💠 #صبحگاه


با هرچه عشق
نام تو را مى توان نوشت
با هرچه رود
راه تو را مى توان سرود

بيم از حصار نيست
كه هر قفل كهنه را
با دست هاى روشن تو مى توان گشود

#محمدرضا_عبدالملكيان


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آخر_هفته_باکتاب

🔺نگاهی بر کتاب «ردِّ پای دست‌ها»
روایتی از زیست‌یک نهاد فرهنگی در دل محله


🔹کتاب «ردِّ پای دست‌ها» روایت‌شناسی است از تولد، زیست و تداوم یک نهاد فرهنگیِ مردمی: خانه کتابدار کودک و نوجوان و ترویج خواندن. این کتاب نه یک گزارش اداری یا مرورِ آماری از عملکرد یک سازمان، بلکه روایتی است از تلاقیِ خاطره، ایده، عشق به کتاب و عاملیتِ جمعی در دل یک محله‌ی قدیمی تهران.

مؤلف با کنار هم چیدنِ گفت‌وگوها، اسناد، نامه‌ها، فرم‌ها، عکس‌ها و روایت‌های زیسته، تصویری چندلایه از بیست سال تلاشِ بی‌وقفه‌ی یک نهادِ غیردولتی به دست می‌دهد که توانسته در شرایط متغیرِ اجتماعی، هویتی پایدار برای خود بسازد.

ادامه مطلب👇
https://payamema.ir/payam/154435

#پیام_ما

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

▪️آقای مجتبی خامنه‌ای، در بیانیه‌ای اعلام کرد درباره  تفاهم‌نامه‌ آمریکا و جمهوری اسلامی نظر دیگری داشته است ولی پس از آن‌که مسعود پزشکیان، رئيس‌جمهوری اسلامی، مسئولیت آن را پذیرفت، اجازه امضای آن را داده است.

▪️شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی شامگاه پنجشنبه به شکل رسمی اعلام کرد که تا شصت روز از کشتی‌هایی که از تنگه هرمز می گذرند،‌ هزینه‌ای نمی‌گیرد.

#روزآروز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

🔺نهادهای زنانه، روایت زنانه
(درباره «خانه کتابدار» و بیست سالگی‌اش)

در نشست رونمایی کتاب «رد پای دست‌ها، داستان خانه‌ی کتابدار»، از «نهادهای زنانه و روایت‌های زنانه» گفتم.

پنج نکته:
اول اینکه این نهادهای زنانه، به دلیل ویژگی‌هایی چون توجه به احساسات و جنبه‌های گرم وجود انسانی، توان تحمل و تدریج، توان تحمل تفاوت جزو موفق‌ترین انواع نهادسازی‌های مستقل در جامعه ایران در پنجاه سال اخیر بوده‌اند.

در اینجا «نهاد زنانه» لزوما به معنای نهادی که توسط زنان اداره شود، نیست. بلکه مسأله «شیوه» مدیریت و نگاه حاکم بر نهاد است. چه بسا نهادهایی که زنان تاسیس و اداره کرده‌اند اما «نهاد زنانه» نبوده‌اند و چه بسا نهادهایی که مردان در آن‌ها سهمی دارند (نظیر خانه هفت دست یا بنیاد توسعه کارآفرینی زنان و جوانان) اما زنانه اداره می‌شوند. ویژگی‌هایی که به روشنی در ایده‌ی زن، زندگی، آزادی دیده می‌شود.

دوم اینکه ایده‌‌ی محوری «خانه کتابدار» یعنی «کتابداری اجتماعی» یکی از مهم‌ترین گمشده‌های صد و پنجاه سال اخیر جامعه ایران است. فراتر از صرف کتاب و کتابداری: تبدیل کردن کلمه‌ها و ایده‌های پیچیده اما مترقی به زبان ساده. به بازی، به اردو.. و این همان ضعف تاریخی‌ست که ما روشنفکران و تحصیلکردگان از آن رنج برده‌ایم و به تعبیر شریعتی در وصیتنامه‌اش: فراموش کردن زبان متن مردم کوچه و خیابان و قبرستان آرزوهای ما و‌ عبث‌کننده‌ی تمام تلاش‌های ما..

سوم: بیست سالگی این نهادها. هم این نهاد و هم برخی نهادهای دیگر مستقل، از دوره‌ی اصلاحات آغاز کرده‌اند و بسیاری از آن‌ها اکنون نهالی بیست و اندی ساله‌اند. این نشان می‌دهد که به میزانی که حاکمان پایشان را از حوزه‌های اجتماعی و فرهنگی و هنری بیرون بگذارند و این حوزه‌ها را مثل همین حوزه به اهلش بسپارند، جامعه خود می‌داند که چطور قد بکشد. بر خلاف آنچه کرده‌اند: در حوزه‌هایی چون تامین زیرساخت‌های بهداشت و سلامت و آموزش گام به گام کنار کشیده‌اند و در حوزه‌هایی که نباید، چون فرهنگ و جامعه، مدام پررنگ‌تر شده‌اند...

دو‌ نکته‌ی آخرم، درباره‌ی دیدن تاثیر «هم‌افزایی نهادی» در کانون‌های مستقل اجتماعی و اهمیت «نفر-نهادها» و خانواده‌های بانی فرهنگ در شکل‌گیری این نهادهای مستقل و لزوم دست به دست کردن و جانشین‌پروری به خصوص از میان نسل جوان زیر سی سال در این کانون‌ها بود.

شبی که از عمر، حساب نشد.

#کانون‌های_مستقل_اجتماعی/#نهادهای_مستقل_فرهنگی/#روشنا

#راهیانه/ایده نوشت‌های مهدی سلیمانیه

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺علت توقف مذاکرات ایران و آمریکا در سوئیس به روایت سی‌ان‌ان

یک دیپلمات آگاه از روند رایزنی‌ها اعلام کرد ایران پیش از بازگشت به مذاکرات با آمریکا در سوئیس، خواستار دریافت تضمین‌هایی درباره پایان یافتن درگیری‌ها در لبنان شده است.

به گفته این منبع، تهران تأکید کرده است که توقف خصومت‌ها در لبنان باید مطابق مفاد توافق امضاشده اجرایی شود. وی افزود میانجی‌ها در حال حاضر برای حل این موضوع و رفع اختلافات موجود تلاش می‌کنند.

این دیپلمات همچنین گفت مذاکراتی که قرار بود میان ایران و آمریکا برگزار شود، در پی حملات اخیر اسرائیل به لبنان «به طور موقت به تعویق افتاده است»، اما زمان مشخصی برای ازسرگیری گفت‌وگوها اعلام نکرد.

#دنیای_اقتصاد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺کاری بسیار مهم و ارزشمند

با درگذشت چندی پیش علیرضا افزودی (که بخش بزرگی از زندگی‌اش را به گردآوری و حفظ آثار #کانون_پرورش_فکری کودکان و نوجوانان اختصاص داده بود)، این بیم وجود داشت که محتوای اصلی این آثار به‌زودی از دسترس خارج شود؛ اما با اقدام و مسئولیت‌پذیریِ به‌موقع مهران، اکنون می‌توانید نزدیک به ۴۰ گیگابایت از آرشیو کانون را در این سایت، به شکلی کارآمد و دسته‌بندی‌شده مشاهده کنید.

https://www.kanoonarchive.org

#جریان
#کودکان #کار_خوب

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺پیشنهاد قطع بودجه سفرهای هگست تا زمان ارائه توضیح درباره مدرسه میناب

به گزارش آسوشیتدپرس، تعدادی از سناتورهای ایالات متحده به دنبال آن هستند که بودجه سفرهای پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا، را تا زمانی که پنتاگون گزارش تحقیقاتی خود درباره حمله به یک مدرسه ابتدایی در ایران را منتشر نکرده، مسدود کنند.

در حمله مذکور به مدرسه ابتدایی شجره طیبه میناب در آغاز جنگ ایالات متحده آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بیش از ۱۶۵ نفر کشته شدند.
پنتاگون تاکنون چند گزارش معوقه را به قانون‌گذاران این کشور ارائه نکرده است.

بر اساس لایحه سالانه مجوز دفاعی که این هفته ثبت شد، بخش زیادی از بودجه سفر دفتر وزیر دفاع، نمی‌تواند هزینه شود مگر آنکه هگست، "تحقیقات بدون سانسور درباره آسیب به غیرنظامیان" از جمله درباره حمله ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ به مدرسه میناب را ارائه کند.

برخی از مقام‌های رسمی ایالات متحده آمریکا به طور ضمنی تایید کرده‌اند که آمریکا مسئول این حمله بوده است؛ حمله‌ای که گفته می‌شود ناشی از داده‌های اطلاعاتی قدیمی و به‌روزرسانی‌نشده بوده است.


#دویچه_وله

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه



به فکر دیگران باش (فكّر بغيرك)

‌
هنگامی که صبحانه‌ت را حاضر می‌کنی،
به دیگران فکر کن:
غذای کبوتران را از یاد مبر.

هنگامی که به جنگ می‌روی،
به دیگران فکر کن:
از یاد مبر آنان را که در جست‌وجوی صلح‌ اند.

هنگامی که قبض آب را می‌پردازی،
به دیگران فکر کن:
آنانی که برای نوشیدن تنها ابرها را دارند.

هنگامی که به خانه، خانۀ خویش، بازمی‌گردی،
به دیگران فکر کن:
از یاد مبر مردمانی را که خانه در خیمه‌ها دارند.

هنگام خوابیدن و شمردن ستاره‌ها،
به دیگران فکر کن:
مردمانی که جایی برای خواب ندارند.

هنگامی که خود را با استعاره‌ها رهایی می‌بخشی،
به دیگران فکر کن:
کسانی که حق سخن گفتن از آنان سلب شده.

هنگامی که به دیگرانِ دور فکر می‌کنی،
به خویشتن فکر کن
و بگو: «ای کاش شمعی باشم در تاریکی».
‌

#محمود_درویش

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

🔺رسیدن به صلح، ماندن در بحران

 ایران در آستانۀ دورۀ صلحی ولو موقت بیش از هر زمان دیگری با مسئلۀ بنیادین همیشگی‌اش مواجه است: بحران نمایندگی.
اگر جنگ چهل‌روزه شکاف‌ها را می‌پوشاند و همه‌چیز را به نام بقا توجیه می‌کرد، دورۀ صلح اما چنین پوششی را کنار می‌زند و پرسش اصلی را به صحنه بازمی‌گرداند:

چه کسی به نام جامعه سخن می‌گوید؟ جامعه هست، مطالبات هست، اما هیچ نیرویی نیست که بتواند واقع‌گرایانه به نام جامعه سخن بگوید.

 
در دوران جنگ یا وضعیت شبه‌جنگی اصولاً اولویت با بقاست. در چنین شرایطی، #تعلیق_سیاست امری «طبیعی» جلوه می‌کند. نیروهای اجتماعی عقب می‌نشینند، مطالبات به حاشیه می‌رود، حکومت مستقر نیز می‌تواند خود را یگانه ضامن بقا معرفی کند. اما این تعلیق نه حل مسئلۀ نمایندگی بلکه به‌تعویق‌اندازی‌اش است.
 
اکنون، با نزدیک‌شدن به امضای تفاهم‌نامه برای پایان جنگ، این تعویق به پایان می‌رسد. صلح، اگر واقعاً محقق شود، نقطۀ نه پایان که آغاز است: آغاز #بازگشتِ_سیاست. بازگشتِ سیاست نیز یعنی بازگشت بحران نمایندگی.
 

خطر اصلی در این نقطه عبارت است از ظهور توهمی فراگیر: تلقی از صلح همچون حل مشکل. حاکمیت خواهد کوشید دورۀ صلح را دورۀ عبور موفق از بحران معرفی کند.

تعامل‌گرایانِ درون‌حکومتی دورۀ صلح را نشانۀ درستیِ مسیر خود خواهند خواند. بخشی از جامعه نیز، خسته از فشار، چه‌بسا پذیرای چنین روایتی باشد. اما این خوانش دقیقاً همان چیزی است که مشکل تاریخی نمایندگی را دوباره پنهان می‌کند.
 
نشانه‌های بحران نمایندگی بس پرشمارند. دولتی که با حداقلی از آرا به قدرت رسیده با نارضایتی حتی در میان رأی‌دهندگان خود مواجه است.
بخش وسیعی از جامعه اساساً کلیت حکومت را نمی‌پذیرد.
مجلسی که با آرایی شکننده شکل گرفته در سایۀ شرایط جنگی عملاً به حاشیه رفته است.
حتی بخشی از پایگاه اجتماعی تندروِ نظام نیز که در تجمعات شبانۀ خیابانی حضور می‌یابد با تصمیم اصلی حاکمیت برای امضای تفاهم‌نامه مطلقاً همدل نیست.
درعین‌حال، جابه‌جایی موقعیت رهبری در میانۀ جنگ چهل‌روزه نیز به شکل ناشفافی رخ داد که خود بر ابهام‌ها افزوده است.

این‌ها جملگی نه نشانه‌های مسئله‌ای جدید بلکه صورت‌های تازه‌ای از همان بحران قدیمی‌اند.
 
اگر صلح لحظۀ آشکارشدنِ دوبارۀ بحران نمایندگی است، این بحران پیش از هر چیز در آرایش نیروهای سیاسی جلوه می‌یابد. جابه‌جایی‌هایی رخ می‌دهد اما نه ازآن‌رو که مشکل حل شده بلکه دقیقاً به این دلیل که هیچ نیرویی قادر به تصاحب کامل این لحظه نیست.
حاکمیت با اتکا به روایت عبور از بحران دست‌بالا را می‌گیرد.
تعامل‌گرایانِ درون‌حکومتی امکان یک احیای موقت پیدا می‌کنند بی‌آن‌که تغییری واقعی در بنیان‌های قدرت رخ دهد.
در مقابل، نیروهای سلطنت‌طلب که افق خود را بر جنگ و تهاجم خارجی بنا کرده بودند تضعیف می‌شوند.
تجزیه‌طلبان بیش‌ازپیش به حاشیه می‌روند.

نیروی چپ نیز در ایران امروز مطلقاً یک بازیگر سیاسیِ بالفعل نیست که بتواند این خلأ را پر کند.
بنابراین کماکان با تداوم همان وضعیت فقدان نمایندگی مواجه‌ایم اما با آرایشی تازه.

در همین چارچوب فقدان نمایندگی است که نقش نیروهای نظامی برجسته‌تر می‌شود. نظامیان که در عبور کشور از بلایای جنگ حقیقتاً نقش تعیین‌کننده داشته‌اند خود را ذی‌حقِ دورۀ پس از جنگ خواهند دانست. اگرچه پیش از این نیز سهم قابل‌توجهی از قدرت را در اختیار داشتند اما در دورۀ صلح علی‌القاعده خواهان سهمی بیش‌تر و نقشی پررنگ‌تر در تعیین جهت‌گیری‌های کلان خواهند بود. این امر قطعاً یکی از عوامل بازتولید یا حتی تشدید همان بحران نمایندگی خواهد بود.

 
مشکل در ایران امروز نه کمبود نیرو بلکه این است که نیروهای سیاسی و اجتماعی به هم وصل نمی‌شوند و هیچ بیان مشترکی ندارند و ازاین‌رو پراکنده و بی‌اثر باقی می‌مانند. صلح، گرچه می‌تواند از شدت بحران‌های بیرونی بکاهد، اما در درون عیناً همان مشکل قدیمی را به‌شکلی عریان‌تر پیش می‌کشد.
 
مشکل را در چنین شرایطی باید بی‌پرده طرح کرد:
چه کسی نمایندگی می‌کند؟
نمایندگیِ چه کسانی را بر عهده دارد؟
و این نمایندگی به چه افقی از آینده گره خورده است؟
 
صلح، به‌خودیِ‌خود، هیچ‌یک از این پرسش‌ها را پاسخ نمی‌دهد. اگر نیرویی نتواند این لحظه را به فرصتی برای بازسازی نمایندگی تبدیل کند، دورۀ صلح فقط به وقفه‌ای در یک فرسایشِ طولانی بدل خواهد شد. اما اگر این پرسش‌ها به‌درستی طرح شوند و پاسخی واقعی بیابند، همین لحظه می‌تواند به نقطۀ عزیمت مسیری متفاوت تبدیل شود.

#محمد_مالجو

✓توضیح کانال:
انتشار یادداشت‌ها از نویسندگان مختلف با هدف روشنگری و بررسی مسائل از دیدگاه‌های متفاوت است و به‌معنای همسو بود نظر کانال با نظر نویسندگان نیست.

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #تقویم

شنبه سی‌ام خرداد ۱۴۰۵ خورشیدی

📌امروز در تقویم؛

▪️مصادف است با سالگرد تظاهرات خیابانی سی خرداد ١٣۶٠
وقایع ۳۰ و ۳۱ خرداد ١٣۶٠ تظاهرات و درگیری‌های خیابانی‌ای بود که همزمان با طرح عدم کفایت سیاسی ابوالحسن بنی ‌صدر، رئیس‌جمهور وقت، در مجلس روی داد.

در این مقطع، تنها سازمان مجاهدین خلق علناً از ابوالحسن بنی‌صدر پشتیبانی می‌کرد. روز ۲۹ خرداد ۱۳۶۰، مسعود رجوی، رهبر وقت این سازمان، همراه بنی صدر که در خفا به سر می‌برد، مردم را به قیام فراخواندند و از هوادارانشان خواستند تا علیه حکومت در خیابان‌ها حضور یابند.
روز بعد، تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تهران و شهرهای دیگر برگزار شد که حکومت با شدت آن را سرکوب کرد؛ منابع متفاوت تعداد کشته‌های این روز را بین ١۶ تا ٣٠ نفر اعلام کرده‌اند. صدها نفر زخمی و هزاران نفر در پی آن بازداشت شدند.
در پی تظاهرات مسلحانه ٣٠ خرداد، نه فقط بنی‌صدر و مجاهدین خلق، که سازمان پیکار، فدائیان خلق(اقلیت)، رنجبران و... بیش از پیش از صحنه سیاست علنی حذف شده و اعضای آن‌ها تحت بازداشت و پیگرد قرار گرفتند و برخی در ادامه اعدام شدند.

▪️مصادف است با سالروز کشته شدن ندا آقاسلطان.
ندا آقاسلطان یکی از شناخته‌شده‌ترین کشته شدگان اعتراضات مردمی به نتایج انتخابات ١٣٨٨ بود. او در ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ در محله امیرآباد تهران در خیابان کارگر شمالی، تقاطع خیابان شهید صالحی و کوچه خسروی به ضرب گلوله کشته شد.

انتشار فیلم کوتاهی از لحظات جان سپردن او که با تلفن همراه گرفته شد، بازتاب‌های فراوانی در رسانه‌های جهان به‌دنبال داشت.

ضارب هرگز شناخته نشد، مسئولان جمهوری اسلامی قتل او را برعهده نگرفتند و کسی در این پرونده بازداشت نشد.

#روزآروز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گفتگو

🔺جامعه ایران در وضعیت «دوام بحران‌مند»؛ مسئله اصلی برای آینده ایران چیست؟ (۱)

گفتگوی فرارو با عباس نعیمی جورشری

✍طناز حسینی‌فر

وضعیت آتش‌بس موقت، جامعه ایران را در حالت تعلیق قرار داده؛ در این میان که عاقبتِ جنگ تا حدی نامشخص است، فشار اقتصادی و شکاف اجتماعی وارد مرحله‌ای پیچیده و پرابهام شده؛ در این حال، با قدم زدن در سطح شهر، هم نشانه‌های خستگی و انفعال دیده می‌شود و هم امکان بروز واکنش‌های ناگهانی. در چنین شرایطی، این پرسش مطرح است: جامعه به کدام سو حرکت می‌کند؟
به گزارش فرارو، عباس نعیمی جورشری، مدیر گروه جامعه‌شناسی حقوق انجمن جامعه‌شناسی ایران، با ترسیم مختصات جامعه کنونی ایران در مصاحبه با فرارو می‌گوید: «به نظر می‌رسد ایران امروز نه به سمت فروپاشی فوری، بلکه به سمت موقعیتی حرکت می‌کند که من آن را «دوام بحران‌مند» می‌نامم؛ وضعیتی که در آن ساختار همچنان پابرجاست، اما برای حفظ ثبات، ناگزیر از تولید کنترل بیشتر و تحمل هزینه‌های اجتماعی و روانی فزاینده است.»
مشروح گفت‌وگوی فرارو با عباس نعیمی جورشری را در ادامه بخوانید:

🔴فرارو: ابتدا در طرح مسئله خواهان آن هستیم تا مختصات جامعه امروز ایران به شکل کلی ترسیم و وجه‌های متفاوت آن به شکلی سطحی بررسی شود.
عباس نعیمی جورشری: «اگر بخواهیم جامعه امروز ایران را در یک چارچوب نظری صورت‌بندی کنیم، شاید مفهوم «آنومی» نزد امیل دورکیم Émile Durkheim یکی از دقیق‌ترین مفاهیم برای فهم وضعیت کنونی باشد. دورکیم آنومی را صرفاً به معنای بی‌نظمی یا آشوب نمی‌فهمد، بلکه آن را وضعیتی می‌داند که در آن قواعد هنجاری، احساس تعلق جمعی و افق‌های معنا دچار فرسایش می‌شوند. جامعه ایران امروز را نیز می‌توان جامعه‌ای در وضعیتی دانست که من آن را «آنومی پایدار» توصیف می‌کنم؛ جامعه‌ای که نه کاملا فروپاشیده و نه برخوردار از انسجام و ثبات پایدار است.

از منظر اقتصادی، تورم مزمن، کاهش قدرت خرید، ناامنی شغلی و فرسایش طبقه متوسط، تجربه روزمره بخش بزرگی از جامعه را شکل داده است. اما مسئله فقط فقر اقتصادی نیست؛ بلکه احساس بی‌آیندگی و ناتوانی در برنامه‌ریزی برای آینده است.

دورکیم معتقد بود بحران زمانی عمیق می‌شود که رابطه میان تلاش فردی و نظم اجتماعی مختل گردد. امروز بسیاری از شهروندان احساس می‌کنند که میان کار، شایستگی و آینده، پیوندی پایدار وجود ندارد و همین مسئله به گسترش اضطراب، خستگی و فرسودگی روانی انجامیده است.
در سطح اجتماعی نیز ایران با کاهش اعتماد عمومی و فرسایش سرمایه اجتماعی مواجه است. اعتماد به نهادها، رسانه‌ها و حتی روابط میان‌فردی آسیب دیده و جامعه به سمت نوعی فردگرایی دفاعی حرکت کرده است. افراد بیش از گذشته درگیر حفظ بقا و امنیت شخصی‌اند.
با این حال، این وضعیت به معنای نابودی کامل حس جمعی نیست. همان‌گونه که در سال‌های اخیر مشاهده شده، جامعه ایران هنوز در بزنگاه‌های خاص، توان شکل‌دادن به همبستگی‌های عاطفی و واکنش‌های جمعی را دارد؛ هرچند این همبستگی‌ها اغلب شکننده، موقت و فاقد سازمان پایدارند.

از منظر سیاسی نیز شکاف میان دولت و جامعه عمیق‌تر از گذشته شده است. بخشی از جامعه احساس می‌کند که امکان اثرگذاری بر سازوکار رسمی سیاست کاهش یافته و همین امر به افت مشارکت رسمی و افزایش اشکال غیررسمی کنش اجتماعی انجامیده است. در چنین شرایطی، امر سیاسی از نهادهای رسمی به عرصه زندگی روزمره، شبکه‌های اجتماعی و حوزه فرهنگی منتقل می‌شود.

در سطح فرهنگی نیز جامعه ایران درگیر نوعی گذار هویتی است. تغییر سبک زندگی، شکاف‌های نسلی و رشد فردیت، بسیاری از الگوهای سنتی اقتدار را متزلزل کرده‌اند. نسل جدید بیش از گذشته خواهان به‌رسمیت‌شناخته‌شدن فردیت، سبک زندگی و حق انتخاب خویش است. از این منظر، بخشی از تنش‌های امروز ایران را باید ناشی از تعارض میان اشکال نوین زیست اجتماعی و ساختارهای تثبیت‌شده قدرت دانست.

در یک تصویر کلی به نظر من، جامعه ایران امروز را می‌توان جامعه‌ای خسته اما زنده توصیف کرد؛ جامعه‌ای که هم‌زمان دچار فرسایش هنجاری، بی‌اعتمادی و ناامیدی است، اما هنوز ظرفیت بروز خشم، مطالبه، مقاومت و حتی بازسازی را از دست نداده است. شاید مهم‌ترین ویژگی ایران امروز همین هم‌زمانیِ «فرسایش» و «امکان» باشد؛ وضعیتی که آن را می‌توان با تعبیر «آنومی پایدار» توضیح داد.»

#فردگرایی_دفاعی
#بقا_و_امنیت
#آنومی_پایدار
#عباس_نعیمی_جورشری

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #روز_جهانی

🔺۲۰ ژوئن #روز_جهانی_پناهجو است. امسال این روز تاکید دارد که هر کسی، از هر نقطه جهان، حق دارد به دنبال امنیت باشد و در امنیت زندگی کردن یک حق انسانی است.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran