💠 #صبحگاه


دهان صبح پر از خنده دیدم و گفتم:
غنیمت است در این روزگار خندیدن

#شفایی_اصفهانی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

🔴 زخم‌هایی که خبر نمی‌شوند

نگاهی به وضعیت روانی جامعه در روزهای نگرانی از آغاز دوباره جنگ

در خیابان‌های تهران، اصفهان و کرمانشاه، صدای جنگنده هنوز در گوش‌ها می‌پیچد. مادری که شب‌ها از خواب می‌پرد و فرزندش را در آغوش می‌گیرد تا مطمئن شود زنده است، پیرمردی که نام شهیدان جنگ هشت‌ساله را با نام شهیدان جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه در ذهنش به هم می‌آمیزد، نوجوانی که در فاصله یک سال یاد گرفته پناهگاه را از کلاس درس بهتر بشناسد. اینها چهره‌های جامعه‌ای‌اند که در فاصله‌ای کوتاه دو جنگ را پشت سر گذاشته و اکنون در سکوت آتش‌بسی شکننده، با زخم‌هایی نشسته است که خبرها از کنارش می‌گذرند. پرسش دیگر فقط درباره میدان نظامی نیست؛ پرسش این است که این جامعه فرسوده، عزادار و دوپاره، با چه سرمایه‌ای از همدلی روزهای پیش رو را خواهد گذراند.

شهرها در اسفند ۱۴۰۴ بار دیگر صدای انفجار را شنیدند. این بار نه ۱۲ روز، بلکه ۴۰ روز طول کشید. زیرساخت‌های ریلی، جزیره «خارگ»، پالایشگاه‌ها، مراکز پژوهشی و حتی محله‌های مسکونی و مدرسه هدف قرار گرفتند. فهرست شهدا و مجروحان طولانی‌تر از جنگ نخست شد و این بار آسیب‌ها دیگر فقط جسمی و اقتصادی نبودند؛ آنچه در روان جمعی جامعه نشست، چیزی است که هنوز نه آمار دقیقی از آن منتشر شده و نه گفت‌وگوی عمومی جدی درباره‌اش شکل گرفته است.

پژوهش‌های جهانی درباره جوامع جنگ‌زده نشان می‌دهند که اثر روانی جنگ دوم، اگر فاصله کوتاهی با جنگ نخست داشته باشد، چندبرابر می‌شود. در ادبیات روان‌شناسی به این پدیده «تروماتیزاسیون مضاعف» (Re-traumatization) گفته می‌شود؛ یعنی جامعه‌ای که هنوز فرصت سوگواری و بازسازی روانی از شوک پیشین را نیافته، با موجی تازه از وحشت، فقدان و بی‌ثباتی مواجه می‌شود.

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، افسردگی، اضطراب فراگیر، اختلالات خواب و افزایش رفتارهای پرخطر از پیامدهای شناخته‌شده چنین شرایطی هستند. مطالعات سازمان جهانی بهداشت در مناطق جنگی نشان می‌دهد تا یک‌سوم جمعیت در معرض چنین تجربه‌هایی، علائم بالینی اختلالات روان‌پزشکی را تجربه می‌کنند. در ایران، هنوز سامانه‌ای برای پایش این شاخص‌ها در سطح ملی پس از جنگ ۴۰ روزه فعال نشده است.

🔺 زخمی که از بمب عمیق‌تر است

شاید جدی‌ترین تهدید برای انسجام اجتماعی ایران، نه خود جنگ که گفتمان پیرامون آن است. در ۴۰ روز جنگ، شکاف‌های موجود در جامعه عمیق‌تر شد: کسانی که جنگ را فرصت می‌دیدند، کسانی که آن را فاجعه می‌دانستند، کسانی که از حاکمیت دفاع کردند، کسانی که از مهاجمان حمایت کردند، و طیف وسیعی که در میانه ایستادند و هر دو سو را نقد کردند. این چندپارگی در شبکه‌های اجتماعی به شکل تخریب متقابل بروز کرد. خانواده‌هایی که اعضایشان بر سر تحلیل جنگ به یکدیگر پشت کردند، دوستی‌هایی که در فضای مجازی پایان یافت، و محله‌هایی که در سکوتی سنگین فرورفتند، نمونه‌هایی از این شکاف هستند.

🔺 سرمایه ای که خاموش از دست می رود

سلامت روان فقط مسئله فردی نیست. وقتی بخش بزرگی از جامعه دچار اضطراب مزمن، بی‌خوابی، احساس بی‌قدرتی و سوگ پایان‌ناپذیر باشد، سرمایه اجتماعی فرسوده می‌شود. مردمی که ظرفیت روانی‌شان تحلیل رفته، کمتر می‌توانند به یکدیگر اعتماد کنند، کمتر در امور جمعی مشارکت می‌کنند و آستانه تحملشان در برابر اختلاف‌نظر پایین می‌آید.

🔺پرسشی که نباید بی‌پاسخ بماند

ایران در آستانه خرداد سال ۱۴۰۵ نه در صلح است و نه در جنگ. آتش‌بس کنونی، به گفته بسیاری از تحلیل‌گران، یک وقفه تاکتیکی است، نه پایان درگیری. در چنین شرایطی، گفت‌وگوی ملی درباره چگونگی زندگی در سایه تهدید مداوم، باید از حاشیه به متن بیاید. پرسش پیش روی جامعه ایران این است: آیا می‌توانیم پیش از آنکه جنگ سوم (اگر در کار باشد) از راه برسد، آنچه را در دو جنگ پیشین ازدست‌رفته بازیابی کنیم؟ آیا می‌توانیم بدون آنکه منتظر تصمیم‌های پایتخت‌های دور باشیم، در محله‌ها، خانواده‌ها و رسانه‌ها، شبکه‌ای از همدلی بسازیم که در روزهای سخت، تنها سرمایه واقعی ما باشد؟

تجربه نشان داده که در جنگ، آنچه می‌ماند نه ساختمان‌ها است و نه شعارها؛ بلکه پیوندهایی است که مردم میان خود حفظ کرده‌اند. ساختن این پیوند، شاید مهم‌ترین کار توسعه‌ای روزهای پیش رو باشد.

🔺متن کامل👇

https://payamema.ir/payam/152562

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #نامه_سرگشاده

جناب آقای دکتر عارف معاون اول محترم ریاست جمهوری اسلامی ایران.
موضوع: درخواست خروج لایحه اساسنامه صندوق ذخیره فرهنگیان از دستور کار کمیسیون امور عمومی دولت.
با سلام و تحیات؛
احتراماً به استحضار می‌رساند، آخرین اساسنامه (نوبت ششم) صندوق ذخیره فرهنگیان در تاریخ ۱۵ اسفند ۱۴۰۳، وفق قانون تجارت و بر اساس رویه حاکم بر سه دهه گذشته، در بالاترین رکن آن صندوق، یعنی هیئت امنا به تصویب رسیده و مراحل قانونی خود را با تایید مرجعِ ثبت شرکت ها و موسسات غیر تجاری و درج در روزنامه رسمی کشور در تاریخ 1404/01/24 به پایان رسانده است.‌
در مفاد این اساسنامه، با تکیه بر رویه عملی سی ساله و اساسنامه های قبلی ، پذیرش و شناسایی در نظام حقوقی کشور ( چه در دولت در قالب مصوبه سال ۱۳۷۴ و چه در مرجع ثبت شرکت ها ) و مبتنی بر رویه قضایی دیوان عدالت اداری ، بر «خصوصی بودن» این صندوق صراحتاً تأکید شده است، تا جایی که حتی در مسیر تصویب لایحه قانون برنامه پنجساله هفتم پیشرفت در مجلس شورای اسلامی و بنا بر ایراد شورای محترم نگهبان مبتنی بر پذیرش فرض خصوصی بودن صندوق ذخیره فرهنگیان ، لایحه اولیه برای تامین نظر شورای نگهبان ، توسط مجلس شورای اسلامی اصلاح و به موجب تبصره ذیل بند (ث) ماده (۸۸) آن قانون، مقرر گردید که وزارت آموزش و‌ پرورش برای تحقق اهداف مورد نظر قانونگذار، اقدام قانونی لازم را برای بازنگری و اصلاح اساسنامه صندوق ، بعمل آورد و در همین راستا اساسنامه اصلاحی در جلسه مورخ 1403/12/15 هیئت امنا مطرح و به تصویب رسیده است . با این حال، ارجاع این اساسنامه به آن حوزه و کمیسیون امور عمومی دولت، موجب بروز ابهامات و نگرانی‌های جدی در بین فرهنگیان عضو صندوق شده است.
همان‌طور که مستحضرید، ارجاع تصویب اساسنامه یک مؤسسه خصوصی به کمیسیون‌های دولتی، نه تنها مغایر با مفاد قانون تجارت است بلکه نقض آشکار «تبصره بند (ث) ماده ۸۸ قانون برنامه هفتم پیشرفت» نیز تلقی می‌گردد.
‌این رویکرد ناصواب، علاوه بر ایجاد بن‌ بست‌های اجرایی، موجبات بروز نگرانی و نارضایتی شدید در بیش از یک میلیون و هفتصد هزار عضو فرهنگی فرهیخته و خانواده‌های محترم آنان شده است؛ چرا که بیم آن می‌رود با تغییر اساسنامه و بویژه ماهیت حقوقی صندوق ذخیره فرهنگیان ، دارایی های آن صندوق که متعلق به فرهنگیان و جزو حقوق مالکانه اعضا می باشد در معرض تضییع و تحت‌الشعاع تصمیمات و مداخله مقامات دولتی قرار گیرد.
ما امضاکنندگان ذیل، به عنوان جمعی از اعضای گروه‌های مطالبه‌گری صندوق ذخیره فرهنگیان که حدود يک دهه، استمرار در مطالبه گري و انسجام در مطالبه گران را سر لوحه کنش گري مدني خود قرار داده ايم، از جنابعالی استدعا داریم در راستای حاکمیت قانون و صیانت از حقوق مالکانه فرهنگیان، دستور فرمایید با خروج این موضوع از دستور کار کمیسیون امور عمومی و دفتر هیئت دولت، زمینه اجرای کامل اساسنامه مصوب ، پرداخت سهم کمک دولت به صندوق و صیانت از حقوق و منافع فرهنگیان عضو به نحو شایسته ای فراهم گردد.
‌بی‌شک اقدام عاجل جنابعالی در رفع این بن‌بست اجرایی، موجب بازگشت آرامش به جامعه بزرگ فرهنگیان و تجدید اعتماد آنان به رویکردهای قانون‌ مدارانه دولت وفاق ملی خواهد بود.‌

گیرنده رونوشت ، علیرضا کاظمی، رئیس هیات امنای صندوق ذخیره فرهنگیان.

با احترام و سپاس، جمعی از اعضای گروه‌های مطالبه‌گری صندوق ذخیره فرهنگیان.

۳۱ فرورین ۱۴۰۵ خورشیدی.

۱) احمد آذری : منتخب معلمان خراسان شمالی
2)محمود باقری: نماینده کانون صنفی معلمان تهران
۳) نورعلی پیشداد : منتخب معلمان شهر تهران و نماینده مجمع فرهنگیان ایران اسلامی
۴) فرامرز خداشناس : نماینده بازنشستگان کانون‌های صنفی معلمان
۵) امیر خراسانی : منتخب فرهنگیان شهرستان‌های استان تهران
6) علی خزایی : منتخب فرهنگیان استان همدان
۷) محمد داوری : فعال رسانه‌ای
۸) سعید شهسوارزاده : عضو شورای نویسندگان صدای معلم
۹) محمد جواد قریشی : مطالبه‌گر مستقل استان مرکزی
۱۰) صدیقه مرادی : نماینده انجمن اسلامی معلمان ایران
۱۱) فاطمه منصورزاده : منتخب فرهنگیان استان اصفهان در انتخابات شورای عالی آموزش و پرورش
۱۲) عبدالحسین هاشمی: نماینده سازمان معلمان ایران
توضيح :
قابل ذکر است که نامه اي با همين متن، براي مجيد انصاري هم ارسال شده است.

#صندوق_ذخیره_فرهنگیان

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

من از لطافت صبح
من از طراوت نور
من از نوازش آن مهربان
چنان سرمست:
كه گاه، در همه افاق می‌گشودم بال
كه مست، بر همه افلاك می‌فشاندم دست
چو بوی صبح، همه روزن روان روشن!
نسيم را گفتم:
اگر حقيقت خورشيد را حجابی هست
هميشه در پس هر ابر، آفتابی هست
هميشه، آن سوی ديوار‌های نوميدی
اميد هست و
افق‌های بيكران روشن!...

#فریدون_مشیری

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گفت‌وگو

🔴 خانه که رفت، تاب‌آوری فرسوده شد

جامعه‌شناسان از آسیب‌های بی‌جاشدگی ۱۶۰۰ زن سرپرست خانوار بر اثر تخریب خانه‌هایشان می‌گویند

سیمین کاظمی، جامعه‌شناس: بی‌جاشدگی بزرگ‌ترین تروما برای یک خانواده است

صدای موشک‌ها که خوابید، تازه مصیبت شروع شد؛ خانه‌هایی که تمام دارایی ۱۶۰۰ زن سرپرست خانوار بود، زیر آوار رفته و کابوس بی‌سرپناهی، زندگی‌شان را ویران‌تر کرده است. بر اساس اعلام رئیس کارگروه خانواده، جمعیت و زنان شورای اجتماعی کشور، ۱۶۰۰ خانواده زن‌سرپرست در جنگ چهل‌روزه خانه‌های خود را ازدست‌داده‌اند. یعنی از ۶ هزار خانواده‌ای که خانه‌هایشان را ازدست‌داده‌اند، ۱۶۰۰ نفر زنان سرپرست خانوارند. جامعه‌شناسان می‌گویند این بزرگ‌ترین تروما برای یک خانواده و آسیب‌های آن فراتر از خسارت‌های مادی است.

در روزهای اخیر رئیس کارگروه خانواده، جمعیت و زنان شورای اجتماعی کشور خبر تخریب منازل ۱۶۰۰ زن سرپرست خانوار در جنگ اخیر را اعلام کرد؛ خبری که شاید در لابه‌لای خبرهای ریزودرشت کمتر دیده شد. این زنان با همه رنج‌های مضاعفشان حالا باید رنج بی‌خانمانی را هم پابه‌پای سختی‌های دیگر به دوش بکشند. زنانی که با تمام وجودشان، سعی کرده بودند خانه‌ای امن برای فرزندانشان بسازند، اما حالا آنها بخشی از آمار آسیب‌های ناشی از جنگ‌اند.

اگرچه خبرها حاکی از اسکان بی‌جاشدگان جنگ در هتل‌هاست، اما ظاهر رفاهی تا واقعیت زیست فشرده اسکان‌یافتگان نیازمند بررسی بیشتر است. شاید در نگاه اولیه، اسکان در هتل، تصویری از رفاه را در ذهن تداعی کند؛ اما این برداشت ظاهری، لزوماً با واقعیت زندگی روزمره آوارگان هم‌خوان نیست.

سیمین کاظمی می‌گوید: «بر اساس گزارش‌های غیررسمی وضعیت بی‌جاشدگان این جنگ پیچیده، فشرده و فرساینده است. در برخی از هتل‌های تهران تعداد زیادی از جنگ‌زدگان در یک اتاق اسکان داده شده‌اند؛ شرایطی که بیش از آن که شبیه اقامت موقت انسانی باشد، به‌نوعی زیست اضطراری و ناگزیر شباهت دارد.» این وضعیت، به‌ویژه برای گروه‌های آسیب‌پذیرتر، همچون زنان سرپرست خانوار نگران‌کننده‌تر است و پرسش‌های جدی در خصوص نیازهای خاص این گروه در چنین فضاهایی را پیش می‌کشد.

🔺 بزرگ‌ترین ترومای خانواده

او با تحلیل وضعیت زنان سرپرست خانوار در شرایط بحرانی ناشی از جنگ می‌گوید: «ترکیب محرومیت طبقاتی و جنسیتی به این گروه اجتماعی ابعادی مضاعف می‌دهد. وقتی مطرح می‌شود که محروم‌ترین گروه‌های اجتماعی خانه‌شان را در جنگ ازدست‌داده‌اند، در واقع با فاجعه‌ای تمام‌عیار روبه‌رو هستیم؛ فاجعه‌ای که پیامدهای آن تنها محدود به ازدست‌رفتن سرپناه نیست، بلکه «بی‌جاشدگی» نیز به آن افزوده می‌شود.»

در این چارچوب، بی‌جاشدگی از نگاه کاظمی «بزرگ‌ترین تروما برای یک خانواده» است؛ ترومایی که حتی می‌تواند از بیکاری هم سنگین‌تر تجربه شود.

به‌زعم کاظمی کاهش دسترسی به تغذیه مناسب، خواب کافی و بهداشت فردی می‌تواند زمینه‌ساز اضطراب و افسردگی شود و این تبعات، به‌خصوص در فرزندان کوچک، ممکن است شدیدتر بروز کند.

بحران مسکن؛ بازتاب شکاف طبقاتی و تهدیدی برای سرمایه اجتماعی
کاظمی وضعیت کنونی تأمین مسکن در ایران را نه صرفاً یک چالش اقتصادی، بلکه بازتابی عمیق از شکاف طبقاتی و تهدیدی جدی برای سرمایه اجتماعی کشور ارزیابی می‌کند و معتقد است: «نبود دسترسی به مسکن پایدار و امن، به‌ویژه برای اقشار آسیب‌پذیری مانند زنان سرپرست خانوار، نشان‌دهنده ناکارآمدی سیستمی در ایجاد عدالت اجتماعی و تضمین حقوق اولیه شهروندی است.»

عضو مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت بیان می‌کند:

« وضعیت اقتصادی کنونی که مشخصه آن تورم بالا و کاهش قدرت خرید است، لایه‌های میانی جامعه را نیز به زیر خط‌فقر مسکن رانده است. این امر نشان می‌دهد که سیاست‌های کلان اقتصادی، توزیع نامتوازن منابع و نبود حمایت کافی از اقشار متوسط، در حال تشدید نابرابری‌هاست. اما این وضعیت برای زنانی که سرپرستی خانواده را بر عهده دارند و غالباً از دسترسی محدودتری به منابع درآمدی و شبکه‌های حمایتی برخوردارند، به یک وضعیت اضطراری تبدیل شده است.»

این جامعه‌شناس، مسئله مسکن را فراتر از یک سرپناه فیزیکی تحلیل می‌کند و آن را بستری برای «انسجام اجتماعی» و «توسعه انسانی» می‌داند.

🔺 فرسایش همبستگی با انزوای تحمیلی

🔺آسیبی فراتر از خسارت‌های مادی


🔺متن کامل👇

https://payamema.ir/payam/152679

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

می‌گویند راه دور است
و شب
سرد و دراز.

اما آنان که دل به رفتن داده‌اند
با گام‌های خسته
باز هم می‌روند؛
نه از سنگِ راه می‌رنجد دلشان
نه از طعنه‌ی باد.

آنان می‌دانند
صبح
پاداش قدم‌هایی‌ست
که در تاریکی
از رفتن
بازنایستاده‌اند.

#عکس: هورامان کردستان

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


رویای هر کودک صلح است
رویای هر مادر صلح است
کلام عشقی که بر زیر درختان می تراود
صلح است.
پدری که در غبار
با تبسمی در چشم هایش
با سبدی میوه در دست هایش
با قطرات عرق بر جبینش
که چون ترمه ای بر طاقچه خشک میشود
باز گردد
صلح است.

آن هنگام که زخم ها
بر چهره ی جهان التیام یابد،
آن هنگام که چاله ی بمب های خورده بر تنش را درخت بکاریم،
آن هنگام که اولین شکوفه های امید
بر قلب های سوخته در حریق
جوانه زند،
آن هنگام که مرده ها بر پهلوهای خویش بغلطند و بی هیچ گلایه ای به خواب روند
و آسوده خاطر باشند که خونشان بیهوده ریخته نشده،
آن هنگام،
درست آن هنگام
صلح است.

صلح
بوی غذای عصرگاهی ست
صلح یعنی
هنگامی که اتومبیلی در کوچه می ایستد
معنایش ترس نباشد.

یعنی آن کس که در را میزند
دوست باشد
یعنی باز کردن پنجره
معنی اش آسمان باشد.

صلح یعنی سور چشم ها
با زنگوله های رنگ.

آری.صلح این است.

صلح
لیوان شیر گرم است و کتاب
به بالین کودکی که بیدار میشود از خواب.

صلح یعنی هنگام که خوشه ی گندم
به خوشه ی دیگر میرسد
بگوید نور. بگوید روشنی.

صلح یعنی
تاج افق، نور باشد.
آری.صلح این است.

صلح یعنی
مرگ جز اتاقی کوچک از قلبت را نتواند تسخیر کند.

یعنی دودکش خانه ها
نشانی از سرور باشند.
هنگامی که میخک غروب
هم بوی شاعر دهد و هم کارگر.

آری، صلح این است.
صلح
مشت های گره کرده ی مردمان است.

صلح
نان داغ بر میز جهان است.

لبخند مادر است
تنها همین
نه چیزی جز این.

آن کس که زمینش را خیش میکشد
تنها یک نام را بر تن خاک حک میکند:
صلح، نه چیزی دیگر، تنها صلح.

بر قافیه ی فقراتم
قطاری به سوی آینده رهسپار است
با سوغات گندم و رز.

آری. صلح همین است.
ای برادران من!
تمام عالم و امیالش
تنها در صلح نفسی عمیق میکشد.
دستانتان را به ما دهید، برادران.

آری.صلح همین است.


#یانیس_ریتسوس


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #عدالت_آموزشی

حال وضعیت تحصیلی مناطق دو زبانه خوب نیست

✍ کیومرث سلطانی، آموزگار

مقاله زیر تلاش دارد امکان پذیری تحقق اهداف زبان آموزی مورد انتظار دوره پیش از دبستان در مناطق دو زبانه را به طور اجمالی بررسی کند. اهداف سخن گفتن و آمادگی برای خواندن و نوشتن (که قاعدتا به دلیل پیچیدگی های خاص خود می تواند دو هدف مجزا محسوب شود) هر یک توانمندی ای هستند که پیش نیاز مهارت بعد از خود به شمار می آیند. منبع مطالعه شده در این مقاله، بخش پنجم از کتاب راهنمای برنامه و فعالیت های آموزشی و پرورشی دوره پیش دبستانی است. این بخش با عنوان راهنمای برنامه زبان آموزی کودکان پیش دبستانی در مناطق دو زبانه از سوی سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی دفتر برنامه ریزی و تالیف کتاب های درسی تدوین شده است.
در این منبع،

وضعیت تحصیلی مناطق دوزبانه نامطلوب بیان می شود و اینگونه می نویسد که نتایج تحقیقات انجام شده در مدارس مناطق دوزبانه کشور، بیانگر عملکرد ضعیف تحصیلی در میان کودکان این مناطق است. به طوری که آمارها افت تحصیلی بیشتری را به ویژه در پایه اول ابتدایی این مناطق نشان می دهد. بر این اساس در شروع آموزش، دانش آموزان و معلمان در شرایط بسیار سختی قرار می گیرند.

به طور کلی مهارت های شنیدن و خواندن (مهارت های دریافتی Receptive skils) و مهارت های گفتن و نوشتن (مهارت های تولیدی Productive skils) اگرچه در نظریات نوین عملکرد کلی و یکپارچه دارند اما در مطالعه می توان آنها را جداگانه بررسی کرد و لازم و ملزوم هم هستند.
کتاب راهنمای برنامه ذیل اصول حاکم بر روش های یادگیری یاد دهی، چنین می آورد که تکیه اصلی برنامه در آغاز آموزش، بر مهارت گوش دادن و توجه به دوره سکوت است. در دوره سکوت اگرچه کودک منفعل به نظر می رسد اما به دلیل آنکه کودک در حال دریافت اطلاعات و داده های زبانی و پردازش ذهنی آنهاست، دوره فعال کودک در جذب معانی است. در مقاله ای با نام صحبت با خود (دوره سکوت) چنین آمده:
کودک در طول دوره ی سکوت، با دیگران ارتباط کلامی زیادی ندارد. تحقیقات نشان می دهد در طول این دوره بیشتر کودکان انواع متنوعی از استراتژی های یادگیری فردی و شخصی را به طور درونی به کار می گیرند از جمله:
۱. تکرار گفتار دیگران
۲. به خاطر سپردن و تمرین گفتار و کلام
۳. اختراع و ابداع فرم های جدید زبانی
۴. جایگزینی پارادایم و توسعه دامنه دانش ساختار زبان
۵. تمرین چگونگی به کارگیری این دانش در ارتباطات اجتماعی

اهمیت دوره سکوت که در آن، مهارت گوش کردن در حال تقویت شدن است، آنقدر زیاد است که در راهنمای برنامه آمده: کودکان تا زمانی که احساس نیاز و آمادگی نکرده اند، نباید به سخن گفتن وادار شوند. در مقاله دیگری با عنوان تسهیل کردن مهارت شنیدن زبان دوم آمده: "تاکید بر مهارت سخن گفتن قبل از مهارت شنیدن مثل قرار دادن ارابه جلوی اسب است".
بر این اساس توانایی تولید زبانی به شکل گفتار، نیازمند داشتن توانمندی در مهارت دریافت همان زبان به روش شنیداری است. اگر کودک درک شنیداری خود را افزایش ندهد، نمی تواند زبان را به شکل گفتاری تولید کند. ادراک شنیداری بیش از آنکه یک مهارت تکرار کردنی و به خاطر سپردنی باشد، یک مهارت تفکر است. در راهنمای برنامه آمده: یادگیری زبان به معنای یادگیری مجموعه ای از قواعد ذهنی زبان است، نه تکرار و حفظ مجموعه ای از الگوهای دستوری. بنابراین کودک مفاهیم را دریافت و آنها را رمزگذاری می کند و در فرآیند پردازش مفاهیم، از تجارب و دانش زبانی قبلی خود استفاده و به همین نسبت از مطلب دریافت شده ادراک می کند. این ادراک شامل احساس و عواطفی است که پیام ارسال شده در کودک را برمی انگیزاند و تفکری است که به وسیله کودک به کار گرفته می شود تا در مجموع برای او معنایی درست کند.
از آنجا که کودکان تجارب متفاوتی دارند، دریافت های نهایی آنها متفاوت خواهد بود. اینکه این دریافت ها چقدر به معنای پیام ارسال شده نزدیک باشد، بستگی به عوامل مختلفی دارد: کمیت و کیفیت تاثیرگذاری دوره سکوت که قبلا هم در تحقیقات مشابه به اثبات رسیده است، سطح رشد شناختی کودک، سطح دشواری تکلیف و تمرین یادگیری (learning task) تمایلات اجتماعی، شیوه یادگیری و حیطه دانشی که در این مطلب زبان است.
اگر کودک اجازه یابد برای کسب طبیعی تجارب مرتبط، با زبان دوم روبرو شود (همان گونه که با زبان مادری برای اولین بار روبرو شد) فرصت می یابد تا پیام های دریافتی به زبان دوم را با ادراک و احساس و تفکر دریافت کند. او فرصت می یابد همان گونه که زبان اول را در خود بومی می کند، به نسبت ظرفیت خود آن را بفهمد و با زبان دوم نیز عمل کند. در کتاب راهنمای برنامه اینگونه آمده که آموزش زبان دوم همانند فراگیری زبان مادری، به طور ناخودآگاه و طبیعی انجام می شود.
⤵️

⤴️

آموزش های مصنوعی و دستکاری شده چون با نیازهای کودک هماهنگ نیست، به سمت غیرواقعی رفته از طبیعت فهم کودک دور است. در راهنمای برنامه، مربیان را از ارائه مکرر و افراطی دستورالعمل های مرسوم شبیه آنچه در روش Total physical Response می آید، پرهیز می دهد. فرآیند زبان پیش از تولید آن با شنیدن گفتار معنادار و ارائه پاسخ های غیرزبانی معنادار آغاز می شود. بر این اساس، در آموزش طبیعی، کودک اجازه می یابد با آهنگ رشد خود، به شکل معنادار در مهارت های زبان دوم پیشرفت کند. اما اگر برای او سقفی قائل باشیم، به این معنا که همه کودکان فرصت محدودی برای کسب این مهارت ها داشته باشند، نتیجه آن است که کودکان به ابداع زبان نمی پردازند و آن را با تفکر و به همراه معنا دریافت نمی کنند. در راهنمای برنامه آمده است که اصلاح خطاهای کودکان در جریان آموزش، به شیوه ای غیرمستقیم انجام شود. زیرا تولید نادرست واژه ها، ساختارها و جمله ها، پدیده ای طبیعی است و بروز خطا از سوی آنان امری اجتناب ناپذیر است. اصلاح غلط های آنها به طور مستقیم نه تنها ضرورت ندارد بلکه مانع فرآیند یادگیری است. زبان آگاهی تکیه گاه آموزش نباشد. این به آن معناست که کودک با ناخودآگاه ( Unconcious) خود زبان را به شکل طبیعی دریافت می کند.
یادگیری می تواند از طریق فعالیت های جذاب و قابل فهم برای کودک تسهیل شود زیرا به طبیعت کودک نزدیک تر است و فعالیت های آموزشی باید جذاب و متناسب با درک و علائق نیازهای کودک باشد. در همین کتاب آمده است که محتوای فعالیت های آموزشی براساس دانش زبانی کودک تهیه و تدوین شود.

ذیل هدف سخن گفتن از اهداف چهارگانه برنامه زبان آموزی در مناطق دوزبانه آمده:

۲/۱. به کارگیری واژه ها و جمله های پرکاربرد با الگوی دستوری مناسب

۲/۲. توصیف و روایت ساده درباره ی دیده ها و شنیده ها

۳/۲. طرح پرسش های ساده و پاسخگویی به این نوع پرسش ها

۴/۲. به کارگیری کارکردها و نقش های پرکاربرد زبان

۵/۲. به کارگیری درست افعال، ضمایر، صفات و قیود

این فهرست انتظاراتی است که نگارندگان و کارشناسان برنامه از تمام نوآموزان پیش دبستانی انتظار دارند. این سوال مطرح می شود که این انتظار در مدت هشت ماه تحصیلی در دوره پیش از دبستان چگونه به صورتی طبیعی، بدون آموزش مستقیم قواعد و در قالب فعالیت های بازی گونه، آن هم به صورت معنادار حاصل می شود؟
توجه مخاطبان این مقاله را به هر یک از این اهداف جلب می کنم. چگونه مربیان پیش از دبستان بدون تحمیل و فشار می توانند تمام کودکان تحت مسئولیت خود را به این اهداف برسانند و اگر فرض این باشد که آموزش گرفتنی است نه دادنی، آیا کودکان می توانند با این همه تفاوت، به این همه هدف دست یابند؟

انتظار راهنمای برنامه، ایجاد فضای آموزشی دوسویه، فعال، با نشاط، پرتحرک، امن و لذت بخش است. اما فشاری که سیستم متمرکز برای ورود به دبستان روی پیش دبستانی های مناطق دوزبانه وارد می کند، اجازه نمی دهد فرایند یادگیری زبان، یک فرآیند طبیعی باشد. مهارت خوانداری به مهارت گفتاری وابسته است. در صورت نقص یادگیری در بیان گفتاری، ضعف ادراک خوانداری ایجاد و به تبع آن ضعف سواد نوشتاری در سال اول ابتدایی ایجاد می شود. از این روست که در راهنمای برنامه، وضعیت تحصیلی مناطق دوزبانه نامطلوب بیان می شود. باید دانست که اگر کودک با آهنگ رشد خود این مهارت ها را کسب کند به درستی مفاهیم را دریافت و در تولید زبان موفق عمل خواهد کرد. در راهنمای برنامه آمده است که وقتی زمان سخن گفتن فراگیران به زبان دوم فرا برسد، تعداد غلط های فاحش در گفتار آنها کمتر خواهد بود◾️

منبع: ویژه نامه عدالت آموزش شرق

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔴 درس و ترس

والدین، روان‌شناس‌ها و معلم‌ها؛ همه نگران دانش‌آموزانی‌اند که چندین ماه است در خانه مانده‌اند

🔹 خیلی وقت است که مدارس دیگر حضوری نیستند و کلاس درس در یک صفحه موبایل خلاصه می‌شود. برگزارنشدن امتحان دبستانی‌ها و مجازی‌شدن امتحانات پایه هفتم تا دهم هم تیرخلاص را به پیکر آموزش زد و بی‌رغبتی کودکان به درس‌خواندن را افزایش داد. اما حالا دیگر آسیب‌ها تنها به افت تحصیلی دانش‌آموزان محدود نمی‌شود و نگرانی به انزوا و دوری بچه‌ها از فضای مدرسه و ازدست‌دادن حلقه‌های دوستی و همچنین دسترسی بیش از حد و بدون کنترل آنها به فضای مجازی است؛ زیرا والدین به هوای آنکه پلتفرم‌های داخلی محدودیت‌های بیشتری دارد بدون هیچ مراقبتی آنها را در این فضا رها کرده‌اند. در این میان خود دانش‌آموزان هم مشتاق بازگشت به مدرسه‌اند و می‌خواهند زندگی عادی خود را از سر بگیرند.

🔹 از ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه سال گذشته مدارس مجازی شده‌اند. پیش از آن هم به دلیل آلودگی شدید یا حتی برودت هوا در پاییز، مدارس روزهای زیادی را در تعطیلی گذرانده‌اند. معلم‌ها می‌گویند این روند باعث شده بسیاری از دانش‌آموزان دیگر درس را جدی نگیرند. والدین هم تا حدی می‌توانند کودک خود را مجبور کنند تا پای کلاس مجازی بنشینند؛ اما بیش از این کاری از دستشان برنمی‌آید. جمعه ۲۵ اردیبهشت «علی فرهادی»، سخنگوی آموزش‌وپرورش، درباره نحوه ارزشیابی دانش‌آموزان گفت: «در مقطع ابتدایی ارزشیابی کاملاً به معلمین واگذار شده و معلمین از ۹ خرداد بدون نیاز به برگزاری امتحان می‌توانند ارزیابی خود از عملکرد دانش‌آموزان را ثبت کنند.» درباره دانش‌آموزان هفتم تا دهم نیز امتحانات از ۹ خرداد آغاز می‌شود؛ اما هیچ آزمون هماهنگ کشوری برگزار نخواهد شد و اختیار چگونگی برگزاری آن برعهده استان‌ها است که به‌شرط اخذ مجوز امتحانات حضوری خواهد بود و در غیر این صورت به شکل مجازی. وضعیت دانش‌آموزان یازدهم و دوازدهم هم هنوز مشخص نشده است. همین خبر باعث شد تا همان درصد کم‌توجه دانش‌آموزان به درس از بین برود و آن را کاملاً رها کنند.

🔺دانش‌آموزان درس را رها کرده‌اند

🔺مدارس پیگیر بچه‌ها نیستند

🔺حال کودکان خوب نیست

🔺والدین و کودکان از نظر روانی از هم دورند

🔺برنامه‌های داخلی ناامن‌اند

🔺کودکان سخت‌تر اقتدار مدرسه را می‌پذیرند

🔺دانش‌آموزان به مدرسه حضوری نیاز دارند

🔺ارزیابی دانش‌آموزان دشوار شده است



🔻متن کامل 👇

https://payamema.ir/payam/152811

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺قابل توجه بازنشستگان گرامی
تعهدات شرکت بیمه دی برای بیمه تکمیلی بازنشستگان که با صندوق بازنشستگی کشوری قرارداد بسته است.
در این قرارداد دونوع بیمه تکمیلی هست که به دلخواه یکی را انتخاب خواهیم کرد.
حق عضویت نوع اول برای هر نفر ۸۰۰ هزار تومان و نوع ۲ یک میلیون و ۴۰ هزار تومان

#بازنشستگان
#بیمه_تکمیلی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

#روایت_میناب

روزی چند بار این ویدیو را می‌بینم و هر بار دلم می‌لرزد
مهدیس… توروخدا نرو.
علی… توروخدا مهدیسو نبر.

همش با خودم فکر می‌کنم کاش آن روز یک اتفاق کوچک مسیر زندگی را عوض می‌کرد و مهدیس به مدرسه نمی‌رفت.
پدرش او را رسانده بود و خودش به شرکت نفت رفته بود. وقتی میان آوارها دنبالش می‌گشتند، اولین چیزی که پیدا کردند، پای کوچکی بود با جوراب صورتی…
پدرش همان لحظه فهمید؛ همان جورابی بود که صبح به پای مهدیس کرده بود.

#مهدیس_نظری
#مدرسه_شجره_طیبه_میناب
#جنگ

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

💠 #خبر_محیط‌زیست

🔺 سازمان هواشناسی: خشکسالی‌های آینده طولانی‌تر و شدیدتر خواهند بود

احد وظیفه، رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی کشور:

🔹با توجه به اینکه ششمین سال خشکسالی پیاپی را پشت سر می‌گذاریم، تاکنون این خشکسالی‌ها را با اتکا به منابع آب زیرزمینی مدیریت کرده‌ایم؛ یعنی هر اندازه که بارندگی کمتر بوده، کمبود آن را از سفره‌های زیرزمینی برداشت کرده‌ایم.

🔹اما این سفره‌ها در حال خالی شدن هستند و دشت‌ها در اقصی نقاط کشور فرونشست بسیار شدیدی را تجربه می‌کنند. این مسئله در بلندمدت و در سال‌های آینده می‌تواند وضعیت بسیار ناپایدار و بحرانی ایجاد کند./ایلنا

#محیط_زیست

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت


#روزنوشت۲۹۵

✍️سمیه شهریسوند

اکنون مشغول خواندن چهارمین کتاب در مورد نظام آموزشی فنلاندم.
هرچه بیشتر می‌خوانم، بهتر می‌فهمم چقدر خطرناک است کسی با دانش بسیار کم یا مقداری داده از کانالهای تلگرامی و پستهای اینستاگرامی بخواهد ایده‌هایی از فنلاند را در کلاس، مدرسه یا وزارت بازگو یا عملیاتی کند.
بدون مبتذل کردن محتوا نظرم را به نحوی می‌نویسم که برای دیگران مفید باشد.

۱- کتابِ مدرسه خوب باید هر روز از نو ساخته شود:

کتاب گزارشی سطحی از دیدار معلمان و مدیران ایرانی از مدارس فنلاند است. اغلب چنین سفرهایی حاصل رانت و روابط است و معمولاً کسانی که راهی سفر می‌شوند نه زبان انگلیسی را به خوبی بلدند و نه چندان دغدغه یادگیری دارند ولی به نظر می‌رسد نویسنده کتاب نسبت به متوسط مسافران چنین دیدارهایی اوضاع بهتری داشته است.
اما همانطور که هیچ معلم فنلاندی با یک هفته چرخیدن در مدارس ما چیز چندانی دستگیرش نمی‌شود پس احتمالاً معلم ایرانی هم با یک هفته گردش در مدارس چیز چندانی دستگیرش نخواهد شد. بنابراین توقع خاصی از کتاب نداشته باشید و بعد از خواندن ابداً در فکر بازگو کردن یا کاربست ایده‌ها یا برداشتهایش نباشید که فاصله زیادی با واقعیت فنلاند دارد.

۲- کتابِ فرهنگ آموزشی فنلاند:

مولف کتاب معلمی آمریکایی است که بعد از پنج سال تدریس در آمریکا به فنلاند مهاجرت می‌کند و چندسالی هم آنجا درس می‌دهد.
نسبت به کتاب قبلی محتوا قابل‌اعتناتر و غنی‌تر است اما همچنان نگاه خارج از گود و کم‌تجربگی معلم در اغلب سطرها قابل مشاهده است. این کتاب را بااحتیاط بخوانید و تفکر نقادتان را حاضر نگه دارید. نه هرآنچه از فنلاند یا آمریکا ستایش می‌کند جای ستایش دارد و نه هر آنچه را رد می‌کند، قابل رد کردن است. به طور واضحی می‌دیدم چقدر کم‌تجربگی این معلم و زندگی در نظام سرمایه‌داری و بهره‌کشانه از انسانها در آمریکا، دیدگاهش را نسبت به برخی ویژگی‌های انسانی‌تر فنلاند منفی کرده است.

۳- کتابِ فرهنگ رهبری آموزشی فنلاند:

کتاب نوشته پاسی سالبرگ فنلاندی است. او انباشتی از تجربه تدریس، تربیت معلم، سیاستگذاری، پژوهش دانشگاهی و سفرهای متعدد خارجی و آشنایی با نظام آموزشی سایر کشورها و مشاوره‌های تخصصی دادن به آنهاست.
کتاب بیشتر برای مخاطب آمریکایی نوشته شده است تا به او یادآوری کند چطور کشور کوچک و فقیری مثل فنلاند یافته‌های پژوهشی همین آمریکایی‌ها را برداشته، بومی کرده و به کار گرفته و به اینجا رسیده اما شما آمریکایی‌ها فقط درگیر تغییرات مداوم توسط سیاستمدارانی هستید که چیزی از این پژوهشها نمی‌دانند.
نکته جالب کتاب برای مخاطب ایرانی شباهت عجیب روشهای آمریکایی و ایرانی است!
این شباهت آنقدر زیاد است که به‌نظر نمی‌رسد ناآگاهانه باشد بلکه ظاهراً سیاستمداران ایرانی برای عقب نماندن از قافله جهانی دائم در کار تقلید از آمریکایی‌ها بوده‌اند بدون اینکه بدانند آیا آنها از روش خود نتیجه‌ای گرفته‌اند یا خیر؟!
لابد تصور کرده‌اند آمریکای قدرت اول اقتصادی، سیاسی و نظامی حاصل یک نظام آموزشی توانا است. البته در سخنرانی‌هایشان دائم دم از افول و سقوط این کشور می‌زنند ولی در عمل حتی تمام برنامه‌های تلویزیونی‌شان تقلید از همین کشور است.

۴- کتابِ درسهای فنلاندی:

این کتاب هم نوشته پاسی سالبرگ است و فعلاً در آغاز خواندنش هستم.
با وجود ترجمه بسیار بد که به نظر می‌رسد یا کار هوش‌مصنوعی است و
یا google translate ولی کتاب بسیار عمیق‌تر از کتابهای قبلی است و روند تغییر نظام آموزشی فنلاند را در کنار تغییرات سیاسی و اجتماعی شرح داده است.
کتاب دیدی کلان‌تر به مخاطب می‌دهد و دشواری و پیچیدگی مسیر را به خوبی نمایان می‌کند. تا همین‌جا که خوانده‌ام فکر می‌کنم بی‌شک یک‌بار و تنها خواندن کافی نیست. این کتاب باید با جمعی که دغدغه آموزش دارند جمع‌خوانی و بحث شود.

و درنهایت آنچه از این روند مطالعاتی دستگیرم شده حرف نغز پاسی سالبرگ است با این مضمون:

عجله در بازسازی نظام آموزشی، نابود کردن نظام آموزشی است.

نوشته شده به تاریخ ۲ خردادماه سنه ۱۴۰۵

#فنلاند
#سیستم‌آموزشی
#چالش‌های‌معلمی
#کتاب
#کتابخوانی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


وقتی که خواب نیست ز رویا سخن مگو
آنجا که آب نیست ز دریا سخن مگو

پاییزها به دور تسلسل رسیده‌اند
از باغ‌های سبز شکوفا سخن مگو

دیری است دیده غیر حقارت ندیده است
... بیهوده از شکوه تماشا سخن مگو

یاد از شراب ناب مکن! آتشم مزن!
خشکیده بیخ تاک حریفا! سخن مگو

چون نیک بنگری همه زو بی‌وفاتریم
با من ز بی‌وفایی دنیا سخن مگو

آنجا که دست موسی و هارون به خون هم
آغشته گشته از ید بیضا سخن مگو

وقتی خدا صلیب به دوش آمد و گذشت
از وعده ظهور مسیحا سخن مگو

آری هنوز پاسخ ان پرسش بزرگ
با شام آخر است و یهودا سخن مگو!

این باغ مزدکی است بهل باغ عیسوی!
حرف از بشر بزن ز چلیپا سخن مگو

ظلمت صریح با تو سخن گفت پس تو هم
از شب به استعاره و ایما سخن مگو

با آنکه بسته است به نابودی‌ات کمر
از مهر و آشتی و مدارا سخن مگو

خورشید ما به چوبه اعدام بسته است
از صبح و آفتاب در این جا سخن مگو

#حسین_منزوی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran