💠 #گزارش

🔺موجی تازه‌ از احکام انضباطی و اخراج در دانشگاه‌های ایران آغاز شده است

به گزارش روزنامه شرق، دانشگاه‌های بزرگ کشور با موجی تازه‌ از احضارها، تشکیل پرونده‌ها و صدور احکام سنگین انضباطی علیه دانشجویان مواجه شده‌اند. این برخوردهای انضباطی که درست چند روز پس از بازگشایی دانشگاه‌ها در اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد، در خرداد ۱۴۰۵ و هم‌زمان با تعطیلی‌های ناشی از شرایط جنگی، شدت بیشتری یافته است. تا جایی که اکنون صدها دانشجو در دانشگاه‌های مختلف تهران با احکامی بی‌سابقه روبرو شده‌اند.

دانشگاه شریف: در دانشگاه صنعتی شریف، کمیته بدوی حکم اخراج ۵ تا ۷ دانشجو را صادر کرده و بیش از ۲۰ دانشجوی دیگر را به مدت یک تا سه ترم از تحصیل تعلیق کرده است. نکته قابل توجه این است که برخلاف ادعای مسئولان، بسیاری از این افراد از دانشجویان ممتاز، نخبگان دارای معدل‌های بالای ۱۸ و رتبه‌های برتر کنکور هستند.

دانشگاه بهشتی: در این دانشگاه بدون برگزاری جلسه رسمی، سامانه آموزشی (بهستان) حدود ۲۵ دانشجو، از جمله چندنفر از اعضای شورای صنفی، به‌طور کامل مسدود شده است. این اقدام عملاً مانع انتخاب واحد، ثبت نمرات و حتی حضور آنها در کلاس‌های مجازی می‌شود.

دانشگاه‌های تهران و علم‌و‌صنعت: در دانشگاه تهران برای حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ دانشجو پرونده تشکیل شده و روند تفهیم اتهام تلفنی و پیگیری‌ها همچنان ادامه دارد. در دانشگاه علم و صنعت نیز بیش از ۱۰۰ دانشجو با وضعیتی مشابه مواجه شده‌اند.

همچنین در دانشگاه بهشتی، در میان دانشجویانی که با انسداد کامل سامانه آموزشی مواجه شده‌اند، نام سه تا چهار نفر از فعالان شورای صنفی به چشم می‌خورد و در دانشگاه تهران نیز برای دو نفر از دبیران شورای صنفی که پیگیر مطالبات دانشجویان بودند، پرونده تشکیل و پیامک ممنوع‌الورودی ارسال شده است.

دانشجویان احضار شده می‌گویند که روند رسیدگی در این کمیته‌ها فرسنگ‌ها با روال قانونی فاصله دارد. اتهامات مطرح‌شده عناوینی کلی و مبهم مانند «اقدام علیه نمادهای مذهبی و ملی»، «ایجاد آشوب» و «برهم زدن نظم دانشگاه» است، اما در عمل، مبنای بسیاری از پرونده‌ها فعالیت دانشجویان در شبکه‌های اجتماعی همچون تلگرام و توییتر بوده است. در مواردی عجیب، تغییر عکس پروفایل یا فرستادن یک پیام در گروه خصوصی دانشکده، دلیل حکم اخراج دانشجو بوده است.

به گفته دانشجویان جلسات تفهیم اتهام بیشتر به «تفتیش عقاید» و اعمال فشار روانی شباهت دارد؛ استادان حاضر در کمیته به‌جای ارائه اسناد و مدارک معتبر، درباره نظرات شخصی و موضع‌گیری‌های سیاسی دانشجویان بازجویی می‌کنند و تجمعات مسالمت‌آمیز را دستمایه ارعاب قرار می‌دهند.

شرق می‌نویسد که این موج از سرکوب‌ها در حالی صورت می‌گیرد که شیوه‌نامه انضباطی مصوب شهریور ۱۴۰۳، قرار بود به این فرآیند رنگ قانون و عدالت بدهد. با این حال، عملکرد فعلی مدیریت دانشگاه‌ها نشان‌دهنده نقض آشکار اصول مصرح در این شیوه‌نامه است:

🔹نقض اصل برائت و بی‌طرفی: ترکیب کمیته‌ها به صورت کاملاً یکدست و متمایل به یک جریان خاص چیده شده و سامانه‌های آموزشی دانشجویان پیش از اثبات هرگونه جرمی مسدود شده است.
🔹تجسس در حریم خصوصی: در حالی که طبق قانون، استناد به مدارک حاصل از نقض حریم خصوصی (مانند تفحص در صفحات مجازی شخصی) ممنوع است، دانشگاه‌ها پرونده‌های خود را بر همین اساس جلو می‌برند.
🔹حذف حق دفاع حضوری: شیوه‌نامه انضباطی بر ضرورت مصاحبه حضوری و ابلاغ پنج روز زودتر تاکید دارد، اما دانشگاه‌ها با تماس‌های تلفنی تهدیدآمیز، تفهیم اتهام غیابی و الزام دانشجویان شهرستان به ارسال دفاعیه از طریق ایمیل، روال قانونی را دور زده‌اند.

از سوی دیگر،

بر اساس ماده ۳۲ همین شیوه‌نامه، سنگین‌ترین مجازات برای تخلفات رایانه‌ای منع موقت از تحصیل است، اما دانشگاه شریف در اقدامی غیرقانونی دست به اخراج دانشجویان زده است.
حتی شیوه‌نامه انضباطی دانشگاه‌ها نیز که اکنون مفاد آن‌ها هم از سوی نهادهای امنیتی نادیده گرفته می‌شود، در اساسی‌ترین بندهای خود با قوانین بین‌المللی که ایران به آن‌ها متعهد است، مغایرت دارد و در حالت کلی جرم‌انگاری فعالیت‌های صنفی، سیاسی و مدنی دانشجویان در محیط دانشگاه، نقض مستقیم معاهدات بین‌المللی است.

ماده‌های ۱۹ و ۲۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر، حق آزادی بیان، عقیده، انجمن و تشکل و برگزاری اعتراضات مسالمت‌آمیز را برای همگان به رسمیت می‌شناسند و استفاده از محرومیت تحصیلی و اخراج به عنوان ابزاری برای سرکوب این آزادی‌های مدنی در محیط‌های علمی، روندی غیرقانونی است. همچنین تحصیل یک حق اساسی است و استفاده از محرومیت تحصیلی، تعلیق و اخراج به عنوان مجازاتی برای ابراز عقیده یا شرکت در تجمعات، مصداق تحدید سیستماتیک آزادی‌های مدنی در محیط‌های علمی به شمار می‌رود.

#اصل۲۰

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #تقویم

سه‌شنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵، ۲ ژوئن ۲۰۲۶

▪️۱۳۳۱ خورشیدی / ۱۹۵۲ میلادی: دولت مصدق قرارداد انگلیس با بحرین را نقض تعهدات دانست
در ۱۲ خرداد ۱۳۳۱، وزارت امور خارجه دولت دکتر محمد مصدق در یادداشتی به دولت انگلستان اعلام کرد که امضای هرگونه قرارداد میان بریتانیا و بحرین، از نظر ایران نقض تعهدات و رفتاری دوگانه است. این موضع در دوره‌ای اعلام شد که دولت ملی مصدق، هم‌زمان با نبرد بزرگ بر سر ملی شدن نفت، در برابر نفوذ و سیاست‌های استعماری بریتانیا در خلیج فارس نیز ایستادگی می‌کرد.
بحرین در آن زمان هنوز از نظر تاریخی و سیاسی یکی از موضوع‌های مورد اختلاف در سیاست خارجی ایران بود. دولت بریتانیا، که نفوذ گسترده‌ای در شیخ‌نشین‌های جنوب خلیج فارس داشت، می‌کوشید با قراردادهای جداگانه، موقعیت خود را در منطقه تثبیت کند. دولت مصدق این سیاست را بخشی از ادامه نفوذ استعماری بریتانیا می‌دانست و آن را با حقوق تاریخی و ادعاهای ایران ناسازگار اعلام کرد.
این رویداد اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا نشان می‌دهد سیاست خارجی دولت مصدق فقط به ملی شدن نفت محدود نبود. در همان سال‌ها، مسئله حاکمیت ملی، استقلال اقتصادی، مقابله با امتیازهای استعماری و دفاع از جایگاه ایران در خلیج فارس، بخش‌هایی از یک نگاه واحد به استقلال کشور را تشکیل می‌داد.

▪️۱۹۴۶ میلادی: جمهوری ایتالیا زاده شد؛ پایان سلطنت پس از فاشیسم و جنگ
در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، مردم ایتالیا در همه‌پرسی تاریخی به پایان سلطنت و برپایی جمهوری رأی دادند. این رأی‌گیری تنها یک تغییر شکل حکومتی نبود؛ لحظه‌ای مهم در عبور ایتالیا از دوران فاشیسم، جنگ و سلطنتی بود که با حکومت موسولینی و ویرانی جنگ جهانی دوم پیوند خورده بود.
پس از سقوط فاشیسم و پایان جنگ، جامعه ایتالیا با پرسشی بزرگ روبه‌رو بود: آیا کشور باید به نظام سلطنتی بازگردد یا راه جمهوری را در پیش بگیرد؟ نتیجه همه‌پرسی، با وجود اختلاف و کشمکش، به پیروزی جمهوری انجامید و اومبرتو دوم، آخرین پادشاه ایتالیا، کشور را ترک کرد.
روز ۲ ژوئن در ایتالیا به عنوان روز جمهوری گرامی داشته می‌شود. این روز یادآور آن است که خروج از فاشیسم فقط با شکست نظامی آن پایان نمی‌یابد؛ بلکه نیازمند بازسازی نهادهای سیاسی، مشارکت عمومی و تصمیم جمعی مردم درباره آینده کشور است.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

🔺 معلمان مکزیکی و جام جهانی


🔹در فاصلۀ چندروز باقی‌مانده تا جام‌جهانی، مکزیک به عنوان یکی از میزبانان همچنان با حاشیه‌های بزرگی روبه‌روست؛ به‌طوری‌که پلیس مکزیکوسیتی با معلمان معترض درگیر شد تا مانع رسیدن آن‌ها به میدان محل ساخت «جشن هواداران» جام جهانی ۲۰۲۶ شود.

🔹 خبرگزاری فرانسه مدعی شد،پلیس مکزیک روز دوشنبه گذشته با استفاده از گاز اشک‌آور تظاهرات معلمان را که ۱۰ روز قبل از مسابقه افتتاحیه جام جهانی فوتبال در پایتخت مکزیک در حال برگزاری بود، متفرق کرد. در این واقعه ،ورودی‌های میدان سوکالو، با موانع فلزی بسته شده بود . درگیری‌ها، زمانی آغاز شد که یکی از ورودی‌های این میدان که منتهی به مقر دولت است و یک صفحه تلویزیونی نمایش بزرگ برای تماشای مسابقات از ۱۱ ژوئن در آن نصب شده است، مورد حمله قرار گرفت. فیلیبرتو فراوستو، نماینده سندیکای ایالت ساکاتکاس به خبرگزاری فرانسه گفت:
«منطقه ویژه تماشای مسابقات باید بسته شود چون موضوعی مانند موضوع ما، در اولویت قرار گیرد، زیرا بسیار مهم‌تر از این نوع سرگرمی‌ها است.» یکی از معترضان گفت ، در اثر پرتاب یک شیء ناشناس مجروح شده و در حالی که خون از زخم سرش جاری بود، از محل منتقل شد.

🔹 این تظاهرات، توسط گروهی از معلمان سازماندهی شده بود که اقلیتی در بزرگترین سندیکای معلمان یعنی هماهنگی ملی کارگران آموزش به شمار می‌روند. آنان از ماه مارس تهدید کرده‌اند که در صورت عدم پاسخگویی دولت به خواسته‌های شان، تظاهراتی با حضور میلیون‌ها معلم در پایتخت در طول جام جهانی برگزار خواهند کرد. آنان، به طور خاص خواستار افزایش دستمزد، آغاز گفتگو در مورد سیستم بازنشستگی و ایجاد تغییراتی در سیاست آموزشی هستند.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔻 تجمع اعتراضی دانش‌آموزان مقابل وزارت آموزش‌وپرورش در مخالفت با «تأثیر قطعی معدل» بر کنکور

🔹 صبح امروز سه‌شنبه ۱۲ خرداد، شماری از دانش‌آموزان مقابل ساختمان وزارت آموزش‌وپرورش تجمع اعتراضی برگزار کردند.
🔹 محور تجمع، اعتراض به تأثیر قطعی معدل بر کنکور بود.
🔹 مطالبه معترضان، بازنگری در نحوه تأثیر سوابق تحصیلی در کنکور عنوان شد.
🔹 تا زمان انتشار این خبر، مسئولان وزارت آموزش‌وپرورش واکنشی به این تجمع نشان نداده‌اند.
🔹 در متن خبر آمده است که کارشناسان حوزه آموزش پیش‌تر نسبت به مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی انتقاداتی مطرح کرده و درباره آسیب‌های آن بر آینده دانش‌آموزان هشدار داده‌اند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

تورمِ حذف‌گر
✍ محمد مالجو

صورت مسئلۀ اقتصاد ایران دیگر فقط تورم نیست. مسئله این است که تورم به چه سازوکاری برای حذف تدریجی بخشهایی از جامعه از زندگی متعارف تبدیل شده است.

آخرین گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده برای اردیبهشت ۱۴۰۵(مرکز آمار ایران)تصویر روشنی از این روند به دست می‌دهد. تورم ماهانه به حدوداً ۹ درصد و تورم سالانه به ۵۸ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۴ درصد رسیده است. تورم نقطه‌به‌نقطه بیش از تورم ماهانه یا سالانه نمایان‌گر تحولات اخیر در سطح قیمت‌هاست و نشانه‌ای شفاف‌تر از مسیر آیندۀ تورم به دست میدهد. خصوصاً همین تورم نقطه‌به‌نقطه نشان می‌دهد

پرسش اصلی دیگر فقط این نیست که «چقدر تورم داریم؟» بلکه این است که «چه کسانی در اثر تورم از چه قلمروهایی حذف می‌شوند؟».

نخستین عرصۀ حذف عبارت است از مصرف خوراکیها.

تورم نقطه‌به‌نقطۀ خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها به ۱۳۰ درصد رسیده است.

در برخی اقلام حیاتی با وضعیتی حتی شدیدتر مواجهیم:

روغن‌ها و چربی‌ها با تورم نقطه‌ای ۲۶۷ درصدی، گوشت قرمز و ماکیان با ۱۷۶ درصد و لبنیات و تخم‌مرغ با ۱۶۱ درصد.

معنای اجتماعی‌ چنین ارقامی عبارت از این است که خانوارهای بیشتری ناگزیر میشوند برخی اقلام را از سبد مصرف خود حذف کنند. تورم در این‌جا نه صرفاً افزایش قیمت بلکه سازوکاری برای بازتعریف مرز میان کسانی است که هنوز میتوانند نیازهای اساسی خود را تأمین کنند و کسانی که دیگر قادر به چنین کاری نیستند.
اما حذف فقط در سطح مصرف رخ نمیدهد. تورم به‌تدریج افق برنامه‌ریزی را نیز از میان می‌برد. هنگامی که تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۴ درصد میرسد، خانوارها بیش‌ازپیش از برنامه‌ریزی درازمدت فاصله میگیرند. پس‌انداز و سرمایه‌گذاری و آموزش فرزندان و خرید مسکن یا حتی برنامه‌ریزی برای چند ماه آینده عملاً جای خود را به تدبیر روزمره میدهند. بخش وسیعی از جامعه از منطق انباشت به منطق بقا عقب‌نشینی می‌کند. در چنین شرایطی آنچه حذف میشود فقط قدرت خرید نیست، آینده نیز به‌تدریج از دسترس بخشهایی از جامعه خارج میشود.
این حذف البته اصلاً برابر توزیع نمی‌شود. نرخ تورم سالانۀ دهک دوم هزینه‌ای به ۶۳ درصد رسیده، درحالی‌که برای دهک دهم ۵۶ درصد است. شکاف تورمی میان فقیرترین و ثروتمندترین دهکها به ۷ واحد درصد رسیده است. علت نیز روشن است: خوراکیها بخش بزرگی از سبد هزینه‌ای دهکهای پایین را تشکیل میدهند اما سهم‌شان در دهک دهم خیلی کمتر است.

هنگامی که شدیدترین موج تورمی در بخش خوراکیها رخ می‌دهد، فقرا بیش از دیگران آسیب می‌بینند. بنابراین تورم فقط نابرابری را بازتاب نمیدهد بلکه خود به یکی از موتورهای تولید نابرابری تبدیل میشود.

همین منطق را در شکاف میان شهر و روستا نیز می‌توان دید. تورم نقطه‌به‌نقطۀ روستاییان به ۱۰۲ درصد رسیده است، درحالی‌که این رقم برای خانوارهای شهری ۸۱ درصد است. نرخ تورم سالانۀ روستاییان نیز ۶۶ درصد و برای شهرنشینان ۵۶ درصد ثبت شده است. این ارقام فقط از تفاوت قیمت‌ها حکایت نمی‌کنند بلکه نشان میدهند که فرایند حذف در مناطق روستایی با سرعت بیشتری پیش می‌رود. هر چه فشار معیشتی در این مناطق افزایش یابد، توان ماندگاری جمعیت نیز بیش‌ازپیش کاهش می‌یابد و مهاجرت‌های ناخواسته و تخلیۀ تدریجی برخی مناطق شدت میگیرد.

از منظر سیاسی نیز تورم تدریجاً به سازوکاری برای فرسایش پیوندهای اجتماعی تبدیل میشود. هیچ نظم سیاسی صرفاً با ابزارهای اداری یا امنیتی بازتولید نمی‌شود بلکه نیازمند حداقلی از ثبات در زندگی روزمرۀ شهروندان است.

هنگامی که خانوارها ماه‌به‌ماه بخشی از توان خرید خود را از دست میدهند، احساس ناامنی اقتصادی به بخشی از تجربۀ زیسته‌شان تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی اعتماد به آینده تضعیف می‌شود، انتظار بهبود جای خود را به انتظار بدترشدن می‌دهد و فاصله میان جامعه و نهادهای رسمی با سرعتی فزاینده‌تر افزایش می‌یابد.
این توصیف‌ها را باید نه صرفاً تصویری از تورم امروز بلکه معیاری برای سنجش میزان تاب‌آوری جامعه نیز دانست. جامعه‌ای که با چنین تورم شتابانی روبه‌رو است، پیشاپیش بخشی از ظرفیت‌های معیشتی خود را از دست داده است. در چنین شرایطی هر بحران تازه می‌تواند منطق حذف را شتاب دهد: حذف از مصرف، حذف از تغذیۀ مناسب، حذف از امکان پس‌انداز، حذف از افق برنامه‌ریزی و البته حذف از احساس مشارکت در سرنوشت جمعی.

زبان این آمارها زبان هشدار است. مسئلۀ امروز فقط تورم نیست. مسئله این است که تورم چگونه آرام‌آرام بخش‌هایی از جامعه را از امکان زیستن در سطحی متعارف محروم می‌کند.

اگر این روند ادامه یابد، آنچه در معرض تهدید قرار می‌گیرد فقط رفاه یا حتی رشد اقتصادی نیست. مسئله به سطحی عمیق‌تر تعلق دارد: توانایی جامعه برای بازتولید حداقلی از همبستگی و اعتماد و امیدی که لازمۀ بازتولید هر نظم سیاسی است.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


بر باغ ما ببار
بر باغ ما که خنده‌ی خاکستر است
و خون

باغ درخت مردان
این باغ باژگون .

ما در میان زخم و شب و شعله زیستیم
در تور تشنگی و تباهی
با نظم واژه‌های پریشان گریستیم .

عصر دروغ‌های مقدس
عصری که مرغ صاعقه را نیز
می‌خواهند
در قاب و در قفس .

بر باغ ما ببار !
بر داغ ما ببار !

#شفیعی_کدکنی


🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش


🔺زلزله در بنیان معیشتی کارگران با لایحه پنهانی «نظام جدید تأمین اجتماعی»
که شبانه و پشت درهای بسته، بدون نظر کارگران درباره اموال و زندگی بیمه‌شدگان تصمیم می‌گیرد

▪️چه کسانی حق دارند درباره بزرگ‌ترین صندوق بیمه‌ای کشور تصمیم بگیرند؟

نایب رییس مجمع عالی کارگران لایحه پنهانی نظام جدید تأمین اجتماعی را «بحران‌ساز» و یک زلزله در بنیان‌های معیشتی کارگران و بازنشستگان دانست.
بر اساس این طرح که تنها زمزمه‌هایی از آن شنیده شده و بدون اطلاع تشکل‌های کارگری قرار است سهم بیمه کارفرما از ۲۱٪ به ۷٪ کاهش می‌یابد.

پیش نویس لایحه «ایجاد نظام جدید تامین اجتماعی» به پیشنهاد وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی با یک ماده واحده و ۱۲ تبصره تهیه شده که قرار است بعد از موافقت وزارت‌خانه‌های اقتصاد و بهداشت،‌ برای طی مراحل تصویب به دولت ارسال شود.

سه بند اول این لایحه کافی بود که نمایندگان تشکل‌های به رسمیت‌شناخته‌شده کارگری، به خاطر نقض سه‌جانبه‌گرایی و حذف نمایندگان کارگری در تصمیم‌های مربوط به کارگران، شکایت خود را به رسانه‌ها ببرند:

تبصره ۱- کلیه شاغلین فاقد کارفرما در بخش‌های مختلف اقتصادی (خوداشتغال، مشاغل آزاد و نظایر آن) مکلفند با پرداخت مبلغی معادل ۱۴ درصد حداقل مزد مصوب سالانه (با رعایت مقررات مربوط به دستمزد مقطوع) تحت پوشش بیمه‌ای سازمان تأمین اجتماعی قرار خواهند گرفت [بگیرند.]

تبصره ۲- در مورد شاغلین تابع قانون کار و کلیه شاغلین دارای کارفرما، سهم بیمه‌شده (کارگر یا کارمند) و کارفرما به‌صورت مساوی، هر کدام ۷ درصد از مزد یا حقوق بیمه‌شده خواهد بود. کارفرمایان در صورت ارسال لیست بیمه شدگان به‌جز این سهم، هیچ هزینه یا پرداختی به سازمان تامین اجتماعی در قالب ضریب پیمانکاری یا سایر موارد انجام نخواهند داد.

تبصره ۳- مابه‌تفاوت سهم ۷ درصد باقیمانده از مجموع ۱۴ درصد تعهدات (به جز بندهای الف و ب) موضوع ماده (۳) قانون تامین اجتماعی، از محل درآمدهای مالیاتی (شامل مالیات بر ارزش افزوده، مالیات بر نقل‌وانتقالات مالی و کاهش معافیت‌های مالیاتی به تشخیص دولت) تامین و به حساب سازمان تأمین اجتماعی واریز می‌گردد. دولت موظف است ضوابط و نحوه تخصیص این منابع را ظرف مدت سه ماه تصویب نماید.

دبیر اجرایی خانه کارگر استان ایلام تأکید کرد:
تأمین اجتماعی ملک شخصی هیچ وزارتخانه‌ای نیست که هر زمان اراده کردند، درِ آن را باز کنند، منابعش را جابه‌جا کنند، سهم‌ها را تغییر دهند و بعد هم از مردم انتظار سکوت داشته باشند. تأمین اجتماعی صندوق امانت نسل‌هاست؛ حاصل سال‌ها حق‌الناس است، نه بودجهٔ تزریقی و نه سفرهٔ آماده برای تصمیم‌های پشت‌پرده.

وی با طرح این پرسش که چه کسی پاسخگوی تبعات شوک مالی ناشی از تغییر سهم کارفرما خواهد بود، افزود:
وقتی صحبت از کاهش سهم کارفرما از ۲۳ درصد به ۷ درصد و انتقال کسری آن به دوش درآمدهای عمومی کشور می‌شود، این سؤال جدی پیش می‌آید که آیا قرار است باز هم هزینهٔ یک تصمیم ناپخته را کارگر، بازنشسته و جامعهٔ بیمه‌پرداز بپردازد؟

اختلاف اصلی بر سر این پرسش است:
آیا تأمین اجتماعی یک صندوق متعلق به بیمه‌شدگان است یا بخشی از نظام مالی دولت؟

#داوطلب

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 ‌#صبحگاه


ما هم بسیاریم
ما هم روزی
دورِ هم جمع خواهیم شد
تاریکی را از همه‌ی کوچه‌ها
منها خواهیم کرد.
ما هم مثلِ زندگی
ضرب در ضرب
روی نومیدی ضربدر می‌کشیم.
ما سرانجام
آزادی را میان همه تقسیم
خواهیم کرد.

حالا دستت را به من بده
از سکو بالا بیا
روی تخته‌ی کلاسِ باران
و بنفشه بنویس:
اینجا هر کسی
حق دارد رویایی داشته باشد.


#سیدعلی_صالحی‌


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔺در یک سال گذشته ۵۰ مرکز توان‌بخشی در تهران تعطیل شده‌اند

افزایش هزینه‌های درمان و تجهیزات توان‌بخشی در ایران، همزمان با کاهش توان مالی خانواده‌ها، زنجیره خدمات کاردرمانی و گفتاردرمانی را به مرز فرسایش رسانده است.

۱۲ خرداد ۱۴۰۵

در شرایطی که هزینه‌های سلامت و توان‌بخشی در ایران با شتابی بی‌سابقه افزایش یافته، افراد دارای معلولیت و بیماران نیازمند خدمات کاردرمانی و گفتاردرمانی در تنگنایی مضاعف گرفتار شده‌اند؛ تنگنایی که هم زندگی روزمره آن‌ها را مختل کرده و هم بقای مراکز درمانی این حوزه را تهدید می‌کند. گزارش‌های منتشرشده نشان می‌دهد

ترکیب گرانی تجهیزات، کاهش مراجعه بیماران و ناکافی بودن حمایت‌های دولتی، چرخه‌ای فرسایشی ایجاد کرده که نتیجه آن تعطیلی گسترده مراکز توان‌بخشی است.

به‌گفته محمدرضا اسدی، قائم‌مقام معاونت فنی سازمان نظام پزشکی تهران بزرگ، طی یک سال گذشته حدود ۱۵ درصد از مراکز کاردرمانی و گفتاردرمانی تعطیل شده‌اند و شمار این مراکز از حدود ۷۴۰ واحد به ۶۹۰ مرکز کاهش یافته است؛ بدین ترتیب دست‌کم ۵۰ مرکز از چرخه خدمات‌رسانی خارج شده‌اند.

اسدی این روند را نتیجه مستقیم کاهش قدرت خرید مردم در زمینه توان‌بخشی و افزایش هزینه‌های ثابت مراکز مانند اجاره و تجهیزات می‌داند؛ ترکیبی که بسیاری از مراکز خصوصی را به مرز ورشکستگی رسانده است.

در سوی دیگر این بحران، قیمت تجهیزات توان‌بخشی قرار دارد؛ جایی که به‌گفته همین مقام نظام پزشکی، هزینه یک پای مصنوعی بالای زانو به ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیون تومان می‌رسد و یک دست کامل پروتز حتی بدون فن‌آوری‌های پیشرفته، بین ۱.۵ تا ۲ میلیارد تومان قیمت دارد. این در حالی است که کمک‌هزینه‌های پرداختی از سوی سازمان بهزیستی به‌هیچ‌وجه پاسخگوی این سطح از هزینه‌ها نیست و عملاً بخش بزرگی از افراد دارای معلولیت را از دسترسی به تجهیزات حیاتی محروم کرده است.

بر اساس این گزارش، همزمان با افزایش هزینه‌ها، تولید داخلی تجهیزات نیز به‌دلیل گرانی مواد اولیه و کاهش صرفه اقتصادی با افت مواجه شده و وابستگی به واردات را افزایش داده است؛ موضوعی که خود به تشدید بحران قیمت‌ها دامن زده است.
در کنار این فشار اقتصادی مزمن، شوک‌های ناشی از دوره‌های تنش نیز وضعیت را پیچیده‌تر کرده‌اند. در مقاطعی کوتاه‌مدت، نیاز به خدمات توان‌بخشی به‌شکل ناگهانی افزایش یافته، اما منابع مالی و ساختار حمایتی نتوانسته هم‌پای این رشد حرکت کند و نتیجه آن انباشت تقاضا و فشار مضاعف بر مراکز درمانی بوده است.

در این میان، حذف تدریجی نقش نهادهای دولتی در ارائه مستقیم خدمات ارتوپدی فنی نیز از عوامل مهم این وضعیت عنوان می‌شود؛ نقشی که پیش‌تر تا حدی توسط نهادهایی مانند هلال احمر و مراکز دولتی ایفا می‌شد اما اکنون عمدتاً به بخش خصوصی منتقل شده است.

فعالان حوزه معلولان نیز پیش از این نسبت به پیامدهای انسانی کمبود بودجه هشدار داده‌ بودند. بهروز مروتی، مدیر کمپین تعطیل‌شده معلولان، می‌گوید شکاف میان هزینه واقعی و کمک‌هزینه‌های حمایتی به حدی رسیده که برخی خانواده‌ها ناچار به استفاده چندباره از اقلام مصرفی مانند سوند و پوشک هستند؛ اقدامی که می‌تواند پیامدهای جدی از جمله عفونت‌های خطرناک و حتی مرگ به دنبال داشته باشد.

این در حالی است که مسئولان سازمان بهزیستی همچنان بر اجرای مطلوب قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت تأکید دارند؛ ادعایی که با واقعیت هزینه‌ها و وضعیت مراکز توان‌بخشی همخوانی چندانی ندارد و شکاف میان سیاست‌گذاری و واقعیت میدانی را برجسته‌تر می‌کند.

نظام توان‌بخشی کشور با فرسایش ساختاری مواجه شده است؛ فرسایشی که هم مراکز درمانی را از چرخه خدمات خارج می‌کند و هم دسترسی بیماران به ابتدایی‌ترین خدمات درمانی و توان‌بخشی را محدودتر می‌سازد.


#توان‌بخشی
#حمایت_از_حقوق_افراد_دارای_معلولیت
#بهزیستی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گفتگو

🔺پایان تاب آوری مردم، آغاز سیاست زخمی است!

➖جامعه‌ای فاقد افق آینده، در برابر دو مسیر خطرناک قرار می‌گیرد...
➖خودکشی نکنید!
زنده بمانید. حفظ جان، خود یک کنش اجتماعی مقاومتی است.

گفتگوی اقتصادنیوز با عباس نعیمی جورشری
درباره اعتراضات دی ۱۴۰۴


➖وقتی آینده حذف می‌شود، جامعه در اکنونِ اضطراری گیر می‌افتد.

➖ناامنی، از سیاست به بدن و روان نشت می‌کند

➖ذهن‌ ایرانیان در آماده‌باش دائمی جنگ است.

➖با تضعیف افق جمعی، نوعی فردی‌شدن اخلاق بقا شکل می‌گیرد.

➖هرگاه خشونت سیاسی مهار نشود، دیر یا زود به خشونت افقی و روزمره تبدیل می‌شود. ابعاد چشمگیری از فحاشی و تهدید در شبکه‌های اجتماعی، انعکاس افزایش خشونت افقی در جامعه است.

➖بدن‌های آسیب‌دیده؛ یادمان‌های زنده خشونت‌اند

➖قانون نه به‌مثابه ابزار حمایت، بلکه به‌عنوان سازوکار طرد تجربه می‌شود

➖مسئله اصلی، بحران میانجی‌گری اجتماعی است؛ یعنی فقدان نهادها، گفتمان‌ها و بازیگرانی که بتوانند میان تجربه‌های پراکنده زیسته و افق‌های جمعی معنا، واسطه‌گری کنند.

➖عادی‌سازی خشونت؛ زنگ خطری برای آینده جامعه

▪️ اقتصادنیوز:
بسیاری از ایرانی‌ها از ایرانِ بدون چشم‌انداز حرف می‌زنند؛ وضعیتی که به نظر می‌رسد حاصل انباشت بحران‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است. این چشم‌انداز مبهم و ترس دائمی از ناامنی و حتی جنگ، چه تأثیری بر زندگی روزمره افراد و جامعه می‌گذارد؟

▫️ابتدا مایلم ادای احترام داشته باشم نسبت به جان های پرکشیده میهن. اینگونه سوگوار و دردمند، ناگزیر از تمرکز و تحلیل موقعیت ایران و ایرانیان هستیم.

اگر بخواهم از منظر جامعه‌شناسی به وضعیت کنونی ایران نگاه کنم، به نظر می‌رسد با نوعی بحران افق آینده مواجهیم؛ بحرانی که نه حاصل یک عامل منفرد، بلکه نتیجه‌ی انباشت و هم‌پوشانی بحران‌های اقتصادی، سیاسی، نهادی و فرهنگی است. در چنین وضعیتی، مسئله صرفاً فقر، انسداد یا تهدید خارجی نیست، بلکه فروپاشی امکان تصور آینده به‌مثابه یک افق قابل برنامه‌ریزی است.

نخستین پیامد این وضعیت را می‌توان در سطح تجربه‌ زمان اجتماعی مشاهده کرد. جامعه‌ای که فاقد چشم‌انداز است، دچار نوعی تعلیق زمانی مزمن می‌شود؛ به این معنا که آینده دیگر به‌مثابه قلمرو امید یا حتی تهدیدی روشن عمل نمی‌کند، بلکه به امری مبهم، نامطمئن و تعلیق‌شده تبدیل می‌شود. نتیجه آن است که کنشگران اجتماعی به‌تدریج از تصمیم‌ها و برنامه‌ریزی‌های بلندمدت فاصله می‌گیرند و نوعی زیست کوتاه‌مدت، مبتنی بر بقا و واکنش‌های آنی، جایگزین آن می‌شود. این وضعیت را می‌توان نوعی «حال‌گرایی اجباری» یا «اکنون‌زدگی اضطراری» نامید. وقتی آینده از افق زیست روزمره حذف می‌شود، مردم فقط فقیر نمی‌شوند؛ بلکه از حقِ خیال‌پردازی درباره فردا نیز محروم می‌شوند!

▪️از نگاه شما ترس از ناامنی و حتی جنگ، چگونه از سطح سیاست به زندگی روزمره مردم منتقل می‌شود؟

▫️پیامد دوم این فقدان افق آینده با احساس ناامنی منتشر گره می‌خورد. ترس از ناامنی و حتی جنگ، صرفاً یک نگرانی ژئوپولیتیک یا سیاسی نیست، بلکه به‌تدریج به سطح زندگی روزمره و تجربه‌ زیسته افراد نفوذ می‌کند و شکل یک ناامنی وجودی به خود می‌گیرد. در چنین شرایطی، بدن‌ها و ذهن‌ها در وضعیت آماده‌باش دائمی قرار می‌گیرند، اضطراب مزمن افزایش می‌یابد و اعتماد اجتماعی فرسایش پیدا می‌کند. از این منظر، می‌توان گفت جامعه در وضعیت نوعی آنومی پایدار قرار می‌گیرد؛ نه آنومیِ گذار، بلکه آنومی‌ای که به وضعیت عادی تبدیل شده است.

متن کامل گفتگو را در لینک زیر بخوانید:
https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-768518

📍گروه جامعه شناسی حقوق انجمن جامعه‌شناسی ایران


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه


کاش بیفتند اتفاقات خوب،
کاش معجزه شود...

از قاب‌های روی دیوار، لبخند بریزد،
از دل گلدان‌ها، بهار بشکفد و از
منافذِ سقف‌ها، بهشت چکه کند...

کاش بیفتند اتفاقات خوبی که
تصورشان هم محال بود
خورشید عمیق‌تر از همیشه طلوع کند و
تا همیشه بتابد
بهار از راه برسد و تا همیشه بماند
و ما لبریز اشتیاق شویم

و جور دیگری زندگی کنیم،

جوری که هیچ‌کس در آرزوی بهشت نباشد!

جوری که "این جهان، جهنمِ جهان دیگری" نباشد...

کاش بیفتند اتفاقات خوب،
کاش معجزه شود...


#نرگس_صرافیان_طوفان


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

🔺 امیدِ رادیکال، ستون فقرات روانی تاب آوری و مبارزه

✍ نورايمان قهارى

افسانه نمیگویم؛ افسانه‌ای از نجات در کار نیست. از آن نیرویی حرف میزنم که انسان را در تاریک‌ترین لحظه‌ها از تسلیم شدن بازمیدارد: امیدِ رادیکال.


باور به امید، در زمانه‌های طولانیِ تاریکی، سرکوب و شکست در دستيابى به آزادى و برابرى ، اغلب ساده‌لوحانه یا حتی ناممکن به نظر میرسد. اما آنچه من از آن سخن میگویم، آن امیدِ خوش‌بینانه‌ای نیست که رنج را نادیده میگیرد و شکست را نمی‌بیند. حتی در روانشناسی مثبت‌نگر، بسیاری از پژوهشگران نسبت به "مثبت‌اندیشی سمی" هشدار داده‌اند: فشاری برای حفظ روحیه‌ مثبت، حتی در وخیم‌ترین شرایط، که به نام انگیزه، درد را بی‌اهمیت جلوه میدهد.

در مقابل، زمانی که درک ارزش‌های کوچک زندگی، معنا و تاب‌آوری، با آگاهی از ساختارهای قدرت، زخم روانی و بی‌عدالتی درآمیخته باشد، می تواند به نیرویی راهگشا تبدیل شود.
آنچه من از آن سخن میگویم، خوش‌بینیِ سطحی نیست، بلکه کنشی‌ست عمیق، آگاهانه و ریشه‌دار؛ جرئتی برای دیدن فردا، حتی وقتی امروز در حال فروپاشی‌ست.

در روانشناسی رهایی، اين اميد صرفاً یک احساس درونی نیست، بلکه شکلی از مقاومت در برابر ساختارهای سلطه و ناتوان‌سازی‌ست. رویکردی که افراد را به عاملیت پیوند میدهد و روایت‌های انفعال را در هم میشکند؛ مفهومی که فیلسوف آمریکایی، جاناتان لر، در مواجهه با نابودی فرهنگی آن را "امید رادیکال" نامید، یعنی وفاداری به امکان دگرگونی حتی در دل بی‌معنایی و فروپاشی.

در این معنا، آنچه باقی میماند نه قطعیت، نه تضمین، بلکه تکیه بر نوعی اعتماد به خَلق معناهای نو از دل ویرانی‌ست. اميدى که دقیقاً در لحظاتی معنا پیدا میکند که هیچ افق روشنی در چشم نیست؛ در زمانی که ساختارهای موجود ناتوان از ارائه‌ آینده‌اند.

این امید نه بر پایه‌ محاسبه یا برنامه‌ریزی، بلکه بر تخیل اخلاقی و زایش دوباره استوار است. در ميان گروه هاى اجتماعى تحت ستم، از اقلیت‌های قومی گرفته تا زنان، تا گروه هاى ديگر به حاشيه رانده شده، چنین اميدهايى، قلب تپنده‌ پایداری‌اند.

در آمریکای لاتین، سُنَت "تستمونیو" (شهادت دادن) نمونه‌ای‌ست از اين اميد راديكال در هيبت چگونگی تبدیل رنج فردی به زبان جمعی. وقتی اندوه به گفت‌وگو بدل میشود، رنج شخصی به پیوند و کنش سیاسی تبدیل میگردد. در آموزش نیز متفکرانی چون پائولو فریره از "پداگوژی امید" سخن گفته‌اند.
در اینجا، امید نه خوش‌بینی کودکانه، بلکه تلاشی فکری و احساسی برای "تسلیم‌ناپذیری” ست؛ برای پایداری در برابر ناامیدیِ آموخته‌شده؛ و بر تخیل، مشارکت و مقاومت استوار است.
در ایران نیز، امید به نوعی کنش مقاومتی تبدیل شده است. در ادبیات فارسی، شاعران بزرگی چون حافظ، مولانا و شاملو، همواره از امید در دل تاریکی، به‌مثابه امکانی برای یافتن نور در دل شب، نام برده اند‌. اشعاری که از امید در دل اندوه، از شادی در میان سوگ، و از عشق در برابر ترس سخن میگویند، ریشه‌ای عمیق در روان جمعی ما دارند. برای مثال، آن‌جا که شاملو میگوید: "که میگوید مایوس نباش، من امیدم را در یأس یافتم، مهتابم را در شب، عشقم را در سالِ بد یافتم، و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم، گُر گرفتم…”

این حقیقت را به یاد ما می‌آورد که حتی در فروپاشی، امکان تولد دوباره وجود دارد.
خیزش‌های انقلابی، اغلب از همین «امید رادیکال» برمی‌خیزند. در سال ۱۴۰۱، پس از قتل مهسا امینی، میلیون‌ها نفر، نه فقط برای اعتراض، بلکه برای ساختن آینده‌ای متفاوت، به خیابان‌ها آمدند. این شور، برخاسته از نقطه‌ای بود که در روان‌شناسی رهایی از آن با عنوان «آگاهی‌یابی انتقادی» یاد می‌شود؛ لحظه‌ای که فرد، خود را نه قربانی، بلکه کنش‌گر تغییر می‌شناسد. اینجاست که «امید رادیکال» شکل می‌گیرد، در دل خاکستر.

امروز، خیزش ۱۴۰۴ بار دیگر نشان می‌دهد که امید از شجاعت و تصمیم فردی و همبستگی جمعی سرچشمه می‌گیرد؛ نیرویی که از دل رنج می‌روید و به بازسازی ایمان دارد.

امید رادیکال، فقط یک احساس گذرا نیست که گاه باشد و گاه نه؛ بلکه انتخابی آگاهانه است. انتخابی که می‌گوید: “ما کنار نمی‌کشیم.”

امروز، در جهانی که ارزشی برای جان‌های ما قائل نیست و ما را به فراموشی خودمان عادت داده، امید به رهایی، همچون تبر، درها را میشکند و راه‌های نو میگشاید.

این امید، انقلابی‌ست، زیرا در پیوند با دیگران معنا می‌یابد، از دل همبستگی میروید و به عاملی جمعی برای دگرگونی بدل میشود.

میدانم خسته‌ایم. میدانم سوگواریم. میدانم که سخت است.

و اتفاقاً در دل همین خستگی، همین سوگ، همین تاریکی‌ست که امید رادیکال، در هیبت ایمان به همدیگر و ایستادگی امروز، در دل این حجم از اندوه، راه را به ما نشان خواهد داد، حتی وقتی مسیر بسته به نظر می‌آید.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran