💠 #یادداشت
مدرسه: داستان فرسایش ایران
✍ عاطفه اسماعیلی
از سال ۱۳۸۵ (که هنوز دانش‌آموز بودم) در انواع خیلی متفاوتی از مدرسه درس دادم. از مدارس غیررسمی مثل خانه کودک، تا مدرسه دولتی و نمونه دولتی، فرزانگان، مدرسه‌های غیرانتفاعی خوب و بد و حتی دبیرستان پسرانه! این مدارس کارکردهای خیلی متفاوتی داشتند و دارند و اهداف کاملا متفاوتی را دنبال می‌کنند. بچه‌ها هم در این مدارس مشکلات بسیار متفاوتی دارند. اما دو روند واضح را در این سال‌ها در تمام این مدارس مشاهده کردم:
بسیاری از دانش‌آموزان در واقع هیچ‌کسی را ندارند که به آنها گوش کند و اهمیت بدهد و این دائما بغرنج‌تر می‌شود. (چنانکه نل نادینگز، فیلسوف آموزش محبوبم می‌گوید، از هر دانش‌آموزشی بپرسید مشکل شما چیست جواب می‌دهد اینکه که هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد.)
دوم اینکه اولویت مدرسه در زندگی دانش‌آموزان و به تبع موفقیت آن به طور پیوسته در حال کاهش بوده است.
بخشی از این احساس، طبیعتا مربوط به من و ارتباطم با بچه‌ها بوده‌است: اوایل بسیار جوان بودم با نوید آینده‌ای درخشان. کمابیش هم سن و سال دانش‌آموزان بودم و آنها را خوب درک می‌کردم. اواخر دیگر خوب آنها را نمی‌فهمیدم، کم‌کم تصویر آن آینده نویدبخش هم محو شده بود. دیگر خیلی هم باحال و زیبا نبودم. پس طبیعتا بچه‌ها کمتر دوستم داشتند. به علاوه در سال‌های دهه هشتاد معلمان گرچه خیلی پول در نمی‌آوردند، اما پیمایش‌های بسیاری نشان می‌داد از نظر جامعه بسیار محترم و قابل اعتماد هستند. با فروپاشی اعتماد اجتماعی، از اواخر دهه نود، چنانکه هرازگاهی از لابلای حرف‌های بچه‌ها هم مشخص می‌شد، معلمان دیگر آنقدر قابل اعتماد و محترم نیستند و در نظر بچه‌ها در مجموع جزو برندگان به حساب نمی‌آیند.
بخش مهم‌تری از ماجرا به بچه‌ها باز می‌گردد و روندی جهانی است:
ارتباط تحصیلات با تخیل‌های غالب از موفقیت در این نسل روز به روز کمتر می‌شود.
بخش بسیار مهم‌تری از ماجرا مربوط به تحولات ایران است:
آموزش و پرورش در ایران هنوز عصر پاندمیک کوید/کرونا را پشت سر نگذاشته‌است. در واقع از وقتی که مدارس به سیستم حضوری بازگشتند، تعداد روزهای آموزشی که مدارس واقعا موفق شده‌اند کلاس درس تشکیل بدهند به طرز غریبی کم است.
عدد دقیقی ندارم ولی با حساب سرانگشتی تصور می‌کنم به طور میانگین شاید نیمی از هر سال آموزشی، مدرسه تعطیل یا غیر حضوری بوده است. این واقعیت پایه، نه فقط امکان آموزش موثر بلکه امکان ارتباط واقعی و مراقبت/ اهمیت دادن را هم از میان برده‌است. (در واقع علت اصلی اینکه من الان در خارج از ایران و در تعقیب زندگی آکادمیک هستم این است که در سال‌های پاندمیک و پس از آن احساس کردم دارم وقت بچه‌ها و خودم را تلف می‌کنم.)
این واقعیت در انواع این مدارس خود را به اشکال مختلفی نشان می‌دهد:
در مدارس دولتی به صورت نرخ سرسام‌آور خروج از مدرسه،
در مدارس غیرانتفاعی نه چندان «نخبه» به صورت غیبت‌های دائمی و آماده شدن دانش‌آموزان برای خروج از ایران یا ثبت‌نام در رشته‌های بدون کنکور
و در مدارس نخبه، با تعیلق زندگی بچه‌ها برای رسیدن به دانشگاه‌های خوب تهران با هدف خروج از ایران پس از آن. (که البته این هم به طور فزاینده‌ای سخت‌تر می‌شود!)
در میانه‌ی بحران‌های مختلف ایران، این واقعیت چیزی است که شب‌ها نمی‌گذارد بخوابم. کمتر از ده سال دیگر، نتایج این زوال سریع مشخص خواهد شد:
بسیاری از بچه‌ها دیگر آموزش خوب ندیده‌اند. آموزش خوب بسته به کارکردهای مختلف مدرسه معنای متفاوتی دارد. اما وقتی تعداد روزهای آموزشی در طول سال به صد روز نرسد همه این‌ها شکست می‌خورند. آموزش خوب مزیت اصلی چند نسل قبلی ایرانیان بود.
مهم‌تر اینکه بچه‌ها به اندازه کافی از خانه بیرون نیامده‌اند. با هم‌سالانشان نوع دیگری از ارتباط را تجربه کرده‌اند که حداقل من اصلا آن را نمی‌شناسم. به علاوه از اهمیتی که بالاخره بعضی از آنها در مدرسه و از بزرگسالانی غیر از اعضای خانواده‌شان دریافت می‌کردند هم محروم شده‌اند.
در واقع به نظر من مدت‌هاست که آموزش پایه در تمام دنیا در مسیری غلط پیش می‌رود. این روزها هم که روزهای انتقال به اوضاعی هستند که هنوز تصوری از آن نداریم. واقعا قابل تصور نیست که در دو سه دهه آینده، آموزش چه معنایی خواهد داشت. اما اینکه ایران در کوتاه‌مدت از نظر نسلی به چه سمتی می‌رود و بچه‌ها را محکوم به چه آینده‌ای و چه انتخاب‌هایی می‌کند، در میانه این بحران‌ها بیش از هر چیز قلبم را به درد می‌آورد، شرمنده‌ام می‌کند و می‌ترساندم.
منبع: کانال نویسنده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
مدرسه: داستان فرسایش ایران
✍ عاطفه اسماعیلی
از سال ۱۳۸۵ (که هنوز دانش‌آموز بودم) در انواع خیلی متفاوتی از مدرسه درس دادم. از مدارس غیررسمی مثل خانه کودک، تا مدرسه دولتی و نمونه دولتی، فرزانگان، مدرسه‌های غیرانتفاعی خوب و بد و حتی دبیرستان پسرانه! این مدارس کارکردهای خیلی متفاوتی داشتند و دارند و اهداف کاملا متفاوتی را دنبال می‌کنند. بچه‌ها هم در این مدارس مشکلات بسیار متفاوتی دارند. اما دو روند واضح را در این سال‌ها در تمام این مدارس مشاهده کردم:
بسیاری از دانش‌آموزان در واقع هیچ‌کسی را ندارند که به آنها گوش کند و اهمیت بدهد و این دائما بغرنج‌تر می‌شود. (چنانکه نل نادینگز، فیلسوف آموزش محبوبم می‌گوید، از هر دانش‌آموزشی بپرسید مشکل شما چیست جواب می‌دهد اینکه که هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد.)
دوم اینکه اولویت مدرسه در زندگی دانش‌آموزان و به تبع موفقیت آن به طور پیوسته در حال کاهش بوده است.
بخشی از این احساس، طبیعتا مربوط به من و ارتباطم با بچه‌ها بوده‌است: اوایل بسیار جوان بودم با نوید آینده‌ای درخشان. کمابیش هم سن و سال دانش‌آموزان بودم و آنها را خوب درک می‌کردم. اواخر دیگر خوب آنها را نمی‌فهمیدم، کم‌کم تصویر آن آینده نویدبخش هم محو شده بود. دیگر خیلی هم باحال و زیبا نبودم. پس طبیعتا بچه‌ها کمتر دوستم داشتند. به علاوه در سال‌های دهه هشتاد معلمان گرچه خیلی پول در نمی‌آوردند، اما پیمایش‌های بسیاری نشان می‌داد از نظر جامعه بسیار محترم و قابل اعتماد هستند. با فروپاشی اعتماد اجتماعی، از اواخر دهه نود، چنانکه هرازگاهی از لابلای حرف‌های بچه‌ها هم مشخص می‌شد، معلمان دیگر آنقدر قابل اعتماد و محترم نیستند و در نظر بچه‌ها در مجموع جزو برندگان به حساب نمی‌آیند.
بخش مهم‌تری از ماجرا به بچه‌ها باز می‌گردد و روندی جهانی است:
ارتباط تحصیلات با تخیل‌های غالب از موفقیت در این نسل روز به روز کمتر می‌شود.
بخش بسیار مهم‌تری از ماجرا مربوط به تحولات ایران است:
آموزش و پرورش در ایران هنوز عصر پاندمیک کوید/کرونا را پشت سر نگذاشته‌است. در واقع از وقتی که مدارس به سیستم حضوری بازگشتند، تعداد روزهای آموزشی که مدارس واقعا موفق شده‌اند کلاس درس تشکیل بدهند به طرز غریبی کم است.
عدد دقیقی ندارم ولی با حساب سرانگشتی تصور می‌کنم به طور میانگین شاید نیمی از هر سال آموزشی، مدرسه تعطیل یا غیر حضوری بوده است. این واقعیت پایه، نه فقط امکان آموزش موثر بلکه امکان ارتباط واقعی و مراقبت/ اهمیت دادن را هم از میان برده‌است. (در واقع علت اصلی اینکه من الان در خارج از ایران و در تعقیب زندگی آکادمیک هستم این است که در سال‌های پاندمیک و پس از آن احساس کردم دارم وقت بچه‌ها و خودم را تلف می‌کنم.)
این واقعیت در انواع این مدارس خود را به اشکال مختلفی نشان می‌دهد:
در مدارس دولتی به صورت نرخ سرسام‌آور خروج از مدرسه،
در مدارس غیرانتفاعی نه چندان «نخبه» به صورت غیبت‌های دائمی و آماده شدن دانش‌آموزان برای خروج از ایران یا ثبت‌نام در رشته‌های بدون کنکور
و در مدارس نخبه، با تعیلق زندگی بچه‌ها برای رسیدن به دانشگاه‌های خوب تهران با هدف خروج از ایران پس از آن. (که البته این هم به طور فزاینده‌ای سخت‌تر می‌شود!)
در میانه‌ی بحران‌های مختلف ایران، این واقعیت چیزی است که شب‌ها نمی‌گذارد بخوابم. کمتر از ده سال دیگر، نتایج این زوال سریع مشخص خواهد شد:
بسیاری از بچه‌ها دیگر آموزش خوب ندیده‌اند. آموزش خوب بسته به کارکردهای مختلف مدرسه معنای متفاوتی دارد. اما وقتی تعداد روزهای آموزشی در طول سال به صد روز نرسد همه این‌ها شکست می‌خورند. آموزش خوب مزیت اصلی چند نسل قبلی ایرانیان بود.
مهم‌تر اینکه بچه‌ها به اندازه کافی از خانه بیرون نیامده‌اند. با هم‌سالانشان نوع دیگری از ارتباط را تجربه کرده‌اند که حداقل من اصلا آن را نمی‌شناسم. به علاوه از اهمیتی که بالاخره بعضی از آنها در مدرسه و از بزرگسالانی غیر از اعضای خانواده‌شان دریافت می‌کردند هم محروم شده‌اند.
در واقع به نظر من مدت‌هاست که آموزش پایه در تمام دنیا در مسیری غلط پیش می‌رود. این روزها هم که روزهای انتقال به اوضاعی هستند که هنوز تصوری از آن نداریم. واقعا قابل تصور نیست که در دو سه دهه آینده، آموزش چه معنایی خواهد داشت. اما اینکه ایران در کوتاه‌مدت از نظر نسلی به چه سمتی می‌رود و بچه‌ها را محکوم به چه آینده‌ای و چه انتخاب‌هایی می‌کند، در میانه این بحران‌ها بیش از هر چیز قلبم را به درد می‌آورد، شرمنده‌ام می‌کند و می‌ترساندم.
منبع: کانال نویسنده
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1👏1
💠 #خبر_گوناگون
⚽️ از جام جهانی: بازی ایران و مصر مساوی شد. گل مصر را در دقیقه ۵ بازی محمد صابر زد و بعد از اینکه طارمی یک پنالتی را برای ایران از دست داد، رضايیان گل مساوی را در دقیقه ۱۴ زد. گل دوم ایران هم آفساید اعلام شد.
حالا برای صعود ایران باید منتظر بود یا غنا کرواسی را شکست دهد یا کنگو نتواند ازبکستان را ببرد یا بازی اتریش و الجزایر برنده داشته باشد.
▪️تنش ایران و آمریکا در تنگه هرمز: سنتکام، فرماندهی مرکزی ایالات متحده ادعا کرده در پاسخ به حمله روز پنجشنبه ایران به یک کشتی در حال عبور از تنگه هرمز، حملاتی را علیه ایران انجام داده است. از جمله به انبارهای موشک و پهپادی ایران و یک تاسیسات رادار در سواحل جنوبی کشورمان.
این حمله حدود ۹۰ دقیقه بوده و حوالی جزیره قشم را هدف قرار داده.
سپاه پاسداران اعلام کرده حمله آمریکا به جزیره سیریک، واقع در سواحل تنگه هرمز، را دفع کرده و نقاط استقرار آمریکایی‌ها در منطقه را زده است.
▪️جی دی ونس، معاون دونالد ترامپ، در شبکه ایکس (توئیتر) نوشته ایالات متحده به توافقنامه امضاشده با ایران احترام می‌گذارد و این را هم گفته که اگر تهران اختلاف‌نظری با آمریکا دارد، می‌تواند «گوشی را بردارد و زنگ بزند»، و این هشدار را هم داد که «خشونت با خشونت پاسخ داده خواهد شد.»
▪️توافق اسرائیل و لبنان: دو کشور بعد از چهار روز مذاکرات سفت‌وسخت با میانجیگری ایالات متحده، یک توافقنامه چارچوبی (framework agreement) را امضا کردند که چارچوب مذاکرات بعدی را مشخص می‌کند.
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت که «هنوز کار زیادی داریم». روبیو گفته که آمریکا در چارچوب این توافق متعهد به کمک مالی، نظامی و بشردوستانه از لبنان شده است. از جمله یک کمک فوری ۱۰۰ میلیون دلاری که با هماهنگی سازمان ملل پرداخت خواهد شد.
بنیامین نتانیاهو هم گفته برطبق این توافقنامه بخش عمده‌ای از مناطق جنوبی لبنان که اسرائیل اشغال کرده و «منطقه حائل» می‌نامد در دست اسرائیل می‌ماند.
با اینحال قرار شده اسرائیل از دو منطقه در جنوب لبنان خارج شود. و لبنان هم قول خلع‌سلاح حزب‌الله را داده است.
#روزآروز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
⚽️ از جام جهانی: بازی ایران و مصر مساوی شد. گل مصر را در دقیقه ۵ بازی محمد صابر زد و بعد از اینکه طارمی یک پنالتی را برای ایران از دست داد، رضايیان گل مساوی را در دقیقه ۱۴ زد. گل دوم ایران هم آفساید اعلام شد.
حالا برای صعود ایران باید منتظر بود یا غنا کرواسی را شکست دهد یا کنگو نتواند ازبکستان را ببرد یا بازی اتریش و الجزایر برنده داشته باشد.
▪️تنش ایران و آمریکا در تنگه هرمز: سنتکام، فرماندهی مرکزی ایالات متحده ادعا کرده در پاسخ به حمله روز پنجشنبه ایران به یک کشتی در حال عبور از تنگه هرمز، حملاتی را علیه ایران انجام داده است. از جمله به انبارهای موشک و پهپادی ایران و یک تاسیسات رادار در سواحل جنوبی کشورمان.
این حمله حدود ۹۰ دقیقه بوده و حوالی جزیره قشم را هدف قرار داده.
سپاه پاسداران اعلام کرده حمله آمریکا به جزیره سیریک، واقع در سواحل تنگه هرمز، را دفع کرده و نقاط استقرار آمریکایی‌ها در منطقه را زده است.
▪️جی دی ونس، معاون دونالد ترامپ، در شبکه ایکس (توئیتر) نوشته ایالات متحده به توافقنامه امضاشده با ایران احترام می‌گذارد و این را هم گفته که اگر تهران اختلاف‌نظری با آمریکا دارد، می‌تواند «گوشی را بردارد و زنگ بزند»، و این هشدار را هم داد که «خشونت با خشونت پاسخ داده خواهد شد.»
▪️توافق اسرائیل و لبنان: دو کشور بعد از چهار روز مذاکرات سفت‌وسخت با میانجیگری ایالات متحده، یک توافقنامه چارچوبی (framework agreement) را امضا کردند که چارچوب مذاکرات بعدی را مشخص می‌کند.
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت که «هنوز کار زیادی داریم». روبیو گفته که آمریکا در چارچوب این توافق متعهد به کمک مالی، نظامی و بشردوستانه از لبنان شده است. از جمله یک کمک فوری ۱۰۰ میلیون دلاری که با هماهنگی سازمان ملل پرداخت خواهد شد.
بنیامین نتانیاهو هم گفته برطبق این توافقنامه بخش عمده‌ای از مناطق جنوبی لبنان که اسرائیل اشغال کرده و «منطقه حائل» می‌نامد در دست اسرائیل می‌ماند.
با اینحال قرار شده اسرائیل از دو منطقه در جنوب لبنان خارج شود. و لبنان هم قول خلع‌سلاح حزب‌الله را داده است.
#روزآروز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
🔴 هم‌خانه با خشونت
🔺 فشار اقتصادی و تجربه جنگ که چهره خشونت را تغییر داده و از خیابان به خانه آورده است
✍️ نسترن فرخه
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔴 هم‌خانه با خشونت
🔺 فشار اقتصادی و تجربه جنگ که چهره خشونت را تغییر داده و از خیابان به خانه آورده است
✍️ نسترن فرخه
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
💠 #گزارش 🔴 هم‌خانه با خشونت 🔺 فشار اقتصادی و تجربه جنگ که چهره خشونت را تغییر داده و از خیابان به خانه آورده است ✍️ نسترن فرخه 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
🔴 هم‌خانه با خشونت
🔺 فشار اقتصادی و تجربه جنگ که چهره خشونت را تغییر داده و از خیابان به خانه آورده است
✍️ نسترن فرخه
🔹 جنگ و وخامت شرایط اقتصادی ماه‌های اخیر، اثر مستقیم بر کاهش تاب‌آوری و ایجاد تنش در جامعه و بین خانوادهها داشته است. وکلای دادگستری، فعالان اجتماعی، مسئولان خانه‌های امن و روان‌شناسانی که با «شرق» گفت‌وگو کرده‌اند، از افزایش محسوس خشونت و پیچیده‌تر‌شدن اشکال آن خبر می‌دهند؛ روندی که به گفته آنها ارتباط مستقیمی با فشارهای اقتصادی و تجربه روزهای جنگ دارد. به باور این کارشناسان، کاهش تاب‌آوری روانی و تشدید مشکلات معیشتی، بستر بروز خشونت را در سطوح مختلف جامعه فراهم کرده و نمود آشکار آن را می‌توان در افزایش و تغییر جنس خشونت‌های خانگی دید؛ خشونت‌هایی که تنها به آزار فیزیکی محدود نیستند و بیش از گذشته در قالب‌های روانی خود را نشان می‌دهند.
🔹فاطمه، زن جوانی است که به گفته خودش اختلافات کوچک زناشویی‌اش حالا به مسئله حل‌نشدنی تبدیل شده و توضیح می‌دهد: «همسرم تمایلی به درآمدزایی من نداشت و همیشه می‌گفت همان حقوقی را که دیگران قرار است به تو بدهند، من برایت واریز می‌کنم و نیازی نیست کار کنی. اما در چند ماه اخیر که کاسبی خودش با ضرر مواجه شده، پولی هم برای من واریز نمی‌کند. چند بار از او خواستم راضی شود تا سر کار بروم ولی هر بار بدتر از بار قبل دعوا کردیم. اگر جسارت و توانش را داشتم حتما درخواست طلاق می‌دادم».
🔹مونیکا نادی، وکیل دادگستری: افزایش پرونده‌های مرتبط با خشونت خانگی در سال‌های اخیر واقعیتی است که در فضای حقوقی و قضائی نیز قابل مشاهده است. این افزایش را نمی‌توان صرفا به رشد میزان خشونت نسبت داد؛ زیرا بخشی از آن ناشی از افزایش آگاهی عمومی و تمایل بیشتر قربانیان به گزارش و پیگیری موارد خشونت است. بخشی از افزایش پرونده‌ها ناشی از وخامت شرایط اقتصادی و پیچیده‌تر‌شدن مسائل اجتماعی است.
🔹در حال حاضر در پرونده‌های حقوقی حوزه کودکان هم تنها خشونت فیزیکی موضوع نگرانی نیست، بلکه غفلت، آزارهای روانی، سوءاستفاده‌های عاطفی و فشارهای تربیتی افراطی نیز به‌عنوان اشکال مهم خشونت علیه کودک شناخته می‌شوند. با‌این‌حال، قوانین ما در بسیاری موارد پراکنده‌اند و حتی همان حمایت‌هایی که در قوانین پیش‌بینی شده، همیشه به شکل مؤثر اجرا نمی‌شوند. در حال حاضر بسیاری از قربانیان، به‌ویژه در فضای خصوصی خانواده، همچنان با تردید و نگرانی به سمت شکایت و پیگیری حقوقی می‌روند. فرایندهای قضائی طولانی و پیچیده‌اند و در بسیاری از موارد، قربانیان نمی‌دانند پس از ثبت شکایت چگونه باید زندگی خود را ادامه دهند.
🔹فاطیما باباخانی، مؤسس خانه امن «مهر شمس‌آفرید»: در هفته‌های نخست جنگ اخیر، شمار درخور توجهی از مراجعات ما مربوط به خانواده‌هایی بود که به دلیل بیکاری ناگهانی یا تعطیلی محل کار با مشکلات شدید معیشتی مواجه شده بودند. بنابراین روایت‌های متعددی از زنانی داریم که با از دست رفتن منبع درآمد خانوار، هم‌زمان با فشار اقتصادی، با افزایش تنش و خشونت در خانه نیز روبه‌رو شده‌اند. در بسیاری از موارد، خشم ناشی از بیکاری و احساس ناتوانی در تأمین نیازهای خانواده، به شکلی کنترل‌نشده در روابط خانوادگی بروز می‌کند
🔹عبید ملک‌رئیسی، معلم و فعال اجتماعی در سیستان و بلوچستان: «بخشی از این خشونت‌ها با وجود فشار اقتصادی و در بستر ساختارهای سنتی، تشدید می‌شود. همین موضوع در برخی موارد منجر به خشونت‌های می‌شود که بنا به بافت سنتی هرگز به گوش نهادهای رسمی نمی‌رسد. تجربه میدانی در بیشتر مناطق نشان می‌دهد در کنار کودک‌آزاری، اشکال مختلفی از خشونت علیه زنان وجود دارد که بسیاری از خانوادهها به دلیل نگرانی از قضاوت اجتماعی یا حفظ آبرو، ترجیح می‌دهند مشکلات را درون خانواده حل کنند و حتی در موارد بحرانی نیز از مراجعه به کلانتری، اورژانس اجتماعی یا دستگاه‌های حمایتی خودداری می‌کنند.
▪️ خانه‌های ناآرام
▪️ وضعیت اقتصادی علت افزایش خشونت
▪️ تغییر مدل مراجعات مشاوره
▪️ بازتولید خشونت با ادغام سنت و فشار مالی
▪️خشونت پنهان علیه زنان آسیب‌دیده
🔺 متن کامل👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1112128
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔴 هم‌خانه با خشونت
🔺 فشار اقتصادی و تجربه جنگ که چهره خشونت را تغییر داده و از خیابان به خانه آورده است
✍️ نسترن فرخه
🔹 جنگ و وخامت شرایط اقتصادی ماه‌های اخیر، اثر مستقیم بر کاهش تاب‌آوری و ایجاد تنش در جامعه و بین خانوادهها داشته است. وکلای دادگستری، فعالان اجتماعی، مسئولان خانه‌های امن و روان‌شناسانی که با «شرق» گفت‌وگو کرده‌اند، از افزایش محسوس خشونت و پیچیده‌تر‌شدن اشکال آن خبر می‌دهند؛ روندی که به گفته آنها ارتباط مستقیمی با فشارهای اقتصادی و تجربه روزهای جنگ دارد. به باور این کارشناسان، کاهش تاب‌آوری روانی و تشدید مشکلات معیشتی، بستر بروز خشونت را در سطوح مختلف جامعه فراهم کرده و نمود آشکار آن را می‌توان در افزایش و تغییر جنس خشونت‌های خانگی دید؛ خشونت‌هایی که تنها به آزار فیزیکی محدود نیستند و بیش از گذشته در قالب‌های روانی خود را نشان می‌دهند.
🔹فاطمه، زن جوانی است که به گفته خودش اختلافات کوچک زناشویی‌اش حالا به مسئله حل‌نشدنی تبدیل شده و توضیح می‌دهد: «همسرم تمایلی به درآمدزایی من نداشت و همیشه می‌گفت همان حقوقی را که دیگران قرار است به تو بدهند، من برایت واریز می‌کنم و نیازی نیست کار کنی. اما در چند ماه اخیر که کاسبی خودش با ضرر مواجه شده، پولی هم برای من واریز نمی‌کند. چند بار از او خواستم راضی شود تا سر کار بروم ولی هر بار بدتر از بار قبل دعوا کردیم. اگر جسارت و توانش را داشتم حتما درخواست طلاق می‌دادم».
🔹مونیکا نادی، وکیل دادگستری: افزایش پرونده‌های مرتبط با خشونت خانگی در سال‌های اخیر واقعیتی است که در فضای حقوقی و قضائی نیز قابل مشاهده است. این افزایش را نمی‌توان صرفا به رشد میزان خشونت نسبت داد؛ زیرا بخشی از آن ناشی از افزایش آگاهی عمومی و تمایل بیشتر قربانیان به گزارش و پیگیری موارد خشونت است. بخشی از افزایش پرونده‌ها ناشی از وخامت شرایط اقتصادی و پیچیده‌تر‌شدن مسائل اجتماعی است.
🔹در حال حاضر در پرونده‌های حقوقی حوزه کودکان هم تنها خشونت فیزیکی موضوع نگرانی نیست، بلکه غفلت، آزارهای روانی، سوءاستفاده‌های عاطفی و فشارهای تربیتی افراطی نیز به‌عنوان اشکال مهم خشونت علیه کودک شناخته می‌شوند. با‌این‌حال، قوانین ما در بسیاری موارد پراکنده‌اند و حتی همان حمایت‌هایی که در قوانین پیش‌بینی شده، همیشه به شکل مؤثر اجرا نمی‌شوند. در حال حاضر بسیاری از قربانیان، به‌ویژه در فضای خصوصی خانواده، همچنان با تردید و نگرانی به سمت شکایت و پیگیری حقوقی می‌روند. فرایندهای قضائی طولانی و پیچیده‌اند و در بسیاری از موارد، قربانیان نمی‌دانند پس از ثبت شکایت چگونه باید زندگی خود را ادامه دهند.
🔹فاطیما باباخانی، مؤسس خانه امن «مهر شمس‌آفرید»: در هفته‌های نخست جنگ اخیر، شمار درخور توجهی از مراجعات ما مربوط به خانواده‌هایی بود که به دلیل بیکاری ناگهانی یا تعطیلی محل کار با مشکلات شدید معیشتی مواجه شده بودند. بنابراین روایت‌های متعددی از زنانی داریم که با از دست رفتن منبع درآمد خانوار، هم‌زمان با فشار اقتصادی، با افزایش تنش و خشونت در خانه نیز روبه‌رو شده‌اند. در بسیاری از موارد، خشم ناشی از بیکاری و احساس ناتوانی در تأمین نیازهای خانواده، به شکلی کنترل‌نشده در روابط خانوادگی بروز می‌کند
🔹عبید ملک‌رئیسی، معلم و فعال اجتماعی در سیستان و بلوچستان: «بخشی از این خشونت‌ها با وجود فشار اقتصادی و در بستر ساختارهای سنتی، تشدید می‌شود. همین موضوع در برخی موارد منجر به خشونت‌های می‌شود که بنا به بافت سنتی هرگز به گوش نهادهای رسمی نمی‌رسد. تجربه میدانی در بیشتر مناطق نشان می‌دهد در کنار کودک‌آزاری، اشکال مختلفی از خشونت علیه زنان وجود دارد که بسیاری از خانوادهها به دلیل نگرانی از قضاوت اجتماعی یا حفظ آبرو، ترجیح می‌دهند مشکلات را درون خانواده حل کنند و حتی در موارد بحرانی نیز از مراجعه به کلانتری، اورژانس اجتماعی یا دستگاه‌های حمایتی خودداری می‌کنند.
▪️ خانه‌های ناآرام
▪️ وضعیت اقتصادی علت افزایش خشونت
▪️ تغییر مدل مراجعات مشاوره
▪️ بازتولید خشونت با ادغام سنت و فشار مالی
▪️خشونت پنهان علیه زنان آسیب‌دیده
🔺 متن کامل👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1112128
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شرق
هم‌خانه با خشونت
جنگ و وخامت شرایط اقتصادی ماه‌های اخیر، اثر مستقیم بر کاهش تاب‌آوری و ایجاد تنش در جامعه و بین خانوادهها داشته است. وکلای دادگستری، فعالان اجتماعی، مسئولان خانه‌های امن و روان‌شناسانی که با «شرق» گفت‌وگو کرده‌اند، از افزایش محسوس خشونت و پیچیده‌تر‌شدن اشکال…
🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
همچنان ،
در بر همان پاشنه می‌چرخد
و دروغ و خشکسالی،
دهان گشوده،
جهان را با شتاب می‌بلعد
و باد ولگرد
به تاراج رویاهایم،
روی پنجه ایستاده
عنقریب،
از سوراخ کلید وارد شود
چرا از دوست‌داشتن غفلت ورزم
چرا؟
تو را که درکنار دارم
و لبخندت
براستکان لب‌پریده‌ی چای
هنوز یخ نبسته است
چرا ازعشق ورزیدن
غفلت ورزم
همین که صبح بلند می‌شوم
آفتاب دست مرا می‌گیرد
روی دو پا می‌ایستم
و بار دیگر
به تو می‌گویم
صبح به خیر
رویای شیرین صبح‌گاهی!
#علی_صبوری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
همچنان ،
در بر همان پاشنه می‌چرخد
و دروغ و خشکسالی،
دهان گشوده،
جهان را با شتاب می‌بلعد
و باد ولگرد
به تاراج رویاهایم،
روی پنجه ایستاده
عنقریب،
از سوراخ کلید وارد شود
چرا از دوست‌داشتن غفلت ورزم
چرا؟
تو را که درکنار دارم
و لبخندت
براستکان لب‌پریده‌ی چای
هنوز یخ نبسته است
چرا ازعشق ورزیدن
غفلت ورزم
همین که صبح بلند می‌شوم
آفتاب دست مرا می‌گیرد
روی دو پا می‌ایستم
و بار دیگر
به تو می‌گویم
صبح به خیر
رویای شیرین صبح‌گاهی!
#علی_صبوری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤2
💠 #خبر_گوناگون
▪️اگر معلوم نیست تنگه باز است یا نه ولی روشن است که مثل بسیاری از روزها، دیروز هم در مملکت روز اختلال و تورم بود؛
▫️بازهم بابت حمله سایبری خدمات کارتی بانک‌های ملی و صادرات از ساعت‌های اولیه صبح مختل بود/ است.
▫️شب هم برق به ایراد فنی خورد و بخش بزرگی از شرق پایتخت؛ خانه‌ها و خیابان‌ها، از پیروزی و نیروی هوایی تا نارمک، نظام‌آباد، سبلان، رسالت، سرسبز، زرکش، کلاهدوز، تهران‌نو، مجیدیه، بخشهایی از تهرانپارس و حتی تا وحیدیه، در خاموشی فرو رفت و گفته شد یک پست بزرگ برق در شرق به اختلال دچار شده.
▪️مرکز آمار ایران می‌گوید تورم نقطه به نقطه خرداد در بخش خوراکی‌ها به ۱۳۵درصد خبر داد. یعنی چی؟ یعنی قیمت خوراکی‌ها در خرداد امسال نسبت به خرداد پارسال تقریبا ۲.۵ برابر شده - تورم نقطه به نقطه کل کشور (اقلام خوراکی، غیرخوراکی و خدمات) نیز به ۸۸.۶ درصد سر زده- چه خبر است؟ به کجا قرار است برسیم؟
▪️همچنین شوراهای صنفی ۳۴ دانشگاه کشور در بیانیه‌ای، به خیز دولت برای «تغییرات اساسی در خدمات رفاهی دانشجویی و احتمال اجرای طرح جدید تغذیه از مهر ۱۴۰۵ مبنی بر حذف سلف‌های دانشجویی» اعتراض کردند.
گویا دولت تصمیم گرفته کم‌کم سلف‌های مرکزی دانشگاه‌ها و بعد دانشکده‌ها را جمع کند و هزینه غذا را مستقیما به دانشجویان بپردازد اما تشکل‌های صنفی دانشجویان می‌گویند وقتی تورم مواد خوراکی چنین طاقت‌فرسا شده، دولت قصد دارد بار این گرانی را روی دوش دانشجویان بیندازد و پس‌از چندی دانشجویان برای یک وعده غذا، گرفتار می‌شوند.
▪️همه‌جای منطقه، همه طرف‌ها از آتش‌بس حرف می‌زنند اما در کردستان گویا خبری نیست| رسانه‌ها خبر دادند به یک پایگاه خالی از نیروی یک گروه کُرد مخالف جمهوری اسلامی در نزدیکی اربیل عراق، حمله پهپادی شده است- مثل چندین هفته گذشته.
▫️همچنین خبر آمد دولت جمهوری اسلامی به دولت عراق پیام داد یا سران و فعالان گروه‌های کرد حاضر در اقلیم کردستان عراق را به ایران تحویل دهد یا آنها را به کشور دیگری منتقل کند.
گویا حساسیت‌های امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی نسبت به گروه‌های کُرد و پیشمرگه‌های آنها، پس‌از اینکه آمریکایی‌ها خبر دادند، با این گروه‌ها برای مشارکت در جنگ زمینی، تماس‌هایی داشته، دوصدچندان شده است.
▪️ارتش آمریکا اعلام کرد در تلافی حمله دیروز به یک نفت‌کش پانامایی در تنگه هرمز، به تاسیسات نظامی؛ موشکی و راداری در چند نقطه در جنوب ایران حمله کرده- فاکس‌نیوز، رسانه آمریکایی، می‌گوید حمله بامداد دیروز از حمله پریشب به مواضع ایران طولانی‌تر بوده.
▫️دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در شبکه ایکس احتمال داد درگیری‌ها با ایران ادامه پیدا کند و هشدار داد در آن‌صورت، آمریکا با هدف نابودی جمهوری اسلامی، عملیات نظامی را از سر می‌گیرد.
▪️سپاه پاسداران هم اعلام کرد در پاسخ به حمله هوایی آمریکا به پایگاه‌های علی‌السالم کویت و ناوگان پنجم آمریکا در بحرین حمله موشکی و پهپادی کرده است.
▫️کویت و بحرین اعلام کردند پرتابه‌های ایران را رهگیری کرده‌اند.
▫️روابط عمومی سپاه و نیروی دریایی سپاه در اعلامیه‌هایی جداگانه گفتند بنابر تفاهم‌نامه آمدوشد در تنگه هرمز باید در مسیرهای مدیریت‌شده جمهوری اسلامی برقرار باشد و به متخلفان باز حمله می‌شود و در روزهای آینده برای نیروهای آمریکایی جهنمی برپا می‌شود- سپاه درباره پاسخ شدیدتر به زیرپارفتن آتش‌بس هشدار داده.
رسانه‌های نظامی یا دولتی در ایران می‌گویند آمدوشد کشتی در مسیر نزدیک به عمان در تنگه هرمز که آمریکایی آن‌را فراهم کرده‌اند، خلاف تفاهم‌نامه است اما آمریکایی‌ها و گویا طرف عمانی چنین تفسیری ندارند.
▪️این وسط، در آخرین ساعت‌های دیشب، ۶۳تن از اعضای مجلس خبرگان رهبری هم بیانیه داده‌اند و خط‌ونشان کشیده‌اند چون پایان اشغال جنوب لبنان و آتش‌بس در آن بلاد برآورده نشد، مسوولانی که تنگه هرمز را در این شرایط گشوده‌اند، "خلاف تعهدهایشان" عمل کرده‌اند
منظورشان از تعهد‌های مسوولان، تعهدهایشان به رهبری نطام است درباره شیوه توافق با امریکا.
▫️آنها هرگونه مذاکره هسته‌ای را منتفی خوانده‌اند و هشدار داده‌اند با هرگونه سهل‌انگاری مسوولان در "دریافت غرامت از آمریکا، رفع تحریم‌ها، آزادشدن پول‌های مسدودشده، تثبیت مدیریت جمهوری اسلامی بر تنگه هرمز و خروج آمریکا از منطقه" برخورد خواهد شد.
▫️این ۶۳ خبره مملکت، می‌گویند "واجب است" هر" مکلفی" که دستش به ترامپ و نتانیاهو، می‌رسد، آنها را بکشد. و از حاضران در تجمعات شبانه خواسته‌اند تا هر زمان رهبری صلاح بدانند شب‌ها به خیابان‌ها بیایند و به حرف‌های منتقدان تجمعات شبانه گوش نکنند.
#روزآروز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
▪️اگر معلوم نیست تنگه باز است یا نه ولی روشن است که مثل بسیاری از روزها، دیروز هم در مملکت روز اختلال و تورم بود؛
▫️بازهم بابت حمله سایبری خدمات کارتی بانک‌های ملی و صادرات از ساعت‌های اولیه صبح مختل بود/ است.
▫️شب هم برق به ایراد فنی خورد و بخش بزرگی از شرق پایتخت؛ خانه‌ها و خیابان‌ها، از پیروزی و نیروی هوایی تا نارمک، نظام‌آباد، سبلان، رسالت، سرسبز، زرکش، کلاهدوز، تهران‌نو، مجیدیه، بخشهایی از تهرانپارس و حتی تا وحیدیه، در خاموشی فرو رفت و گفته شد یک پست بزرگ برق در شرق به اختلال دچار شده.
▪️مرکز آمار ایران می‌گوید تورم نقطه به نقطه خرداد در بخش خوراکی‌ها به ۱۳۵درصد خبر داد. یعنی چی؟ یعنی قیمت خوراکی‌ها در خرداد امسال نسبت به خرداد پارسال تقریبا ۲.۵ برابر شده - تورم نقطه به نقطه کل کشور (اقلام خوراکی، غیرخوراکی و خدمات) نیز به ۸۸.۶ درصد سر زده- چه خبر است؟ به کجا قرار است برسیم؟
▪️همچنین شوراهای صنفی ۳۴ دانشگاه کشور در بیانیه‌ای، به خیز دولت برای «تغییرات اساسی در خدمات رفاهی دانشجویی و احتمال اجرای طرح جدید تغذیه از مهر ۱۴۰۵ مبنی بر حذف سلف‌های دانشجویی» اعتراض کردند.
گویا دولت تصمیم گرفته کم‌کم سلف‌های مرکزی دانشگاه‌ها و بعد دانشکده‌ها را جمع کند و هزینه غذا را مستقیما به دانشجویان بپردازد اما تشکل‌های صنفی دانشجویان می‌گویند وقتی تورم مواد خوراکی چنین طاقت‌فرسا شده، دولت قصد دارد بار این گرانی را روی دوش دانشجویان بیندازد و پس‌از چندی دانشجویان برای یک وعده غذا، گرفتار می‌شوند.
▪️همه‌جای منطقه، همه طرف‌ها از آتش‌بس حرف می‌زنند اما در کردستان گویا خبری نیست| رسانه‌ها خبر دادند به یک پایگاه خالی از نیروی یک گروه کُرد مخالف جمهوری اسلامی در نزدیکی اربیل عراق، حمله پهپادی شده است- مثل چندین هفته گذشته.
▫️همچنین خبر آمد دولت جمهوری اسلامی به دولت عراق پیام داد یا سران و فعالان گروه‌های کرد حاضر در اقلیم کردستان عراق را به ایران تحویل دهد یا آنها را به کشور دیگری منتقل کند.
گویا حساسیت‌های امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی نسبت به گروه‌های کُرد و پیشمرگه‌های آنها، پس‌از اینکه آمریکایی‌ها خبر دادند، با این گروه‌ها برای مشارکت در جنگ زمینی، تماس‌هایی داشته، دوصدچندان شده است.
▪️ارتش آمریکا اعلام کرد در تلافی حمله دیروز به یک نفت‌کش پانامایی در تنگه هرمز، به تاسیسات نظامی؛ موشکی و راداری در چند نقطه در جنوب ایران حمله کرده- فاکس‌نیوز، رسانه آمریکایی، می‌گوید حمله بامداد دیروز از حمله پریشب به مواضع ایران طولانی‌تر بوده.
▫️دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در شبکه ایکس احتمال داد درگیری‌ها با ایران ادامه پیدا کند و هشدار داد در آن‌صورت، آمریکا با هدف نابودی جمهوری اسلامی، عملیات نظامی را از سر می‌گیرد.
▪️سپاه پاسداران هم اعلام کرد در پاسخ به حمله هوایی آمریکا به پایگاه‌های علی‌السالم کویت و ناوگان پنجم آمریکا در بحرین حمله موشکی و پهپادی کرده است.
▫️کویت و بحرین اعلام کردند پرتابه‌های ایران را رهگیری کرده‌اند.
▫️روابط عمومی سپاه و نیروی دریایی سپاه در اعلامیه‌هایی جداگانه گفتند بنابر تفاهم‌نامه آمدوشد در تنگه هرمز باید در مسیرهای مدیریت‌شده جمهوری اسلامی برقرار باشد و به متخلفان باز حمله می‌شود و در روزهای آینده برای نیروهای آمریکایی جهنمی برپا می‌شود- سپاه درباره پاسخ شدیدتر به زیرپارفتن آتش‌بس هشدار داده.
رسانه‌های نظامی یا دولتی در ایران می‌گویند آمدوشد کشتی در مسیر نزدیک به عمان در تنگه هرمز که آمریکایی آن‌را فراهم کرده‌اند، خلاف تفاهم‌نامه است اما آمریکایی‌ها و گویا طرف عمانی چنین تفسیری ندارند.
▪️این وسط، در آخرین ساعت‌های دیشب، ۶۳تن از اعضای مجلس خبرگان رهبری هم بیانیه داده‌اند و خط‌ونشان کشیده‌اند چون پایان اشغال جنوب لبنان و آتش‌بس در آن بلاد برآورده نشد، مسوولانی که تنگه هرمز را در این شرایط گشوده‌اند، "خلاف تعهدهایشان" عمل کرده‌اند
منظورشان از تعهد‌های مسوولان، تعهدهایشان به رهبری نطام است درباره شیوه توافق با امریکا.
▫️آنها هرگونه مذاکره هسته‌ای را منتفی خوانده‌اند و هشدار داده‌اند با هرگونه سهل‌انگاری مسوولان در "دریافت غرامت از آمریکا، رفع تحریم‌ها، آزادشدن پول‌های مسدودشده، تثبیت مدیریت جمهوری اسلامی بر تنگه هرمز و خروج آمریکا از منطقه" برخورد خواهد شد.
▫️این ۶۳ خبره مملکت، می‌گویند "واجب است" هر" مکلفی" که دستش به ترامپ و نتانیاهو، می‌رسد، آنها را بکشد. و از حاضران در تجمعات شبانه خواسته‌اند تا هر زمان رهبری صلاح بدانند شب‌ها به خیابان‌ها بیایند و به حرف‌های منتقدان تجمعات شبانه گوش نکنند.
#روزآروز
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥2
💠 #تقویم
یکشنبه هفتم تیر ۱۴۰۵ خورشیدی
امروز در تقویم:
▪️انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی؛ خشونت سیاسی در قلب جمهوری اسلامی نوپا
۷ تیر ۱۳۶۰، در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی در محله سرچشمه تهران انفجاری بزرگ رخ داد. در این انفجار، سید محمد حسینی بهشتی، رئیس دیوان عالی کشور و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی، همراه با ده‌ها تن از مقام‌های حکومتی، نمایندگان مجلس و اعضای حزب کشته شدند. این حادثه یکی از خونین‌ترین رویدادهای سیاسی سال‌های نخست پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود.
سال ۱۳۶۰ نقطه اوج بحران سیاسی، سرکوب، حذف نیروهای رقیب، درگیری‌های خیابانی و ورود کشور به چرخه‌ای از خشونت و انتقام بود. انفجار هفتم تیر، در کنار ترورها، اعدام‌ها، جنگ داخلی پنهان و آشکار میان نیروهای سیاسی و تثبیت ساختار جدید قدرت، نشان داد که انقلاب به‌سرعت از فضای امید و مشارکت عمومی به میدان حذف خونین و یکه‌تازی سیاسی کشیده شده است. این رویداد هنوز یکی از نقاط تعیین‌کننده در تاریخ قدرت‌گیری نهایی جناح حاکم در جمهوری اسلامی به شمار می‌رود.
▪️بمباران شیمیایی سردشت؛ جنایت جنگی علیه مردم غیرنظامی
۷ تیر ۱۳۶۶، برابر با ۲۸ ژوئن ۱۹۸۷، هواپیماهای عراقی شهر سردشت در آذربایجان غربی را با بمب‌های شیمیایی هدف قرار دادند. این حمله در مناطق مسکونی و پرجمعیت شهر رخ داد و صدها نفر را کشت یا زخمی کرد. هزاران نفر نیز در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و بسیاری از بازماندگان تا سال‌ها با عوارض تنفسی، پوستی، چشمی و روانی زندگی کردند.
سردشت یکی از نخستین شهرهای جهان بود که جمعیت غیرنظامی آن به‌طور گسترده با سلاح شیمیایی هدف قرار گرفت. این جنایت در میانه جنگ ایران و عراق رخ داد؛ جنگی که در آن دولت عراق بارها از سلاح شیمیایی علیه سربازان و غیرنظامیان استفاده کرد. فاجعه سردشت، علاوه بر رنج مستقیم مردم شهر، سندی از ناتوانی و بی‌اعتنایی جامعه جهانی در برابر کاربرد سلاح‌های ممنوعه بود. ۷ تیر ۱۳۶۶ در حافظه مردم سردشت روزی است که جنگ از جبهه‌ها گذشت و به نفس کشیدن کودکان، زنان و مردان در خانه و خیابان حمله کرد.
▪️خاکسپاری کیانوش آسا؛ سوگ و دادخواهی پس از اعتراضات ۱۳۸۸
۷ تیر ۱۳۸۸، پیکر کیانوش آسا، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علم و صنعت و فعال محیط‌زیست، در باغ فردوس کرمانشاه به خاک سپرده شد. او پس از تظاهرات ۲۵ خرداد در تهران ناپدید شده بود و خانواده‌اش روزها در جست‌وجوی او به بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها و نهادهای مختلف مراجعه کرده بودند. پیکر او پس از روزها بی‌خبری به خانواده تحویل داده شد و خاکسپاری‌اش به یکی از لحظه‌های تلخ جنبش اعتراضی پس از انتخابات ۱۳۸۸ تبدیل شد.
#کیانوش_آسا از جوانان کرد و از چهره‌هایی بود که نامشان با سرکوب اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ گره خورد. در همان روزها، مراسم یادبود او در دانشگاه علم و صنعت نیز با حضور دانشجویان برگزار شد. مرگ او، همچون مرگ #ندا_آقاسلطان، #سهراب_اعرابی و دیگر جان‌باختگان آن اعتراض‌ها، به بخشی از حافظه جمعی جنبش دانشجویی و جنبش دادخواهی ایران بدل شد. ۷ تیر برای خانواده و دوستان او فقط روز خاکسپاری نبود؛ روز آغاز دادخواهی‌ای بود که هنوز پایان نیافته است.
#اخبار_روز
#سرکوب
#ترور
#اعدام
#کیانوش_آسا
#ندا_آقاسلطان
#سهراب_اعرابی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
یکشنبه هفتم تیر ۱۴۰۵ خورشیدی
امروز در تقویم:
▪️انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی؛ خشونت سیاسی در قلب جمهوری اسلامی نوپا
۷ تیر ۱۳۶۰، در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی در محله سرچشمه تهران انفجاری بزرگ رخ داد. در این انفجار، سید محمد حسینی بهشتی، رئیس دیوان عالی کشور و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی، همراه با ده‌ها تن از مقام‌های حکومتی، نمایندگان مجلس و اعضای حزب کشته شدند. این حادثه یکی از خونین‌ترین رویدادهای سیاسی سال‌های نخست پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود.
سال ۱۳۶۰ نقطه اوج بحران سیاسی، سرکوب، حذف نیروهای رقیب، درگیری‌های خیابانی و ورود کشور به چرخه‌ای از خشونت و انتقام بود. انفجار هفتم تیر، در کنار ترورها، اعدام‌ها، جنگ داخلی پنهان و آشکار میان نیروهای سیاسی و تثبیت ساختار جدید قدرت، نشان داد که انقلاب به‌سرعت از فضای امید و مشارکت عمومی به میدان حذف خونین و یکه‌تازی سیاسی کشیده شده است. این رویداد هنوز یکی از نقاط تعیین‌کننده در تاریخ قدرت‌گیری نهایی جناح حاکم در جمهوری اسلامی به شمار می‌رود.
▪️بمباران شیمیایی سردشت؛ جنایت جنگی علیه مردم غیرنظامی
۷ تیر ۱۳۶۶، برابر با ۲۸ ژوئن ۱۹۸۷، هواپیماهای عراقی شهر سردشت در آذربایجان غربی را با بمب‌های شیمیایی هدف قرار دادند. این حمله در مناطق مسکونی و پرجمعیت شهر رخ داد و صدها نفر را کشت یا زخمی کرد. هزاران نفر نیز در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و بسیاری از بازماندگان تا سال‌ها با عوارض تنفسی، پوستی، چشمی و روانی زندگی کردند.
سردشت یکی از نخستین شهرهای جهان بود که جمعیت غیرنظامی آن به‌طور گسترده با سلاح شیمیایی هدف قرار گرفت. این جنایت در میانه جنگ ایران و عراق رخ داد؛ جنگی که در آن دولت عراق بارها از سلاح شیمیایی علیه سربازان و غیرنظامیان استفاده کرد. فاجعه سردشت، علاوه بر رنج مستقیم مردم شهر، سندی از ناتوانی و بی‌اعتنایی جامعه جهانی در برابر کاربرد سلاح‌های ممنوعه بود. ۷ تیر ۱۳۶۶ در حافظه مردم سردشت روزی است که جنگ از جبهه‌ها گذشت و به نفس کشیدن کودکان، زنان و مردان در خانه و خیابان حمله کرد.
▪️خاکسپاری کیانوش آسا؛ سوگ و دادخواهی پس از اعتراضات ۱۳۸۸
۷ تیر ۱۳۸۸، پیکر کیانوش آسا، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علم و صنعت و فعال محیط‌زیست، در باغ فردوس کرمانشاه به خاک سپرده شد. او پس از تظاهرات ۲۵ خرداد در تهران ناپدید شده بود و خانواده‌اش روزها در جست‌وجوی او به بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها و نهادهای مختلف مراجعه کرده بودند. پیکر او پس از روزها بی‌خبری به خانواده تحویل داده شد و خاکسپاری‌اش به یکی از لحظه‌های تلخ جنبش اعتراضی پس از انتخابات ۱۳۸۸ تبدیل شد.
#کیانوش_آسا از جوانان کرد و از چهره‌هایی بود که نامشان با سرکوب اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ گره خورد. در همان روزها، مراسم یادبود او در دانشگاه علم و صنعت نیز با حضور دانشجویان برگزار شد. مرگ او، همچون مرگ #ندا_آقاسلطان، #سهراب_اعرابی و دیگر جان‌باختگان آن اعتراض‌ها، به بخشی از حافظه جمعی جنبش دانشجویی و جنبش دادخواهی ایران بدل شد. ۷ تیر برای خانواده و دوستان او فقط روز خاکسپاری نبود؛ روز آغاز دادخواهی‌ای بود که هنوز پایان نیافته است.
#اخبار_روز
#سرکوب
#ترور
#اعدام
#کیانوش_آسا
#ندا_آقاسلطان
#سهراب_اعرابی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥1
💠 #آموزش
🔺گذر از سکوت: بازسازی مطالبه‌گری در دوران پساجنگ!
تاریخ چند دهه اخیر نشان می‌دهد اعتراضات صنفی در ایران، حتی با وجود فقدان سازمان‌یافتگی کلاسیک و نبود اتحادیه‌های مستقل فراگیر، از نوعی توالی منظم و موج‌های متناوب بهره‌مند بوده است. این توالی را می‌توان به‌ویژه در برخی بخش‌ها و گروه‌ها به‌خوبی مشاهده کرد. بازنشستگان (از تامین اجتماعی تا صندوق کشوری، فولاد و مخابرات) که به‌صورت هفتگی نسبت به وضعیت مستمری و معیشت خود واکنش نشان داده‌اند؛ معلمان که در قالب تجمعات صنفی و کمپین‌های مطالبه‌محور، نسبت به وضعیت دستمزد، کیفیت آموزش و امنیت شغلی اعتراض داشته‌اند؛ و کارگران صنایع مادر همچون نفت، گاز و پتروشیمی که هرچند کمتر ولی به‌صورت نقطه‌ای و مؤثر، نارضایتی خود را بروز داده‌اند. این اعتراضات معمولاً بدون تشکیلات پایدار و سراسری، اما با تکیه بر شبکه‌های غیررسمی، رفاقت‌های محیط کار و گاه حمایت خانوادهها و بخشهایی از افکار عمومی شکل گرفته‌اند.
در شرایط بحرانی همچون جنگ، این مسیرهای محدود نیز با دشواری‌های مضاعف روبرو می‌شود. در کشورهایی چون ایران که فعالیت‌های صنفی و کارگری همواره با مخاطراتی همراه است و در حالت عادی هم محدودیت‌های جدی برای سازمان‌دهی مستقل وجود دارد، وقوع جنگ معمولاً فضای امنیتی را تشدید می‌کند. حکومت‌های استبدادی در چنین مواقعی هرگونه تحرک اجتماعی را – حتی اگر ماهیتاً صنفی و اقتصادی باشد – به‌عنوان تهدیدی بالقوه علیه امنیت و ثبات تلقی می‌کنند. با مسلط شدن گفتمان «همه زیر یک پرچم» یا «وحدت در برابر دشمن خارجی»، هر انتقادی می‌تواند به‌سادگی به «هم‌صدایی با دشمن» تعبیر شود و در نتیجه، فضای لازم برای طرح مطالبات صنفی و معیشتی به‌شدت تنگ می‌شود. این وضعیت، نه تنها کنشگران را از اعتراض بازمی‌دارد، بلکه به تدریج حس بی‌اثربودن، ترس و دل‌زدگی را در بدنه جامعه کارگری تقویت می‌کند.
در دورانی مانند امروز که آتش‌بس شکننده در جریان است و سایه جنگ همچنان بر منطقه سنگینی می‌کند، چالش‌ها شکل دیگری به خود می‌گیرند. از یک سو، هزینه‌های سنگین جنگ، تخریب زیرساخت‌ها، اختلال در تولید و تجارت و فشارهای اقتصادی داخلی و خارجی، دولت‌ها را به سمت سیاست‌های ریاضتی، خصوصی‌سازی شتاب‌زده، کاهش هزینه‌های عمومی و تعدیل نیروی گسترده سوق می‌دهد. این سیاست‌ها مستقیماً بر زندگی و امنیت شغلی کارگران اثر می‌گذارند.
از سوی دیگر، فضای امنیتی شکل‌گرفته در دوران جنگ، معمولاً به‌سرعت عقب‌نشینی نمی‌کند و بسیاری از سازوکارهای نظارتی و محدودکننده، حتی در زمان آتش‌بس نیز به حیات خود ادامه می‌دهند. نوعی «استمرار حالت اضطراری» که در آن قوانین عادی و نهادهای دموکراتیک برقرارند، اما در عمل، نهادهای امنیتی و اضطراری (مثل وضعیت حکومت نظامی، وضعیت اضطراری اعلام‌شده، یا حتی اختیارات ویژه نهادهای امنیتی در شرایط غیربحرانی) بر زندگی سیاسی و اجتماعی سایه افکنده‌اند و به ابزاری برای کنترل و مدیریت جامعه تبدیل شده‌اند.
در این شرایط، کارگران با دو فشار هم‌زمان مواجه‌اند:
ـفشار اقتصادی و معیشتی و
ـمحدودیت در امکان سازمان‌یابی و اعتراض پساجنگ؛
چگونه به عرصه مطالبه‌گری بازگردیم؟
در چنین بستری، اینکه کارگران و فعالان کارگری بتوانند در دوران پساجنگ، آرام آرام به عرصه مطالبه‌گری صنفی و اجتماعی بازگردند و دوباره بر بخشی از افکار عمومی تأثیر بگذارند، نیازمند توجه به چند محور عملی و تجربه‌شده در جوامع مختلف است؛ محورهایی که می‌توان آنها را در قالب راهبردهای محتاطانه، مرحله‌ای و مبتنی بر واقعیت‌های میدانی طرح کرد:
۱. بازسازی شبکه‌های غیررسمی، شاید نخستین گام برای بازگشت عملی به عرصه مطالبه‌گری است.
جنگ و پیامدهای آن معمولاً نیروی کار را پراکنده می‌کند؛ برخی مهاجرت می‌کنند، برخی به مشاغل دیگر روی می‌آورند و برخی از بازار کار خارج می‌شوند. در این شرایط، احیای روابط، ارتباط دوباره با همکارانی که به هر شکلی از محیط کار خارج شده‌اند، اهمیت زیادی دارد. این شبکه‌ها لزوماً به معنای تشکل رسمی نیستند، اما می‌توانند بستر اولیه تبادل تجربه، طرح مشکلات مشترک و طراحی کنش‌های حداقلی باشند؛ از نوشتن طومارهای جمعی و مطرح‌کردن مطالبات در قالب گفتگو با مدیریت، تا هماهنگی برای اقدام‌های نمادین و کم‌هزینه. نقطه شروع، اغلب همین جمع‌های کوچک غیررسمی است که به‌مرور می‌تواند گسترده‌تر شود.
۲. تمرکز بر مطالبات مشخص، قابل فهم و ملموس
در فضای پساجنگ، جامعه معمولاً خسته، نگران و درگیر مشکلات روزمره است. در چنین فضایی، طرح مطالبات گسترده و انتزاعی کمتر می‌تواند با افکار عمومی پیوند برقرار کند. در مقابل، مطالبات عینی مانند پرداخت به‌موقع دستمزد، بهبود ایمنی محیط کار، حفظ بیمه و مزایا، یا جلوگیری از تعدیل‌های بی‌ضابطه، هم برای خود کارگران و هم برای خانوادهها و بخشهایی از جامعه قابل لمس‌تر است.
⤵️
🔺گذر از سکوت: بازسازی مطالبه‌گری در دوران پساجنگ!
تاریخ چند دهه اخیر نشان می‌دهد اعتراضات صنفی در ایران، حتی با وجود فقدان سازمان‌یافتگی کلاسیک و نبود اتحادیه‌های مستقل فراگیر، از نوعی توالی منظم و موج‌های متناوب بهره‌مند بوده است. این توالی را می‌توان به‌ویژه در برخی بخش‌ها و گروه‌ها به‌خوبی مشاهده کرد. بازنشستگان (از تامین اجتماعی تا صندوق کشوری، فولاد و مخابرات) که به‌صورت هفتگی نسبت به وضعیت مستمری و معیشت خود واکنش نشان داده‌اند؛ معلمان که در قالب تجمعات صنفی و کمپین‌های مطالبه‌محور، نسبت به وضعیت دستمزد، کیفیت آموزش و امنیت شغلی اعتراض داشته‌اند؛ و کارگران صنایع مادر همچون نفت، گاز و پتروشیمی که هرچند کمتر ولی به‌صورت نقطه‌ای و مؤثر، نارضایتی خود را بروز داده‌اند. این اعتراضات معمولاً بدون تشکیلات پایدار و سراسری، اما با تکیه بر شبکه‌های غیررسمی، رفاقت‌های محیط کار و گاه حمایت خانوادهها و بخشهایی از افکار عمومی شکل گرفته‌اند.
در شرایط بحرانی همچون جنگ، این مسیرهای محدود نیز با دشواری‌های مضاعف روبرو می‌شود. در کشورهایی چون ایران که فعالیت‌های صنفی و کارگری همواره با مخاطراتی همراه است و در حالت عادی هم محدودیت‌های جدی برای سازمان‌دهی مستقل وجود دارد، وقوع جنگ معمولاً فضای امنیتی را تشدید می‌کند. حکومت‌های استبدادی در چنین مواقعی هرگونه تحرک اجتماعی را – حتی اگر ماهیتاً صنفی و اقتصادی باشد – به‌عنوان تهدیدی بالقوه علیه امنیت و ثبات تلقی می‌کنند. با مسلط شدن گفتمان «همه زیر یک پرچم» یا «وحدت در برابر دشمن خارجی»، هر انتقادی می‌تواند به‌سادگی به «هم‌صدایی با دشمن» تعبیر شود و در نتیجه، فضای لازم برای طرح مطالبات صنفی و معیشتی به‌شدت تنگ می‌شود. این وضعیت، نه تنها کنشگران را از اعتراض بازمی‌دارد، بلکه به تدریج حس بی‌اثربودن، ترس و دل‌زدگی را در بدنه جامعه کارگری تقویت می‌کند.
در دورانی مانند امروز که آتش‌بس شکننده در جریان است و سایه جنگ همچنان بر منطقه سنگینی می‌کند، چالش‌ها شکل دیگری به خود می‌گیرند. از یک سو، هزینه‌های سنگین جنگ، تخریب زیرساخت‌ها، اختلال در تولید و تجارت و فشارهای اقتصادی داخلی و خارجی، دولت‌ها را به سمت سیاست‌های ریاضتی، خصوصی‌سازی شتاب‌زده، کاهش هزینه‌های عمومی و تعدیل نیروی گسترده سوق می‌دهد. این سیاست‌ها مستقیماً بر زندگی و امنیت شغلی کارگران اثر می‌گذارند.
از سوی دیگر، فضای امنیتی شکل‌گرفته در دوران جنگ، معمولاً به‌سرعت عقب‌نشینی نمی‌کند و بسیاری از سازوکارهای نظارتی و محدودکننده، حتی در زمان آتش‌بس نیز به حیات خود ادامه می‌دهند. نوعی «استمرار حالت اضطراری» که در آن قوانین عادی و نهادهای دموکراتیک برقرارند، اما در عمل، نهادهای امنیتی و اضطراری (مثل وضعیت حکومت نظامی، وضعیت اضطراری اعلام‌شده، یا حتی اختیارات ویژه نهادهای امنیتی در شرایط غیربحرانی) بر زندگی سیاسی و اجتماعی سایه افکنده‌اند و به ابزاری برای کنترل و مدیریت جامعه تبدیل شده‌اند.
در این شرایط، کارگران با دو فشار هم‌زمان مواجه‌اند:
ـفشار اقتصادی و معیشتی و
ـمحدودیت در امکان سازمان‌یابی و اعتراض پساجنگ؛
چگونه به عرصه مطالبه‌گری بازگردیم؟
در چنین بستری، اینکه کارگران و فعالان کارگری بتوانند در دوران پساجنگ، آرام آرام به عرصه مطالبه‌گری صنفی و اجتماعی بازگردند و دوباره بر بخشی از افکار عمومی تأثیر بگذارند، نیازمند توجه به چند محور عملی و تجربه‌شده در جوامع مختلف است؛ محورهایی که می‌توان آنها را در قالب راهبردهای محتاطانه، مرحله‌ای و مبتنی بر واقعیت‌های میدانی طرح کرد:
۱. بازسازی شبکه‌های غیررسمی، شاید نخستین گام برای بازگشت عملی به عرصه مطالبه‌گری است.
جنگ و پیامدهای آن معمولاً نیروی کار را پراکنده می‌کند؛ برخی مهاجرت می‌کنند، برخی به مشاغل دیگر روی می‌آورند و برخی از بازار کار خارج می‌شوند. در این شرایط، احیای روابط، ارتباط دوباره با همکارانی که به هر شکلی از محیط کار خارج شده‌اند، اهمیت زیادی دارد. این شبکه‌ها لزوماً به معنای تشکل رسمی نیستند، اما می‌توانند بستر اولیه تبادل تجربه، طرح مشکلات مشترک و طراحی کنش‌های حداقلی باشند؛ از نوشتن طومارهای جمعی و مطرح‌کردن مطالبات در قالب گفتگو با مدیریت، تا هماهنگی برای اقدام‌های نمادین و کم‌هزینه. نقطه شروع، اغلب همین جمع‌های کوچک غیررسمی است که به‌مرور می‌تواند گسترده‌تر شود.
۲. تمرکز بر مطالبات مشخص، قابل فهم و ملموس
در فضای پساجنگ، جامعه معمولاً خسته، نگران و درگیر مشکلات روزمره است. در چنین فضایی، طرح مطالبات گسترده و انتزاعی کمتر می‌تواند با افکار عمومی پیوند برقرار کند. در مقابل، مطالبات عینی مانند پرداخت به‌موقع دستمزد، بهبود ایمنی محیط کار، حفظ بیمه و مزایا، یا جلوگیری از تعدیل‌های بی‌ضابطه، هم برای خود کارگران و هم برای خانوادهها و بخشهایی از جامعه قابل لمس‌تر است.
⤵️
👍2
⤴️
حرکت از مطالبات مشخص و قابل دفاع، امکان جلب همدلی بیشتر، کاهش سوءتفاهم‌های امنیتی و ایجاد نوعی مشروعیت اجتماعی را افزایش می‌دهد.
اینجاست که با پیوند میان گروه‌های مختلف مزدبگیر می‌توان مرحله دیگری از آماده‌سازی برای بازگشت به عرصه مطالبه‌گری را دنبال کرد. تجربه سال‌های گذشته در ایران نشان داده که اعتراضات بازنشستگان، معلمان و کارکنان بخش‌های مختلف، هرچند پراکنده، اما دارای نوعی هم‌زمانی و هم‌گرایی موضوعی بوده‌اند؛ تقریباً همه حول مسائلی چون دستمزد، معیشت، بیمه و کرامت شغلی. در دوران پساجنگ، تلاش برای برقراری ارتباط میان این گروه‌ها می‌تواند وزن اجتماعی اعتراضات صنفی را افزایش دهد، بدون آنکه لزوماً به سمت ساختارهای رسمی و بزرگ حرکت کند که ممکن است حساسیت بیشتری برانگیزند. هم‌صدایی در شعارهای صنفی، هم‌زمانی در طرح خواسته‌ها و گفتگوهای بین‌گروهی می‌تواند به تدریج احساس «هم‌سرنوشتی» را در میان گروه‌های مختلف مزدبگیر تقویت کند.
۳. بهره‌گیری از ابزارهای ارتباطی جدید برای مستندسازی و روایت‌گری.
در فضای پساجنگ که افکار عمومی نسبت به اخبار رسمی بی‌اعتمادتر می‌شود و روایت‌های متعدد از واقعیت‌های اجتماعی شکل می‌گیرد، توان کنشگران در روایت تجربه زیسته خود می‌تواند نقشی تعیین‌کننده داشته باشد. گفتگو با رسانه‌ها و گزارش‌های کوتاه از وضعیت کارگاه‌ها، شرح مشکلات معیشتی، روایت‌های انسانی از تبعات تعدیل نیرو و ناامنی شغلی، همگی می‌تواند در قالب‌های کم‌خطر و غیرمستقیم، به آگاهی عمومی کمک کند. حتی اگر امکان تجمع و اعتراض خیابانی محدود باشد، گسترش فهم عمومی نسبت به وضعیت کارگران، به‌خودی‌خود نوعی سرمایه اجتماعی است که در مراحل بعدی می‌تواند زمینه‌ساز حمایت‌های گسترده‌تر شود.
۴. توجه به بُعد حقوقی و نهادی مطالبه‌گری.
حتی در کشورهایی با محدودیت‌های جدی، همچنان برخی مجاری قانونی – هرچند ناقص و ناکارآمد – برای طرح شکایت‌ها، دادخواست‌ها و پیگیری‌های اداری وجود دارد. استفاده هوشمندانه از این مجاری، حتی اگر در کوتاه‌مدت نتایج چشمگیری به همراه نداشته باشد، چند فایده مهم دارد:
نخست، کمک به ثبت و مستند شدن موارد تضییع حقوق کارگران در پرونده‌ها و سوابق رسمی و
دوم، تمرین مشارکت جمعی در فرآیندهای حقوقی و اداری که خود نوعی تجربه سازمان‌یابی است.
در این شرایط، گروهی از فعالان می‌توانند با جمع‌آوری اسناد، تنظیم شکایت‌ها، و اطلاع‌رسانی درباره حقوق قانونی موجود نقش واسطه میان کارگران و این سازوکارهای حقوقی را ایفا کنند.
در نظر داشته باشیم که بازگشت کارگران(معلمان، بازنشستگان،...) به عرصه مطالبه‌گری در دوران پساجنگ فرآیندی تدریجی، پیچیده و چندلایه است. مطالعات نشان داده که این بازگشت، نه با یک «انفجار» ناگهانی، بلکه با مجموعه‌ای از حرکت‌های کوچک، پراکنده و پیوسته آغاز می‌شود؛ حرکت‌هایی که در ابتدا شاید کم‌اهمیت به نظر برسند، اما در گذر زمان می‌توانند به شبکه‌ای از کنشگران، روایت‌ها و مطالبات بدل شوند.
در ایران نیز، با وجود همه محدودیت‌ها و فرسودگی‌ها، سرمایه‌ای از تجربه تاریخی اعتراضات صنفی وجود دارد؛ از تجمعات معلمان و بازنشستگان گرفته تا حرکت‌های کارگران صنایع مادر.
مسئله مهم در این شرایط این است که آیا این سرمایه می‌تواند در دوران پساجنگ، بازخوانی و روزآمد شود و در قالب شکل‌های تازه‌ای از همبستگی و مطالبه‌گری تجلی یابد یا نه.
شرایط کنونی، فرصتی است برای بازاندیشی به این موضوعات مهم. سکوت امروز کارگاه‌ها، غیبت کارگران از بسیاری از عرصه‌های عمومی و خاموشی نسبی اعتراضات، اگرچه واقعیت تلخی است، اما لزوماً به معنای مسدود شدن کامل امکان تغییر نیست.
#داوطلب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
حرکت از مطالبات مشخص و قابل دفاع، امکان جلب همدلی بیشتر، کاهش سوءتفاهم‌های امنیتی و ایجاد نوعی مشروعیت اجتماعی را افزایش می‌دهد.
اینجاست که با پیوند میان گروه‌های مختلف مزدبگیر می‌توان مرحله دیگری از آماده‌سازی برای بازگشت به عرصه مطالبه‌گری را دنبال کرد. تجربه سال‌های گذشته در ایران نشان داده که اعتراضات بازنشستگان، معلمان و کارکنان بخش‌های مختلف، هرچند پراکنده، اما دارای نوعی هم‌زمانی و هم‌گرایی موضوعی بوده‌اند؛ تقریباً همه حول مسائلی چون دستمزد، معیشت، بیمه و کرامت شغلی. در دوران پساجنگ، تلاش برای برقراری ارتباط میان این گروه‌ها می‌تواند وزن اجتماعی اعتراضات صنفی را افزایش دهد، بدون آنکه لزوماً به سمت ساختارهای رسمی و بزرگ حرکت کند که ممکن است حساسیت بیشتری برانگیزند. هم‌صدایی در شعارهای صنفی، هم‌زمانی در طرح خواسته‌ها و گفتگوهای بین‌گروهی می‌تواند به تدریج احساس «هم‌سرنوشتی» را در میان گروه‌های مختلف مزدبگیر تقویت کند.
۳. بهره‌گیری از ابزارهای ارتباطی جدید برای مستندسازی و روایت‌گری.
در فضای پساجنگ که افکار عمومی نسبت به اخبار رسمی بی‌اعتمادتر می‌شود و روایت‌های متعدد از واقعیت‌های اجتماعی شکل می‌گیرد، توان کنشگران در روایت تجربه زیسته خود می‌تواند نقشی تعیین‌کننده داشته باشد. گفتگو با رسانه‌ها و گزارش‌های کوتاه از وضعیت کارگاه‌ها، شرح مشکلات معیشتی، روایت‌های انسانی از تبعات تعدیل نیرو و ناامنی شغلی، همگی می‌تواند در قالب‌های کم‌خطر و غیرمستقیم، به آگاهی عمومی کمک کند. حتی اگر امکان تجمع و اعتراض خیابانی محدود باشد، گسترش فهم عمومی نسبت به وضعیت کارگران، به‌خودی‌خود نوعی سرمایه اجتماعی است که در مراحل بعدی می‌تواند زمینه‌ساز حمایت‌های گسترده‌تر شود.
۴. توجه به بُعد حقوقی و نهادی مطالبه‌گری.
حتی در کشورهایی با محدودیت‌های جدی، همچنان برخی مجاری قانونی – هرچند ناقص و ناکارآمد – برای طرح شکایت‌ها، دادخواست‌ها و پیگیری‌های اداری وجود دارد. استفاده هوشمندانه از این مجاری، حتی اگر در کوتاه‌مدت نتایج چشمگیری به همراه نداشته باشد، چند فایده مهم دارد:
نخست، کمک به ثبت و مستند شدن موارد تضییع حقوق کارگران در پرونده‌ها و سوابق رسمی و
دوم، تمرین مشارکت جمعی در فرآیندهای حقوقی و اداری که خود نوعی تجربه سازمان‌یابی است.
در این شرایط، گروهی از فعالان می‌توانند با جمع‌آوری اسناد، تنظیم شکایت‌ها، و اطلاع‌رسانی درباره حقوق قانونی موجود نقش واسطه میان کارگران و این سازوکارهای حقوقی را ایفا کنند.
در نظر داشته باشیم که بازگشت کارگران(معلمان، بازنشستگان،...) به عرصه مطالبه‌گری در دوران پساجنگ فرآیندی تدریجی، پیچیده و چندلایه است. مطالعات نشان داده که این بازگشت، نه با یک «انفجار» ناگهانی، بلکه با مجموعه‌ای از حرکت‌های کوچک، پراکنده و پیوسته آغاز می‌شود؛ حرکت‌هایی که در ابتدا شاید کم‌اهمیت به نظر برسند، اما در گذر زمان می‌توانند به شبکه‌ای از کنشگران، روایت‌ها و مطالبات بدل شوند.
در ایران نیز، با وجود همه محدودیت‌ها و فرسودگی‌ها، سرمایه‌ای از تجربه تاریخی اعتراضات صنفی وجود دارد؛ از تجمعات معلمان و بازنشستگان گرفته تا حرکت‌های کارگران صنایع مادر.
مسئله مهم در این شرایط این است که آیا این سرمایه می‌تواند در دوران پساجنگ، بازخوانی و روزآمد شود و در قالب شکل‌های تازه‌ای از همبستگی و مطالبه‌گری تجلی یابد یا نه.
شرایط کنونی، فرصتی است برای بازاندیشی به این موضوعات مهم. سکوت امروز کارگاه‌ها، غیبت کارگران از بسیاری از عرصه‌های عمومی و خاموشی نسبی اعتراضات، اگرچه واقعیت تلخی است، اما لزوماً به معنای مسدود شدن کامل امکان تغییر نیست.
آنچه اهمیت دارد، یافتن راه‌هایی است که در عین توجه به واقعیت‌های سخت دوران جنگ و محدودیت‌های موجود، بتواند دوباره احساس قدرت جمعی، کرامت شغلی و امکان بیان مطالبات را در میان اصناف مختلف زنده کند؛ راه‌هایی که شاید آرام، محتاط و غیرنمایشی باشند، اما می‌توانند در درازمدت به بازگشت تدریجی کارگران به صحنه مطالبه‌گری صنفی کمک کنند.
#داوطلب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👌2👍1👏1
💠 #گزارش
🔴 نفس‌های مسموم؛ میراث ۳۹ساله سردشت
🔺از ۱۳۶۶ تا امروز؛ ادامه رنج جسمی و روانی هزاران مصدوم در سایه زیرساخت‌های درمانی فرسوده
✍️ ریحانه جولایی
🔹 ساعت ۱۶:۳۰ روز یکشنبه، هفتم تیرماه ۱۳۶۶ است؛ آفتاب داغ تموز بر سر مظلوم‌ترین شهر مرزی ایران می‌تابد. سردشت، دامن سبز زاگرس را به تن دارد و زندگی در رگ‌های این شهر ۱۲ هزار نفری در جریانی آرام و بی‌صداست. کودکان در کوچه پس‌کوچه‌ها می‌دوند و بازار شهر، نبض تپنده معیشت مردمی است که سال‌ها صبوری را در همسایگی جنگ مشق کرده‌اند. ناگهان، غرش شوم چند جنگنده رژیم عراق، سکوت غریب آسمان را می‌شکند. صاعقه‌ای سهمگین در کار نیست، اما آنچه فرو می‌افتد، آغاز ممتدترین و طولانی‌ترین مرگ تدریجی یک شهر است.
🔹هفت بمب حاوی گاز خردل و تاول‌زا، بر پیکر بی‌دفاع سردشت فرود می‌آید؛ دو بمب در بازار پرتردد، دو بمب در مناطق متراکم مسکونی و سه بمب در باغ‌های مجاور. لحظاتی پس از انفجار، برخلاف بمباران‌های سنتی، از آوار خونین و دیوارهای فروریخته خبری نیست. دودی غلیظ با بویی غریب که ترکیبی نامطبوع از سیر و گوگرد است با جریان ملایم هوای تابستانی، تا کیلومترها دورتر، کانون‌های انفجار را به کام خود می‌کشد. مردم که در پی پناهگاهی برای گریز از ترکش‌ها هستند، عمیق‌ترین نفس‌های زندگی‌شان را فرو می‌دهند؛ غافل از آنکه هوا، خود به سلاح قاتل بدل شده است.
🔹 آمارها، اعدادی نیستند که به سادگی از کنارشان عبور کنیم؛ هر واحد از این آمار، روایتی مچاله شده از یک زندگی، یک خانواده و یک نسل است. طبق مستندات ثبت شده، از جمعیت کوچک شهر، ۸ هزار و ۲۵ نفر یعنی نزدیک به دو سوم ساکنان آن، در همان ساعات اولیه مصدوم شدند و حداقل ۴ هزار و ۵۰۰ نفر نیاز فوری به مداخلات درمانی پیشرفته داشتند. در این میان، ۱۳۰ تن از غیرنظامیان این شهر جان باختند؛ ۲۰ نفر در همان کانون‌های اولیه آلودگی جان سپردند، ۱۰ نفر در مسیر انتقال به بیمارستان‌های ارومیه و تبریز پرواز کردند و ۱۰۰ نفر دیگر، در طول یک ماه پس از آن فاجعه، غریبانه در تخت‌های بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌های تهران و شهرهای دیگر، در حسرت یک دم و بازدم بی‌درد، چشم از جهان فروبستند.
🔹ریزان حکمت، نویسنده و پژوهشگر کتاب تاریخ شفاهی بمباران سردشت، در گفت‌وگو با «شرق»: «سه کانون متراکم و حیاتی در داخل شهر هدف قرار گرفت. چهارراه آزادی، مقبره شیخ رسول مشرف به سرچشمه، و منزل حاج رسول نریمانی. اما در خارج از شهر، فاجعه بار خود را بر دوش روستاهایی چون «رش‌هرمه» انداخت؛ جایی که نام آن با تراژدی ماندگار زنده یاد «قادر مولان‌پور» گره خورده است.
🔹به دلیل سابقه بمباران‌های مکرر قبلی، مردم طبق عادت برای امدادرسانی به سمت محل انفجار راکت‌ها دویدند و همین حضور در کانون آلودگی، آمار مصدومان را به طور تصاعدی افزایش داد. تنها با گذشت چند ساعت و بروز علائمی چون تهوع شدید و تاول، بلندگوهای مساجد اعلام کردند که شهر هدف حمله شیمیایی قرار گرفته است. در آن زمان محلی به نام «نقاهتگاه ش.م.ر» در شهر دایره شده بود اما کسی معنای این اختصار را نمی‌دانست. در سردشت نه بیمارستانی مجهز و نه داروی اختصاصی وجود داشت. مسئولان نیز در شوک بودند و حتی مصدومانی که بعدها به ایتالیا، بلژیک و اسپانیا اعزام شدند، می‌گفتند پزشکان خارجی پروتکل درمانی این گاز را نمی‌دانستند و ما احساس می‌کردیم به موش آزمایشگاهی پزشکان غربی برای مطالعه عوارض خردل تبدیل شده‌ایم.»
🔹 منیره عبدالله‌پوری، بازنشسته شبکه بهداشت و درمان سردشت می‌گوید:
▪️روایت‌های مچاله در حافظه تاریخ
▪️انزوای بیولوژیک و سفره‌های آلوده
▪️میراث بهداشت و درمان برای سردشت
▪️روایت یک عمر هم‌زیستی با خردل
▪️ سردشت، امانتی در گلوگاه زمان
🔺 متن کامل👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1112325
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔴 نفس‌های مسموم؛ میراث ۳۹ساله سردشت
🔺از ۱۳۶۶ تا امروز؛ ادامه رنج جسمی و روانی هزاران مصدوم در سایه زیرساخت‌های درمانی فرسوده
✍️ ریحانه جولایی
🔹 ساعت ۱۶:۳۰ روز یکشنبه، هفتم تیرماه ۱۳۶۶ است؛ آفتاب داغ تموز بر سر مظلوم‌ترین شهر مرزی ایران می‌تابد. سردشت، دامن سبز زاگرس را به تن دارد و زندگی در رگ‌های این شهر ۱۲ هزار نفری در جریانی آرام و بی‌صداست. کودکان در کوچه پس‌کوچه‌ها می‌دوند و بازار شهر، نبض تپنده معیشت مردمی است که سال‌ها صبوری را در همسایگی جنگ مشق کرده‌اند. ناگهان، غرش شوم چند جنگنده رژیم عراق، سکوت غریب آسمان را می‌شکند. صاعقه‌ای سهمگین در کار نیست، اما آنچه فرو می‌افتد، آغاز ممتدترین و طولانی‌ترین مرگ تدریجی یک شهر است.
🔹هفت بمب حاوی گاز خردل و تاول‌زا، بر پیکر بی‌دفاع سردشت فرود می‌آید؛ دو بمب در بازار پرتردد، دو بمب در مناطق متراکم مسکونی و سه بمب در باغ‌های مجاور. لحظاتی پس از انفجار، برخلاف بمباران‌های سنتی، از آوار خونین و دیوارهای فروریخته خبری نیست. دودی غلیظ با بویی غریب که ترکیبی نامطبوع از سیر و گوگرد است با جریان ملایم هوای تابستانی، تا کیلومترها دورتر، کانون‌های انفجار را به کام خود می‌کشد. مردم که در پی پناهگاهی برای گریز از ترکش‌ها هستند، عمیق‌ترین نفس‌های زندگی‌شان را فرو می‌دهند؛ غافل از آنکه هوا، خود به سلاح قاتل بدل شده است.
🔹 آمارها، اعدادی نیستند که به سادگی از کنارشان عبور کنیم؛ هر واحد از این آمار، روایتی مچاله شده از یک زندگی، یک خانواده و یک نسل است. طبق مستندات ثبت شده، از جمعیت کوچک شهر، ۸ هزار و ۲۵ نفر یعنی نزدیک به دو سوم ساکنان آن، در همان ساعات اولیه مصدوم شدند و حداقل ۴ هزار و ۵۰۰ نفر نیاز فوری به مداخلات درمانی پیشرفته داشتند. در این میان، ۱۳۰ تن از غیرنظامیان این شهر جان باختند؛ ۲۰ نفر در همان کانون‌های اولیه آلودگی جان سپردند، ۱۰ نفر در مسیر انتقال به بیمارستان‌های ارومیه و تبریز پرواز کردند و ۱۰۰ نفر دیگر، در طول یک ماه پس از آن فاجعه، غریبانه در تخت‌های بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌های تهران و شهرهای دیگر، در حسرت یک دم و بازدم بی‌درد، چشم از جهان فروبستند.
🔹ریزان حکمت، نویسنده و پژوهشگر کتاب تاریخ شفاهی بمباران سردشت، در گفت‌وگو با «شرق»: «سه کانون متراکم و حیاتی در داخل شهر هدف قرار گرفت. چهارراه آزادی، مقبره شیخ رسول مشرف به سرچشمه، و منزل حاج رسول نریمانی. اما در خارج از شهر، فاجعه بار خود را بر دوش روستاهایی چون «رش‌هرمه» انداخت؛ جایی که نام آن با تراژدی ماندگار زنده یاد «قادر مولان‌پور» گره خورده است.
🔹به دلیل سابقه بمباران‌های مکرر قبلی، مردم طبق عادت برای امدادرسانی به سمت محل انفجار راکت‌ها دویدند و همین حضور در کانون آلودگی، آمار مصدومان را به طور تصاعدی افزایش داد. تنها با گذشت چند ساعت و بروز علائمی چون تهوع شدید و تاول، بلندگوهای مساجد اعلام کردند که شهر هدف حمله شیمیایی قرار گرفته است. در آن زمان محلی به نام «نقاهتگاه ش.م.ر» در شهر دایره شده بود اما کسی معنای این اختصار را نمی‌دانست. در سردشت نه بیمارستانی مجهز و نه داروی اختصاصی وجود داشت. مسئولان نیز در شوک بودند و حتی مصدومانی که بعدها به ایتالیا، بلژیک و اسپانیا اعزام شدند، می‌گفتند پزشکان خارجی پروتکل درمانی این گاز را نمی‌دانستند و ما احساس می‌کردیم به موش آزمایشگاهی پزشکان غربی برای مطالعه عوارض خردل تبدیل شده‌ایم.»
🔹 منیره عبدالله‌پوری، بازنشسته شبکه بهداشت و درمان سردشت می‌گوید:
«وجود پزشکان متخصص در سه حوزه حیاتی ریه، چشم و پوست در سردشت یک ضرورت لوکس نیست، مسئله مرگ و زندگی است. ایده‌آل و خواست اصلی مردم این است که این متخصصان به صورت ثابت و ماندگار در شهر مستقر شوند؛ اما اگر سیستم بهداشت و درمان توان تامین پزشک مقیم را ندارد، حداقل کاری که می‌تواند بکند این است که ماهانه برای چند روز هم که شده، متخصصان مجرب را به صورت دوره‌ای به سردشت اعزام کند تا بار سنگین سفر را از دوش این بیماران رنجور بردارد.»
▪️روایت‌های مچاله در حافظه تاریخ
▪️انزوای بیولوژیک و سفره‌های آلوده
▪️میراث بهداشت و درمان برای سردشت
▪️روایت یک عمر هم‌زیستی با خردل
▪️ سردشت، امانتی در گلوگاه زمان
🔺 متن کامل👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1112325
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شرق
نفس‌های مسموم؛ میراث 39ساله سردشت
ساعت ۱۶:۳۰ روز یکشنبه هفتم تیرماه ۱۳۶۶ است؛ آفتاب داغ تموز بر سر مظلوم‌ترین شهر مرزی ایران می‌تابد. سردشت، دامن سبز زاگرس را به تن دارد و زندگی در رگ‌های این شهر ۱۲هزار‌نفری در جریانی آرام و بی‌صداست. کودکان در کوچه‌پس‌کوچه‌ها می‌دوند و بازار شهر، نبض تپنده…
🔥1
💠 #گزارش
🔺یکشنبه اعتراضی بازنشستگان در چند شهر؛ نان گران، دارو گران، دولت شده دشمن جان
بازنشستگان و کارگران در یکشنبه‌ای دیگر از سلسله اعتراض‌های سراسری خود، امروز ۷ تیر ۱۴۰۵ در چند شهر ایران به خیابان آمدند و با تجمع و راهپیمایی، خواستار رسیدگی به مطالبات معیشتی، درمانی و صنفی خود شدند. گزارش‌ها از تجمع‌های اعتراضی در شوش، اهواز، دزفول، کرمانشاه، تهران، اصفهان و رشت حکایت دارد.
در شوش، بازنشستگان تأمین اجتماعی در گرمای بالای ۵۰ درجه خوزستان راهپیمایی و تجمع اعتراضی برگزار کردند. معترضان با شعار «فقط کف خیابون، به دست میاد حقمون» و «خیابان سنگر است؛ مبارزه تا تحقق مطالبات ادامه دارد» تأکید کردند تا رسیدن به حقوق خود از اعتراض خیابانی دست نخواهند کشید.
بازنشستگان شوش در این تجمع شعارهایی چون «ظلم و ستم کافیه، سفره ما خالیه»، «بازنشسته به پا خیز برای رفع تبعیض»، «بازنشسته داد بزن، حقتو فریاد بزن»، «تا حق خود نگیریم از پای نمی‌نشینیم» و «افزایش مزایا حق مسلم ماست» سر دادند. آنان همچنین با شعار «نه مجلس نه دولت، نیستند به فکر ملت» بی‌اعتمادی خود را به نهادهای رسمی بیان کردند.
در اهواز نیز گروهی از کارگران و بازنشستگان مقابل ساختمان سازمان تأمین اجتماعی در منطقه فرهنگ‌شهر، میدان کارگر، تجمع کردند و خواستار پاسخگویی مسئولان به وضعیت معیشتی و درمانی خود شدند. در دزفول، جمعی از بازنشستگان تأمین اجتماعی مقابل اداره این سازمان گرد آمدند و اعتراض خود را به شرایط «نابسامان و فاجعه‌بار» معیشت و درمان اعلام کردند.
در کرمانشاه، بازنشستگان مقابل ساختمان تأمین اجتماعی تجمع کردند و شعارهایی چون «بیکاری، تورم، بلای جان مردم»، «تجمع، اعتراض، حق مسلم ماست»، «تورم، گرانی، نه به جنگ و ویرانی»، «ظلم و ستم فراوان، ما را کشاند خیابان» و «فقر، فساد، تورم، بلای جان مردم» سر دادند. معترضان همچنین خواستار آزادی کارگران، معلمان، معترضان و زندانیان سیاسی شدند.
در تهران نیز بازنشستگان در چارچوب «یکشنبه اعتراضی» با شعارهایی چون «نان گران، دارو گران، دولت شده دشمن جان»، «کارگر زندانی آزاد باید گردد» و «معلم زندانی آزاد باید گردد» بر پیوند مطالبات معیشتی با آزادی‌های اجتماعی و حق اعتراض تأکید کردند. آنان همچنین به گرانی دارو و دشوارتر شدن دسترسی به درمان اعتراض کردند و گفتند «با گرانی دارو، درمان شده درد ما».
در اصفهان، بازنشستگان فولاد و ذوب‌آهن مقابل استانداری تجمع کردند. این تجمع در اعتراض به قطع بیمه درمانی برگزار شد و به بسته شدن خیابان مقابل استانداری انجامید. بازنشستگان فولاد می‌گویند وضعیت بیمه و درمان، یکی از جدی‌ترین بحران‌های زندگی آنان است و قطع یا محدود شدن خدمات درمانی، فشار تازه‌ای بر خانواده‌های بازنشستگان وارد کرده است.
مطالبات مطرح‌شده در تجمع‌های روز یکشنبه تنها به افزایش مستمری و مزایا محدود نبود. بازنشستگان و کارگران خواستار بهبود معیشت، افزایش قدرت خرید، مهار تورم و گرانی، تثبیت قیمت کالاها و خدمات اساسی، کنترل اجاره‌بهای مسکن، آموزش و درمان رایگان و همگانی، ایجاد فرصت‌های شغلی و مقابله با بیکاری شدند.
در بیانیه‌ها و شعارهای منتشرشده از این تجمع‌ها همچنین بر حق اعتراض، حق اعتصاب و حق ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری تأکید شده است. معترضان خواستار پایان دادن به بازداشت و زندانی کردن معترضان، رفع فضای امنیتی، مقابله با فساد و چپاول منابع عمومی، رفع تبعیض و نابرابری و تحقق عدالت شدند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺یکشنبه اعتراضی بازنشستگان در چند شهر؛ نان گران، دارو گران، دولت شده دشمن جان
بازنشستگان و کارگران در یکشنبه‌ای دیگر از سلسله اعتراض‌های سراسری خود، امروز ۷ تیر ۱۴۰۵ در چند شهر ایران به خیابان آمدند و با تجمع و راهپیمایی، خواستار رسیدگی به مطالبات معیشتی، درمانی و صنفی خود شدند. گزارش‌ها از تجمع‌های اعتراضی در شوش، اهواز، دزفول، کرمانشاه، تهران، اصفهان و رشت حکایت دارد.
در شوش، بازنشستگان تأمین اجتماعی در گرمای بالای ۵۰ درجه خوزستان راهپیمایی و تجمع اعتراضی برگزار کردند. معترضان با شعار «فقط کف خیابون، به دست میاد حقمون» و «خیابان سنگر است؛ مبارزه تا تحقق مطالبات ادامه دارد» تأکید کردند تا رسیدن به حقوق خود از اعتراض خیابانی دست نخواهند کشید.
بازنشستگان شوش در این تجمع شعارهایی چون «ظلم و ستم کافیه، سفره ما خالیه»، «بازنشسته به پا خیز برای رفع تبعیض»، «بازنشسته داد بزن، حقتو فریاد بزن»، «تا حق خود نگیریم از پای نمی‌نشینیم» و «افزایش مزایا حق مسلم ماست» سر دادند. آنان همچنین با شعار «نه مجلس نه دولت، نیستند به فکر ملت» بی‌اعتمادی خود را به نهادهای رسمی بیان کردند.
در اهواز نیز گروهی از کارگران و بازنشستگان مقابل ساختمان سازمان تأمین اجتماعی در منطقه فرهنگ‌شهر، میدان کارگر، تجمع کردند و خواستار پاسخگویی مسئولان به وضعیت معیشتی و درمانی خود شدند. در دزفول، جمعی از بازنشستگان تأمین اجتماعی مقابل اداره این سازمان گرد آمدند و اعتراض خود را به شرایط «نابسامان و فاجعه‌بار» معیشت و درمان اعلام کردند.
در کرمانشاه، بازنشستگان مقابل ساختمان تأمین اجتماعی تجمع کردند و شعارهایی چون «بیکاری، تورم، بلای جان مردم»، «تجمع، اعتراض، حق مسلم ماست»، «تورم، گرانی، نه به جنگ و ویرانی»، «ظلم و ستم فراوان، ما را کشاند خیابان» و «فقر، فساد، تورم، بلای جان مردم» سر دادند. معترضان همچنین خواستار آزادی کارگران، معلمان، معترضان و زندانیان سیاسی شدند.
در تهران نیز بازنشستگان در چارچوب «یکشنبه اعتراضی» با شعارهایی چون «نان گران، دارو گران، دولت شده دشمن جان»، «کارگر زندانی آزاد باید گردد» و «معلم زندانی آزاد باید گردد» بر پیوند مطالبات معیشتی با آزادی‌های اجتماعی و حق اعتراض تأکید کردند. آنان همچنین به گرانی دارو و دشوارتر شدن دسترسی به درمان اعتراض کردند و گفتند «با گرانی دارو، درمان شده درد ما».
در اصفهان، بازنشستگان فولاد و ذوب‌آهن مقابل استانداری تجمع کردند. این تجمع در اعتراض به قطع بیمه درمانی برگزار شد و به بسته شدن خیابان مقابل استانداری انجامید. بازنشستگان فولاد می‌گویند وضعیت بیمه و درمان، یکی از جدی‌ترین بحران‌های زندگی آنان است و قطع یا محدود شدن خدمات درمانی، فشار تازه‌ای بر خانواده‌های بازنشستگان وارد کرده است.
مطالبات مطرح‌شده در تجمع‌های روز یکشنبه تنها به افزایش مستمری و مزایا محدود نبود. بازنشستگان و کارگران خواستار بهبود معیشت، افزایش قدرت خرید، مهار تورم و گرانی، تثبیت قیمت کالاها و خدمات اساسی، کنترل اجاره‌بهای مسکن، آموزش و درمان رایگان و همگانی، ایجاد فرصت‌های شغلی و مقابله با بیکاری شدند.
در بیانیه‌ها و شعارهای منتشرشده از این تجمع‌ها همچنین بر حق اعتراض، حق اعتصاب و حق ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری تأکید شده است. معترضان خواستار پایان دادن به بازداشت و زندانی کردن معترضان، رفع فضای امنیتی، مقابله با فساد و چپاول منابع عمومی، رفع تبعیض و نابرابری و تحقق عدالت شدند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#صبحگاه
بگذار به حرمت عشق
پرواز را بهانه،
خنده را روا،
دل را به آفتاب شادی بسپاریم
شاید....شاید خدا هم بر این اقلیم نظری از سر مهر کند
و مردمان ما از ته دل بخندند...
#روزا_نادری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
بگذار به حرمت عشق
پرواز را بهانه،
خنده را روا،
دل را به آفتاب شادی بسپاریم
شاید....شاید خدا هم بر این اقلیم نظری از سر مهر کند
و مردمان ما از ته دل بخندند...
#روزا_نادری
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran