‌ثمر خواهد بود. اگر قرار است از جنگ پرهیز شود، این مسیر فقط زمانی معنا دارد که با ارائۀ پیشنهادهای عملی و مشخص و قابل‌قبول برای طرف مقابل همراه شود. در غیر این صورت، آنچه «دیپلماسی» نامیده می‌شود پوششی است برای تداوم همان بن‌بستی که به جنگ می‌انجامد. مسئله دقیقاً اینجاست: دیپلماسی اگر به سطح اعلام مواضع تقلیل یابد نه مانع جنگ بلکه یکی از مسیرهای هموارکنند‌ه‌اش خواهد بود.
اما هشدار اصلی‌اش دربارۀ ترسیم ابعاد جنگ احتمالیِ بعدی است. برخلاف روایت‌هایی که هنوز جنگ را در قالب درگیری‌های محدود یا کنترل‌پذیر تصویر می‌کنند، احمدی به‌روشنی می‌گوید که این‌بار هدف نیروهای مهاجم مشخصاً زیرساخت‌های غیرنظامی خواهد بود. معنای این گزاره تکان‌دهنده است: تخریب شبکه‌های حیاتی از انرژی و حمل‌ونقل تا زیست روزمرۀ مردم. اینجا دیگر سخن از فقط فشار نیست. حرف بر سرِ ویرانی است در ابعادی تا اینجا بی‌سابقه، ویرانیِ فزاینده‌ترِ کشوری که نه منابع مالی برای بازسازی دارد و نه امکان بازسازی گسترده در شرایط تحریم. در چنین افقی، ریسکی که حاکمیت می‌پذیرد نه یک ریسک سیاسی بلکه قمار بر سر سرنوشت میلیون‌ها انسان است. وقتی بازدارندگی تعیین‌کننده‌ای در کار نیست، طرف مهاجم با اطمینان بیشتری می‌تواند به سوی همین سناریوی تخریب زیرساختی حرکت کند.
همین‌جاست که احمدی یکی از خطرناک‌ترین توهمات را هدف می‌گیرد: باور به بازدارندگی تعیین‌کننده. این همان باوری است که متکای خواب نازِ بخشی از تصمیم‌گیرانی شده که خطر جنگ را مهارپذیر تصور می‌کنند. احمدی تصریح می‌کند که ابزارهای موجود گرچه می‌توانند برای طرف‌های مهاجم هزینه ایجاد کنند اما تعیین‌کننده نیستند. این داوری، اگر جدی گرفته شود، بنیان بسیاری از اعتمادبه‌نفس‌های رسمی را فرو می‌ریزد. چگونه می‌توان با اتکا به حدی از بازدارندگی که سرنوشت‌ساز نیست وارد مسیری شد که پی‌آمدش می‌تواند نابودی زیرساخت‌های کشور باشد؟
از دل تحلیل احمدی یک نتیجه‌گیری هولناک سر برمی‌آورد: ما در آستانۀ لحظه‌ای ایستاده‌ایم که دیگر نه با خطاهای کوچک بلکه با خطایی تعیین‌کننده سنجیده خواهیم شد. فرصت‌ها رو به پایان‌اند و آنچه باقی مانده نه زمان بلکه آخرین مجال برای انتخاب است. یا دیپلماسیِ واقعی همراه با پیشنهادهای روشن و قابل‌قبول یا سقوط در مسیری که انتهایش نه ابهام بلکه ویرانیِ بی‌بازگشت است. اینجا دیگر جای تعلل نیست. هر تأخیر، هر خودفریبی، و هر تکیه به بازدارندگیِ ناکافی عملاً گامی است به سوی آیندۀ سیاهی که نام ایران نه با مناقشه بلکه با ویرانی پیوند خواهد خورد.
این مسیر نه تقدیری اجتناب‌ناپذیر بلکه حاصل انتخاب‌هایی است که هنوز می‌توان تغییرشان داد اما نه برای مدت طولانی.
#محمد_مالجو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺هشدار یک دیپلمات
✍ محمد مالجو
یادداشت کورش احمدی، دیپلمات پیشین، در میان هیاهوی نوشته‌هایی که با لحنی هیجانی و غیرمسئولانه از «مقاومت» سخن می‌گویند، صدایی است هشداردهنده و سزاوارِ توجه‌ِ همگان. اهمیت صدای احمدی دقیقاً در همین فاصله‌گیری از فضای مسلط است. در جایی که بسیارانی، بی‌اعتنا به هزینه‌ها، از ایستادگی سخن می‌گویند، احمدی از هزینه‌های تحمل‌ناپذیر مقاومت غیرمسئولانه‌ای حرف می‌زند که بنیان‌های زندگی اجتماعی را در هم می‌شکند.
نخستین ضربۀ تحلیلی‌اش متوجه همان تصور رایجی است که صِرفِ ورود به مسیر دیپلماتیک را کافی می‌داند. احمدی تلویحاً تأکید می‌کند که ورود به مسیر دیپلماتیک بدون ارائۀ پیشنهادهای مشخص و قابل‌قبول عملاً بی‌ثمر خواهد بود. اگر قرار است از جنگ پرهیز شود، این مسیر فقط زمانی معنا دارد که با ارائۀ پیشنهادهای عملی و مشخص و قابل‌قبول برای طرف مقابل همراه شود. در غیر این صورت، آنچه «دیپلماسی» نامیده می‌شود پوششی است برای تداوم همان بن‌بستی که به جنگ می‌انجامد. مسئله دقیقاً اینجاست: دیپلماسی اگر به سطح اعلام مواضع تقلیل یابد نه مانع جنگ بلکه یکی از مسیرهای هموارکنند‌ه‌اش خواهد بود.
اما هشدار اصلی‌اش دربارۀ ترسیم ابعاد جنگ احتمالیِ بعدی است. برخلاف روایت‌هایی که هنوز جنگ را در قالب درگیری‌های محدود یا کنترل‌پذیر تصویر می‌کنند، احمدی به‌روشنی می‌گوید که این‌بار هدف نیروهای مهاجم مشخصاً زیرساخت‌های غیرنظامی خواهد بود. معنای این گزاره تکان‌دهنده است: تخریب شبکه‌های حیاتی از انرژی و حمل‌ونقل تا زیست روزمرۀ مردم. اینجا دیگر سخن از فقط فشار نیست. حرف بر سرِ ویرانی است در ابعادی تا اینجا بی‌سابقه، ویرانیِ فزاینده‌ترِ کشوری که نه منابع مالی برای بازسازی دارد و نه امکان بازسازی گسترده در شرایط تحریم. در چنین افقی، ریسکی که حاکمیت می‌پذیرد نه یک ریسک سیاسی بلکه قمار بر سر سرنوشت میلیون‌ها انسان است. وقتی بازدارندگی تعیین‌کننده‌ای در کار نیست، طرف مهاجم با اطمینان بیشتری می‌تواند به سوی همین سناریوی تخریب زیرساختی حرکت کند.
همین‌جاست که احمدی یکی از خطرناک‌ترین توهمات را هدف می‌گیرد: باور به بازدارندگی تعیین‌کننده. این همان باوری است که متکای خواب نازِ بخشی از تصمیم‌گیرانی شده که خطر جنگ را مهارپذیر تصور می‌کنند. احمدی تصریح می‌کند که ابزارهای موجود گرچه می‌توانند برای طرف‌های مهاجم هزینه ایجاد کنند اما تعیین‌کننده نیستند. این داوری، اگر جدی گرفته شود، بنیان بسیاری از اعتمادبه‌نفس‌های رسمی را فرو می‌ریزد. چگونه می‌توان با اتکا به حدی از بازدارندگی که سرنوشت‌ساز نیست وارد مسیری شد که پی‌آمدش می‌تواند نابودی زیرساخت‌های کشور باشد؟
از دل تحلیل احمدی یک نتیجه‌گیری هولناک سر برمی‌آورد: ما در آستانۀ لحظه‌ای ایستاده‌ایم که دیگر نه با خطاهای کوچک بلکه با خطایی تعیین‌کننده سنجیده خواهیم شد. فرصت‌ها رو به پایان‌اند و آنچه باقی مانده نه زمان بلکه آخرین مجال برای انتخاب است. یا دیپلماسیِ واقعی همراه با پیشنهادهای روشن و قابل‌قبول یا سقوط در مسیری که انتهایش نه ابهام بلکه ویرانیِ بی‌بازگشت است. اینجا دیگر جای تعلل نیست. هر تأخیر، هر خودفریبی، و هر تکیه به بازدارندگیِ ناکافی عملاً گامی است به سوی آیندۀ سیاهی که نام ایران نه با مناقشه بلکه با ویرانی پیوند خواهد خورد.
این مسیر نه تقدیری اجتناب‌ناپذیر بلکه حاصل انتخاب‌هایی است که هنوز می‌توان تغییرشان داد اما نه برای مدت طولانی.
#محمد_مالجو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
🔻بازگشت به اینترنت قبل از جنگ، تکرار همان اتفاقات است
رسول جلیلی، عضو شورای عالی فضای مجازی، با دفاع از ادامه محدودیت پلتفرم‌های خارجی گفت بازگشت فضای مجازی به شرایط قبل از جنگ می‌تواند اتفاقات اخیر را تکرار کند. او همچنین دلیل بسته نشدن کامل این سکوها در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته را «خیانت برخی سیاسیون» عنوان کرد.
جلیلی در برنامه «شیوه» شبکه چهار گفت نیاز اصلی مردم الزاماً اینستاگرام و واتس‌اپ نیست و پیام‌رسان‌های داخلی اکنون خدماتی مانند تماس تصویری، پیام‌رسانی و اشتراک فایل را ارائه می‌کنند. او همچنین ادعای فروش VPN و فیلترشکن توسط دولت یا نهادهای حاکمیتی را رد کرد.
عضو شورای عالی فضای مجازی با اشاره به مصوبه ۳۲ بندی دی‌ماه ۱۴۰۳ گفت در صورت خروج کشور از شرایط جنگی، امکان بازگشایی دوباره واتس‌اپ وجود دارد. او همچنین از پایان «گمنامی» در اینترنت و اجرای اینترنت طبقاتی دفاع کرد.
منبع: هم‌میهن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔻بازگشت به اینترنت قبل از جنگ، تکرار همان اتفاقات است
رسول جلیلی، عضو شورای عالی فضای مجازی، با دفاع از ادامه محدودیت پلتفرم‌های خارجی گفت بازگشت فضای مجازی به شرایط قبل از جنگ می‌تواند اتفاقات اخیر را تکرار کند. او همچنین دلیل بسته نشدن کامل این سکوها در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته را «خیانت برخی سیاسیون» عنوان کرد.
جلیلی در برنامه «شیوه» شبکه چهار گفت نیاز اصلی مردم الزاماً اینستاگرام و واتس‌اپ نیست و پیام‌رسان‌های داخلی اکنون خدماتی مانند تماس تصویری، پیام‌رسانی و اشتراک فایل را ارائه می‌کنند. او همچنین ادعای فروش VPN و فیلترشکن توسط دولت یا نهادهای حاکمیتی را رد کرد.
عضو شورای عالی فضای مجازی با اشاره به مصوبه ۳۲ بندی دی‌ماه ۱۴۰۳ گفت در صورت خروج کشور از شرایط جنگی، امکان بازگشایی دوباره واتس‌اپ وجود دارد. او همچنین از پایان «گمنامی» در اینترنت و اجرای اینترنت طبقاتی دفاع کرد.
منبع: هم‌میهن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1😡1
💠 #صبحگاه
وما رؤیایی بیشتر از یک زندگی
که شبیه زندگی باشد نداشتیم
#محمود_درویش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
وما رؤیایی بیشتر از یک زندگی
که شبیه زندگی باشد نداشتیم
#محمود_درویش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۸)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر، مهم است که میانجی های موجود میان آنچه را اقتصاد نفتی نامیده می شود با پدیده رانت روشن کنیم. تا وقتی که میانجی ها معین نشده باشند گفتن این که اقتصاد ایران رانتی است هیچ چیز را توضیح نمی دهد.
در سال ۱۳۸۴، بعد از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، قانونی ذیل برنامه چهرم توسعه تصویب شد که به دولت اجازه می دهد ۵۰ درصد موجودی صندوق ذخیره ارزی کشور را – که محصول درآمدهای نفتی است- به بخش خصوصی وام دهد تا تولید رونق گیرد. طبق گزارش مرکز پژوهش های مجلس در شهریور ۱۳۹۳، پس از یک دهه اجرای این قانون، بانک های عامل ۲۱/۲ میلیارد دلار تسهیلات به بخش غیردولتی پرداخت کرده بودند. طبق این گزارش، اصل مطالبات غیرجاری بانک ها از محل حساب ذخیره ارزی حدود ۹/۸ میلیارد دلار بود که با احتساب بهره متعلقه، به حدود ۱۱/۸ میلیارد دلار می رسید. طبق این گزارش، حدود ۵۰ درصد تسهیلات پرداختی از محل ذخیره ارزی به صورت غیرجاری درآمده است و نیز تکلیف حدود ۱/۶ میلیارد دلار از پول های مصرف شده معلوم نیست. یعنی نیمی از پولی که بانک ها دادند، اصلا برنگشته است و از ۱/۶ میلیارد دلار نیز خبری نیست(مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، ۱۳۹۳).
بنابراین، کسانی که می گویند نقش نفت چیست باید بدانند دست کم بخشی از درآمد نفت به واسطه همین قانون و درقالب وام به بخش خصوصی منتقل شده، اما بازپرداخت نشده است. گزارش فوق متعلق به مجلس امید و اصلاح طلبان نیست. در سال ۱۳۹۳ هنوز مجلس اصلاح طلب سر کار نیامده بود که برخی بگویند می خواهد تسویه حساب کند. در ادامه این گزارش آمده است:" با عنایت به واقعیت های آشکار شده تلخی که در عملکرد حساب ذخیره ارزی ملاحظه می شود و همچنین باتوجه به چانه زنی های مختلفی که بدهکاران ناشی از این حساب( که عمدتا قصد بازپرداخت این تسهیلات اعطایی را ندارند) با نهادهای مختلف جهت بخشش جرائم، استمهال تسهیلات، محاسبه ریالی تسهیلات با نرخ ارزی به مراتب پایین تر از نرخ بازار دارند و همچنین با لحاظ مفاسد مترتب بر این فرآیندها، اتخاذ سازوکاری کارآمد برای اعطای تسهیلات از محل منابع صندوق توسعه ملی ضروری است" (همان)
انواع هویت گرایی ها در واکنش به این سرکوب در جامعه شکل گرفته اند که نسبت شان با همدیگر، اگر ستیزه نباشد، دست کم بسیار مبهم است. این هویت گرایی ها صرفا مطالبات خودشان را پیگیری می کنند، بدون این که نسبت شان را با بقیه روشن کرده باشند. در این شرایط، "جزء" پیوندش با "کل" را از دست می دهد و اجزاء هریک سودای کل شدن پیدا می کنند. این روندحاصلی جز ستیز و خشونت بی پایان نخواهد داشت. به موازات این روند، فرآیندی اقتصادی در سال های گذشته در کشور جریان داشته که با اجماع کامل همه بخش های قدرت، به تدریج جامعه ای طبقاتی تولید کرده است.
در این بین، فشار تحریم نیز این روند را تشدید کرده است. افزایش فشارها و فاصله طبقاتی موجب افزایش رهاشدگی و بی پناهی اقتصادی شده و این نیز به نوبه خود، واکنش هایی را به صورت هویت گرایی های افراطی موجب شده است.
در مجموع، جامعه ایران در شرایطی قرار گرفته است که بین وضعیت اقتصاد و هویت های آن دیالکتیک وجود دارد. از سویی جامعه فرصت تشکل پیدا نکرده است؛ افراد نیز به موجوداتی منزوی تبدیل شده اند که به همدیگر اعتماد ندارند. در چنین فضایی هویت هایی تولید می شود که خودشان را به مثابه پناهگاه افراد معرفی می کنند. درواقع، رهاشدگی جامعه باعث می شود که افراد به هویت های یکدست کننده پناه ببرند. البته، در همه جهان کمابیش همین روند اتفاق افتاده است و تحلیل این روندها فقط در گفتمان های انتقادی رخ نداده است. برای نمونه، یکی از فصل های کتاب هویت، اثر فرانسیس فوکویاما، " انسان نامرئی" است. انسان نامرئی انسانی است که چون در جامعه دیده نمی شود، به مطالباتش رسیدگی نمی شود و به رسمیت شناخته نمی شود. پس به ناچار، به واکنش های هویت گرا پناه می برد. در ساختار فعلی ایران نیز هیچیک از جناح های سیاسی نمی توانند نماینده شایسته ای برای موضوع عدالت باشند.
به هرحال تلاش‌های جامعه برای بازسازی همبستگی اجتماعی برای نمونه در مبارزات معلمان و کارگران نادیده گرفته می شود. برای مثال، اخیرا وقتی بحث قانون توافقی شدن دستمزد مطرح شد، هیچ موضع‌گیری خاصی از سوی جناح‌های سیاسی دیده نشد. در زمان مذاکرات بر سر حداقل دستمزد کارگران نیز هیچ موضع‌گیری خاصی اتفاق نیفتاد.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۸)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر، مهم است که میانجی های موجود میان آنچه را اقتصاد نفتی نامیده می شود با پدیده رانت روشن کنیم. تا وقتی که میانجی ها معین نشده باشند گفتن این که اقتصاد ایران رانتی است هیچ چیز را توضیح نمی دهد.
در سال ۱۳۸۴، بعد از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، قانونی ذیل برنامه چهرم توسعه تصویب شد که به دولت اجازه می دهد ۵۰ درصد موجودی صندوق ذخیره ارزی کشور را – که محصول درآمدهای نفتی است- به بخش خصوصی وام دهد تا تولید رونق گیرد. طبق گزارش مرکز پژوهش های مجلس در شهریور ۱۳۹۳، پس از یک دهه اجرای این قانون، بانک های عامل ۲۱/۲ میلیارد دلار تسهیلات به بخش غیردولتی پرداخت کرده بودند. طبق این گزارش، اصل مطالبات غیرجاری بانک ها از محل حساب ذخیره ارزی حدود ۹/۸ میلیارد دلار بود که با احتساب بهره متعلقه، به حدود ۱۱/۸ میلیارد دلار می رسید. طبق این گزارش، حدود ۵۰ درصد تسهیلات پرداختی از محل ذخیره ارزی به صورت غیرجاری درآمده است و نیز تکلیف حدود ۱/۶ میلیارد دلار از پول های مصرف شده معلوم نیست. یعنی نیمی از پولی که بانک ها دادند، اصلا برنگشته است و از ۱/۶ میلیارد دلار نیز خبری نیست(مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، ۱۳۹۳).
بنابراین، کسانی که می گویند نقش نفت چیست باید بدانند دست کم بخشی از درآمد نفت به واسطه همین قانون و درقالب وام به بخش خصوصی منتقل شده، اما بازپرداخت نشده است. گزارش فوق متعلق به مجلس امید و اصلاح طلبان نیست. در سال ۱۳۹۳ هنوز مجلس اصلاح طلب سر کار نیامده بود که برخی بگویند می خواهد تسویه حساب کند. در ادامه این گزارش آمده است:" با عنایت به واقعیت های آشکار شده تلخی که در عملکرد حساب ذخیره ارزی ملاحظه می شود و همچنین باتوجه به چانه زنی های مختلفی که بدهکاران ناشی از این حساب( که عمدتا قصد بازپرداخت این تسهیلات اعطایی را ندارند) با نهادهای مختلف جهت بخشش جرائم، استمهال تسهیلات، محاسبه ریالی تسهیلات با نرخ ارزی به مراتب پایین تر از نرخ بازار دارند و همچنین با لحاظ مفاسد مترتب بر این فرآیندها، اتخاذ سازوکاری کارآمد برای اعطای تسهیلات از محل منابع صندوق توسعه ملی ضروری است" (همان)
بنابراین اگر بخواهم بحث را جمع بندی کنم، شرایط فعلی نتیجه چهار دهه اِعمال سیاست های یک دست کننده فرهنگی و سیاسی است. براین اساس، نوعی دیالکتیک یکدست سازی و هویت در جامعه شکل گرفته که به علت فقدان تشکل های واسطه و نبود امکان گفتگوی پایدار بین بخش های مختلف جامعه، تبدیل به دیالکتیکی مخرب شده است.
انواع هویت گرایی ها در واکنش به این سرکوب در جامعه شکل گرفته اند که نسبت شان با همدیگر، اگر ستیزه نباشد، دست کم بسیار مبهم است. این هویت گرایی ها صرفا مطالبات خودشان را پیگیری می کنند، بدون این که نسبت شان را با بقیه روشن کرده باشند. در این شرایط، "جزء" پیوندش با "کل" را از دست می دهد و اجزاء هریک سودای کل شدن پیدا می کنند. این روندحاصلی جز ستیز و خشونت بی پایان نخواهد داشت. به موازات این روند، فرآیندی اقتصادی در سال های گذشته در کشور جریان داشته که با اجماع کامل همه بخش های قدرت، به تدریج جامعه ای طبقاتی تولید کرده است.
در این بین، فشار تحریم نیز این روند را تشدید کرده است. افزایش فشارها و فاصله طبقاتی موجب افزایش رهاشدگی و بی پناهی اقتصادی شده و این نیز به نوبه خود، واکنش هایی را به صورت هویت گرایی های افراطی موجب شده است.
در مجموع، جامعه ایران در شرایطی قرار گرفته است که بین وضعیت اقتصاد و هویت های آن دیالکتیک وجود دارد. از سویی جامعه فرصت تشکل پیدا نکرده است؛ افراد نیز به موجوداتی منزوی تبدیل شده اند که به همدیگر اعتماد ندارند. در چنین فضایی هویت هایی تولید می شود که خودشان را به مثابه پناهگاه افراد معرفی می کنند. درواقع، رهاشدگی جامعه باعث می شود که افراد به هویت های یکدست کننده پناه ببرند. البته، در همه جهان کمابیش همین روند اتفاق افتاده است و تحلیل این روندها فقط در گفتمان های انتقادی رخ نداده است. برای نمونه، یکی از فصل های کتاب هویت، اثر فرانسیس فوکویاما، " انسان نامرئی" است. انسان نامرئی انسانی است که چون در جامعه دیده نمی شود، به مطالباتش رسیدگی نمی شود و به رسمیت شناخته نمی شود. پس به ناچار، به واکنش های هویت گرا پناه می برد. در ساختار فعلی ایران نیز هیچیک از جناح های سیاسی نمی توانند نماینده شایسته ای برای موضوع عدالت باشند.
به هرحال تلاش‌های جامعه برای بازسازی همبستگی اجتماعی برای نمونه در مبارزات معلمان و کارگران نادیده گرفته می شود. برای مثال، اخیرا وقتی بحث قانون توافقی شدن دستمزد مطرح شد، هیچ موضع‌گیری خاصی از سوی جناح‌های سیاسی دیده نشد. در زمان مذاکرات بر سر حداقل دستمزد کارگران نیز هیچ موضع‌گیری خاصی اتفاق نیفتاد.
⤵️
⤴️
نه‌تنها مواضع احزابی مثل حزب کار و خانه کارگر ذره‌ای نقل نشده است بلکه این احزاب در کلیت سیاسی‌شان هنوز از ائتلاف با همان نیروهایی صحبت می‌کنند که مسبب این وضعیت بوده‌اند. طبیعتا در این شرایط، نیروهای سیاسی نمی‌توانند به موضوع همبستگی پاسخ دهند. جامعه با اخباری منفی مواجه می شود و از برخورد قوه قضاییه یا وضعیت زندان‌ها قانع نمی شود. جریان های سیاسی به نام عدالت‌خواهی، فقط مبارزه با مفسدان را برجسته می کنند، اما در مورد مسائل مهم‌تر نظیر تغییرات ضروری ساختاری هیچ موضع‌گیری شفافی ندارند.
بنابراین، هیچ‌کدام از این دو جریان شایستگی نمایندگی جامعه را در وضعیت فعلی ندارند و دو شکاف مهمی که از آن صحبت شد (شکاف ناشی از دیالکتیک یکدست سازی و هویت و شکاف ناشی از دیالکتیک اقتصاد و هویت) به مرور گسترش خواهد یافت. معلمان، کارگران، فعالان مدنی، روشنفکران، دانشجویان و مانند آنها در عرصه‌های مختلف فعالیت دارند، به امید آنکه اشکالی از همبستگی را در جامعه تولید کنند. قدرت آنها کم و ضعف‌های‌شان زیاد است.
📚 نام کتاب: جامعه ایران و مسئله همبستگی
به کوشش زهرا موحدی‌ساوجی
نشر دگر
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
نه‌تنها مواضع احزابی مثل حزب کار و خانه کارگر ذره‌ای نقل نشده است بلکه این احزاب در کلیت سیاسی‌شان هنوز از ائتلاف با همان نیروهایی صحبت می‌کنند که مسبب این وضعیت بوده‌اند. طبیعتا در این شرایط، نیروهای سیاسی نمی‌توانند به موضوع همبستگی پاسخ دهند. جامعه با اخباری منفی مواجه می شود و از برخورد قوه قضاییه یا وضعیت زندان‌ها قانع نمی شود. جریان های سیاسی به نام عدالت‌خواهی، فقط مبارزه با مفسدان را برجسته می کنند، اما در مورد مسائل مهم‌تر نظیر تغییرات ضروری ساختاری هیچ موضع‌گیری شفافی ندارند.
بنابراین، هیچ‌کدام از این دو جریان شایستگی نمایندگی جامعه را در وضعیت فعلی ندارند و دو شکاف مهمی که از آن صحبت شد (شکاف ناشی از دیالکتیک یکدست سازی و هویت و شکاف ناشی از دیالکتیک اقتصاد و هویت) به مرور گسترش خواهد یافت. معلمان، کارگران، فعالان مدنی، روشنفکران، دانشجویان و مانند آنها در عرصه‌های مختلف فعالیت دارند، به امید آنکه اشکالی از همبستگی را در جامعه تولید کنند. قدرت آنها کم و ضعف‌های‌شان زیاد است.
📚 نام کتاب: جامعه ایران و مسئله همبستگی
به کوشش زهرا موحدی‌ساوجی
نشر دگر
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran