💠 #یادداشت
تورمِ حذف‌گر
✍ محمد مالجو
صورت مسئلۀ اقتصاد ایران دیگر فقط تورم نیست. مسئله این است که تورم به چه سازوکاری برای حذف تدریجی بخشهایی از جامعه از زندگی متعارف تبدیل شده است.
آخرین گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده برای اردیبهشت ۱۴۰۵(مرکز آمار ایران)تصویر روشنی از این روند به دست میدهد. تورم ماهانه به حدوداً ۹ درصد و تورم سالانه به ۵۸ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۴ درصد رسیده است. تورم نقطه‌به‌نقطه بیش از تورم ماهانه یا سالانه نمایان‌گر تحولات اخیر در سطح قیمت‌هاست و نشانه‌ای شفاف‌تر از مسیر آیندۀ تورم به دست میدهد. خصوصاً همین تورم نقطه‌به‌نقطه نشان میدهد
نخستین عرصۀ حذف عبارت است از مصرف خوراکیها.
در برخی اقلام حیاتی با وضعیتی حتی شدیدتر مواجهیم:
معنای اجتماعی چنین ارقامی عبارت از این است که خانوارهای بیشتری ناگزیر میشوند برخی اقلام را از سبد مصرف خود حذف کنند. تورم در اینجا نه صرفاً افزایش قیمت بلکه سازوکاری برای بازتعریف مرز میان کسانی است که هنوز میتوانند نیازهای اساسی خود را تأمین کنند و کسانی که دیگر قادر به چنین کاری نیستند.
اما حذف فقط در سطح مصرف رخ نمیدهد. تورم به‌تدریج افق برنامه‌ریزی را نیز از میان می‌برد. هنگامی که تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۴ درصد میرسد، خانوارها بیش‌ازپیش از برنامه‌ریزی درازمدت فاصله میگیرند. پس‌انداز و سرمایه‌گذاری و آموزش فرزندان و خرید مسکن یا حتی برنامه‌ریزی برای چند ماه آینده عملاً جای خود را به تدبیر روزمره میدهند. بخش وسیعی از جامعه از منطق انباشت به منطق بقا عقب‌نشینی میکند. در چنین شرایطی آنچه حذف میشود فقط قدرت خرید نیست، آینده نیز به‌تدریج از دسترس بخشهایی از جامعه خارج میشود.
این حذف البته اصلاً برابر توزیع نمی‌شود. نرخ تورم سالانۀ دهک دوم هزینه‌ای به ۶۳ درصد رسیده، درحالی‌که برای دهک دهم ۵۶ درصد است. شکاف تورمی میان فقیرترین و ثروتمندترین دهکها به ۷ واحد درصد رسیده است. علت نیز روشن است: خوراکیها بخش بزرگی از سبد هزینه‌ای دهکهای پایین را تشکیل میدهند اما سهم‌شان در دهک دهم خیلی کمتر است.
همین منطق را در شکاف میان شهر و روستا نیز می‌توان دید. تورم نقطه‌به‌نقطۀ روستاییان به ۱۰۲ درصد رسیده است، درحالی‌که این رقم برای خانوارهای شهری ۸۱ درصد است. نرخ تورم سالانۀ روستاییان نیز ۶۶ درصد و برای شهرنشینان ۵۶ درصد ثبت شده است. این ارقام فقط از تفاوت قیمت‌ها حکایت نمی‌کنند بلکه نشان میدهند که فرایند حذف در مناطق روستایی با سرعت بیشتری پیش می‌رود. هر چه فشار معیشتی در این مناطق افزایش یابد، توان ماندگاری جمعیت نیز بیش‌ازپیش کاهش می‌یابد و مهاجرت‌های ناخواسته و تخلیۀ تدریجی برخی مناطق شدت میگیرد.
هنگامی که خانوارها ماه‌به‌ماه بخشی از توان خرید خود را از دست میدهند، احساس ناامنی اقتصادی به بخشی از تجربۀ زیسته‌شان تبدیل میشود. در چنین شرایطی اعتماد به آینده تضعیف میشود، انتظار بهبود جای خود را به انتظار بدترشدن میدهد و فاصله میان جامعه و نهادهای رسمی با سرعتی فزاینده‌تر افزایش می‌یابد.
این توصیف‌ها را باید نه صرفاً تصویری از تورم امروز بلکه معیاری برای سنجش میزان تاب‌آوری جامعه نیز دانست. جامعه‌ای که با چنین تورم شتابانی روبه‌رو است، پیشاپیش بخشی از ظرفیت‌های معیشتی خود را از دست داده است. در چنین شرایطی هر بحران تازه می‌تواند منطق حذف را شتاب دهد: حذف از مصرف، حذف از تغذیۀ مناسب، حذف از امکان پس‌انداز، حذف از افق برنامه‌ریزی و البته حذف از احساس مشارکت در سرنوشت جمعی.
زبان این آمارها زبان هشدار است. مسئلۀ امروز فقط تورم نیست. مسئله این است که تورم چگونه آرام‌آرام بخشهایی از جامعه را از امکان زیستن در سطحی متعارف محروم میکند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
تورمِ حذف‌گر
✍ محمد مالجو
صورت مسئلۀ اقتصاد ایران دیگر فقط تورم نیست. مسئله این است که تورم به چه سازوکاری برای حذف تدریجی بخشهایی از جامعه از زندگی متعارف تبدیل شده است.
آخرین گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده برای اردیبهشت ۱۴۰۵(مرکز آمار ایران)تصویر روشنی از این روند به دست میدهد. تورم ماهانه به حدوداً ۹ درصد و تورم سالانه به ۵۸ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۴ درصد رسیده است. تورم نقطه‌به‌نقطه بیش از تورم ماهانه یا سالانه نمایان‌گر تحولات اخیر در سطح قیمت‌هاست و نشانه‌ای شفاف‌تر از مسیر آیندۀ تورم به دست میدهد. خصوصاً همین تورم نقطه‌به‌نقطه نشان میدهد
پرسش اصلی دیگر فقط این نیست که «چقدر تورم داریم؟» بلکه این است که «چه کسانی در اثر تورم از چه قلمروهایی حذف میشوند؟».
نخستین عرصۀ حذف عبارت است از مصرف خوراکیها.
تورم نقطه‌به‌نقطۀ خوراکیها و آشامیدنی‌ها به ۱۳۰ درصد رسیده است.
در برخی اقلام حیاتی با وضعیتی حتی شدیدتر مواجهیم:
روغن‌ها و چربی‌ها با تورم نقطه‌ای ۲۶۷ درصدی، گوشت قرمز و ماکیان با ۱۷۶ درصد و لبنیات و تخم‌مرغ با ۱۶۱ درصد.
معنای اجتماعی چنین ارقامی عبارت از این است که خانوارهای بیشتری ناگزیر میشوند برخی اقلام را از سبد مصرف خود حذف کنند. تورم در اینجا نه صرفاً افزایش قیمت بلکه سازوکاری برای بازتعریف مرز میان کسانی است که هنوز میتوانند نیازهای اساسی خود را تأمین کنند و کسانی که دیگر قادر به چنین کاری نیستند.
اما حذف فقط در سطح مصرف رخ نمیدهد. تورم به‌تدریج افق برنامه‌ریزی را نیز از میان می‌برد. هنگامی که تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۴ درصد میرسد، خانوارها بیش‌ازپیش از برنامه‌ریزی درازمدت فاصله میگیرند. پس‌انداز و سرمایه‌گذاری و آموزش فرزندان و خرید مسکن یا حتی برنامه‌ریزی برای چند ماه آینده عملاً جای خود را به تدبیر روزمره میدهند. بخش وسیعی از جامعه از منطق انباشت به منطق بقا عقب‌نشینی میکند. در چنین شرایطی آنچه حذف میشود فقط قدرت خرید نیست، آینده نیز به‌تدریج از دسترس بخشهایی از جامعه خارج میشود.
این حذف البته اصلاً برابر توزیع نمی‌شود. نرخ تورم سالانۀ دهک دوم هزینه‌ای به ۶۳ درصد رسیده، درحالی‌که برای دهک دهم ۵۶ درصد است. شکاف تورمی میان فقیرترین و ثروتمندترین دهکها به ۷ واحد درصد رسیده است. علت نیز روشن است: خوراکیها بخش بزرگی از سبد هزینه‌ای دهکهای پایین را تشکیل میدهند اما سهم‌شان در دهک دهم خیلی کمتر است.
هنگامی که شدیدترین موج تورمی در بخش خوراکیها رخ میدهد، فقرا بیش از دیگران آسیب می‌بینند. بنابراین تورم فقط نابرابری را بازتاب نمیدهد بلکه خود به یکی از موتورهای تولید نابرابری تبدیل میشود.
همین منطق را در شکاف میان شهر و روستا نیز می‌توان دید. تورم نقطه‌به‌نقطۀ روستاییان به ۱۰۲ درصد رسیده است، درحالی‌که این رقم برای خانوارهای شهری ۸۱ درصد است. نرخ تورم سالانۀ روستاییان نیز ۶۶ درصد و برای شهرنشینان ۵۶ درصد ثبت شده است. این ارقام فقط از تفاوت قیمت‌ها حکایت نمی‌کنند بلکه نشان میدهند که فرایند حذف در مناطق روستایی با سرعت بیشتری پیش می‌رود. هر چه فشار معیشتی در این مناطق افزایش یابد، توان ماندگاری جمعیت نیز بیش‌ازپیش کاهش می‌یابد و مهاجرت‌های ناخواسته و تخلیۀ تدریجی برخی مناطق شدت میگیرد.
از منظر سیاسی نیز تورم تدریجاً به سازوکاری برای فرسایش پیوندهای اجتماعی تبدیل میشود. هیچ نظم سیاسی صرفاً با ابزارهای اداری یا امنیتی بازتولید نمی‌شود بلکه نیازمند حداقلی از ثبات در زندگی روزمرۀ شهروندان است.
هنگامی که خانوارها ماه‌به‌ماه بخشی از توان خرید خود را از دست میدهند، احساس ناامنی اقتصادی به بخشی از تجربۀ زیسته‌شان تبدیل میشود. در چنین شرایطی اعتماد به آینده تضعیف میشود، انتظار بهبود جای خود را به انتظار بدترشدن میدهد و فاصله میان جامعه و نهادهای رسمی با سرعتی فزاینده‌تر افزایش می‌یابد.
این توصیف‌ها را باید نه صرفاً تصویری از تورم امروز بلکه معیاری برای سنجش میزان تاب‌آوری جامعه نیز دانست. جامعه‌ای که با چنین تورم شتابانی روبه‌رو است، پیشاپیش بخشی از ظرفیت‌های معیشتی خود را از دست داده است. در چنین شرایطی هر بحران تازه می‌تواند منطق حذف را شتاب دهد: حذف از مصرف، حذف از تغذیۀ مناسب، حذف از امکان پس‌انداز، حذف از افق برنامه‌ریزی و البته حذف از احساس مشارکت در سرنوشت جمعی.
زبان این آمارها زبان هشدار است. مسئلۀ امروز فقط تورم نیست. مسئله این است که تورم چگونه آرام‌آرام بخشهایی از جامعه را از امکان زیستن در سطحی متعارف محروم میکند.
اگر این روند ادامه یابد، آنچه در معرض تهدید قرار میگیرد فقط رفاه یا حتی رشد اقتصادی نیست. مسئله به سطحی عمیق‌تر تعلق دارد: توانایی جامعه برای بازتولید حداقلی از همبستگی و اعتماد و امیدی که لازمۀ بازتولید هر نظم سیاسی است.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👌2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
بر باغ ما ببار
بر باغ ما که خنده‌ی خاکستر است
و خون
باغ درخت مردان
این باغ باژگون .
ما در میان زخم و شب و شعله زیستیم
در تور تشنگی و تباهی
با نظم واژه‌های پریشان گریستیم .
عصر دروغ‌های مقدس
عصری که مرغ صاعقه را نیز
می‌خواهند
در قاب و در قفس .
بر باغ ما ببار !
بر داغ ما ببار !
#شفیعی_کدکنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
بر باغ ما ببار
بر باغ ما که خنده‌ی خاکستر است
و خون
باغ درخت مردان
این باغ باژگون .
ما در میان زخم و شب و شعله زیستیم
در تور تشنگی و تباهی
با نظم واژه‌های پریشان گریستیم .
عصر دروغ‌های مقدس
عصری که مرغ صاعقه را نیز
می‌خواهند
در قاب و در قفس .
بر باغ ما ببار !
بر داغ ما ببار !
#شفیعی_کدکنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤5
💠 #گزارش
🔺زلزله در بنیان معیشتی کارگران با لایحه پنهانی «نظام جدید تأمین اجتماعی»
که شبانه و پشت درهای بسته، بدون نظر کارگران درباره اموال و زندگی بیمه‌شدگان تصمیم میگیرد
▪️چه کسانی حق دارند درباره بزرگ‌ترین صندوق بیمه‌ای کشور تصمیم بگیرند؟
نایب رییس مجمع عالی کارگران لایحه پنهانی نظام جدید تأمین اجتماعی را «بحران‌ساز» و یک زلزله در بنیان‌های معیشتی کارگران و بازنشستگان دانست.
بر اساس این طرح که تنها زمزمه‌هایی از آن شنیده شده و بدون اطلاع تشکل‌های کارگری قرار است سهم بیمه کارفرما از ۲۱٪ به ۷٪ کاهش می‌یابد.
پیش نویس لایحه «ایجاد نظام جدید تامین اجتماعی» به پیشنهاد وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی با یک ماده واحده و ۱۲ تبصره تهیه شده که قرار است بعد از موافقت وزارت‌خانه‌های اقتصاد و بهداشت، برای طی مراحل تصویب به دولت ارسال شود.
سه بند اول این لایحه کافی بود که نمایندگان تشکل‌های به رسمیت‌شناخته‌شده کارگری، به خاطر نقض سه‌جانبه‌گرایی و حذف نمایندگان کارگری در تصمیم‌های مربوط به کارگران، شکایت خود را به رسانه‌ها ببرند:
دبیر اجرایی خانه کارگر استان ایلام تأکید کرد:
تأمین اجتماعی ملک شخصی هیچ وزارتخانه‌ای نیست که هر زمان اراده کردند، درِ آن را باز کنند، منابعش را جابه‌جا کنند، سهم‌ها را تغییر دهند و بعد هم از مردم انتظار سکوت داشته باشند. تأمین اجتماعی صندوق امانت نسل‌هاست؛ حاصل سال‌ها حق‌الناس است، نه بودجهٔ تزریقی و نه سفرهٔ آماده برای تصمیم‌های پشت‌پرده.
وی با طرح این پرسش که چه کسی پاسخگوی تبعات شوک مالی ناشی از تغییر سهم کارفرما خواهد بود، افزود:
وقتی صحبت از کاهش سهم کارفرما از ۲۳ درصد به ۷ درصد و انتقال کسری آن به دوش درآمدهای عمومی کشور میشود، این سؤال جدی پیش می‌آید که آیا قرار است باز هم هزینهٔ یک تصمیم ناپخته را کارگر، بازنشسته و جامعهٔ بیمه‌پرداز بپردازد؟
اختلاف اصلی بر سر این پرسش است:
آیا تأمین اجتماعی یک صندوق متعلق به بیمه‌شدگان است یا بخشی از نظام مالی دولت؟
#داوطلب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺زلزله در بنیان معیشتی کارگران با لایحه پنهانی «نظام جدید تأمین اجتماعی»
که شبانه و پشت درهای بسته، بدون نظر کارگران درباره اموال و زندگی بیمه‌شدگان تصمیم میگیرد
▪️چه کسانی حق دارند درباره بزرگ‌ترین صندوق بیمه‌ای کشور تصمیم بگیرند؟
نایب رییس مجمع عالی کارگران لایحه پنهانی نظام جدید تأمین اجتماعی را «بحران‌ساز» و یک زلزله در بنیان‌های معیشتی کارگران و بازنشستگان دانست.
بر اساس این طرح که تنها زمزمه‌هایی از آن شنیده شده و بدون اطلاع تشکل‌های کارگری قرار است سهم بیمه کارفرما از ۲۱٪ به ۷٪ کاهش می‌یابد.
پیش نویس لایحه «ایجاد نظام جدید تامین اجتماعی» به پیشنهاد وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی با یک ماده واحده و ۱۲ تبصره تهیه شده که قرار است بعد از موافقت وزارت‌خانه‌های اقتصاد و بهداشت، برای طی مراحل تصویب به دولت ارسال شود.
سه بند اول این لایحه کافی بود که نمایندگان تشکل‌های به رسمیت‌شناخته‌شده کارگری، به خاطر نقض سه‌جانبه‌گرایی و حذف نمایندگان کارگری در تصمیم‌های مربوط به کارگران، شکایت خود را به رسانه‌ها ببرند:
تبصره ۱- کلیه شاغلین فاقد کارفرما در بخش‌های مختلف اقتصادی (خوداشتغال، مشاغل آزاد و نظایر آن) مکلفند با پرداخت مبلغی معادل ۱۴ درصد حداقل مزد مصوب سالانه (با رعایت مقررات مربوط به دستمزد مقطوع) تحت پوشش بیمه‌ای سازمان تأمین اجتماعی قرار خواهند گرفت [بگیرند.]
تبصره ۲- در مورد شاغلین تابع قانون کار و کلیه شاغلین دارای کارفرما، سهم بیمه‌شده (کارگر یا کارمند) و کارفرما به‌صورت مساوی، هر کدام ۷ درصد از مزد یا حقوق بیمه‌شده خواهد بود. کارفرمایان در صورت ارسال لیست بیمه شدگان به‌جز این سهم، هیچ هزینه یا پرداختی به سازمان تامین اجتماعی در قالب ضریب پیمانکاری یا سایر موارد انجام نخواهند داد.
تبصره ۳- مابه‌تفاوت سهم ۷ درصد باقیمانده از مجموع ۱۴ درصد تعهدات (به جز بندهای الف و ب) موضوع ماده (۳) قانون تامین اجتماعی، از محل درآمدهای مالیاتی (شامل مالیات بر ارزش افزوده، مالیات بر نقل‌وانتقالات مالی و کاهش معافیت‌های مالیاتی به تشخیص دولت) تامین و به حساب سازمان تأمین اجتماعی واریز میگردد. دولت موظف است ضوابط و نحوه تخصیص این منابع را ظرف مدت سه ماه تصویب نماید.
دبیر اجرایی خانه کارگر استان ایلام تأکید کرد:
تأمین اجتماعی ملک شخصی هیچ وزارتخانه‌ای نیست که هر زمان اراده کردند، درِ آن را باز کنند، منابعش را جابه‌جا کنند، سهم‌ها را تغییر دهند و بعد هم از مردم انتظار سکوت داشته باشند. تأمین اجتماعی صندوق امانت نسل‌هاست؛ حاصل سال‌ها حق‌الناس است، نه بودجهٔ تزریقی و نه سفرهٔ آماده برای تصمیم‌های پشت‌پرده.
وی با طرح این پرسش که چه کسی پاسخگوی تبعات شوک مالی ناشی از تغییر سهم کارفرما خواهد بود، افزود:
وقتی صحبت از کاهش سهم کارفرما از ۲۳ درصد به ۷ درصد و انتقال کسری آن به دوش درآمدهای عمومی کشور میشود، این سؤال جدی پیش می‌آید که آیا قرار است باز هم هزینهٔ یک تصمیم ناپخته را کارگر، بازنشسته و جامعهٔ بیمه‌پرداز بپردازد؟
اختلاف اصلی بر سر این پرسش است:
آیا تأمین اجتماعی یک صندوق متعلق به بیمه‌شدگان است یا بخشی از نظام مالی دولت؟
#داوطلب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
ما هم بسیاریم
ما هم روزی
دورِ هم جمع خواهیم شد
تاریکی را از همه‌ی کوچه‌ها
منها خواهیم کرد.
ما هم مثلِ زندگی
ضرب در ضرب
روی نومیدی ضربدر می‌کشیم.
ما سرانجام
آزادی را میان همه تقسیم
خواهیم کرد.
حالا دستت را به من بده
از سکو بالا بیا
روی تخته‌ی کلاسِ باران
و بنفشه بنویس:
اینجا هر کسی
حق دارد رویایی داشته باشد.
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ما هم بسیاریم
ما هم روزی
دورِ هم جمع خواهیم شد
تاریکی را از همه‌ی کوچه‌ها
منها خواهیم کرد.
ما هم مثلِ زندگی
ضرب در ضرب
روی نومیدی ضربدر می‌کشیم.
ما سرانجام
آزادی را میان همه تقسیم
خواهیم کرد.
حالا دستت را به من بده
از سکو بالا بیا
روی تخته‌ی کلاسِ باران
و بنفشه بنویس:
اینجا هر کسی
حق دارد رویایی داشته باشد.
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤5👏1
Forwarded from کانال شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران
تأیید حکم اعدام معلم زندانی، علیرضا مرداسی، در دیوان عالی کشور
به تازگی دیوان عالی کشور احکام اعدام مسعود جامعی، علیرضا مرداسی و فرشاد اعتمادی‌فر، سه زندانی سیاسی محبوس در زندان شیبان اهواز را تأیید کرده‌است. در میان این افراد، نام علیرضا مرداسی، معلم زندانی، بیش از همه توجه افکار جامعه فرهنگیان را به خود جلب کرده است.
آقای مرداسی که سال‌ها در عرصه آموزش فعالیت داشته، پیش‌تر همراه با دو متهم دیگر در شعبه یک دادگاه انقلاب اهواز به ریاست قاضی ادیبی‌مهر، از بابت اتهامات «افساد فی‌الارض»، «عضویت در گروه‌های باغی» و «تبلیغ علیه نظام» به دو بار اعدام و یک سال حبس محکوم شده بود.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ضمن محکوم نمودن فضای ارعاب، سرکوب و اعدام به ویژه پس از جنگ، خواهان توقف صدور و اجرای احکام اعدام است. این شورا با ابراز نگرانی از احتمال اجرای احکام افراد زیر حکم اعدام از جمله معلم زندانی، علیرضا مرداسی، از تمام مخالفان اعدام می‌خواهد برای توقف روند جاری یک‌صدا برای لغو اعدام تلاش نمایند.
🆔 @kashowranews
به تازگی دیوان عالی کشور احکام اعدام مسعود جامعی، علیرضا مرداسی و فرشاد اعتمادی‌فر، سه زندانی سیاسی محبوس در زندان شیبان اهواز را تأیید کرده‌است. در میان این افراد، نام علیرضا مرداسی، معلم زندانی، بیش از همه توجه افکار جامعه فرهنگیان را به خود جلب کرده است.
آقای مرداسی که سال‌ها در عرصه آموزش فعالیت داشته، پیش‌تر همراه با دو متهم دیگر در شعبه یک دادگاه انقلاب اهواز به ریاست قاضی ادیبی‌مهر، از بابت اتهامات «افساد فی‌الارض»، «عضویت در گروه‌های باغی» و «تبلیغ علیه نظام» به دو بار اعدام و یک سال حبس محکوم شده بود.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ضمن محکوم نمودن فضای ارعاب، سرکوب و اعدام به ویژه پس از جنگ، خواهان توقف صدور و اجرای احکام اعدام است. این شورا با ابراز نگرانی از احتمال اجرای احکام افراد زیر حکم اعدام از جمله معلم زندانی، علیرضا مرداسی، از تمام مخالفان اعدام می‌خواهد برای توقف روند جاری یک‌صدا برای لغو اعدام تلاش نمایند.
🆔 @kashowranews
❤5🤔3
💠 #گزارش
🔺در یک سال گذشته ۵۰ مرکز توان‌بخشی در تهران تعطیل شده‌اند
افزایش هزینه‌های درمان و تجهیزات توان‌بخشی در ایران، همزمان با کاهش توان مالی خانواده‌ها، زنجیره خدمات کاردرمانی و گفتاردرمانی را به مرز فرسایش رسانده است.
۱۲ خرداد ۱۴۰۵
در شرایطی که هزینه‌های سلامت و توان‌بخشی در ایران با شتابی بی‌سابقه افزایش یافته، افراد دارای معلولیت و بیماران نیازمند خدمات کاردرمانی و گفتاردرمانی در تنگنایی مضاعف گرفتار شده‌اند؛ تنگنایی که هم زندگی روزمره آن‌ها را مختل کرده و هم بقای مراکز درمانی این حوزه را تهدید میکند. گزارش‌های منتشرشده نشان میدهد
به‌گفته محمدرضا اسدی، قائم‌مقام معاونت فنی سازمان نظام پزشکی تهران بزرگ، طی یک سال گذشته حدود ۱۵ درصد از مراکز کاردرمانی و گفتاردرمانی تعطیل شده‌اند و شمار این مراکز از حدود ۷۴۰ واحد به ۶۹۰ مرکز کاهش یافته است؛ بدین ترتیب دست‌کم ۵۰ مرکز از چرخه خدمات‌رسانی خارج شده‌اند.
اسدی این روند را نتیجه مستقیم کاهش قدرت خرید مردم در زمینه توان‌بخشی و افزایش هزینه‌های ثابت مراکز مانند اجاره و تجهیزات می‌داند؛ ترکیبی که بسیاری از مراکز خصوصی را به مرز ورشکستگی رسانده است.
در سوی دیگر این بحران، قیمت تجهیزات توان‌بخشی قرار دارد؛ جایی که به‌گفته همین مقام نظام پزشکی، هزینه یک پای مصنوعی بالای زانو به ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیون تومان میرسد و یک دست کامل پروتز حتی بدون فن‌آوری‌های پیشرفته، بین ۱.۵ تا ۲ میلیارد تومان قیمت دارد. این در حالی است که کمک‌هزینه‌های پرداختی از سوی سازمان بهزیستی به‌هیچ‌وجه پاسخگوی این سطح از هزینه‌ها نیست و عملاً بخش بزرگی از افراد دارای معلولیت را از دسترسی به تجهیزات حیاتی محروم کرده است.
بر اساس این گزارش، همزمان با افزایش هزینه‌ها، تولید داخلی تجهیزات نیز به‌دلیل گرانی مواد اولیه و کاهش صرفه اقتصادی با افت مواجه شده و وابستگی به واردات را افزایش داده است؛ موضوعی که خود به تشدید بحران قیمت‌ها دامن زده است.
در کنار این فشار اقتصادی مزمن، شوک‌های ناشی از دوره‌های تنش نیز وضعیت را پیچیده‌تر کرده‌اند. در مقاطعی کوتاه‌مدت، نیاز به خدمات توان‌بخشی به‌شکل ناگهانی افزایش یافته، اما منابع مالی و ساختار حمایتی نتوانسته هم‌پای این رشد حرکت کند و نتیجه آن انباشت تقاضا و فشار مضاعف بر مراکز درمانی بوده است.
در این میان، حذف تدریجی نقش نهادهای دولتی در ارائه مستقیم خدمات ارتوپدی فنی نیز از عوامل مهم این وضعیت عنوان میشود؛ نقشی که پیش‌تر تا حدی توسط نهادهایی مانند هلال احمر و مراکز دولتی ایفا می‌شد اما اکنون عمدتاً به بخش خصوصی منتقل شده است.
فعالان حوزه معلولان نیز پیش از این نسبت به پیامدهای انسانی کمبود بودجه هشدار داده بودند. بهروز مروتی، مدیر کمپین تعطیل‌شده معلولان، میگوید شکاف میان هزینه واقعی و کمک‌هزینه‌های حمایتی به حدی رسیده که برخی خانواده‌ها ناچار به استفاده چندباره از اقلام مصرفی مانند سوند و پوشک هستند؛ اقدامی که می‌تواند پیامدهای جدی از جمله عفونت‌های خطرناک و حتی مرگ به دنبال داشته باشد.
این در حالی است که مسئولان سازمان بهزیستی همچنان بر اجرای مطلوب قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت تأکید دارند؛ ادعایی که با واقعیت هزینه‌ها و وضعیت مراکز توان‌بخشی همخوانی چندانی ندارد و شکاف میان سیاست‌گذاری و واقعیت میدانی را برجسته‌تر میکند.
نظام توان‌بخشی کشور با فرسایش ساختاری مواجه شده است؛ فرسایشی که هم مراکز درمانی را از چرخه خدمات خارج میکند و هم دسترسی بیماران به ابتدایی‌ترین خدمات درمانی و توان‌بخشی را محدودتر می‌سازد.
#توان‌بخشی
#حمایت_از_حقوق_افراد_دارای_معلولیت
#بهزیستی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺در یک سال گذشته ۵۰ مرکز توان‌بخشی در تهران تعطیل شده‌اند
افزایش هزینه‌های درمان و تجهیزات توان‌بخشی در ایران، همزمان با کاهش توان مالی خانواده‌ها، زنجیره خدمات کاردرمانی و گفتاردرمانی را به مرز فرسایش رسانده است.
۱۲ خرداد ۱۴۰۵
در شرایطی که هزینه‌های سلامت و توان‌بخشی در ایران با شتابی بی‌سابقه افزایش یافته، افراد دارای معلولیت و بیماران نیازمند خدمات کاردرمانی و گفتاردرمانی در تنگنایی مضاعف گرفتار شده‌اند؛ تنگنایی که هم زندگی روزمره آن‌ها را مختل کرده و هم بقای مراکز درمانی این حوزه را تهدید میکند. گزارش‌های منتشرشده نشان میدهد
ترکیب گرانی تجهیزات، کاهش مراجعه بیماران و ناکافی بودن حمایت‌های دولتی، چرخه‌ای فرسایشی ایجاد کرده که نتیجه آن تعطیلی گسترده مراکز توان‌بخشی است.
به‌گفته محمدرضا اسدی، قائم‌مقام معاونت فنی سازمان نظام پزشکی تهران بزرگ، طی یک سال گذشته حدود ۱۵ درصد از مراکز کاردرمانی و گفتاردرمانی تعطیل شده‌اند و شمار این مراکز از حدود ۷۴۰ واحد به ۶۹۰ مرکز کاهش یافته است؛ بدین ترتیب دست‌کم ۵۰ مرکز از چرخه خدمات‌رسانی خارج شده‌اند.
اسدی این روند را نتیجه مستقیم کاهش قدرت خرید مردم در زمینه توان‌بخشی و افزایش هزینه‌های ثابت مراکز مانند اجاره و تجهیزات می‌داند؛ ترکیبی که بسیاری از مراکز خصوصی را به مرز ورشکستگی رسانده است.
در سوی دیگر این بحران، قیمت تجهیزات توان‌بخشی قرار دارد؛ جایی که به‌گفته همین مقام نظام پزشکی، هزینه یک پای مصنوعی بالای زانو به ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیون تومان میرسد و یک دست کامل پروتز حتی بدون فن‌آوری‌های پیشرفته، بین ۱.۵ تا ۲ میلیارد تومان قیمت دارد. این در حالی است که کمک‌هزینه‌های پرداختی از سوی سازمان بهزیستی به‌هیچ‌وجه پاسخگوی این سطح از هزینه‌ها نیست و عملاً بخش بزرگی از افراد دارای معلولیت را از دسترسی به تجهیزات حیاتی محروم کرده است.
بر اساس این گزارش، همزمان با افزایش هزینه‌ها، تولید داخلی تجهیزات نیز به‌دلیل گرانی مواد اولیه و کاهش صرفه اقتصادی با افت مواجه شده و وابستگی به واردات را افزایش داده است؛ موضوعی که خود به تشدید بحران قیمت‌ها دامن زده است.
در کنار این فشار اقتصادی مزمن، شوک‌های ناشی از دوره‌های تنش نیز وضعیت را پیچیده‌تر کرده‌اند. در مقاطعی کوتاه‌مدت، نیاز به خدمات توان‌بخشی به‌شکل ناگهانی افزایش یافته، اما منابع مالی و ساختار حمایتی نتوانسته هم‌پای این رشد حرکت کند و نتیجه آن انباشت تقاضا و فشار مضاعف بر مراکز درمانی بوده است.
در این میان، حذف تدریجی نقش نهادهای دولتی در ارائه مستقیم خدمات ارتوپدی فنی نیز از عوامل مهم این وضعیت عنوان میشود؛ نقشی که پیش‌تر تا حدی توسط نهادهایی مانند هلال احمر و مراکز دولتی ایفا می‌شد اما اکنون عمدتاً به بخش خصوصی منتقل شده است.
فعالان حوزه معلولان نیز پیش از این نسبت به پیامدهای انسانی کمبود بودجه هشدار داده بودند. بهروز مروتی، مدیر کمپین تعطیل‌شده معلولان، میگوید شکاف میان هزینه واقعی و کمک‌هزینه‌های حمایتی به حدی رسیده که برخی خانواده‌ها ناچار به استفاده چندباره از اقلام مصرفی مانند سوند و پوشک هستند؛ اقدامی که می‌تواند پیامدهای جدی از جمله عفونت‌های خطرناک و حتی مرگ به دنبال داشته باشد.
این در حالی است که مسئولان سازمان بهزیستی همچنان بر اجرای مطلوب قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت تأکید دارند؛ ادعایی که با واقعیت هزینه‌ها و وضعیت مراکز توان‌بخشی همخوانی چندانی ندارد و شکاف میان سیاست‌گذاری و واقعیت میدانی را برجسته‌تر میکند.
نظام توان‌بخشی کشور با فرسایش ساختاری مواجه شده است؛ فرسایشی که هم مراکز درمانی را از چرخه خدمات خارج میکند و هم دسترسی بیماران به ابتدایی‌ترین خدمات درمانی و توان‌بخشی را محدودتر می‌سازد.
#توان‌بخشی
#حمایت_از_حقوق_افراد_دارای_معلولیت
#بهزیستی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گفتگو
🔺پایان تاب آوری مردم، آغاز سیاست زخمی است!
گفتگوی اقتصادنیوز با عباس نعیمی جورشری
درباره اعتراضات دی ۱۴۰۴
➖وقتی آینده حذف میشود، جامعه در اکنونِ اضطراری گیر می‌افتد.
➖ناامنی، از سیاست به بدن و روان نشت میکند
➖ذهن ایرانیان در آماده‌باش دائمی جنگ است.
➖با تضعیف افق جمعی، نوعی فردی‌شدن اخلاق بقا شکل میگیرد.
➖هرگاه خشونت سیاسی مهار نشود، دیر یا زود به خشونت افقی و روزمره تبدیل میشود. ابعاد چشمگیری از فحاشی و تهدید در شبکه‌های اجتماعی، انعکاس افزایش خشونت افقی در جامعه است.
➖بدن‌های آسیب‌دیده؛ یادمان‌های زنده خشونت‌اند
➖قانون نه به‌مثابه ابزار حمایت، بلکه به‌عنوان سازوکار طرد تجربه میشود
➖مسئله اصلی، بحران میانجی‌گری اجتماعی است؛ یعنی فقدان نهادها، گفتمان‌ها و بازیگرانی که بتوانند میان تجربه‌های پراکنده زیسته و افق‌های جمعی معنا، واسطه‌گری کنند.
➖عادی‌سازی خشونت؛ زنگ خطری برای آینده جامعه
▪️ اقتصادنیوز:
بسیاری از ایرانی‌ها از ایرانِ بدون چشم‌انداز حرف می‌زنند؛ وضعیتی که به نظر میرسد حاصل انباشت بحران‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است. این چشم‌انداز مبهم و ترس دائمی از ناامنی و حتی جنگ، چه تأثیری بر زندگی روزمره افراد و جامعه می‌گذارد؟
▫️ابتدا مایلم ادای احترام داشته باشم نسبت به جان های پرکشیده میهن. اینگونه سوگوار و دردمند، ناگزیر از تمرکز و تحلیل موقعیت ایران و ایرانیان هستیم.
نخستین پیامد این وضعیت را می‌توان در سطح تجربه زمان اجتماعی مشاهده کرد. جامعه‌ای که فاقد چشم‌انداز است، دچار نوعی تعلیق زمانی مزمن میشود؛ به این معنا که آینده دیگر به‌مثابه قلمرو امید یا حتی تهدیدی روشن عمل نمی‌کند، بلکه به امری مبهم، نامطمئن و تعلیق‌شده تبدیل میشود. نتیجه آن است که کنشگران اجتماعی به‌تدریج از تصمیم‌ها و برنامه‌ریزی‌های بلندمدت فاصله میگیرند و نوعی زیست کوتاه‌مدت، مبتنی بر بقا و واکنش‌های آنی، جایگزین آن میشود. این وضعیت را می‌توان نوعی «حال‌گرایی اجباری» یا «اکنون‌زدگی اضطراری» نامید. وقتی آینده از افق زیست روزمره حذف میشود، مردم فقط فقیر نمی‌شوند؛ بلکه از حقِ خیال‌پردازی درباره فردا نیز محروم میشوند!
▪️از نگاه شما ترس از ناامنی و حتی جنگ، چگونه از سطح سیاست به زندگی روزمره مردم منتقل میشود؟
▫️پیامد دوم این فقدان افق آینده با احساس ناامنی منتشر گره می‌خورد. ترس از ناامنی و حتی جنگ، صرفاً یک نگرانی ژئوپولیتیک یا سیاسی نیست، بلکه به‌تدریج به سطح زندگی روزمره و تجربه زیسته افراد نفوذ میکند و شکل یک ناامنی وجودی به خود میگیرد. در چنین شرایطی، بدن‌ها و ذهن‌ها در وضعیت آماده‌باش دائمی قرار میگیرند، اضطراب مزمن افزایش می‌یابد و اعتماد اجتماعی فرسایش پیدا میکند. از این منظر، می‌توان گفت جامعه در وضعیت نوعی آنومی پایدار قرار میگیرد؛ نه آنومیِ گذار، بلکه آنومی‌ای که به وضعیت عادی تبدیل شده است.
متن کامل گفتگو را در لینک زیر بخوانید:
https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-768518
📍گروه جامعه شناسی حقوق انجمن جامعه‌شناسی ایران
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺پایان تاب آوری مردم، آغاز سیاست زخمی است!
➖جامعه‌ای فاقد افق آینده، در برابر دو مسیر خطرناک قرار میگیرد...
➖خودکشی نکنید!
زنده بمانید. حفظ جان، خود یک کنش اجتماعی مقاومتی است.
گفتگوی اقتصادنیوز با عباس نعیمی جورشری
درباره اعتراضات دی ۱۴۰۴
➖وقتی آینده حذف میشود، جامعه در اکنونِ اضطراری گیر می‌افتد.
➖ناامنی، از سیاست به بدن و روان نشت میکند
➖ذهن ایرانیان در آماده‌باش دائمی جنگ است.
➖با تضعیف افق جمعی، نوعی فردی‌شدن اخلاق بقا شکل میگیرد.
➖هرگاه خشونت سیاسی مهار نشود، دیر یا زود به خشونت افقی و روزمره تبدیل میشود. ابعاد چشمگیری از فحاشی و تهدید در شبکه‌های اجتماعی، انعکاس افزایش خشونت افقی در جامعه است.
➖بدن‌های آسیب‌دیده؛ یادمان‌های زنده خشونت‌اند
➖قانون نه به‌مثابه ابزار حمایت، بلکه به‌عنوان سازوکار طرد تجربه میشود
➖مسئله اصلی، بحران میانجی‌گری اجتماعی است؛ یعنی فقدان نهادها، گفتمان‌ها و بازیگرانی که بتوانند میان تجربه‌های پراکنده زیسته و افق‌های جمعی معنا، واسطه‌گری کنند.
➖عادی‌سازی خشونت؛ زنگ خطری برای آینده جامعه
▪️ اقتصادنیوز:
بسیاری از ایرانی‌ها از ایرانِ بدون چشم‌انداز حرف می‌زنند؛ وضعیتی که به نظر میرسد حاصل انباشت بحران‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است. این چشم‌انداز مبهم و ترس دائمی از ناامنی و حتی جنگ، چه تأثیری بر زندگی روزمره افراد و جامعه می‌گذارد؟
▫️ابتدا مایلم ادای احترام داشته باشم نسبت به جان های پرکشیده میهن. اینگونه سوگوار و دردمند، ناگزیر از تمرکز و تحلیل موقعیت ایران و ایرانیان هستیم.
اگر بخواهم از منظر جامعه‌شناسی به وضعیت کنونی ایران نگاه کنم، به نظر میرسد با نوعی بحران افق آینده مواجهیم؛ بحرانی که نه حاصل یک عامل منفرد، بلکه نتیجه‌ی انباشت و هم‌پوشانی بحران‌های اقتصادی، سیاسی، نهادی و فرهنگی است. در چنین وضعیتی، مسئله صرفاً فقر، انسداد یا تهدید خارجی نیست، بلکه فروپاشی امکان تصور آینده به‌مثابه یک افق قابل برنامه‌ریزی است.
نخستین پیامد این وضعیت را می‌توان در سطح تجربه زمان اجتماعی مشاهده کرد. جامعه‌ای که فاقد چشم‌انداز است، دچار نوعی تعلیق زمانی مزمن میشود؛ به این معنا که آینده دیگر به‌مثابه قلمرو امید یا حتی تهدیدی روشن عمل نمی‌کند، بلکه به امری مبهم، نامطمئن و تعلیق‌شده تبدیل میشود. نتیجه آن است که کنشگران اجتماعی به‌تدریج از تصمیم‌ها و برنامه‌ریزی‌های بلندمدت فاصله میگیرند و نوعی زیست کوتاه‌مدت، مبتنی بر بقا و واکنش‌های آنی، جایگزین آن میشود. این وضعیت را می‌توان نوعی «حال‌گرایی اجباری» یا «اکنون‌زدگی اضطراری» نامید. وقتی آینده از افق زیست روزمره حذف میشود، مردم فقط فقیر نمی‌شوند؛ بلکه از حقِ خیال‌پردازی درباره فردا نیز محروم میشوند!
▪️از نگاه شما ترس از ناامنی و حتی جنگ، چگونه از سطح سیاست به زندگی روزمره مردم منتقل میشود؟
▫️پیامد دوم این فقدان افق آینده با احساس ناامنی منتشر گره می‌خورد. ترس از ناامنی و حتی جنگ، صرفاً یک نگرانی ژئوپولیتیک یا سیاسی نیست، بلکه به‌تدریج به سطح زندگی روزمره و تجربه زیسته افراد نفوذ میکند و شکل یک ناامنی وجودی به خود میگیرد. در چنین شرایطی، بدن‌ها و ذهن‌ها در وضعیت آماده‌باش دائمی قرار میگیرند، اضطراب مزمن افزایش می‌یابد و اعتماد اجتماعی فرسایش پیدا میکند. از این منظر، می‌توان گفت جامعه در وضعیت نوعی آنومی پایدار قرار میگیرد؛ نه آنومیِ گذار، بلکه آنومی‌ای که به وضعیت عادی تبدیل شده است.
متن کامل گفتگو را در لینک زیر بخوانید:
https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-768518
📍گروه جامعه شناسی حقوق انجمن جامعه‌شناسی ایران
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
اقتصادنیوز
اعتراضات‌انفجاری در جامعه بدون افق آینده | یک جامعه‌شناس: ذهن ایرانی‌ها در آماده‌باش دائمی جنگ است | پایان تاب‌آوری مردم، آغاز…
اقتصادنیوز: پس از اعتراضات دی ۱۴۰۴، جامعه ایران با حذف افق آینده، پایان تاب‌آوری و رسوب خشونت در زندگی روزمره روبه‌روست؛ وضعیتی که به‌گفته عباس نعیمی جورشری، جامعه شناس، نه پایان سیاست بلکه آغاز سیاستِ زخمی است.
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
کاش بیفتند اتفاقات خوب،
کاش معجزه شود...
از قاب‌های روی دیوار، لبخند بریزد،
از دل گلدان‌ها، بهار بشکفد و از
منافذِ سقف‌ها، بهشت چکه کند...
کاش بیفتند اتفاقات خوبی که
تصورشان هم محال بود
خورشید عمیق‌تر از همیشه طلوع کند و
تا همیشه بتابد
بهار از راه برسد و تا همیشه بماند
و ما لبریز اشتیاق شویم
و جور دیگری زندگی کنیم،
جوری که هیچ‌کس در آرزوی بهشت نباشد!
جوری که "این جهان، جهنمِ جهان دیگری" نباشد...
کاش بیفتند اتفاقات خوب،
کاش معجزه شود...
#نرگس_صرافیان_طوفان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
کاش بیفتند اتفاقات خوب،
کاش معجزه شود...
از قاب‌های روی دیوار، لبخند بریزد،
از دل گلدان‌ها، بهار بشکفد و از
منافذِ سقف‌ها، بهشت چکه کند...
کاش بیفتند اتفاقات خوبی که
تصورشان هم محال بود
خورشید عمیق‌تر از همیشه طلوع کند و
تا همیشه بتابد
بهار از راه برسد و تا همیشه بماند
و ما لبریز اشتیاق شویم
و جور دیگری زندگی کنیم،
جوری که هیچ‌کس در آرزوی بهشت نباشد!
جوری که "این جهان، جهنمِ جهان دیگری" نباشد...
کاش بیفتند اتفاقات خوب،
کاش معجزه شود...
#نرگس_صرافیان_طوفان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤3
💠 #یادداشت
🔺 امیدِ رادیکال، ستون فقرات روانی تاب آوری و مبارزه
✍ نورايمان قهارى
افسانه نمیگویم؛ افسانه‌ای از نجات در کار نیست. از آن نیرویی حرف میزنم که انسان را در تاریک‌ترین لحظه‌ها از تسلیم شدن بازمیدارد: امیدِ رادیکال.
باور به امید، در زمانه‌های طولانیِ تاریکی، سرکوب و شکست در دستيابى به آزادى و برابرى ، اغلب ساده‌لوحانه یا حتی ناممکن به نظر میرسد. اما آنچه من از آن سخن میگویم، آن امیدِ خوش‌بینانه‌ای نیست که رنج را نادیده میگیرد و شکست را نمی‌بیند. حتی در روانشناسی مثبت‌نگر، بسیاری از پژوهشگران نسبت به "مثبت‌اندیشی سمی" هشدار داده‌اند: فشاری برای حفظ روحیه مثبت، حتی در وخیم‌ترین شرایط، که به نام انگیزه، درد را بی‌اهمیت جلوه میدهد.
در مقابل، زمانی که درک ارزش‌های کوچک زندگی، معنا و تاب‌آوری، با آگاهی از ساختارهای قدرت، زخم روانی و بی‌عدالتی درآمیخته باشد، می تواند به نیرویی راهگشا تبدیل شود.
آنچه من از آن سخن میگویم، خوش‌بینیِ سطحی نیست، بلکه کنشی‌ست عمیق، آگاهانه و ریشه‌دار؛ جرئتی برای دیدن فردا، حتی وقتی امروز در حال فروپاشی‌ست.
در روانشناسی رهایی، اين اميد صرفاً یک احساس درونی نیست، بلکه شکلی از مقاومت در برابر ساختارهای سلطه و ناتوان‌سازی‌ست. رویکردی که افراد را به عاملیت پیوند میدهد و روایت‌های انفعال را در هم میشکند؛ مفهومی که فیلسوف آمریکایی، جاناتان لر، در مواجهه با نابودی فرهنگی آن را "امید رادیکال" نامید، یعنی وفاداری به امکان دگرگونی حتی در دل بی‌معنایی و فروپاشی.
در این معنا، آنچه باقی میماند نه قطعیت، نه تضمین، بلکه تکیه بر نوعی اعتماد به خَلق معناهای نو از دل ویرانی‌ست. اميدى که دقیقاً در لحظاتی معنا پیدا میکند که هیچ افق روشنی در چشم نیست؛ در زمانی که ساختارهای موجود ناتوان از ارائه آینده‌اند.
این امید نه بر پایه محاسبه یا برنامه‌ریزی، بلکه بر تخیل اخلاقی و زایش دوباره استوار است. در ميان گروه هاى اجتماعى تحت ستم، از اقلیت‌های قومی گرفته تا زنان، تا گروه هاى ديگر به حاشيه رانده شده، چنین اميدهايى، قلب تپنده پایداری‌اند.
در آمریکای لاتین، سُنَت "تستمونیو" (شهادت دادن) نمونه‌ای‌ست از اين اميد راديكال در هيبت چگونگی تبدیل رنج فردی به زبان جمعی. وقتی اندوه به گفت‌وگو بدل میشود، رنج شخصی به پیوند و کنش سیاسی تبدیل میگردد. در آموزش نیز متفکرانی چون پائولو فریره از "پداگوژی امید" سخن گفته‌اند.
در اینجا، امید نه خوش‌بینی کودکانه، بلکه تلاشی فکری و احساسی برای "تسلیم‌ناپذیری” ست؛ برای پایداری در برابر ناامیدیِ آموخته‌شده؛ و بر تخیل، مشارکت و مقاومت استوار است.
در ایران نیز، امید به نوعی کنش مقاومتی تبدیل شده است. در ادبیات فارسی، شاعران بزرگی چون حافظ، مولانا و شاملو، همواره از امید در دل تاریکی، به‌مثابه امکانی برای یافتن نور در دل شب، نام برده اند. اشعاری که از امید در دل اندوه، از شادی در میان سوگ، و از عشق در برابر ترس سخن میگویند، ریشه‌ای عمیق در روان جمعی ما دارند. برای مثال، آن‌جا که شاملو میگوید: "که میگوید مایوس نباش، من امیدم را در یأس یافتم، مهتابم را در شب، عشقم را در سالِ بد یافتم، و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم، گُر گرفتم…”
این حقیقت را به یاد ما می‌آورد که حتی در فروپاشی، امکان تولد دوباره وجود دارد.
خیزش‌های انقلابی، اغلب از همین «امید رادیکال» برمی‌خیزند. در سال ۱۴۰۱، پس از قتل مهسا امینی، میلیون‌ها نفر، نه فقط برای اعتراض، بلکه برای ساختن آینده‌ای متفاوت، به خیابان‌ها آمدند. این شور، برخاسته از نقطه‌ای بود که در روانشناسی رهایی از آن با عنوان «آگاهی‌یابی انتقادی» یاد میشود؛ لحظه‌ای که فرد، خود را نه قربانی، بلکه کنش‌گر تغییر می‌شناسد. اینجاست که «امید رادیکال» شکل میگیرد، در دل خاکستر.
امروز، خیزش ۱۴۰۴ بار دیگر نشان میدهد که امید از شجاعت و تصمیم فردی و همبستگی جمعی سرچشمه میگیرد؛ نیرویی که از دل رنج میروید و به بازسازی ایمان دارد.
امید رادیکال، فقط یک احساس گذرا نیست که گاه باشد و گاه نه؛ بلکه انتخابی آگاهانه است. انتخابی که میگوید: “ما کنار نمی‌کشیم.”
امروز، در جهانی که ارزشی برای جان‌های ما قائل نیست و ما را به فراموشی خودمان عادت داده، امید به رهایی، همچون تبر، درها را میشکند و راه‌های نو میگشاید.
این امید، انقلابی‌ست، زیرا در پیوند با دیگران معنا می‌یابد، از دل همبستگی میروید و به عاملی جمعی برای دگرگونی بدل میشود.
میدانم خسته‌ایم. میدانم سوگواریم. میدانم که سخت است.
و اتفاقاً در دل همین خستگی، همین سوگ، همین تاریکی‌ست که امید رادیکال، در هیبت ایمان به همدیگر و ایستادگی امروز، در دل این حجم از اندوه، راه را به ما نشان خواهد داد، حتی وقتی مسیر بسته به نظر می‌آید.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 امیدِ رادیکال، ستون فقرات روانی تاب آوری و مبارزه
✍ نورايمان قهارى
افسانه نمیگویم؛ افسانه‌ای از نجات در کار نیست. از آن نیرویی حرف میزنم که انسان را در تاریک‌ترین لحظه‌ها از تسلیم شدن بازمیدارد: امیدِ رادیکال.
باور به امید، در زمانه‌های طولانیِ تاریکی، سرکوب و شکست در دستيابى به آزادى و برابرى ، اغلب ساده‌لوحانه یا حتی ناممکن به نظر میرسد. اما آنچه من از آن سخن میگویم، آن امیدِ خوش‌بینانه‌ای نیست که رنج را نادیده میگیرد و شکست را نمی‌بیند. حتی در روانشناسی مثبت‌نگر، بسیاری از پژوهشگران نسبت به "مثبت‌اندیشی سمی" هشدار داده‌اند: فشاری برای حفظ روحیه مثبت، حتی در وخیم‌ترین شرایط، که به نام انگیزه، درد را بی‌اهمیت جلوه میدهد.
در مقابل، زمانی که درک ارزش‌های کوچک زندگی، معنا و تاب‌آوری، با آگاهی از ساختارهای قدرت، زخم روانی و بی‌عدالتی درآمیخته باشد، می تواند به نیرویی راهگشا تبدیل شود.
آنچه من از آن سخن میگویم، خوش‌بینیِ سطحی نیست، بلکه کنشی‌ست عمیق، آگاهانه و ریشه‌دار؛ جرئتی برای دیدن فردا، حتی وقتی امروز در حال فروپاشی‌ست.
در روانشناسی رهایی، اين اميد صرفاً یک احساس درونی نیست، بلکه شکلی از مقاومت در برابر ساختارهای سلطه و ناتوان‌سازی‌ست. رویکردی که افراد را به عاملیت پیوند میدهد و روایت‌های انفعال را در هم میشکند؛ مفهومی که فیلسوف آمریکایی، جاناتان لر، در مواجهه با نابودی فرهنگی آن را "امید رادیکال" نامید، یعنی وفاداری به امکان دگرگونی حتی در دل بی‌معنایی و فروپاشی.
در این معنا، آنچه باقی میماند نه قطعیت، نه تضمین، بلکه تکیه بر نوعی اعتماد به خَلق معناهای نو از دل ویرانی‌ست. اميدى که دقیقاً در لحظاتی معنا پیدا میکند که هیچ افق روشنی در چشم نیست؛ در زمانی که ساختارهای موجود ناتوان از ارائه آینده‌اند.
این امید نه بر پایه محاسبه یا برنامه‌ریزی، بلکه بر تخیل اخلاقی و زایش دوباره استوار است. در ميان گروه هاى اجتماعى تحت ستم، از اقلیت‌های قومی گرفته تا زنان، تا گروه هاى ديگر به حاشيه رانده شده، چنین اميدهايى، قلب تپنده پایداری‌اند.
در آمریکای لاتین، سُنَت "تستمونیو" (شهادت دادن) نمونه‌ای‌ست از اين اميد راديكال در هيبت چگونگی تبدیل رنج فردی به زبان جمعی. وقتی اندوه به گفت‌وگو بدل میشود، رنج شخصی به پیوند و کنش سیاسی تبدیل میگردد. در آموزش نیز متفکرانی چون پائولو فریره از "پداگوژی امید" سخن گفته‌اند.
در اینجا، امید نه خوش‌بینی کودکانه، بلکه تلاشی فکری و احساسی برای "تسلیم‌ناپذیری” ست؛ برای پایداری در برابر ناامیدیِ آموخته‌شده؛ و بر تخیل، مشارکت و مقاومت استوار است.
در ایران نیز، امید به نوعی کنش مقاومتی تبدیل شده است. در ادبیات فارسی، شاعران بزرگی چون حافظ، مولانا و شاملو، همواره از امید در دل تاریکی، به‌مثابه امکانی برای یافتن نور در دل شب، نام برده اند. اشعاری که از امید در دل اندوه، از شادی در میان سوگ، و از عشق در برابر ترس سخن میگویند، ریشه‌ای عمیق در روان جمعی ما دارند. برای مثال، آن‌جا که شاملو میگوید: "که میگوید مایوس نباش، من امیدم را در یأس یافتم، مهتابم را در شب، عشقم را در سالِ بد یافتم، و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم، گُر گرفتم…”
این حقیقت را به یاد ما می‌آورد که حتی در فروپاشی، امکان تولد دوباره وجود دارد.
خیزش‌های انقلابی، اغلب از همین «امید رادیکال» برمی‌خیزند. در سال ۱۴۰۱، پس از قتل مهسا امینی، میلیون‌ها نفر، نه فقط برای اعتراض، بلکه برای ساختن آینده‌ای متفاوت، به خیابان‌ها آمدند. این شور، برخاسته از نقطه‌ای بود که در روانشناسی رهایی از آن با عنوان «آگاهی‌یابی انتقادی» یاد میشود؛ لحظه‌ای که فرد، خود را نه قربانی، بلکه کنش‌گر تغییر می‌شناسد. اینجاست که «امید رادیکال» شکل میگیرد، در دل خاکستر.
امروز، خیزش ۱۴۰۴ بار دیگر نشان میدهد که امید از شجاعت و تصمیم فردی و همبستگی جمعی سرچشمه میگیرد؛ نیرویی که از دل رنج میروید و به بازسازی ایمان دارد.
امید رادیکال، فقط یک احساس گذرا نیست که گاه باشد و گاه نه؛ بلکه انتخابی آگاهانه است. انتخابی که میگوید: “ما کنار نمی‌کشیم.”
امروز، در جهانی که ارزشی برای جان‌های ما قائل نیست و ما را به فراموشی خودمان عادت داده، امید به رهایی، همچون تبر، درها را میشکند و راه‌های نو میگشاید.
این امید، انقلابی‌ست، زیرا در پیوند با دیگران معنا می‌یابد، از دل همبستگی میروید و به عاملی جمعی برای دگرگونی بدل میشود.
میدانم خسته‌ایم. میدانم سوگواریم. میدانم که سخت است.
و اتفاقاً در دل همین خستگی، همین سوگ، همین تاریکی‌ست که امید رادیکال، در هیبت ایمان به همدیگر و ایستادگی امروز، در دل این حجم از اندوه، راه را به ما نشان خواهد داد، حتی وقتی مسیر بسته به نظر می‌آید.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏5
Audio
💠 #هنر_و_ادبیات
نمایشنامه‌خوانی «سهراب‌کُشی»
| اثری از بهرام بیضائی
#چهل_روز
#چهل_سال
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
نمایشنامه‌خوانی «سهراب‌کُشی»
| اثری از بهرام بیضائی
#چهل_روز
#چهل_سال
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏1👌1
💠 #گزارش
🔺شیوا عاملی‌راد در کنفرانس بین‌المللی کار: صلح و عدالت از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند
نماینده شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران در کنفرانس سازمان بین‌المللی کار، خواستار موضعی روشن در حمایت از صلح و حقوق بنیادین معلمان و کارگران ایران شد.
۱۵ خرداد ۱۴۰۵
شیوا عاملی‌راد، نماینده بین‌المللی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، در نشست گروه اتحادیه‌های کارگری صدوچهاردهمین کنفرانس بین‌المللی کار (ILC)، ضمن محکوم کردن جنگ و تأکید بر ضرورت دفاع از حقوق معلمان، کارگران و فعالان صنفی، خواستار حمایت جامعه بین‌المللی از حقوق بنیادین مردم ایران شد.
صدوچهاردهمین کنفرانس بین‌المللی کار از اول تا ۱۲ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۱ تا ۲۲ خرداد ۱۴۰۵) در شهر ژنو سوئیس و در سه مقر اصلی شامل مرکز کنفرانس‌های بین‌المللی ژنو (CICG)، کاخ ملل و مقر اصلی سازمان بین‌المللی کار در حال برگزاری است.
این کنفرانس که به «پارلمان جهانی کار» شهرت دارد، عالی‌ترین نهاد تصمیم‌گیری سازمان بین‌المللی کار محسوب میشود و هیئت‌های سه‌جانبه متشکل از نمایندگان دولت‌ها، کارفرمایان و کارگران از ۱۸۷ کشور عضو در آن حضور دارند.
عاملی‌راد در سخنان خود با اشاره به شرایط ایران گفت:
او همچنین خطاب به نمایندگان حاضر در سازمان بین‌المللی کار تأکید کرد که بسیاری از فعالان صنفی و کارگری که باید در این کنفرانس حضور می‌داشتند، به‌دلیل دفاع از حقوق بنیادین کارگران در زندان هستند یا با فشارها و پیگردهای قضائی مواجه‌اند.
نماینده بین‌المللی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با اشاره به وضعیت جامعه مدنی در ایران افزود:
او همچنین افزود در نخستین روز جنگ، یک مدرسه ابتدایی در میناب هدف بمباران آمریکا قرار گرفته و دست‌کم ۱۲۰ کودک جان خود را از دست داده‌اند و تاکنون هیچ پاسخگویی در قبال این حادثه صورت نگرفته است. به گفته او، جامعه ایران هنوز از پیامدهای سرکوب اعتراضات ماه‌های گذشته رهایی نیافته و کودکان نیز از قربانیان اصلی این تحولات بوده‌اند.
عاملی‌راد با اشاره به پیامدهای اقتصادی جنگ اظهار کرد که
او تأکید کرد:
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با جنگ، مداخله نظامی، دیکتاتوری و سرکوب در هر شکل و از سوی هر طرف مخالف است. تغییر دموکراتیک واقعی تنها از طریق سازمان‌یابی مستقل و کنش جمعی مردم، از دل جامعه و از پایین به بالا، امکان‌پذیر است.
عاملی‌راد در پایان از نمایندگان حاضر در کنفرانس بین‌المللی کار خواست موضعی روشن علیه جنگ و تمامی اشکال سرکوب داخلی اتخاذ کنند و در دفاع از صلح، عدالت، آزادی، برابری، کرامت انسانی و حقوق معلمان و کارگران اقدام کنند. او گفت:
صلح و عدالت از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند. بدون آن‌ها، هیچ حمایت معناداری از کارگران، کودکان و حقوق بنیادین بشر امکان‌پذیر نخواهد بود.
✅سازمان بین‌المللی کار یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد است و قدمت آن حتی از خودِ سازمان ملل نیز بیشتر است. این سازمان در سال ۱۹۱۹ و پس از پایان جنگ جهانی اول بر اساس معاهده ورسای تأسیس شد.
ویژگی منحصربه‌فرد این سازمان، ساختار سه‌جانبه آن است؛ به این معنا که نمایندگان دولت‌ها، کارفرمایان و کارگران به‌طور برابر در فرآیندهای تصمیم‌گیری آن مشارکت دارند. این ساختار، سازمان بین‌المللی کار را از بسیاری از نهادهای بین‌المللی دیگر متمایز کرده است.
هدف اصلی این سازمان، ارتقای عدالت اجتماعی، تدوین و نظارت بر اجرای استانداردهای بین‌المللی کار، از جمله مقررات مربوط به ساعات کار، ایمنی محیط کار، دستمزد عادلانه و ممنوعیت کار کودکان، و همچنین گسترش مفهوم «کار شایسته» برای همه افراد در سراسر جهان است.
#نه_به_جنگ_نه_به_استبداد
#سرکوب_فعالان_صنفی_و_کنشگران_جامعه_مدنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺شیوا عاملی‌راد در کنفرانس بین‌المللی کار: صلح و عدالت از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند
نماینده شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران در کنفرانس سازمان بین‌المللی کار، خواستار موضعی روشن در حمایت از صلح و حقوق بنیادین معلمان و کارگران ایران شد.
۱۵ خرداد ۱۴۰۵
شیوا عاملی‌راد، نماینده بین‌المللی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، در نشست گروه اتحادیه‌های کارگری صدوچهاردهمین کنفرانس بین‌المللی کار (ILC)، ضمن محکوم کردن جنگ و تأکید بر ضرورت دفاع از حقوق معلمان، کارگران و فعالان صنفی، خواستار حمایت جامعه بین‌المللی از حقوق بنیادین مردم ایران شد.
صدوچهاردهمین کنفرانس بین‌المللی کار از اول تا ۱۲ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۱ تا ۲۲ خرداد ۱۴۰۵) در شهر ژنو سوئیس و در سه مقر اصلی شامل مرکز کنفرانس‌های بین‌المللی ژنو (CICG)، کاخ ملل و مقر اصلی سازمان بین‌المللی کار در حال برگزاری است.
این کنفرانس که به «پارلمان جهانی کار» شهرت دارد، عالی‌ترین نهاد تصمیم‌گیری سازمان بین‌المللی کار محسوب میشود و هیئت‌های سه‌جانبه متشکل از نمایندگان دولت‌ها، کارفرمایان و کارگران از ۱۸۷ کشور عضو در آن حضور دارند.
عاملی‌راد در سخنان خود با اشاره به شرایط ایران گفت:
ما جنگ ایالات متحده آمریکا و اسرائیل علیه ایران را به‌شدت محکوم می‌کنیم. این جنگ باید به‌طور دائمی پایان یابد.
او همچنین خطاب به نمایندگان حاضر در سازمان بین‌المللی کار تأکید کرد که بسیاری از فعالان صنفی و کارگری که باید در این کنفرانس حضور می‌داشتند، به‌دلیل دفاع از حقوق بنیادین کارگران در زندان هستند یا با فشارها و پیگردهای قضائی مواجه‌اند.
نماینده بین‌المللی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با اشاره به وضعیت جامعه مدنی در ایران افزود:
نمی‌توان سرکوب فعالان صنفی و کنشگران جامعه مدنی در ایران را نادیده گرفت؛ مردم عادی، به‌ویژه کودکان و دانش‌آموزان، چه در جریان جنگ و چه در طول سال‌ها سرکوب، سنگین‌ترین هزینه‌ها را پرداخته‌اند.
او همچنین افزود در نخستین روز جنگ، یک مدرسه ابتدایی در میناب هدف بمباران آمریکا قرار گرفته و دست‌کم ۱۲۰ کودک جان خود را از دست داده‌اند و تاکنون هیچ پاسخگویی در قبال این حادثه صورت نگرفته است. به گفته او، جامعه ایران هنوز از پیامدهای سرکوب اعتراضات ماه‌های گذشته رهایی نیافته و کودکان نیز از قربانیان اصلی این تحولات بوده‌اند.
عاملی‌راد با اشاره به پیامدهای اقتصادی جنگ اظهار کرد که
تشدید فقر، ناامنی و بحران‌های معیشتی، به از دست رفتن شغل حدود دو میلیون کارگر انجامیده و این وضعیت زمینه‌ساز گسترش کار کودکان، افزایش ترک تحصیل و محرومیت شمار بیشتری از کودکان از حق آموزش شده است.
او تأکید کرد:
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با جنگ، مداخله نظامی، دیکتاتوری و سرکوب در هر شکل و از سوی هر طرف مخالف است. تغییر دموکراتیک واقعی تنها از طریق سازمان‌یابی مستقل و کنش جمعی مردم، از دل جامعه و از پایین به بالا، امکان‌پذیر است.
عاملی‌راد در پایان از نمایندگان حاضر در کنفرانس بین‌المللی کار خواست موضعی روشن علیه جنگ و تمامی اشکال سرکوب داخلی اتخاذ کنند و در دفاع از صلح، عدالت، آزادی، برابری، کرامت انسانی و حقوق معلمان و کارگران اقدام کنند. او گفت:
صلح و عدالت از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند. بدون آن‌ها، هیچ حمایت معناداری از کارگران، کودکان و حقوق بنیادین بشر امکان‌پذیر نخواهد بود.
✅سازمان بین‌المللی کار یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد است و قدمت آن حتی از خودِ سازمان ملل نیز بیشتر است. این سازمان در سال ۱۹۱۹ و پس از پایان جنگ جهانی اول بر اساس معاهده ورسای تأسیس شد.
ویژگی منحصربه‌فرد این سازمان، ساختار سه‌جانبه آن است؛ به این معنا که نمایندگان دولت‌ها، کارفرمایان و کارگران به‌طور برابر در فرآیندهای تصمیم‌گیری آن مشارکت دارند. این ساختار، سازمان بین‌المللی کار را از بسیاری از نهادهای بین‌المللی دیگر متمایز کرده است.
هدف اصلی این سازمان، ارتقای عدالت اجتماعی، تدوین و نظارت بر اجرای استانداردهای بین‌المللی کار، از جمله مقررات مربوط به ساعات کار، ایمنی محیط کار، دستمزد عادلانه و ممنوعیت کار کودکان، و همچنین گسترش مفهوم «کار شایسته» برای همه افراد در سراسر جهان است.
#نه_به_جنگ_نه_به_استبداد
#سرکوب_فعالان_صنفی_و_کنشگران_جامعه_مدنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
گر تو خاموش بمانی
چه کسی خواهد بود؟
که گواهی دهد؛
اینجا، بودند عاشقانی که
زمین را به دگر آیینی خواستند،
آذین بندند و چه شیدا بودند ...
#شفیعی_کدکنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
گر تو خاموش بمانی
چه کسی خواهد بود؟
که گواهی دهد؛
اینجا، بودند عاشقانی که
زمین را به دگر آیینی خواستند،
آذین بندند و چه شیدا بودند ...
#شفیعی_کدکنی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤5👍2
💠 #یادداشت
🔺کودک‌آزاری در سنندج؛ وقتی خانه به میدان شکنجه بدل میشود
✍ ايوب دباغيان
شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵
هر کودک آزاردیده، پرسشی است در برابر وجدان یک جامعه
بیش از یک ماه حبس، گرسنگی، شکنجه و ضرب‌وشتم دو کودک، دو دختر ۷ و ۱۵ ساله، توسط پدر و نامادری در سنندج؛ خواندن همین چند کلمه کافی است تا انسان از خود بپرسد چگونه ممکن است چنین رنجی در سکوت ادامه پیدا کند و کودکانی، بی‌پناه‌ترین انسان‌های این جهان، بیش از یک ماه زیر سایه خشونت و محرومیت رها شوند. آنچه رخ داده، تنها یک خبر تلخ یا حادثه‌ای گذرا نیست؛ این یک فاجعه انسانی و زخمی عمیق بر وجدان جامعه است؛ فاجعه‌ای که باید ما را وادار کند نه فقط اندوهگین شویم، بلکه عمیق‌تر ببینیم، مسئولانه‌تر بیندیشیم و جدی‌تر واکنش نشان دهیم.
خانه، برای هر کودک باید نخستین تصویر از امنیت، عشق و آرامش باشد؛ جایی که ترس در آن معنایی نداشته باشد و کودک بتواند با خیال آسوده رشد کند، بازی کند، رویا ببافد و زندگی را بیاموزد. اما وقتی همان خانه به زندانی برای حبس، گرسنگی، تحقیر، شکنجه و ترس بدل میشود، دیگر سخن از یک بحران خانوادگی نیست؛ سخن از فرو ریختن یکی از ابتدایی‌ترین ارزش‌های انسانی است. کودکی که باید در آغوش مراقبت بزرگ شود، وقتی ناچار است رنج بقا را تاب بیاورد، تنها جسمش آسیب نمی‌بیند؛ روح او نیز زخمی میشود، زخمی که آثارش گاه تا پایان عمر باقی میماند.
آنچه در سنندج رخ داده، تنها به نقش و مسئولیت عاملان این خشونت خلاصه نمی‌شود؛ بلکه پرسشی بزرگ‌تر را نیز مطرح میکند:
جامعه در کجای این رنج ایستاده بود؟
چگونه ممکن است دو کودک، بیش از یک ماه زیر فشار گرسنگی و شکنجه باشند و هیچ سازوکاری نتواند آن‌ها را نجات دهد؟
آیا نشانه‌ای دیده نشد؟ آیا فریادی شنیده نشد؟ آیا هیچ‌کس نپرسید چرا این کودکان در حال خاموش شدنند؟ حقیقت تلخ این است که بسیاری از فجایع، تنها محصول خشونت یک یا دو نفر نیستند؛ گاه سکوت، بی‌تفاوتی، ترس از دخالت و نادیده گرفتن نشانه‌های خطر نیز به ادامه آن کمک میکند.
جامعه‌ای که نسبت به رنج کودکان بی‌حس شود، آرام‌آرام بخشی از انسانیت خود را از دست میدهد.
کودکان، به‌ویژه آن‌هایی که صدای‌شان شنیده نمی‌شود، بیش از هر کس به حمایت، مراقبت و حساسیت جمعی نیاز دارند. وقتی کودکی در سکوت زجر می‌کشد، این فقط یک قربانی نیست که آسیب می‌بیند؛ بخشی از وجدان جمعی نیز زخمی میشود.
امروز، خشم و اندوه طبیعی است، اما کافی نیست. این فاجعه نباید چند روزی افکار عمومی را بلرزاند و سپس در ازدحام خبرها فراموش شود. هر کودک آزاردیده، پرسشی است در برابر وجدان همه ما: آیا جامعه‌ای که کودکانش در سکوت شکنجه میشوند، هنوز می‌تواند خود را انسانی بنامد؟
هیچ کودکی نباید در خانه‌ای که باید پناه او باشد، زیر بار گرسنگی، ترس و خشونت زندگی کند یا قربانی شود. سکوت در برابر رنج کودکان، تنها تماشای یک فاجعه نیست؛ راه را برای تکرار آن باز میکند. دفاع از کودکان، دفاع از انسانیت، وجدان و آینده جامعه است.
#کودک‌آزاری
#حقوق_کودک
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺کودک‌آزاری در سنندج؛ وقتی خانه به میدان شکنجه بدل میشود
✍ ايوب دباغيان
شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵
هر کودک آزاردیده، پرسشی است در برابر وجدان یک جامعه
بیش از یک ماه حبس، گرسنگی، شکنجه و ضرب‌وشتم دو کودک، دو دختر ۷ و ۱۵ ساله، توسط پدر و نامادری در سنندج؛ خواندن همین چند کلمه کافی است تا انسان از خود بپرسد چگونه ممکن است چنین رنجی در سکوت ادامه پیدا کند و کودکانی، بی‌پناه‌ترین انسان‌های این جهان، بیش از یک ماه زیر سایه خشونت و محرومیت رها شوند. آنچه رخ داده، تنها یک خبر تلخ یا حادثه‌ای گذرا نیست؛ این یک فاجعه انسانی و زخمی عمیق بر وجدان جامعه است؛ فاجعه‌ای که باید ما را وادار کند نه فقط اندوهگین شویم، بلکه عمیق‌تر ببینیم، مسئولانه‌تر بیندیشیم و جدی‌تر واکنش نشان دهیم.
خانه، برای هر کودک باید نخستین تصویر از امنیت، عشق و آرامش باشد؛ جایی که ترس در آن معنایی نداشته باشد و کودک بتواند با خیال آسوده رشد کند، بازی کند، رویا ببافد و زندگی را بیاموزد. اما وقتی همان خانه به زندانی برای حبس، گرسنگی، تحقیر، شکنجه و ترس بدل میشود، دیگر سخن از یک بحران خانوادگی نیست؛ سخن از فرو ریختن یکی از ابتدایی‌ترین ارزش‌های انسانی است. کودکی که باید در آغوش مراقبت بزرگ شود، وقتی ناچار است رنج بقا را تاب بیاورد، تنها جسمش آسیب نمی‌بیند؛ روح او نیز زخمی میشود، زخمی که آثارش گاه تا پایان عمر باقی میماند.
هیچ واژه‌ای نمی‌تواند عمق فاجعه‌ای را توصیف کند که در آن کودک، به‌جای محبت، خشونت ببیند؛ به‌جای غذا، گرسنگی بکشد؛ و به‌جای امنیت، هر روز با ترس از بیدار شدن مواجه باشد. این واقعیت دردناک را نباید زیر عناوینی چون «اختلاف خانوادگی»، «مشکلات شخصی» یا «اتفاقی درون خانه» پنهان کرد. کودک‌آزاری مسئله‌ای خصوصی نیست؛ مسئله‌ای اجتماعی، انسانی و اخلاقی است. هیچ دیواری نباید آن‌قدر بلند باشد که رنج یک کودک را از چشم جامعه پنهان کند.
آنچه در سنندج رخ داده، تنها به نقش و مسئولیت عاملان این خشونت خلاصه نمی‌شود؛ بلکه پرسشی بزرگ‌تر را نیز مطرح میکند:
جامعه در کجای این رنج ایستاده بود؟
چگونه ممکن است دو کودک، بیش از یک ماه زیر فشار گرسنگی و شکنجه باشند و هیچ سازوکاری نتواند آن‌ها را نجات دهد؟
آیا نشانه‌ای دیده نشد؟ آیا فریادی شنیده نشد؟ آیا هیچ‌کس نپرسید چرا این کودکان در حال خاموش شدنند؟ حقیقت تلخ این است که بسیاری از فجایع، تنها محصول خشونت یک یا دو نفر نیستند؛ گاه سکوت، بی‌تفاوتی، ترس از دخالت و نادیده گرفتن نشانه‌های خطر نیز به ادامه آن کمک میکند.
جامعه‌ای که نسبت به رنج کودکان بی‌حس شود، آرام‌آرام بخشی از انسانیت خود را از دست میدهد.
معیار اخلاق و انسانیت یک جامعه، نه در شعارها و ادعاهای بزرگ، بلکه در چگونگی رفتار آن با ضعیف‌ترین و بی‌دفاع‌ترین اعضایش معنا پیدا میکند.
کودکان، به‌ویژه آن‌هایی که صدای‌شان شنیده نمی‌شود، بیش از هر کس به حمایت، مراقبت و حساسیت جمعی نیاز دارند. وقتی کودکی در سکوت زجر می‌کشد، این فقط یک قربانی نیست که آسیب می‌بیند؛ بخشی از وجدان جمعی نیز زخمی میشود.
امروز، خشم و اندوه طبیعی است، اما کافی نیست. این فاجعه نباید چند روزی افکار عمومی را بلرزاند و سپس در ازدحام خبرها فراموش شود. هر کودک آزاردیده، پرسشی است در برابر وجدان همه ما: آیا جامعه‌ای که کودکانش در سکوت شکنجه میشوند، هنوز می‌تواند خود را انسانی بنامد؟
دفاع از کودکان یک انتخاب یا واکنشی لحظه‌ای نیست؛ مرزی است میان مسئولیت انسانی و سقوط اخلاقی.
هیچ کودکی نباید در خانه‌ای که باید پناه او باشد، زیر بار گرسنگی، ترس و خشونت زندگی کند یا قربانی شود. سکوت در برابر رنج کودکان، تنها تماشای یک فاجعه نیست؛ راه را برای تکرار آن باز میکند. دفاع از کودکان، دفاع از انسانیت، وجدان و آینده جامعه است.
#کودک‌آزاری
#حقوق_کودک
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
😭4❤1💔1
💠 #خبر
معاون محیط زیست طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست ایران در گفتگو با ایسنا:
جنگ بر محیط زیست تبعات ماندگار و پیامدهای جبران‌ناپذیر می‌گذارد و بازسازی باید با غربالگری و پیوست محیط زیستی همراه شود.
حمید ظهرابی به خبرگزاری ایسنا درباره تاثیر جنگ بر اکوسیستم‌های گیاهی و جانوری گفت جنگ اخیر «آثار ماندگاری بر تنوع زیستی به‌ویژه تنوع زیستی اکوسیستم‌های آبی خلیج فارس و دریای عمان و پوشش گیاهی و حیات‌وحش آن برجای گذاشته است؛ از تخریب مستقیم زیستگاه و آتش‌سوزی تا آلودگی خاک و آب به بقایای مهمات و مواد سوختی همچنین اختلال در زادآوری و جابه‌جایی گونه‌ها.»
او گفت: «میزان ماندگاری این اثرات به گستره آسیب، نوع آلودگی و سرعت و کیفیت پاکسازی و اقدامات ترمیمی وابسته است و نیازمند پایش پساجنگ و ارزیابی میدانی در مناطق متاثر خواهد بود.»
#محیط_زیست
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
معاون محیط زیست طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست ایران در گفتگو با ایسنا:
جنگ بر محیط زیست تبعات ماندگار و پیامدهای جبران‌ناپذیر می‌گذارد و بازسازی باید با غربالگری و پیوست محیط زیستی همراه شود.
حمید ظهرابی به خبرگزاری ایسنا درباره تاثیر جنگ بر اکوسیستم‌های گیاهی و جانوری گفت جنگ اخیر «آثار ماندگاری بر تنوع زیستی به‌ویژه تنوع زیستی اکوسیستم‌های آبی خلیج فارس و دریای عمان و پوشش گیاهی و حیات‌وحش آن برجای گذاشته است؛ از تخریب مستقیم زیستگاه و آتش‌سوزی تا آلودگی خاک و آب به بقایای مهمات و مواد سوختی همچنین اختلال در زادآوری و جابه‌جایی گونه‌ها.»
او گفت: «میزان ماندگاری این اثرات به گستره آسیب، نوع آلودگی و سرعت و کیفیت پاکسازی و اقدامات ترمیمی وابسته است و نیازمند پایش پساجنگ و ارزیابی میدانی در مناطق متاثر خواهد بود.»
#محیط_زیست
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💔2❤1
💠 #گزارش
🔺گزارش عدالت جهانی- ۲۰۲۶ برنامه‌ای است برای بازاندیشی توسعۀ جهانی در قرن ۲۱، که عدالت اجتماعی را با محدودیت‌های زیست‌محیطی پیوند می‌زند.
پیام اصلی گزارش این است که
از نظر نویسندگان گزارش،
از نظر راه‌حل، گزارش بر سه شرط اصلی تأکید میکند:
کاهش سریع انتشار کربن،
گذار از مصرف‌گرایی به «کفایت»، و
کاهش جدی نابرابری درآمد، ثروت، و قدرت در داخل کشورها و میان کشورها.
این سند پیشنهاد میکند یک «صندوق جهانی عدالت» و سازوکارهای مالیاتی و بازتوزیعی بین‌المللی برای سرمایه‌گذاری عظیم در آموزش، زیرساخت‌های سبز، و خدمات عمومی تأسیس شود.
#رضا_امیدی
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺گزارش عدالت جهانی- ۲۰۲۶ برنامه‌ای است برای بازاندیشی توسعۀ جهانی در قرن ۲۱، که عدالت اجتماعی را با محدودیت‌های زیست‌محیطی پیوند می‌زند.
پیام اصلی گزارش این است که
پیگیری همزمان رفاه انسانی، برابری، و زیست‌پذیری سیاره‌ای منوط به دگرگونی‌های عمیق در توزیع ثروت، ساختار مالی بین‌المللی، نظام انرژی، و الگوهای مصرف است.
از نظر نویسندگان گزارش،
نابرابری نتیجۀ انتخاب‌های سیاسی و نهادی است و می‌توان آن‌را با ارادۀ سیاسی و همکاری بین‌المللی کاهش داد.
نابرابری امروز صرفاً مسئلۀ درآمد نیست، بلکه در مالکیت ثروت، دسترسی به آموزش، نابرابری جنسیتی، قدرت سیاسی، و اثرات اقلیمی نیز ریشه دارد. شکاف‌های آموزشی و جنسیتی نشان میدهند که نابرابری از طریق نسل‌ها و ساختارهای اجتماعی بازتولید میشود.
از نظر راه‌حل، گزارش بر سه شرط اصلی تأکید میکند:
کاهش سریع انتشار کربن،
گذار از مصرف‌گرایی به «کفایت»، و
کاهش جدی نابرابری درآمد، ثروت، و قدرت در داخل کشورها و میان کشورها.
این سند پیشنهاد میکند یک «صندوق جهانی عدالت» و سازوکارهای مالیاتی و بازتوزیعی بین‌المللی برای سرمایه‌گذاری عظیم در آموزش، زیرساخت‌های سبز، و خدمات عمومی تأسیس شود.
#رضا_امیدی
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤2👍2👌1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM