💠 #خبر
🔺مقبره جبار باغچه‌بان در شهرری پس از نیم قرن به زودی میزبان شهروندان می‌شود
رضا شنگی شهردار منطقه۲۰: با توجه به تملک مقبره بنیان‌گذار نخستین کودکستان و مدرسه ناشنوایان ایران جبار باغچه‌بان، این ملک پس از ۶۰ سال بسته‌بودن، به‌زودی آماده بازدید عموم شهروندان قرار می گیرد.
شهرداری منطقه از ۲دهه قبل برای تملک این ملک اقدام کرد اما به دلیل موانع موجود این کار انجام نشد و اکنون با تملک این ملک اقدامات لازم برای بازسازی مقبره جبار باغچه بان انجام خواهد شد.
شهرداری علاوه بر تملک مقبره باغچه‌بان، خانه افراد مشهوری همچون پروین اعتصامی و جلال آل احمر را نیز خریداری و بازسازی کرده است.
☑️ جبار عسگرزاده ملقب به جبار باغچه‌بان مبدع روش شفاهی در تعلیم ناشنوایان و آموزش روش حساب ذهنی به ناشنوایان در سال ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد و پیکر وی در مقبره خانوادگی اشتری از دوستان نزدیک وی و در مقبره خانوادگی آنها در محله چشمه علی شهرری دفن شد.
#کانال_شهرری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺مقبره جبار باغچه‌بان در شهرری پس از نیم قرن به زودی میزبان شهروندان می‌شود
رضا شنگی شهردار منطقه۲۰: با توجه به تملک مقبره بنیان‌گذار نخستین کودکستان و مدرسه ناشنوایان ایران جبار باغچه‌بان، این ملک پس از ۶۰ سال بسته‌بودن، به‌زودی آماده بازدید عموم شهروندان قرار می گیرد.
شهرداری منطقه از ۲دهه قبل برای تملک این ملک اقدام کرد اما به دلیل موانع موجود این کار انجام نشد و اکنون با تملک این ملک اقدامات لازم برای بازسازی مقبره جبار باغچه بان انجام خواهد شد.
شهرداری علاوه بر تملک مقبره باغچه‌بان، خانه افراد مشهوری همچون پروین اعتصامی و جلال آل احمر را نیز خریداری و بازسازی کرده است.
☑️ جبار عسگرزاده ملقب به جبار باغچه‌بان مبدع روش شفاهی در تعلیم ناشنوایان و آموزش روش حساب ذهنی به ناشنوایان در سال ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد و پیکر وی در مقبره خانوادگی اشتری از دوستان نزدیک وی و در مقبره خانوادگی آنها در محله چشمه علی شهرری دفن شد.
#کانال_شهرری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر_گوناگون
▪️بر اساس آخرین داده‌های نت بلاکس، خاموشی دیجیتال در ایران وارد هفتادونهمین روز خود شده و اکنون دوازدهمین هفته اختلال گسترده در دسترسی به #اینترنت جهانی را پشت سر می‌گذارد. این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان اعلام کرد که تداوم این محدودیت‌ها، شکل مشارکت مدنی در ایران را دگرگون کرده و کنترل جریان اطلاعات، عموم شهروندان را به «تماشاگرانی در کشور خود» تبدیل کرده است.
▪️مشهد؛ نوزاد ۴۰ روزه با ضربات پیاپی و خفگی توسط پدرش به قتل رسید
یک نوزاد ۴۰ روزه در مشهد، توسط پدرش به قتل رسید. این مرد ۳۸ ساله متهم است که ابتدا با ماهیتابه و کف دست ضربات متعددی به سر فرزند خود وارد کرده و در نهایت با وارد کردن مدفوع نوزاد به دهان او و انسداد مسیر تنفسی‌اش، فرزند پسر خود را به قتل رسانده است.
▪️اردبیل؛ یک محیط‌بان در پی درگیری با متخلف محیط زیستی مجروح شد
یک #محیط_بان در منطقه حفاظت شده نئور استان اردبیل در جریان درگیری با یک صیاد متخلف زخمی شد.
▪️رئیس دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، نسبت به پیامدهای اجرای طرح «#اینترنت_پرو» هشدار داد و آن را عاملی در جهت تشدید #شکاف_اجتماعی دانست. وی در گفت‌وگو با ایسنا، با انتقاد از نحوه اجرای این طرح، اعلام کرد که شکل فعلی آن بدون شفاف‌سازی، به نمادی از تبعیض، رانت و بی‌عدالتی تبدیل شده و می‌تواند اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را تضعیف کند.
اکبر نصراللهی اعلام کرد که تداوم محدودیت‌های اینترنتی در حالی که دسترسی مشابه در قبال پرداخت هزینه برای برخی افراد فراهم است، نوعی تناقض در سیاستگذاری محسوب می‌شود که در صورت عدم تبیین، می‌تواند به افزایش نارضایتی عمومی و تضعیف انسجام اجتماعی منجر شود. وی همچنین تاکید کرد که اینترنت به عنوان بخشی از زیرساخت حیاتی کشور، نقش مهمی در حوزه‌هایی چون آموزش، سلامت و اقتصاد دارد و تداوم محدودیت‌ها آثار گسترده‌ای بر زندگی روزمره شهروندان خواهد داشت.
▪️امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه، شماری از بازنشستگان تامین اجتماعی در مقابل ساختمان این سازمان در شوش دست به #تجمع اعتراضی زدند.
این تجمع در اعتراض به تاخیر بیش از دو ماهه در افزایش حقوق سالانه موضوع ماده ۹۶، بی‌تفاوتی نسبت به تعیین و ابلاغ حق مسکن و همچنین عدم اجرای قانون الزام در بخش درمان صورت گرفته است.
▪️یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید
یک #زن ۲۶ ساله در شهرستان فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید. متهم توسط ماموران پلیس بازداشت شده است.
▪️نائب رئیس کانون بازنشستگان تامین اجتماعی شیراز، نسبت به وضعیت این سازمان هشدار داد و اعلام کرد که در صورت تداوم روند کنونی، تامین اجتماعی با خطر جدی ورشکستگی مواجه خواهد شد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا، ضمن اشاره به افزایش شدید هزینه‌ها و کاهش منابع درآمدی، این وضعیت را ناشی از رشد تعهدات، کاهش بیمه‌پردازی و شرایط اقتصادی دانست.
ناصر مصطفوی، با انتقاد از وضعیت خدمات درمانی، اعلام کرد که با وجود الزام قانونی، طرح درمان رایگان برای کارگران و بازنشستگان به‌طور کامل اجرا نشده و همزمان تعرفه‌های درمانی بدون کنترل در حال افزایش است. به گفته وی، این شرایط فشار مضاعفی بر بازنشستگان وارد کرده و در کنار مشکلاتی مانند تاخیر در صدور احکام حقوقی و بلاتکلیفی پروژه‌های درمانی، نارضایتی گسترده‌ای در میان این گروهها ایجاد کرده است.
بهار صحرائیان، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت و تفهیم اتهام شد
#بهار_صحرائیان، وکیل دادگستری روز گذشته در شیراز بازداشت شد و امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ماه، جلسه بازپرسی وی در دادسرای این شهرستان برگزار شد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️بر اساس آخرین داده‌های نت بلاکس، خاموشی دیجیتال در ایران وارد هفتادونهمین روز خود شده و اکنون دوازدهمین هفته اختلال گسترده در دسترسی به #اینترنت جهانی را پشت سر می‌گذارد. این نهاد ناظر بر وضعیت دسترسی به اینترنت در جهان اعلام کرد که تداوم این محدودیت‌ها، شکل مشارکت مدنی در ایران را دگرگون کرده و کنترل جریان اطلاعات، عموم شهروندان را به «تماشاگرانی در کشور خود» تبدیل کرده است.
▪️مشهد؛ نوزاد ۴۰ روزه با ضربات پیاپی و خفگی توسط پدرش به قتل رسید
یک نوزاد ۴۰ روزه در مشهد، توسط پدرش به قتل رسید. این مرد ۳۸ ساله متهم است که ابتدا با ماهیتابه و کف دست ضربات متعددی به سر فرزند خود وارد کرده و در نهایت با وارد کردن مدفوع نوزاد به دهان او و انسداد مسیر تنفسی‌اش، فرزند پسر خود را به قتل رسانده است.
▪️اردبیل؛ یک محیط‌بان در پی درگیری با متخلف محیط زیستی مجروح شد
یک #محیط_بان در منطقه حفاظت شده نئور استان اردبیل در جریان درگیری با یک صیاد متخلف زخمی شد.
▪️رئیس دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، نسبت به پیامدهای اجرای طرح «#اینترنت_پرو» هشدار داد و آن را عاملی در جهت تشدید #شکاف_اجتماعی دانست. وی در گفت‌وگو با ایسنا، با انتقاد از نحوه اجرای این طرح، اعلام کرد که شکل فعلی آن بدون شفاف‌سازی، به نمادی از تبعیض، رانت و بی‌عدالتی تبدیل شده و می‌تواند اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را تضعیف کند.
اکبر نصراللهی اعلام کرد که تداوم محدودیت‌های اینترنتی در حالی که دسترسی مشابه در قبال پرداخت هزینه برای برخی افراد فراهم است، نوعی تناقض در سیاستگذاری محسوب می‌شود که در صورت عدم تبیین، می‌تواند به افزایش نارضایتی عمومی و تضعیف انسجام اجتماعی منجر شود. وی همچنین تاکید کرد که اینترنت به عنوان بخشی از زیرساخت حیاتی کشور، نقش مهمی در حوزه‌هایی چون آموزش، سلامت و اقتصاد دارد و تداوم محدودیت‌ها آثار گسترده‌ای بر زندگی روزمره شهروندان خواهد داشت.
▪️امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه، شماری از بازنشستگان تامین اجتماعی در مقابل ساختمان این سازمان در شوش دست به #تجمع اعتراضی زدند.
این تجمع در اعتراض به تاخیر بیش از دو ماهه در افزایش حقوق سالانه موضوع ماده ۹۶، بی‌تفاوتی نسبت به تعیین و ابلاغ حق مسکن و همچنین عدم اجرای قانون الزام در بخش درمان صورت گرفته است.
▪️یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید
یک #زن ۲۶ ساله در شهرستان فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید. متهم توسط ماموران پلیس بازداشت شده است.
▪️نائب رئیس کانون بازنشستگان تامین اجتماعی شیراز، نسبت به وضعیت این سازمان هشدار داد و اعلام کرد که در صورت تداوم روند کنونی، تامین اجتماعی با خطر جدی ورشکستگی مواجه خواهد شد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا، ضمن اشاره به افزایش شدید هزینه‌ها و کاهش منابع درآمدی، این وضعیت را ناشی از رشد تعهدات، کاهش بیمه‌پردازی و شرایط اقتصادی دانست.
ناصر مصطفوی، با انتقاد از وضعیت خدمات درمانی، اعلام کرد که با وجود الزام قانونی، طرح درمان رایگان برای کارگران و بازنشستگان به‌طور کامل اجرا نشده و همزمان تعرفه‌های درمانی بدون کنترل در حال افزایش است. به گفته وی، این شرایط فشار مضاعفی بر بازنشستگان وارد کرده و در کنار مشکلاتی مانند تاخیر در صدور احکام حقوقی و بلاتکلیفی پروژه‌های درمانی، نارضایتی گسترده‌ای در میان این گروهها ایجاد کرده است.
بهار صحرائیان، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت و تفهیم اتهام شد
#بهار_صحرائیان، وکیل دادگستری روز گذشته در شیراز بازداشت شد و امروز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ماه، جلسه بازپرسی وی در دادسرای این شهرستان برگزار شد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺هشدار یک دیپلمات
✍ محمد مالجو
یادداشت کورش احمدی، دیپلمات پیشین، در میان هیاهوی نوشته‌هایی که با لحنی هیجانی و غیرمسئولانه از «مقاومت» سخن می‌گویند، صدایی است هشداردهنده و سزاوارِ توجه‌ِ همگان. اهمیت صدای احمدی دقیقاً در همین فاصله‌گیری از فضای مسلط است. در جایی که بسیارانی، بی‌اعتنا به هزینه‌ها، از ایستادگی سخن می‌گویند، احمدی از هزینه‌های تحمل‌ناپذیر مقاومت غیرمسئولانه‌ای حرف می‌زند که بنیان‌های زندگی اجتماعی را در هم می‌شکند.
نخستین ضربۀ تحلیلی‌اش متوجه همان تصور رایجی است که صِرفِ ورود به مسیر دیپلماتیک را کافی می‌داند. احمدی تلویحاً تأکید می‌کند که ورود به مسیر دیپلماتیک بدون ارائۀ پیشنهادهای مشخص و قابل‌قبول عملاً بی‌ثمر خواهد بود. اگر قرار است از جنگ پرهیز شود، این مسیر فقط زمانی معنا دارد که با ارائۀ پیشنهادهای عملی و مشخص و قابل‌قبول برای طرف مقابل همراه شود. در غیر این صورت، آنچه «دیپلماسی» نامیده می‌شود پوششی است برای تداوم همان بن‌بستی که به جنگ می‌انجامد. مسئله دقیقاً این‌جاست: دیپلماسی اگر به سطح اعلام مواضع تقلیل یابد نه مانع جنگ بلکه یکی از مسیرهای هموارکنند‌ه‌اش خواهد بود.
اما هشدار اصلی‌اش دربارۀ ترسیم ابعاد جنگ احتمالیِ بعدی است. برخلاف روایت‌هایی که هنوز جنگ را در قالب درگیری‌های محدود یا کنترل‌پذیر تصویر می‌کنند، احمدی به‌روشنی می‌گوید که این‌بار هدف نیروهای مهاجم مشخصاً زیرساخت‌های غیرنظامی خواهد بود. معنای این گزاره تکان‌دهنده است: تخریب شبکه‌های حیاتی از انرژی و حمل‌ونقل تا زیست روزمرۀ مردم. اینجا دیگر سخن از فقط فشار نیست. حرف بر سرِ ویرانی است در ابعادی تا اینجا بی‌سابقه، ویرانیِ فزاینده‌ترِ کشوری که نه منابع مالی برای بازسازی دارد و نه امکان بازسازی گسترده در شرایط تحریم. در چنین افقی، ریسکی که حاکمیت می‌پذیرد نه یک ریسک سیاسی بلکه قمار بر سر سرنوشت میلیون‌ها انسان است. وقتی بازدارندگی تعیین‌کننده‌ای در کار نیست، طرف مهاجم با اطمینان بیشتری می‌تواند به سوی همین سناریوی تخریب زیرساختی حرکت کند.
همین‌جاست که احمدی یکی از خطرناک‌ترین توهمات را هدف می‌گیرد: باور به بازدارندگی تعیین‌کننده. این همان باوری است که متکای خواب نازِ بخشی از تصمیم‌گیرانی شده که خطر جنگ را مهارپذیر تصور می‌کنند. احمدی تصریح می‌کند که ابزارهای موجود گرچه می‌توانند برای طرف‌های مهاجم هزینه ایجاد کنند اما تعیین‌کننده نیستند. این داوری، اگر جدی گرفته شود، بنیان بسیاری از اعتمادبه‌نفس‌های رسمی را فرو می‌ریزد. چگونه می‌توان با اتکا به حدی از بازدارندگی که سرنوشت‌ساز نیست وارد مسیری شد که پی‌آمدش می‌تواند نابودی زیرساخت‌های کشور باشد؟
از دل تحلیل احمدی یک نتیجه‌گیری هولناک سر برمی‌آورد: ما در آستانۀ لحظه‌ای ایستاده‌ایم که دیگر نه با خطاهای کوچک بلکه با خطایی تعیین‌کننده سنجیده خواهیم شد. فرصت‌ها رو به پایان‌اند و آنچه باقی مانده نه زمان بلکه آخرین مجال برای انتخاب است. یا دیپلماسیِ واقعی همراه با پیشنهادهای روشن و قابل‌قبول یا سقوط در مسیری که انتهایش نه ابهام بلکه ویرانیِ بی‌بازگشت است. اینجا دیگر جای تعلل نیست. هر تأخیر، هر خودفریبی، و هر تکیه به بازدارندگیِ ناکافی عملاً گامی است به سوی آیندۀ سیاهی که نام ایران نه با مناقشه بلکه با ویرانی پیوند خواهد خورد.
این مسیر نه تقدیری اجتناب‌ناپذیر بلکه حاصل انتخاب‌هایی است که هنوز می‌توان تغییرشان داد اما نه برای مدت طولانی.
#محمد_مالجو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺هشدار یک دیپلمات
✍ محمد مالجو
یادداشت کورش احمدی، دیپلمات پیشین، در میان هیاهوی نوشته‌هایی که با لحنی هیجانی و غیرمسئولانه از «مقاومت» سخن می‌گویند، صدایی است هشداردهنده و سزاوارِ توجه‌ِ همگان. اهمیت صدای احمدی دقیقاً در همین فاصله‌گیری از فضای مسلط است. در جایی که بسیارانی، بی‌اعتنا به هزینه‌ها، از ایستادگی سخن می‌گویند، احمدی از هزینه‌های تحمل‌ناپذیر مقاومت غیرمسئولانه‌ای حرف می‌زند که بنیان‌های زندگی اجتماعی را در هم می‌شکند.
نخستین ضربۀ تحلیلی‌اش متوجه همان تصور رایجی است که صِرفِ ورود به مسیر دیپلماتیک را کافی می‌داند. احمدی تلویحاً تأکید می‌کند که ورود به مسیر دیپلماتیک بدون ارائۀ پیشنهادهای مشخص و قابل‌قبول عملاً بی‌ثمر خواهد بود. اگر قرار است از جنگ پرهیز شود، این مسیر فقط زمانی معنا دارد که با ارائۀ پیشنهادهای عملی و مشخص و قابل‌قبول برای طرف مقابل همراه شود. در غیر این صورت، آنچه «دیپلماسی» نامیده می‌شود پوششی است برای تداوم همان بن‌بستی که به جنگ می‌انجامد. مسئله دقیقاً این‌جاست: دیپلماسی اگر به سطح اعلام مواضع تقلیل یابد نه مانع جنگ بلکه یکی از مسیرهای هموارکنند‌ه‌اش خواهد بود.
اما هشدار اصلی‌اش دربارۀ ترسیم ابعاد جنگ احتمالیِ بعدی است. برخلاف روایت‌هایی که هنوز جنگ را در قالب درگیری‌های محدود یا کنترل‌پذیر تصویر می‌کنند، احمدی به‌روشنی می‌گوید که این‌بار هدف نیروهای مهاجم مشخصاً زیرساخت‌های غیرنظامی خواهد بود. معنای این گزاره تکان‌دهنده است: تخریب شبکه‌های حیاتی از انرژی و حمل‌ونقل تا زیست روزمرۀ مردم. اینجا دیگر سخن از فقط فشار نیست. حرف بر سرِ ویرانی است در ابعادی تا اینجا بی‌سابقه، ویرانیِ فزاینده‌ترِ کشوری که نه منابع مالی برای بازسازی دارد و نه امکان بازسازی گسترده در شرایط تحریم. در چنین افقی، ریسکی که حاکمیت می‌پذیرد نه یک ریسک سیاسی بلکه قمار بر سر سرنوشت میلیون‌ها انسان است. وقتی بازدارندگی تعیین‌کننده‌ای در کار نیست، طرف مهاجم با اطمینان بیشتری می‌تواند به سوی همین سناریوی تخریب زیرساختی حرکت کند.
همین‌جاست که احمدی یکی از خطرناک‌ترین توهمات را هدف می‌گیرد: باور به بازدارندگی تعیین‌کننده. این همان باوری است که متکای خواب نازِ بخشی از تصمیم‌گیرانی شده که خطر جنگ را مهارپذیر تصور می‌کنند. احمدی تصریح می‌کند که ابزارهای موجود گرچه می‌توانند برای طرف‌های مهاجم هزینه ایجاد کنند اما تعیین‌کننده نیستند. این داوری، اگر جدی گرفته شود، بنیان بسیاری از اعتمادبه‌نفس‌های رسمی را فرو می‌ریزد. چگونه می‌توان با اتکا به حدی از بازدارندگی که سرنوشت‌ساز نیست وارد مسیری شد که پی‌آمدش می‌تواند نابودی زیرساخت‌های کشور باشد؟
از دل تحلیل احمدی یک نتیجه‌گیری هولناک سر برمی‌آورد: ما در آستانۀ لحظه‌ای ایستاده‌ایم که دیگر نه با خطاهای کوچک بلکه با خطایی تعیین‌کننده سنجیده خواهیم شد. فرصت‌ها رو به پایان‌اند و آنچه باقی مانده نه زمان بلکه آخرین مجال برای انتخاب است. یا دیپلماسیِ واقعی همراه با پیشنهادهای روشن و قابل‌قبول یا سقوط در مسیری که انتهایش نه ابهام بلکه ویرانیِ بی‌بازگشت است. اینجا دیگر جای تعلل نیست. هر تأخیر، هر خودفریبی، و هر تکیه به بازدارندگیِ ناکافی عملاً گامی است به سوی آیندۀ سیاهی که نام ایران نه با مناقشه بلکه با ویرانی پیوند خواهد خورد.
این مسیر نه تقدیری اجتناب‌ناپذیر بلکه حاصل انتخاب‌هایی است که هنوز می‌توان تغییرشان داد اما نه برای مدت طولانی.
#محمد_مالجو
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
🔻بازگشت به اینترنت قبل از جنگ، تکرار همان اتفاقات است
رسول جلیلی، عضو شورای عالی فضای مجازی، با دفاع از ادامه محدودیت پلتفرم‌های خارجی گفت بازگشت فضای مجازی به شرایط قبل از جنگ می‌تواند اتفاقات اخیر را تکرار کند. او همچنین دلیل بسته نشدن کامل این سکوها در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته را «خیانت برخی سیاسیون» عنوان کرد.
جلیلی در برنامه «شیوه» شبکه چهار گفت نیاز اصلی مردم الزاماً اینستاگرام و واتس‌اپ نیست و پیام‌رسان‌های داخلی اکنون خدماتی مانند تماس تصویری، پیام‌رسانی و اشتراک فایل را ارائه می‌کنند. او همچنین ادعای فروش VPN و فیلترشکن توسط دولت یا نهادهای حاکمیتی را رد کرد.
عضو شورای عالی فضای مجازی با اشاره به مصوبه ۳۲ بندی دی‌ماه ۱۴۰۳ گفت در صورت خروج کشور از شرایط جنگی، امکان بازگشایی دوباره واتس‌اپ وجود دارد. او همچنین از پایان «گمنامی» در اینترنت و اجرای اینترنت طبقاتی دفاع کرد.
منبع: هم‌میهن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔻بازگشت به اینترنت قبل از جنگ، تکرار همان اتفاقات است
رسول جلیلی، عضو شورای عالی فضای مجازی، با دفاع از ادامه محدودیت پلتفرم‌های خارجی گفت بازگشت فضای مجازی به شرایط قبل از جنگ می‌تواند اتفاقات اخیر را تکرار کند. او همچنین دلیل بسته نشدن کامل این سکوها در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته را «خیانت برخی سیاسیون» عنوان کرد.
جلیلی در برنامه «شیوه» شبکه چهار گفت نیاز اصلی مردم الزاماً اینستاگرام و واتس‌اپ نیست و پیام‌رسان‌های داخلی اکنون خدماتی مانند تماس تصویری، پیام‌رسانی و اشتراک فایل را ارائه می‌کنند. او همچنین ادعای فروش VPN و فیلترشکن توسط دولت یا نهادهای حاکمیتی را رد کرد.
عضو شورای عالی فضای مجازی با اشاره به مصوبه ۳۲ بندی دی‌ماه ۱۴۰۳ گفت در صورت خروج کشور از شرایط جنگی، امکان بازگشایی دوباره واتس‌اپ وجود دارد. او همچنین از پایان «گمنامی» در اینترنت و اجرای اینترنت طبقاتی دفاع کرد.
منبع: هم‌میهن
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1😡1
💠 #صبحگاه
وما رؤیایی بیشتر از یک زندگی
که شبیه زندگی باشد نداشتیم
#محمود_درویش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
وما رؤیایی بیشتر از یک زندگی
که شبیه زندگی باشد نداشتیم
#محمود_درویش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۸)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر، مهم است که میانجی های موجود میان آنچه را اقتصاد نفتی نامیده می شود با پدیده رانت روشن کنیم. تا وقتی که میانجی ها معین نشده باشند گفتن این که اقتصاد ایران رانتی است هیچ چیز را توضیح نمی دهد.
در سال ۱۳۸۴، بعد از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، قانونی ذیل برنامه چهرم توسعه تصویب شد که به دولت اجازه می دهد ۵۰ درصد موجودی صندوق ذخیره ارزی کشور را – که محصول درآمدهای نفتی است- به بخش خصوصی وام دهد تا تولید رونق گیرد. طبق گزارش مرکز پژوهش های مجلس در شهریور ۱۳۹۳، پس از یک دهه اجرای این قانون، بانک های عامل ۲۱/۲ میلیارد دلار تسهیلات به بخش غیردولتی پرداخت کرده بودند. طبق این گزارش، اصل مطالبات غیرجاری بانک ها از محل حساب ذخیره ارزی حدود ۹/۸ میلیارد دلار بود که با احتساب بهره متعلقه، به حدود ۱۱/۸ میلیارد دلار می رسید. طبق این گزارش، حدود ۵۰ درصد تسهیلات پرداختی از محل ذخیره ارزی به صورت غیرجاری درآمده است و نیز تکلیف حدود ۱/۶ میلیارد دلار از پول های مصرف شده معلوم نیست. یعنی نیمی از پولی که بانک ها دادند، اصلا برنگشته است و از ۱/۶ میلیارد دلار نیز خبری نیست(مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، ۱۳۹۳).
بنابراین، کسانی که می گویند نقش نفت چیست باید بدانند دست کم بخشی از درآمد نفت به واسطه همین قانون و درقالب وام به بخش خصوصی منتقل شده، اما بازپرداخت نشده است. گزارش فوق متعلق به مجلس امید و اصلاح طلبان نیست. در سال ۱۳۹۳ هنوز مجلس اصلاح طلب سر کار نیامده بود که برخی بگویند می خواهد تسویه حساب کند. در ادامه این گزارش آمده است:" با عنایت به واقعیت های آشکار شده تلخی که در عملکرد حساب ذخیره ارزی ملاحظه می شود و همچنین باتوجه به چانه زنی های مختلفی که بدهکاران ناشی از این حساب( که عمدتا قصد بازپرداخت این تسهیلات اعطایی را ندارند) با نهادهای مختلف جهت بخشش جرائم، استمهال تسهیلات، محاسبه ریالی تسهیلات با نرخ ارزی به مراتب پایین تر از نرخ بازار دارند و همچنین با لحاظ مفاسد مترتب بر این فرآیندها، اتخاذ سازوکاری کارآمد برای اعطای تسهیلات از محل منابع صندوق توسعه ملی ضروری است" (همان)
انواع هویت گرایی ها در واکنش به این سرکوب در جامعه شکل گرفته اند که نسبت شان با همدیگر، اگر ستیزه نباشد، دست کم بسیار مبهم است. این هویت گرایی ها صرفا مطالبات خودشان را پیگیری می کنند، بدون این که نسبت شان را با بقیه روشن کرده باشند. در این شرایط، "جزء" پیوندش با "کل" را از دست می دهد و اجزاء هریک سودای کل شدن پیدا می کنند. این روندحاصلی جز ستیز و خشونت بی پایان نخواهد داشت. به موازات این روند، فرآیندی اقتصادی در سال های گذشته در کشور جریان داشته که با اجماع کامل همه بخش های قدرت، به تدریج جامعه ای طبقاتی تولید کرده است.
در این بین، فشار تحریم نیز این روند را تشدید کرده است. افزایش فشارها و فاصله طبقاتی موجب افزایش رهاشدگی و بی پناهی اقتصادی شده و این نیز به نوبه خود، واکنش هایی را به صورت هویت گرایی های افراطی موجب شده است.
در مجموع، جامعه ایران در شرایطی قرار گرفته است که بین وضعیت اقتصاد و هویت های آن دیالکتیک وجود دارد. از سویی جامعه فرصت تشکل پیدا نکرده است؛ افراد نیز به موجوداتی منزوی تبدیل شده اند که به همدیگر اعتماد ندارند. در چنین فضایی هویت هایی تولید می شود که خودشان را به مثابه پناهگاه افراد معرفی می کنند. درواقع، رهاشدگی جامعه باعث می شود که افراد به هویت های یکدست کننده پناه ببرند. البته، در همه جهان کمابیش همین روند اتفاق افتاده است و تحلیل این روندها فقط در گفتمان های انتقادی رخ نداده است. برای نمونه، یکی از فصل های کتاب هویت، اثر فرانسیس فوکویاما، " انسان نامرئی" است. انسان نامرئی انسانی است که چون در جامعه دیده نمی شود، به مطالباتش رسیدگی نمی شود و به رسمیت شناخته نمی شود. پس به ناچار، به واکنش های هویت گرا پناه می برد. در ساختار فعلی ایران نیز هیچیک از جناح های سیاسی نمی توانند نماینده شایسته ای برای موضوع عدالت باشند.
به هرحال تلاش‌های جامعه برای بازسازی همبستگی اجتماعی برای نمونه در مبارزات معلمان و کارگران نادیده گرفته می شود. برای مثال، اخیرا وقتی بحث قانون توافقی شدن دستمزد مطرح شد، هیچ موضع‌گیری خاصی از سوی جناح‌های سیاسی دیده نشد. در زمان مذاکرات بر سر حداقل دستمزد کارگران نیز هیچ موضع‌گیری خاصی اتفاق نیفتاد.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۸)
✍ آرمان ذاکری
از طرف دیگر، مهم است که میانجی های موجود میان آنچه را اقتصاد نفتی نامیده می شود با پدیده رانت روشن کنیم. تا وقتی که میانجی ها معین نشده باشند گفتن این که اقتصاد ایران رانتی است هیچ چیز را توضیح نمی دهد.
در سال ۱۳۸۴، بعد از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، قانونی ذیل برنامه چهرم توسعه تصویب شد که به دولت اجازه می دهد ۵۰ درصد موجودی صندوق ذخیره ارزی کشور را – که محصول درآمدهای نفتی است- به بخش خصوصی وام دهد تا تولید رونق گیرد. طبق گزارش مرکز پژوهش های مجلس در شهریور ۱۳۹۳، پس از یک دهه اجرای این قانون، بانک های عامل ۲۱/۲ میلیارد دلار تسهیلات به بخش غیردولتی پرداخت کرده بودند. طبق این گزارش، اصل مطالبات غیرجاری بانک ها از محل حساب ذخیره ارزی حدود ۹/۸ میلیارد دلار بود که با احتساب بهره متعلقه، به حدود ۱۱/۸ میلیارد دلار می رسید. طبق این گزارش، حدود ۵۰ درصد تسهیلات پرداختی از محل ذخیره ارزی به صورت غیرجاری درآمده است و نیز تکلیف حدود ۱/۶ میلیارد دلار از پول های مصرف شده معلوم نیست. یعنی نیمی از پولی که بانک ها دادند، اصلا برنگشته است و از ۱/۶ میلیارد دلار نیز خبری نیست(مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، ۱۳۹۳).
بنابراین، کسانی که می گویند نقش نفت چیست باید بدانند دست کم بخشی از درآمد نفت به واسطه همین قانون و درقالب وام به بخش خصوصی منتقل شده، اما بازپرداخت نشده است. گزارش فوق متعلق به مجلس امید و اصلاح طلبان نیست. در سال ۱۳۹۳ هنوز مجلس اصلاح طلب سر کار نیامده بود که برخی بگویند می خواهد تسویه حساب کند. در ادامه این گزارش آمده است:" با عنایت به واقعیت های آشکار شده تلخی که در عملکرد حساب ذخیره ارزی ملاحظه می شود و همچنین باتوجه به چانه زنی های مختلفی که بدهکاران ناشی از این حساب( که عمدتا قصد بازپرداخت این تسهیلات اعطایی را ندارند) با نهادهای مختلف جهت بخشش جرائم، استمهال تسهیلات، محاسبه ریالی تسهیلات با نرخ ارزی به مراتب پایین تر از نرخ بازار دارند و همچنین با لحاظ مفاسد مترتب بر این فرآیندها، اتخاذ سازوکاری کارآمد برای اعطای تسهیلات از محل منابع صندوق توسعه ملی ضروری است" (همان)
بنابراین اگر بخواهم بحث را جمع بندی کنم، شرایط فعلی نتیجه چهار دهه اِعمال سیاست های یک دست کننده فرهنگی و سیاسی است. براین اساس، نوعی دیالکتیک یکدست سازی و هویت در جامعه شکل گرفته که به علت فقدان تشکل های واسطه و نبود امکان گفتگوی پایدار بین بخش های مختلف جامعه، تبدیل به دیالکتیکی مخرب شده است.
انواع هویت گرایی ها در واکنش به این سرکوب در جامعه شکل گرفته اند که نسبت شان با همدیگر، اگر ستیزه نباشد، دست کم بسیار مبهم است. این هویت گرایی ها صرفا مطالبات خودشان را پیگیری می کنند، بدون این که نسبت شان را با بقیه روشن کرده باشند. در این شرایط، "جزء" پیوندش با "کل" را از دست می دهد و اجزاء هریک سودای کل شدن پیدا می کنند. این روندحاصلی جز ستیز و خشونت بی پایان نخواهد داشت. به موازات این روند، فرآیندی اقتصادی در سال های گذشته در کشور جریان داشته که با اجماع کامل همه بخش های قدرت، به تدریج جامعه ای طبقاتی تولید کرده است.
در این بین، فشار تحریم نیز این روند را تشدید کرده است. افزایش فشارها و فاصله طبقاتی موجب افزایش رهاشدگی و بی پناهی اقتصادی شده و این نیز به نوبه خود، واکنش هایی را به صورت هویت گرایی های افراطی موجب شده است.
در مجموع، جامعه ایران در شرایطی قرار گرفته است که بین وضعیت اقتصاد و هویت های آن دیالکتیک وجود دارد. از سویی جامعه فرصت تشکل پیدا نکرده است؛ افراد نیز به موجوداتی منزوی تبدیل شده اند که به همدیگر اعتماد ندارند. در چنین فضایی هویت هایی تولید می شود که خودشان را به مثابه پناهگاه افراد معرفی می کنند. درواقع، رهاشدگی جامعه باعث می شود که افراد به هویت های یکدست کننده پناه ببرند. البته، در همه جهان کمابیش همین روند اتفاق افتاده است و تحلیل این روندها فقط در گفتمان های انتقادی رخ نداده است. برای نمونه، یکی از فصل های کتاب هویت، اثر فرانسیس فوکویاما، " انسان نامرئی" است. انسان نامرئی انسانی است که چون در جامعه دیده نمی شود، به مطالباتش رسیدگی نمی شود و به رسمیت شناخته نمی شود. پس به ناچار، به واکنش های هویت گرا پناه می برد. در ساختار فعلی ایران نیز هیچیک از جناح های سیاسی نمی توانند نماینده شایسته ای برای موضوع عدالت باشند.
به هرحال تلاش‌های جامعه برای بازسازی همبستگی اجتماعی برای نمونه در مبارزات معلمان و کارگران نادیده گرفته می شود. برای مثال، اخیرا وقتی بحث قانون توافقی شدن دستمزد مطرح شد، هیچ موضع‌گیری خاصی از سوی جناح‌های سیاسی دیده نشد. در زمان مذاکرات بر سر حداقل دستمزد کارگران نیز هیچ موضع‌گیری خاصی اتفاق نیفتاد.
⤵️
⤴️
نه‌تنها مواضع احزابی مثل حزب کار و خانه کارگر ذره‌ای نقل نشده است بلکه این احزاب در کلیت سیاسی‌شان هنوز از ائتلاف با همان نیروهایی صحبت می‌کنند که مسبب این وضعیت بوده‌اند. طبیعتا در این شرایط، نیروهای سیاسی نمی‌توانند به موضوع همبستگی پاسخ دهند. جامعه با اخباری منفی مواجه می شود و از برخورد قوه قضاییه یا وضعیت زندان‌ها قانع نمی شود. جریان های سیاسی به نام عدالت‌خواهی، فقط مبارزه با مفسدان را برجسته می کنند، اما در مورد مسائل مهم‌تر نظیر تغییرات ضروری ساختاری هیچ موضع‌گیری شفافی ندارند.
بنابراین، هیچ‌کدام از این دو جریان شایستگی نمایندگی جامعه را در وضعیت فعلی ندارند و دو شکاف مهمی که از آن صحبت شد (شکاف ناشی از دیالکتیک یکدست سازی و هویت و شکاف ناشی از دیالکتیک اقتصاد و هویت) به مرور گسترش خواهد یافت. معلمان، کارگران، فعالان مدنی، روشنفکران، دانشجویان و مانند آنها در عرصه‌های مختلف فعالیت دارند، به امید آنکه اشکالی از همبستگی را در جامعه تولید کنند. قدرت آنها کم و ضعف‌های‌شان زیاد است.
📚 نام کتاب: جامعه ایران و مسئله همبستگی
به کوشش زهرا موحدی‌ساوجی
نشر دگر
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
نه‌تنها مواضع احزابی مثل حزب کار و خانه کارگر ذره‌ای نقل نشده است بلکه این احزاب در کلیت سیاسی‌شان هنوز از ائتلاف با همان نیروهایی صحبت می‌کنند که مسبب این وضعیت بوده‌اند. طبیعتا در این شرایط، نیروهای سیاسی نمی‌توانند به موضوع همبستگی پاسخ دهند. جامعه با اخباری منفی مواجه می شود و از برخورد قوه قضاییه یا وضعیت زندان‌ها قانع نمی شود. جریان های سیاسی به نام عدالت‌خواهی، فقط مبارزه با مفسدان را برجسته می کنند، اما در مورد مسائل مهم‌تر نظیر تغییرات ضروری ساختاری هیچ موضع‌گیری شفافی ندارند.
بنابراین، هیچ‌کدام از این دو جریان شایستگی نمایندگی جامعه را در وضعیت فعلی ندارند و دو شکاف مهمی که از آن صحبت شد (شکاف ناشی از دیالکتیک یکدست سازی و هویت و شکاف ناشی از دیالکتیک اقتصاد و هویت) به مرور گسترش خواهد یافت. معلمان، کارگران، فعالان مدنی، روشنفکران، دانشجویان و مانند آنها در عرصه‌های مختلف فعالیت دارند، به امید آنکه اشکالی از همبستگی را در جامعه تولید کنند. قدرت آنها کم و ضعف‌های‌شان زیاد است.
📚 نام کتاب: جامعه ایران و مسئله همبستگی
به کوشش زهرا موحدی‌ساوجی
نشر دگر
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
🔺میدری: دولت لایحه‌ای برای تغییرات شرایط «بازنشستگی» ندارد
وزیر تعاون
دولت هیچ برنامه‌ای برای تغییر مقررات بازنشستگی، سن، سابقه و مزایا ندارد.
مباحثی که در خصوص اصلاح فرمول محاسبه مستمری بازنشستگان مطرح می‌شود صرفا گفتگوهایی بین کمیسیون اجتماعی مجلس با صندوق‌های بازنشستگی است./ ایسنا
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺میدری: دولت لایحه‌ای برای تغییرات شرایط «بازنشستگی» ندارد
وزیر تعاون
دولت هیچ برنامه‌ای برای تغییر مقررات بازنشستگی، سن، سابقه و مزایا ندارد.
مباحثی که در خصوص اصلاح فرمول محاسبه مستمری بازنشستگان مطرح می‌شود صرفا گفتگوهایی بین کمیسیون اجتماعی مجلس با صندوق‌های بازنشستگی است./ ایسنا
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #روز_خیام
جامی شکسته دیدم
در بزم می فروشی
گفتم بدین شکسته
چون باده میفروشی؟
خندید و گفت زین جام
جز عاشقان ننوشند
مستِ شکسته داند
قدر شکسته نوشی...!
****
ناآمدگان اگر بدانند که ما،
از دَهر چه می کشیم، نآیند دگر
۲۸ اردیبهشت، زادروز #خیام
عکس: تندیس خیام نیشابوری در دانشگاه اوکلاهما آمریکا
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
جامی شکسته دیدم
در بزم می فروشی
گفتم بدین شکسته
چون باده میفروشی؟
خندید و گفت زین جام
جز عاشقان ننوشند
مستِ شکسته داند
قدر شکسته نوشی...!
****
ناآمدگان اگر بدانند که ما،
از دَهر چه می کشیم، نآیند دگر
۲۸ اردیبهشت، زادروز #خیام
عکس: تندیس خیام نیشابوری در دانشگاه اوکلاهما آمریکا
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👌1
💠 #گفتگو
جنگ بالاخره یک روز تمام می‌شود. تاریخ این را به ما آموخته که هیچ جنگی بی‌پایان نمانده است. مشکل از جایی شروع می‌شود که جنگ پایان می‌یابد، اما گردوغبار می‌نشینند و تازه مشخص می‌شود چه جمعیت گرسنه‌ای در مقابل ایستاده است. این خاصیت جنگ است که بحران‌های زیادی از جمله بحران اقتصادی را به دنبال دارد؛ اما به‌واقع کدام بخش‌های جامعه بیش از دیگران در این بخش آسیب می‌بینند؟ سیاست‌های حمایتی دولت در این نقطه کجا قرار دارد؟
گفتگو با سیمین کاظمی، جامعه‌شناس و پژوهشگر مسائل اجتماعی ایران
اقتصاد یک کشور پس از دورۀ جنگ و درگیری با چه چالش‌های ساختاری مواجه می‌شود؟
جنگ از دو طریق به اقتصاد ضربه می‌زند
اول هزینه‌های جنگ است و دوم پیامدهای جنگ. در این جنگ شاهد آن هستیم که اغلب به هزینه‌های اقتصادی جنگ برای دشمنان اشاره می‌شود؛ اما دربارۀ هزینه‌های جنگ برای ایران اشاره‌ای نمی‌شود گو اینکه این جنگ برای ایران مجانی انجام می‌شود این در حالی است که برای کشور ما به‌عنوان یک کشور کم‌درآمد و فقیر، این هزینه‌های هنگفت و به نسبت وضعیت اقتصادی و ثروت و درآمد ایران چشمگیر است. نباید در محاسبات و تصمیمات سیاسی به این مسئله بی‌توجهی شود.
دوم
اولویت سیاست‌گذاری‌های پساجنگ برای کنترل فقر چیست؟
در دوران پساجنگ سیاستگذاری باید متوجه منافع عمومی و احیا جامعه شود. دولت باید نقش‌برجسته‌تری یافته و به جبران اثرات جنگ بپردازد. باید سیاستگذاری در جهت تقویت بنیه اقتصادی کشور و توزیع عادلانه ثروت صورت گیرد. سیاست‌های خصوصی‌سازی و دولت زدایی از اقتصاد کنار گذاشته شود. اقتصاد بحران‌زده دیگر محل آزمودن نسخه‌های تجویز شده نهادهای بین‌المللی سرمایه‌داری مثل بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول و امثال اینها نیست. باید اولویت سیاستگذاری حمایت از مردم و رفع فقر و نابرابری باشد.
در یک دوره پساجنگ کدام گروهها به طور مشخص آسیب پذیر‌ترند؛ مانند کودکان، مادران، معلولان، سالمندان، بازماندگان جنگ و... اولویت‌بندی حمایت از این گروه ها بر چه معیارهایی باید استوار باشد؟
صدمات و پیامدهای اقتصادی جنگ در راستای خطوط طبقاتی و شکاف‌های اجتماعی خواهد بود و فرودستان اقتصادی و اجتماعی بیشترین صدمات را متحمل می شوند حال در میان فرودستان بعضی گروهها دچار صدمات و آسیب های بیشتری می شوند مثلا زنان به خصوص زنان سرپرست خانوار و کارگرانی که در بخش غیررسمی اقتصاد شاغل هستند.حمایت از این گروه ها باید با برگرداندن آنها به بازار کار و با دستمزدهای منصفانه و مکفی و بهره مندی از مزایای شغلی و بیمه و ... همراه باشد. علاوه بر این سالمندان و کودکان، افراد دارای معلولیت و برخی بیماران که نیازهای ویژه ای دارند در دوران جنگ و پساجنگ مورد غفلت قرار می گیرند و در معرض تبعیض و آسیب بیشتر قرار می گیرند. حمایت از این گروه ها باید با افزایش بودجه‌های حمایتی و بر مبنای نیازهای اصلی هر گروه باشد، نیازهای مراقبتی، بهداشتی،تغذیه ای و آموزشی و ... هر گروه شناسایی و برای رفع آن اقدام شود.
سیاست های حمایتی مؤثر مانند بیمه همگانی سلامت، درآمد پایه مشروط، مسکن اجتماعی، اشتغال‌زایی هدفمند برای این گروه‌هایی که در سؤال بالا اشاره شد کدام‌اند؟
سیاست حمایتی در دوره پساجنگ و بازسازی در چند حوزه دارای اهمیت است. از جمله بیمه‌های درمانی باید شمولیت بیشتری پیدا کنند و سقف حمایتی آنها ارتقا پیدا کند. در حال حاضر از بیمه‌های پایه صرفاً اسمی باقی‌مانده و بیشتر هزینه‌های درمانی از جیب بیماران پرداخت می‌شود. بیمه مکمل نیز محدود است و بخش بزرگی از جامعه استطاعت استفاده از آن را ندارد. باید پوشش بیمه‌ای رایگان برای همگان دست‌کم در بخش دولتی و عمومی فراهم شود. مسکن ارزان و کمک‌هزینه مسکن متناسب با واقعیت‌های بازار به افرادی که مسکن ندارند ارائه شود. آموزش باید رایگان شود و تقویت بخش دولتی چه از لحاظ کمی و چه کیفی در دستور کار قرار گیرد. دستمزد کارگران و کارمندان باید متناسب با شرایط اقتصادی به‌روزرسانی شود. کمک‌های تغذیه‌ای به دهک‌های واقعاً نیازمند تعلق گیرد و میزان آن متناسب با نیازهایشان باشد. اعطای کالابرگ به دهک‌های بالا هیچ ضرورتی ندارد. علاوه بر این، همه انواع مالیات‌های دهک‌های پایین باید حذف و برای دهک‌های بالا افزایش یابد.
⤵️
جنگ بالاخره یک روز تمام می‌شود. تاریخ این را به ما آموخته که هیچ جنگی بی‌پایان نمانده است. مشکل از جایی شروع می‌شود که جنگ پایان می‌یابد، اما گردوغبار می‌نشینند و تازه مشخص می‌شود چه جمعیت گرسنه‌ای در مقابل ایستاده است. این خاصیت جنگ است که بحران‌های زیادی از جمله بحران اقتصادی را به دنبال دارد؛ اما به‌واقع کدام بخش‌های جامعه بیش از دیگران در این بخش آسیب می‌بینند؟ سیاست‌های حمایتی دولت در این نقطه کجا قرار دارد؟
گفتگو با سیمین کاظمی، جامعه‌شناس و پژوهشگر مسائل اجتماعی ایران
اقتصاد یک کشور پس از دورۀ جنگ و درگیری با چه چالش‌های ساختاری مواجه می‌شود؟
جنگ از دو طریق به اقتصاد ضربه می‌زند
اول هزینه‌های جنگ است و دوم پیامدهای جنگ. در این جنگ شاهد آن هستیم که اغلب به هزینه‌های اقتصادی جنگ برای دشمنان اشاره می‌شود؛ اما دربارۀ هزینه‌های جنگ برای ایران اشاره‌ای نمی‌شود گو اینکه این جنگ برای ایران مجانی انجام می‌شود این در حالی است که برای کشور ما به‌عنوان یک کشور کم‌درآمد و فقیر، این هزینه‌های هنگفت و به نسبت وضعیت اقتصادی و ثروت و درآمد ایران چشمگیر است. نباید در محاسبات و تصمیمات سیاسی به این مسئله بی‌توجهی شود.
دوم
پیامدهای جنگ است که از طریق ناامنی، نامعلوم بودن آینده و تشدید بحران اقتصادی مزمن اعمال می‌شود توقف یا ازبین‌رفتن کسب‌وکارها، بیکاری، کمبود، گرانی، تورم، بی‌ثباتی و فقدان نظارت و نبودن هیچ‌گونه چشم‌انداز مشخص برای مدیریت و کنترل این وضعیت، جامعه را دچار تشویش و اضطراب کرده است. در واقع افق تاریک و غبارآلود بیش از هر چیز وضعیت بحرانی اقتصاد را وخیم می‌کند.
اولویت سیاست‌گذاری‌های پساجنگ برای کنترل فقر چیست؟
در دوران پساجنگ سیاستگذاری باید متوجه منافع عمومی و احیا جامعه شود. دولت باید نقش‌برجسته‌تری یافته و به جبران اثرات جنگ بپردازد. باید سیاستگذاری در جهت تقویت بنیه اقتصادی کشور و توزیع عادلانه ثروت صورت گیرد. سیاست‌های خصوصی‌سازی و دولت زدایی از اقتصاد کنار گذاشته شود. اقتصاد بحران‌زده دیگر محل آزمودن نسخه‌های تجویز شده نهادهای بین‌المللی سرمایه‌داری مثل بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول و امثال اینها نیست. باید اولویت سیاستگذاری حمایت از مردم و رفع فقر و نابرابری باشد.
در یک دوره پساجنگ کدام گروهها به طور مشخص آسیب پذیر‌ترند؛ مانند کودکان، مادران، معلولان، سالمندان، بازماندگان جنگ و... اولویت‌بندی حمایت از این گروه ها بر چه معیارهایی باید استوار باشد؟
صدمات و پیامدهای اقتصادی جنگ در راستای خطوط طبقاتی و شکاف‌های اجتماعی خواهد بود و فرودستان اقتصادی و اجتماعی بیشترین صدمات را متحمل می شوند حال در میان فرودستان بعضی گروهها دچار صدمات و آسیب های بیشتری می شوند مثلا زنان به خصوص زنان سرپرست خانوار و کارگرانی که در بخش غیررسمی اقتصاد شاغل هستند.حمایت از این گروه ها باید با برگرداندن آنها به بازار کار و با دستمزدهای منصفانه و مکفی و بهره مندی از مزایای شغلی و بیمه و ... همراه باشد. علاوه بر این سالمندان و کودکان، افراد دارای معلولیت و برخی بیماران که نیازهای ویژه ای دارند در دوران جنگ و پساجنگ مورد غفلت قرار می گیرند و در معرض تبعیض و آسیب بیشتر قرار می گیرند. حمایت از این گروه ها باید با افزایش بودجه‌های حمایتی و بر مبنای نیازهای اصلی هر گروه باشد، نیازهای مراقبتی، بهداشتی،تغذیه ای و آموزشی و ... هر گروه شناسایی و برای رفع آن اقدام شود.
سیاست های حمایتی مؤثر مانند بیمه همگانی سلامت، درآمد پایه مشروط، مسکن اجتماعی، اشتغال‌زایی هدفمند برای این گروه‌هایی که در سؤال بالا اشاره شد کدام‌اند؟
سیاست حمایتی در دوره پساجنگ و بازسازی در چند حوزه دارای اهمیت است. از جمله بیمه‌های درمانی باید شمولیت بیشتری پیدا کنند و سقف حمایتی آنها ارتقا پیدا کند. در حال حاضر از بیمه‌های پایه صرفاً اسمی باقی‌مانده و بیشتر هزینه‌های درمانی از جیب بیماران پرداخت می‌شود. بیمه مکمل نیز محدود است و بخش بزرگی از جامعه استطاعت استفاده از آن را ندارد. باید پوشش بیمه‌ای رایگان برای همگان دست‌کم در بخش دولتی و عمومی فراهم شود. مسکن ارزان و کمک‌هزینه مسکن متناسب با واقعیت‌های بازار به افرادی که مسکن ندارند ارائه شود. آموزش باید رایگان شود و تقویت بخش دولتی چه از لحاظ کمی و چه کیفی در دستور کار قرار گیرد. دستمزد کارگران و کارمندان باید متناسب با شرایط اقتصادی به‌روزرسانی شود. کمک‌های تغذیه‌ای به دهک‌های واقعاً نیازمند تعلق گیرد و میزان آن متناسب با نیازهایشان باشد. اعطای کالابرگ به دهک‌های بالا هیچ ضرورتی ندارد. علاوه بر این، همه انواع مالیات‌های دهک‌های پایین باید حذف و برای دهک‌های بالا افزایش یابد.
⤵️
⤴️
چگونه در شرایط دشوار اقتصادی می‌توان از تبدیل‌شدن سیاست‌های انقباضی به عامل تشدید فقر جلوگیری کرد؟
حاصل سیاست‌های انقباضی در هر زمانی، گسترش فقر و ادبار و تولید نابرابری است و در دوره جنگ و پس از آن تبعات شدیدتری خواهد داشت. این سیاست‌ها از سوی دولت‌ها برای کاهش مشکلات و تعهداتشان اتخاذ می‌شود؛ اما بار آن به دوش جامعه و به‌خصوص فرودستان است؛ بنابراین برای جلوگیری از گسترش فقر چنین سیاست‌هایی باید متوقف شوند و دولت با رویکردی عقلانی سیاست‌هایش را در جهت رفاه جامعه تنظیم کند. جامعه برای برون‌رفت از بحران اقتصادی در درجه اول نیازمند صلح و امنیت و رسیدن به شرایطی است که هزینه‌های نظامی بر رفاه شهروندان اولویت نداشته باشد. بعد از آن سیاست‌های حمایتی و عدالت‌محور و ضدفساد می‌تواند مانع گسترش فقر شود.
https://ghalamrorefah.ir/id/2378/
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
یارانه‌های حذف شده باهدف کاهش قیمت‌ها برقرار شود و نیز صادرات کالاهای ضروری به‌خصوص خوراکی‌ها متوقف شود. اینها بخشی از اقداماتی است که در راستای حمایت از فرودستان و اقشار آسیب‌پذیر و جلوگیری از تشدید فقر قابل‌انجام است.
چگونه در شرایط دشوار اقتصادی می‌توان از تبدیل‌شدن سیاست‌های انقباضی به عامل تشدید فقر جلوگیری کرد؟
حاصل سیاست‌های انقباضی در هر زمانی، گسترش فقر و ادبار و تولید نابرابری است و در دوره جنگ و پس از آن تبعات شدیدتری خواهد داشت. این سیاست‌ها از سوی دولت‌ها برای کاهش مشکلات و تعهداتشان اتخاذ می‌شود؛ اما بار آن به دوش جامعه و به‌خصوص فرودستان است؛ بنابراین برای جلوگیری از گسترش فقر چنین سیاست‌هایی باید متوقف شوند و دولت با رویکردی عقلانی سیاست‌هایش را در جهت رفاه جامعه تنظیم کند. جامعه برای برون‌رفت از بحران اقتصادی در درجه اول نیازمند صلح و امنیت و رسیدن به شرایطی است که هزینه‌های نظامی بر رفاه شهروندان اولویت نداشته باشد. بعد از آن سیاست‌های حمایتی و عدالت‌محور و ضدفساد می‌تواند مانع گسترش فقر شود.
https://ghalamrorefah.ir/id/2378/
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
قلمرو رفاه
اقتصاد پساجنگ گریبان کدام طبقه را خواهد گرفت؟
قلمرو رفاه| جنگ بالاخره یک روز تمام می‌شود. تاریخ این را به ما آموخته که هیچ جنگی بی‌پایان نمانده است. مشکل از جایی شروع می‌شود که جنگ پایان می&…
💠 #خبر
سخنگوی سازمان غذا و دارو اعلام کرد که زنجیره تامین مواد اولیه و واردات #دارو به کشور دچار اختلال شده است.
به گفته محمد هاشمی، با توجه به اختلال در مسیرهای معمول تامین نهاده‌های دارویی، فعال‌سازی کریدورهای زمینی و ریلی منطقه‌ای در دستور کار سازمان غذا و دارو، وزارت راه و شهرسازی و دیگر دستگاه‌های ذی‌ربط قرار گرفته است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
سخنگوی سازمان غذا و دارو اعلام کرد که زنجیره تامین مواد اولیه و واردات #دارو به کشور دچار اختلال شده است.
به گفته محمد هاشمی، با توجه به اختلال در مسیرهای معمول تامین نهاده‌های دارویی، فعال‌سازی کریدورهای زمینی و ریلی منطقه‌ای در دستور کار سازمان غذا و دارو، وزارت راه و شهرسازی و دیگر دستگاه‌های ذی‌ربط قرار گرفته است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
دوستِ صمیمی‌ام
که تراژدی و اندوه و غربت را
درچشمانت می‌خوانم
ما مردمی هستیم که شادی را نمی‌دانیم!
بچه‌های ما تاکنون رنگین کمان ندیده‌اند
اینجا کشوری است
که درهای خود را بسته است
و اندیشیدن و احساس را لغو کرده است!
کشوری که به کبوتر شلّیک می‌کند،
و به ابرها و ناقوس‌ها.
اینجا پرنده پروایِ پریدن ندارد
و شاعر
هراس از شعر خواندن!
اینجا کشوری است
که راهی برای پیمودن ندارد
حتی مگس از پریدن می‌ترسد
و شب شعری برگزار نمی‌شود!
اینجا کشوری است
که نیمی از آن سیاهچال است
نیمِ دیگر نگهبان !
مُردگان با همسرانِ یکدیگر
ازدواج کرده‌اند
و روشن نیست مردمانش کجا رفته‌اند!
گردشگرِ مو طلایی فرانسوی به من می‌گوید
کشورِ شما
زیباترین کشوری است که من دیده‌ام!
اینجا باران می‌خندد
گل‌ها می‌خندند
هلو و انار می‌خندد
بوته‌های یاسمن
از دیوارها آویزانند
پس چرا درکشورِ شما
هیچ آدمی نمی‌خندد ؟!
#نزار_قبانی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
دوستِ صمیمی‌ام
که تراژدی و اندوه و غربت را
درچشمانت می‌خوانم
ما مردمی هستیم که شادی را نمی‌دانیم!
بچه‌های ما تاکنون رنگین کمان ندیده‌اند
اینجا کشوری است
که درهای خود را بسته است
و اندیشیدن و احساس را لغو کرده است!
کشوری که به کبوتر شلّیک می‌کند،
و به ابرها و ناقوس‌ها.
اینجا پرنده پروایِ پریدن ندارد
و شاعر
هراس از شعر خواندن!
اینجا کشوری است
که راهی برای پیمودن ندارد
حتی مگس از پریدن می‌ترسد
و شب شعری برگزار نمی‌شود!
اینجا کشوری است
که نیمی از آن سیاهچال است
نیمِ دیگر نگهبان !
مُردگان با همسرانِ یکدیگر
ازدواج کرده‌اند
و روشن نیست مردمانش کجا رفته‌اند!
گردشگرِ مو طلایی فرانسوی به من می‌گوید
کشورِ شما
زیباترین کشوری است که من دیده‌ام!
اینجا باران می‌خندد
گل‌ها می‌خندند
هلو و انار می‌خندد
بوته‌های یاسمن
از دیوارها آویزانند
پس چرا درکشورِ شما
هیچ آدمی نمی‌خندد ؟!
#نزار_قبانی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺 آقای وزیر؛ قطعا این کار را نکنید؛ فعلا هیچ کاری نکنید
وزیر آموزش و پرورش گفته است که می‌خواهد از «تنوع مدارس» بکاهد و در اولین قدم مدارس هیات‌امنایی حذف می‌شود. ایشان در فیلم توضیح این فرآیند تاکید داشتند: «قطعا این کار را می‌کنیم.»
به گزارش خبرآنلاین روزنامه اعتماد نوشت:
اگر قرار باشد با همین لحن پاسخ ایشان داده شود، باید گفت: آقای وزیر، قطعا این کار را نکنید. بلکه فعلا هیچ کاری نکنید؛ چون همین حالا هم معلوم نیست نظام آموزشی ایران دقیقا چه نسبتی با آموزش عمومی، عدالت آموزشی و اصل ۳۰ قانون اساسی دارد.
ایشان می‌گوید الگوی مدارس هیات‌امنایی با صورت‌بندی تازه‌ای بازگردد چون آنها از مردم پول می‌گیرند و کاری نمی‌کنند و ما می‌خواهیم از ظرفیت مردمی استفاده کنیم.
همین‌جا نخستین تناقض شکل می‌گیرد؛ اگر هدف، کاهش تنوع و پایان دادن به تبعیض ساختاری در آموزش است، چرا دوباره همان مدلی احیا می‌شود که سال‌ها محل مناقشه بر سر دریافت پول از خانواده‌ها و ایجاد تمایز میان مدارس دولتی بوده است؟ حالا قرار است با هیات امنایی شدن همه مدارس چه اتفاقی رخ بدهد، کل آموزش کشور خصوصی شود؟
واقعیت این است که مساله آموزش در ایران، دیگر صرفا مساله «نوع مدرسه» نیست؛ مساله، عقب‌نشینی تدریجی دولت از ایده آموزش رایگان است. اصل ۳۰ قانون اساسی دولت را موظف کرده امکانات آموزش رایگان را برای همه فراهم کند. اما در سه دهه گذشته، سیاستگذاری آموزشی عملا در جهت دیگری حرکت کرده است: گسترش اشکال مختلف پولی‌سازی آموزش در دل نظام رسمی. یک بار با عنوان غیرانتفاعی، بار دیگر با فوق‌برنامه، کمک‌های داوطلبانه، کلاس‌های ویژه و حالا انگار با نسخه تازه‌ای از مدرسه هیات امنایی. مدافعان این مدل معمولا از «مشارکت مردم» حرف می‌زنند، اما تجربه نشان داده در ایران هرجا دولت از «مشارکت» سخن گفته، در عمل بخشی از هزینه‌های خود را به جامعه منتقل کرده است. مدارس هیات‌امنایی نیز دقیقاً در همین نقطه محل نزاع شدند مدارسی که روی کاغذ دولتی بودند.
اما در عمل بسیاری از خانواده‌ها آنها را بدون پرداخت پول، دست‌نیافتنی می‌دانستند. حالا اگر قرار است همان ساختار با نام و آیین‌نامه‌ای تازه بازگردد، باید صریح گفت این نه اصلاح است و نه ساماندهی؛ فقط بازتولید همان ابهام قدیمی است.
آقای وزیر می‌گوید مدارس هیات امنایی فعلی از مردم پول می‌گیرند و باید این وضع اصلاح شود. پرسش اما این است: مگر این اتفاق خارج از اراده وزارتخانه رخ داده بود؟ مگر همین ساختار محصول سیاست رسمی آموزش و پرورش نبود؟ وقتی سال‌ها مرز میان مدرسه دولتی و شبه‌خصوصی مخدوش شده، طبیعی است که مدرسه هم برای بقا به جیب خانواده‌ها نگاه کند. مساله فقط تخلف چند مدرسه نیست؛ مساله خود سیاستی است که آموزش عمومی را به سمت منطق بازار هل داده است.
در چنین وضعی، کودکی که در جنوب شهر، شهرهای کوچک یا روستا متولد می‌شود، پیشاپیش چند پله عقب‌تر از کودکی قرار می‌گیرد که در محله برخوردار زندگی می‌کند. این نه رقابت است و نه شایسته‌سالاری؛ فقط بازتولید نابرابری در پوشش مدیریت نوین است. در این میان، عجیب است که نظام آموزشی ایران از تجربه‌های تاریخی خودش هم فاصله گرفته است. محمد بهمن‌بیگی آموزش را از دریچه عدالت اجتماعی می‌فهمید؛ یعنی رساندن آموزش به کودکان عشایری که اساسا از دایره آموزش بیرون مانده بودند. پروژه او بر مبنای گسترش آموزش عمومی بود، نه ساختن سلسله‌مراتب تازه میان مدارس. تفاوت نگاه دقیقا همین‌جاست؛ یک نگاه، آموزش را حق عمومی می‌داند و نگاه دیگر، آن را خدمتی می‌بیند که کیفیتش تابع توان اقتصادی و موقعیت اجتماعی خانواده‌هاست.
مساله این نیست که مدرسه هیات امنایی بماند یا حذف شود. مساله این است که آموزش و پرورش هنوز تکلیف خود را با آموزش رایگان روشن نکرده است. تا وقتی دولت نتواند یا نخواهد مسوولیت کامل آموزش عمومی را بپذیرد، هر تغییر ساختاری فقط جابه‌جایی اسم‌هاست. اگر واقعا هدف اصلاح آموزش عمومی است، نخستین گام نه گسترش هیات امنایی‌سازی، بلکه توقف روند کالایی‌سازی آموزش است/ ایسنا
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 آقای وزیر؛ قطعا این کار را نکنید؛ فعلا هیچ کاری نکنید
وزیر آموزش و پرورش گفته است که می‌خواهد از «تنوع مدارس» بکاهد و در اولین قدم مدارس هیات‌امنایی حذف می‌شود. ایشان در فیلم توضیح این فرآیند تاکید داشتند: «قطعا این کار را می‌کنیم.»
به گزارش خبرآنلاین روزنامه اعتماد نوشت:
اگر قرار باشد با همین لحن پاسخ ایشان داده شود، باید گفت: آقای وزیر، قطعا این کار را نکنید. بلکه فعلا هیچ کاری نکنید؛ چون همین حالا هم معلوم نیست نظام آموزشی ایران دقیقا چه نسبتی با آموزش عمومی، عدالت آموزشی و اصل ۳۰ قانون اساسی دارد.
ایشان می‌گوید الگوی مدارس هیات‌امنایی با صورت‌بندی تازه‌ای بازگردد چون آنها از مردم پول می‌گیرند و کاری نمی‌کنند و ما می‌خواهیم از ظرفیت مردمی استفاده کنیم.
همین‌جا نخستین تناقض شکل می‌گیرد؛ اگر هدف، کاهش تنوع و پایان دادن به تبعیض ساختاری در آموزش است، چرا دوباره همان مدلی احیا می‌شود که سال‌ها محل مناقشه بر سر دریافت پول از خانواده‌ها و ایجاد تمایز میان مدارس دولتی بوده است؟ حالا قرار است با هیات امنایی شدن همه مدارس چه اتفاقی رخ بدهد، کل آموزش کشور خصوصی شود؟
واقعیت این است که مساله آموزش در ایران، دیگر صرفا مساله «نوع مدرسه» نیست؛ مساله، عقب‌نشینی تدریجی دولت از ایده آموزش رایگان است. اصل ۳۰ قانون اساسی دولت را موظف کرده امکانات آموزش رایگان را برای همه فراهم کند. اما در سه دهه گذشته، سیاستگذاری آموزشی عملا در جهت دیگری حرکت کرده است: گسترش اشکال مختلف پولی‌سازی آموزش در دل نظام رسمی. یک بار با عنوان غیرانتفاعی، بار دیگر با فوق‌برنامه، کمک‌های داوطلبانه، کلاس‌های ویژه و حالا انگار با نسخه تازه‌ای از مدرسه هیات امنایی. مدافعان این مدل معمولا از «مشارکت مردم» حرف می‌زنند، اما تجربه نشان داده در ایران هرجا دولت از «مشارکت» سخن گفته، در عمل بخشی از هزینه‌های خود را به جامعه منتقل کرده است. مدارس هیات‌امنایی نیز دقیقاً در همین نقطه محل نزاع شدند مدارسی که روی کاغذ دولتی بودند.
اما در عمل بسیاری از خانواده‌ها آنها را بدون پرداخت پول، دست‌نیافتنی می‌دانستند. حالا اگر قرار است همان ساختار با نام و آیین‌نامه‌ای تازه بازگردد، باید صریح گفت این نه اصلاح است و نه ساماندهی؛ فقط بازتولید همان ابهام قدیمی است.
آقای وزیر می‌گوید مدارس هیات امنایی فعلی از مردم پول می‌گیرند و باید این وضع اصلاح شود. پرسش اما این است: مگر این اتفاق خارج از اراده وزارتخانه رخ داده بود؟ مگر همین ساختار محصول سیاست رسمی آموزش و پرورش نبود؟ وقتی سال‌ها مرز میان مدرسه دولتی و شبه‌خصوصی مخدوش شده، طبیعی است که مدرسه هم برای بقا به جیب خانواده‌ها نگاه کند. مساله فقط تخلف چند مدرسه نیست؛ مساله خود سیاستی است که آموزش عمومی را به سمت منطق بازار هل داده است.
آموزش عمومی باید بر مبنای برابری شهروندان سامان یابد. هنگامی که کیفیت آموزش وابسته به توان اقتصادی خانواده‌ها شود، مدرسه دیگر محل تربیت شهروند برابر نیست؛ محل بازتولید نابرابری اجتماعی است.
در چنین وضعی، کودکی که در جنوب شهر، شهرهای کوچک یا روستا متولد می‌شود، پیشاپیش چند پله عقب‌تر از کودکی قرار می‌گیرد که در محله برخوردار زندگی می‌کند. این نه رقابت است و نه شایسته‌سالاری؛ فقط بازتولید نابرابری در پوشش مدیریت نوین است. در این میان، عجیب است که نظام آموزشی ایران از تجربه‌های تاریخی خودش هم فاصله گرفته است. محمد بهمن‌بیگی آموزش را از دریچه عدالت اجتماعی می‌فهمید؛ یعنی رساندن آموزش به کودکان عشایری که اساسا از دایره آموزش بیرون مانده بودند. پروژه او بر مبنای گسترش آموزش عمومی بود، نه ساختن سلسله‌مراتب تازه میان مدارس. تفاوت نگاه دقیقا همین‌جاست؛ یک نگاه، آموزش را حق عمومی می‌داند و نگاه دیگر، آن را خدمتی می‌بیند که کیفیتش تابع توان اقتصادی و موقعیت اجتماعی خانواده‌هاست.
مساله این نیست که مدرسه هیات امنایی بماند یا حذف شود. مساله این است که آموزش و پرورش هنوز تکلیف خود را با آموزش رایگان روشن نکرده است. تا وقتی دولت نتواند یا نخواهد مسوولیت کامل آموزش عمومی را بپذیرد، هر تغییر ساختاری فقط جابه‌جایی اسم‌هاست. اگر واقعا هدف اصلاح آموزش عمومی است، نخستین گام نه گسترش هیات امنایی‌سازی، بلکه توقف روند کالایی‌سازی آموزش است/ ایسنا
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و مسئله عدالت(۹)
✍آرمان ذاکری
🔺 پرسش و پاسخ:
1⃣ چه شاخص هایی برای سنجش همبستگی یا گسیختگی اجتماعی وجود دارد؟
پاسخ: شاخص‌های متعددی برای این کار وجود دارد. اعتماد اجتماعی، سرمایه اجتماعی، اعتماد به اقشار مختلف و احساس اخلاقی بودن محیط پیرامون جزو این شاخص هاست. در دو سه دهه اخیر، چند پیمایش درباره سرمایه اجتماعی در ایران انجام شد که برخی شاخص های به کار رفته آنها می تواند به سنجش همبستگی و گسیختگی کمک کند. این شاخص ها باید در سه سطح خرد و میانی و کلان تدوین شوند. مثلا، میزان عضویت در نهادهای اجتماعی و تشکل ها و انجمن ها و اتحادیه ها یکی از شاخص های مهم همبستگی در جوامع مختلف است. اما در ایران احتمالا آماری در این باره اعلام نمی شود و بعید است که اصلا شاخصی برای آن وجود داشته باشد.
2⃣ حد مطلوب همبستگی کجاست؟
پاسخ: حد مطلوب آن همبستگی میان انسان ها در جامعه جهانی است. گفته شد که همبستگی دو معنای مثبت و منفی دارد و آن چیزی که معنای مثبت را از معنای منفی جدا می کند نحوه تعریف رابطه جامعه با بیرون از خودش است. در واقع، هرچه رابطه درون جامعه با بیرون از خودش مسالمت آمیزتر تعریف شود، همبستگی آن جامعه مطلوب تر خواهد بود. معیار این تعریف نیز مشخص است و شامل به رسمیت شناختن ارزش های انسانی و برقراری روابط مسالمت آمیز با دیگران می شود؛ به بیان دیگر: میزان به رسمیت شناسی دیگران. جامعه ای که روابطش با دنیای بیرون خصمانه باشد و نتواند دنیای بیرون و هویت های متفاوت را تحمل کند همبستگی مطلوبی ندارد و حتی چه بسا هویت گرایی به مرگ آدم ها منجر شود. امین معلوف در کتاب هویت های مرگبار موضوع هویت را به خوبی توضیح می‌دهد.
3⃣ بر مبنای توضیحات داده شده، آینده جامعه ایران چگونه خواهد بود؟ آیا جامعه ایران در حال زوال است؟
پاسخ: پیشگویی کار پیامبران است. اینکه آینده جامعه ایران چگونه خواهد بود وابسته به متغیرهای متعدد است. جامعه ایران در شرایط فعلی، بیش از هر چیز، جامعه ای خسته است. انواع فشارهایی که به جامعه ایران تحمیل شده و روندهایی منفی که از چند دهه قبل در این جامعه دنبال می شده آن را واقعا خسته کرده است. من قبلا در مقاله ای با عنوان امید کجاست در مورد این موضوع توضیح داده ام. در همین وضعیت فعلی در بین اقشاری مانند کارگران، معلمان، دانشجویان و بازنشستگان فعالیت هایی دیده می شود. این اقشار گرچه حمایت موثری از سوی گروه های سیاسی دریافت نمی کنند (و حتی می توان گفت که هر دو جریان اصلی سیاسی کشور این اقشار را طرد کرده اند) و پوشش رسانه ای وسیعی نیز ندارند، در چند سال اخیر مطالباتشان را به صورت مسالمت آمیز و بدون خشونت پیگیری کرده اند. آنها برای فعالیت های مدنی شان هزینه های زیادی داده اند. بنابراین، اگر امیدی به تغییر وضعیت موجود باشد، می توان به همین اقشار امید بست. بخش هایی از جامعه روشنفکری نیز کم کم متوجه این موضوع شده اند و صورت مسئله در حال تغییر است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
همبستگی اجتماعی و مسئله عدالت(۹)
✍آرمان ذاکری
🔺 پرسش و پاسخ:
1⃣ چه شاخص هایی برای سنجش همبستگی یا گسیختگی اجتماعی وجود دارد؟
پاسخ: شاخص‌های متعددی برای این کار وجود دارد. اعتماد اجتماعی، سرمایه اجتماعی، اعتماد به اقشار مختلف و احساس اخلاقی بودن محیط پیرامون جزو این شاخص هاست. در دو سه دهه اخیر، چند پیمایش درباره سرمایه اجتماعی در ایران انجام شد که برخی شاخص های به کار رفته آنها می تواند به سنجش همبستگی و گسیختگی کمک کند. این شاخص ها باید در سه سطح خرد و میانی و کلان تدوین شوند. مثلا، میزان عضویت در نهادهای اجتماعی و تشکل ها و انجمن ها و اتحادیه ها یکی از شاخص های مهم همبستگی در جوامع مختلف است. اما در ایران احتمالا آماری در این باره اعلام نمی شود و بعید است که اصلا شاخصی برای آن وجود داشته باشد.
2⃣ حد مطلوب همبستگی کجاست؟
پاسخ: حد مطلوب آن همبستگی میان انسان ها در جامعه جهانی است. گفته شد که همبستگی دو معنای مثبت و منفی دارد و آن چیزی که معنای مثبت را از معنای منفی جدا می کند نحوه تعریف رابطه جامعه با بیرون از خودش است. در واقع، هرچه رابطه درون جامعه با بیرون از خودش مسالمت آمیزتر تعریف شود، همبستگی آن جامعه مطلوب تر خواهد بود. معیار این تعریف نیز مشخص است و شامل به رسمیت شناختن ارزش های انسانی و برقراری روابط مسالمت آمیز با دیگران می شود؛ به بیان دیگر: میزان به رسمیت شناسی دیگران. جامعه ای که روابطش با دنیای بیرون خصمانه باشد و نتواند دنیای بیرون و هویت های متفاوت را تحمل کند همبستگی مطلوبی ندارد و حتی چه بسا هویت گرایی به مرگ آدم ها منجر شود. امین معلوف در کتاب هویت های مرگبار موضوع هویت را به خوبی توضیح می‌دهد.
3⃣ بر مبنای توضیحات داده شده، آینده جامعه ایران چگونه خواهد بود؟ آیا جامعه ایران در حال زوال است؟
پاسخ: پیشگویی کار پیامبران است. اینکه آینده جامعه ایران چگونه خواهد بود وابسته به متغیرهای متعدد است. جامعه ایران در شرایط فعلی، بیش از هر چیز، جامعه ای خسته است. انواع فشارهایی که به جامعه ایران تحمیل شده و روندهایی منفی که از چند دهه قبل در این جامعه دنبال می شده آن را واقعا خسته کرده است. من قبلا در مقاله ای با عنوان امید کجاست در مورد این موضوع توضیح داده ام. در همین وضعیت فعلی در بین اقشاری مانند کارگران، معلمان، دانشجویان و بازنشستگان فعالیت هایی دیده می شود. این اقشار گرچه حمایت موثری از سوی گروه های سیاسی دریافت نمی کنند (و حتی می توان گفت که هر دو جریان اصلی سیاسی کشور این اقشار را طرد کرده اند) و پوشش رسانه ای وسیعی نیز ندارند، در چند سال اخیر مطالباتشان را به صورت مسالمت آمیز و بدون خشونت پیگیری کرده اند. آنها برای فعالیت های مدنی شان هزینه های زیادی داده اند. بنابراین، اگر امیدی به تغییر وضعیت موجود باشد، می توان به همین اقشار امید بست. بخش هایی از جامعه روشنفکری نیز کم کم متوجه این موضوع شده اند و صورت مسئله در حال تغییر است.
جامعه ایران فقط با انسداد سیاسی مواجه نیست، بلکه با کسانی مواجه هست که از این فضای بسته سیاسی، نفع اقتصادی و سیاسی نیز می برند. بنابراین، اگر نیروی سیاسی جدیدی وارد ساختار قدرت شود که منافعی در تداوم وضع موجود نداشته باشد، طبیعتا منافع گروه غالب را تهدید خواهد کرد و بنابراین، آنها اجازه نخواهند داد که وضعیت موجود تغییر کند.تاکنون وجوه سیاسی این انحصارطلبی در قدرت زیاد موضوع بحث قرار گرفته و واکاوی شده، اما وجه اقتصاد سیاسی آن نادیده گرفته شده است. ابهاماتی که حتی در زمینه فهم وضعیت اقتصاد سیاسی وجود دارد نشان دهنده وضعیتی است که از آن صحبت شد. اما، چنان که گفته شد، همبستگی های جدیدی در حال شکل گیری است. معلمان، بازنشستگان و دانشجویان اشکال جدید همبستگی را شکل می دهند که می توان امید داشت بتواند در برابر فساد نیروی مقاومی ایجاد کند. در الگوهای فعالیت خیریه ها نیز می توان انواع جدیدی از این همبستگی ها را مشاهده کرد که هر کدام نقاط قوت و ضعف خاصی دارد. اما فعالیت های خیریه ها، اگر با کلیت اجتماعی پیوند نخورد و در مسیر تغییرات کلان قرار نگیرد، نه تنها قادر به ایجاد تغییرات پایدار نخواهد بود، بلکه ممکن است به بازتولید مشکلات فعلی منجر شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
اگر جنگ نبود
تو را به خانه‌ام دعوت می‌کردم
و می‌گفتم:
به کشورم خوش آمدی
چای بنوش خسته‌ای
برایت اتاقی از گل می‌ساختم
و شاید تو را در آغوش می‌فشردم
اگر جنگ نبود
تمام مین‌های سر راه را گل می‌کاشتم
تا کشورم زیباتر به چشمانت بیاید
اگر جنگ نبود
مرز را نیمکتی می‌گذاشتم
کمی کنار هم به گفتگو می‌نشستیم
و خارج از محدوده‌ی دید تک تیر اندازان
گلی بدرقه‌ی راهت می‌کردم
اگر جنگ نبود
تو را به کافه‌های کشورم می‌بردم
و شاید دو پیک را به سلامتیت می‌نوشیدم
و مجبور نبودم ماشه‌ای را بکشم
که برای دختری در آنور مرزهای کشورم
اشک به بار می‌آورد
حالا که جنگ می‌درد تن‌های بی‌روحمان را
برای زنی که
عکسش در جیب سمت چپم نبض می‌زند
گلوله نفرست.
#نزار_قبانی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
اگر جنگ نبود
تو را به خانه‌ام دعوت می‌کردم
و می‌گفتم:
به کشورم خوش آمدی
چای بنوش خسته‌ای
برایت اتاقی از گل می‌ساختم
و شاید تو را در آغوش می‌فشردم
اگر جنگ نبود
تمام مین‌های سر راه را گل می‌کاشتم
تا کشورم زیباتر به چشمانت بیاید
اگر جنگ نبود
مرز را نیمکتی می‌گذاشتم
کمی کنار هم به گفتگو می‌نشستیم
و خارج از محدوده‌ی دید تک تیر اندازان
گلی بدرقه‌ی راهت می‌کردم
اگر جنگ نبود
تو را به کافه‌های کشورم می‌بردم
و شاید دو پیک را به سلامتیت می‌نوشیدم
و مجبور نبودم ماشه‌ای را بکشم
که برای دختری در آنور مرزهای کشورم
اشک به بار می‌آورد
حالا که جنگ می‌درد تن‌های بی‌روحمان را
برای زنی که
عکسش در جیب سمت چپم نبض می‌زند
گلوله نفرست.
#نزار_قبانی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤2
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و مسئله عدالت (۱۰)
✍ آرمان ذاکری
4⃣ با توجه به شرایط موجود، چه می توان کرد؟
پاسخ: کارهای زیادی می توان کرد و اینطور نیست که جامعه ایران مطلقا در بن بست باشد. اولین کاری که باید کرد این است که هر فرد و گروه، در هر جای ایران که هست، به گسترش و بیان مطالبات کمک کند. مهم ترین این مطالبات عبارتند از:
دومین مسئله دفاع از عدالت اجتماعی برای همگان و به خصوص برای طبقات و بخش های محروم جامعه است.
برخی از استان های ما در وضعیت توسعه نیافتگی نهادینه شده ای قرار دارند و مطالبه بخش های مختلف جامعه باید در جهت رفع این توسعه نیافتگی و نابرابری ها باشد. خود افراد و گروه ها نیز باید به رفع این مشکلات کمک کنند. بدین ترتیب، جامعه کم کم در مسیر تغییر قرار می گیرد.
افراد و گروه ها، در هر جایی که زندگی و کار می کنند، باید تشکل ها و نهادهایی تشکیل دهند و به یکدیگر بپیوندند و به یکدیگر اعتماد کنند تا بتوانند از طریق گفتگو، از منافع و مطالباتشان دفاع کنند.
این نکات راه حل هایی در سطح مردمی و اجتماعی است.
🔺 اما در سطح سیاسی و روشنفکری نیز راه حل های مهمی وجود دارد.
اولین مسئله در این باره عبارت است از بازآرایی نیروهای حاضر در صحنه سیاست کشور.
محورهایی که جامعه ایران می تواند بر سر آن اجماع داشته باشد عبارت است:
دموکراسی،
آموزش رایگان و
بهداشت رایگان.
🔺 دموکراسی یعنی همه مردم و گروه ها در صحنه اجتماع حضور داشته باشند. اگر کسی قصد نداشته باشد که دیگران را با زور از صحنه حذف کند یا فقط به دنبال منافع خودش باشد طبیعی است که بقیه باید از او حمایت کنند.
داشتن مرزبندی قاطع و مشخص با نیروهایی نیز که با چهره های بدنام در سطح جهانی پیوند دارند ضروری است. اساسا جامعه ایران باید از رسانه های خارجی و نیروهای وابسته به آنها و کسانی که می خواهند تغییر را به کمک چهره های بسیار بدنامی مانند پمپئو، نتانیاهو، برنارد آنری لوی، جان بولتون و نظایر آنها جلو ببرند، قطع امید کند؛ نه فقط از آنها قطع امید کنند بلکه با زبانی رسا و گویا به نقد آنها و رسانه های‌شان بپردازد. هر تغییری در جامعه باید از داخل جامعه ایران، به صورت مسالمت آمیز و بدون خشونت و با نیروی خود مردم، انجام شود. نتیجه مداخلات خارجی در خاورمیانه در چند دهه گذشته روشن است. کافی است به افغانستان و عراق نگاه کنیم. کسانی که برای جان انسان ها در عراق و افغانستان و فلسطین و زندان گوانتانامو ارزشی قائل نیستند، دلیلی ندارد برای جان شهروندان ایرانی ارزشی قائل باشند. آنها به دنبال منافع خود هستند و ملت ایران نباید هیچ امیدی به آنها داشته باشد. تحریم ها در سال های اخیر بیش از هر چیز جامعه ایران را تضعیف و به مردم ایران رنج های فراوانی را تحمیل کرده اند. همبستگی همه جامعه ایران علیه سیاست تحریم، از حیث کمکی که به تقویت جامعه می کند، ضروری است. احیای مباحث مرتبط با استعمار و نحوه عمل آن در خاورمیانه می تواند از این حیث بسیار مفید باشد و از ایجاد ائتلاف ها و همبستگی های مخرب برای جامعه جلوگیری کند.
در داخل کشور نیز مقابله با فساد گسترده ای که در جامعه شکل گرفته است جز از طریق مهار سیاست هایی که به طور ساختاری باعث این وضعیت شده اند، ممکن نخواهد بود. خصوصی سازی از مهمترین این سیاست هاست که باید در آن بازنگری کرد تا وقتی که تکلیف جامعه با مسائل ذهنی اش روشن نشده باشد نمی توان از دموکراسی صحبت کرد. نیروهای اجتماعی باید بتوانند همدیگر را در فضایی دموکراتیک کنترل کنند تا بتوان در مقابل فساد گسترده و عمیق در جامعه ایستاد. هر جا قدرت بیشتر باشد، فساد نیز بیشتر است در واقع، مسئله فساد با مسئله قدرت گره خورده است. طبق گزارش برنامه ملی مبارزه با فقر، ۵۰ درصد خانواده های ایرانی تاکنون از هیچ نوع وامی استفاده نکرده اند و ۸۰ درصد تسهیلات بانکی نیز بین دو دهک بالای جامعه تقسیم شده است و جالب اینکه همین دو دهک بیشترین معوقه های بازپرداخت وام را دارند.
⤵️
همبستگی اجتماعی و مسئله عدالت (۱۰)
✍ آرمان ذاکری
4⃣ با توجه به شرایط موجود، چه می توان کرد؟
پاسخ: کارهای زیادی می توان کرد و اینطور نیست که جامعه ایران مطلقا در بن بست باشد. اولین کاری که باید کرد این است که هر فرد و گروه، در هر جای ایران که هست، به گسترش و بیان مطالبات کمک کند. مهم ترین این مطالبات عبارتند از:
آموزش رایگان و بهداشت رایگان. تا وقتی که به پایه های جامعه - یعنی مردمی آموزش دیده و سالم که مشکلات اولیه زندگیشان رفع شده باشد- توجه نشود، نمی توان از دموکراسی و آزادی صحبت کرد. جامعه ای که فقیر و بدبخت رها شده باشد سرنوشتی جز هویت گرایی های افراطی و پوپولیسم نخواهد داشت. بنابراین،
مسئله نخست عبارت است از دفاع از آموزش و بهداشت رایگان.
دومین مسئله دفاع از عدالت اجتماعی برای همگان و به خصوص برای طبقات و بخش های محروم جامعه است.
برخی از استان های ما در وضعیت توسعه نیافتگی نهادینه شده ای قرار دارند و مطالبه بخش های مختلف جامعه باید در جهت رفع این توسعه نیافتگی و نابرابری ها باشد. خود افراد و گروه ها نیز باید به رفع این مشکلات کمک کنند. بدین ترتیب، جامعه کم کم در مسیر تغییر قرار می گیرد.
افراد و گروه ها، در هر جایی که زندگی و کار می کنند، باید تشکل ها و نهادهایی تشکیل دهند و به یکدیگر بپیوندند و به یکدیگر اعتماد کنند تا بتوانند از طریق گفتگو، از منافع و مطالباتشان دفاع کنند.
این نکات راه حل هایی در سطح مردمی و اجتماعی است.
🔺 اما در سطح سیاسی و روشنفکری نیز راه حل های مهمی وجود دارد.
اولین مسئله در این باره عبارت است از بازآرایی نیروهای حاضر در صحنه سیاست کشور.
نباید اینطور باشد که همان نیروها با همان سیاست هایی که تاکنون اجرا می شده است، بدون هیچ نقد و بازاندیشی، دوباره به صحنه بیایند و ادعای ائتلاف کنند و خودشان را راه حل همه مشکلات معرفی کنند. در جامعه امروزی ایران، که جامعه ای متکثر و متمایز است، چه اصلاح طلبان و چه اصولگرایان، دیگر نمی توانند مسئله دموکراسی را مسکوت بگذارند.
محورهایی که جامعه ایران می تواند بر سر آن اجماع داشته باشد عبارت است:
دموکراسی،
آموزش رایگان و
بهداشت رایگان.
🔺 دموکراسی یعنی همه مردم و گروه ها در صحنه اجتماع حضور داشته باشند. اگر کسی قصد نداشته باشد که دیگران را با زور از صحنه حذف کند یا فقط به دنبال منافع خودش باشد طبیعی است که بقیه باید از او حمایت کنند.
داشتن مرزبندی قاطع و مشخص با نیروهایی نیز که با چهره های بدنام در سطح جهانی پیوند دارند ضروری است. اساسا جامعه ایران باید از رسانه های خارجی و نیروهای وابسته به آنها و کسانی که می خواهند تغییر را به کمک چهره های بسیار بدنامی مانند پمپئو، نتانیاهو، برنارد آنری لوی، جان بولتون و نظایر آنها جلو ببرند، قطع امید کند؛ نه فقط از آنها قطع امید کنند بلکه با زبانی رسا و گویا به نقد آنها و رسانه های‌شان بپردازد. هر تغییری در جامعه باید از داخل جامعه ایران، به صورت مسالمت آمیز و بدون خشونت و با نیروی خود مردم، انجام شود. نتیجه مداخلات خارجی در خاورمیانه در چند دهه گذشته روشن است. کافی است به افغانستان و عراق نگاه کنیم. کسانی که برای جان انسان ها در عراق و افغانستان و فلسطین و زندان گوانتانامو ارزشی قائل نیستند، دلیلی ندارد برای جان شهروندان ایرانی ارزشی قائل باشند. آنها به دنبال منافع خود هستند و ملت ایران نباید هیچ امیدی به آنها داشته باشد. تحریم ها در سال های اخیر بیش از هر چیز جامعه ایران را تضعیف و به مردم ایران رنج های فراوانی را تحمیل کرده اند. همبستگی همه جامعه ایران علیه سیاست تحریم، از حیث کمکی که به تقویت جامعه می کند، ضروری است. احیای مباحث مرتبط با استعمار و نحوه عمل آن در خاورمیانه می تواند از این حیث بسیار مفید باشد و از ایجاد ائتلاف ها و همبستگی های مخرب برای جامعه جلوگیری کند.
در داخل کشور نیز مقابله با فساد گسترده ای که در جامعه شکل گرفته است جز از طریق مهار سیاست هایی که به طور ساختاری باعث این وضعیت شده اند، ممکن نخواهد بود. خصوصی سازی از مهمترین این سیاست هاست که باید در آن بازنگری کرد تا وقتی که تکلیف جامعه با مسائل ذهنی اش روشن نشده باشد نمی توان از دموکراسی صحبت کرد. نیروهای اجتماعی باید بتوانند همدیگر را در فضایی دموکراتیک کنترل کنند تا بتوان در مقابل فساد گسترده و عمیق در جامعه ایستاد. هر جا قدرت بیشتر باشد، فساد نیز بیشتر است در واقع، مسئله فساد با مسئله قدرت گره خورده است. طبق گزارش برنامه ملی مبارزه با فقر، ۵۰ درصد خانواده های ایرانی تاکنون از هیچ نوع وامی استفاده نکرده اند و ۸۰ درصد تسهیلات بانکی نیز بین دو دهک بالای جامعه تقسیم شده است و جالب اینکه همین دو دهک بیشترین معوقه های بازپرداخت وام را دارند.
⤵️
👍1